Love

တောင်ဒဂုံမြို့ရဲ့ မြို့သစ်ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်က ဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့တစ်ခုမှာ ပညာသင်နေတဲ့ ပညာသင်တစ်ယောက်ပေါ့။ အသက်က ၂၀နှစ်၊ အဖေကတော့မရှိတော့ဘူး။ အမေက နောင်ရေး စိတ်အေးရအောင်လို့ဆိုပြီး ဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့မှာ အလုပ်အပ်ပေးထားတာ။ နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုထဲကို ရောက်ရှိခဲ့ပါပြီ။

ဆင်းရဲခဲ့တဲ့ ဒဏ်ကို ဆက်ပြီး မခံစားချင်တာကြောင့် ပညာကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ စိတ်ပါပါသင်လိုက်တော့ တော်တော်လေးကို ခရီးရောက်ပြီး အင်ဂျင်အပေါ်ပိုင်းတောင် ကိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်ရောက်ရှိခဲ့ပြီလေ။ ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောနေတာနဲ့ စာတောင် တော်တော်ရှည်သွားတော့မယ်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အဖြစ်ပျက်က ဒီလိုဗျ။ ဆိုင်မှာက အလုပ်ပါးနေတာနဲ့ ဖုန်းလေးတွေထုတ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြာကားတွေ ကူးယူပြီး ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဆိုင်ကို ကလစ်ဆိုင်ကယ်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။

သူ့နာမည်က မနန်းကလျာတဲ့။ အသက်က 34 လောက်ရှိပြီ ထင်တယ် ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ကတော့ သူ့ကို မနန်း လို့ပဲခေါ်ကြတယ်။ ဆိုင်မှာ ပြင်နေကျ ဖောက်သည်ပေါ့။ ရှမ်းတရုတ်ကပြားမ မုဆိုးမ ပေါ့ဗျာ။ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ ရုပ်ရည်က လှတပတဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ ပညာသင်နေတဲ့ ကောင်တွေနဲ့ ကျွန်တော်မှန်းပြီး ဂွင်းထုခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပင်တိုင်စံပေါ့ဗျာ ဟဲဟဲ။ ” မောင်စိုးးရေ အစ်မဆိုင်ကယ်က ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး “ ” အင့်တင့် အင့်တင့်နဲ့ကွ စီးကြည့်ပါအုံး “ ” ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ “ ကျွန်တော်လည်းပြောပြီး သူ့ဆိုင်ကယ်ကို စီးကြည့်လိုက်တယ်။

ဦးလေး ဦးလေးရေ ဘယ်သူလည်း အော်ခေါ်နေတာ ရှိတယ်ဟေ့။ အတွေးတွေပျက်လို့ အိမ်အောက်ထပ်ကို ဆင်းကြည့်လိုက်တော့.. ငါ့တူ ဖိုးကျော် လာလေကွာ ဖိုးကျော်ဆိုတာ ကျနော်တစ်ဝမ်းကွဲတူ မိဘတွေတော့မရှိကြတော့ဘူး။ ဖိုးကျော်က ဓါတ်ပုံပညာသင်ယူပြီး နယ်စုံ သွားနေတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။

ဖိုကျော် ဘေးနားမှရပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျနော်ကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းငုံနေရှာတယ်။ တော်တော်လှပြီး အချိုးအစားကလန်းပြီး ချစ်စရာတော်တော်ကောင်းတယ်။ ဖိုးကျော် သူကဘယ်သူလည်း? သူက ပပ ပါ ဦးလေး။ တောင်ကြီးကပါ။ ကျနော် မိန်းမခိုးလာတာ တညလုံး ကားစီးလာရတာ ဒိုက်ဦးကို မနက်မှရောက်တာ။

ကျနော်တို့လက်ထပ်ဖို့ ဦးလေး လိုက်လုပ်ပေးအုံး။ ကဲ အိပ်ပေါ်တက်အုံး ဖိုးကျော် ပပ ပါ တက်လေ။ ဟုတ် ဆိုပြီး နှစ်ယောက်သား တက်သွားပြီး ကျနော်ပါ အိမ်ပေါ်တက်ပြီး ကဲ ဖိုးကျော် ရော ပပပါ ရေအရင်ချိုးလိုက်အုံး လန်းသွားအောင် ပြီးရင် အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ပြီး အပြင်သွားကြမယ်။ မနက်စာအပြင်မှာ အစာပြေစားပြီးမှ တရားရုံးသွားကြမယ်နော်။

ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းဘက် ဖိုးကျော် ထွက်သွားတော့တယ်။ ပပ စပ်စုတယ် မထင်နဲ့နော် ခိုးရာလိုက်လာတာ အိမ်ကသိလား? သိကြမှာပါ ပပ အိမ်မှာ စာရေးထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဦးနာမည်က.. ဦး နာမည်က မင်းလူပါ..ပပ။ အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေမယ် မြန်မြန်လုပ်ကြနော်လို့ ပြောပြီး အိမ်အောက်ထပ်ကို ကျနော် ဆင်းလာခဲ့တယ်။

“သူရရေ…. ဦးလေးဦးအောင်လှက အိမ်လာခဲ့ပါဦးတဲ့”

လိမ္မော်ခြင်းတွေကို တဲဆီသယ်ပို့နေတဲ့ နေရာမှာ ကြီးကြပ်နေတဲ့ ကျနော်။ ရွာထဲကပြန်လာတဲ့ ရဲကို ရဲ့ စကားသံကြောင့်

“ဟာကွာ ဒီမှာ ကားတင်ဖို့ ခြင်းမပြည့်ရသေးတဲ့ကြားထဲ။ ရဲကို ဘာအတွက်တဲ့လဲ”

“အာ့တော့ မသိဘူးကွ။ ဒါပေမဲ့ မြို့ကဧည့်သည်တွေတော့ ရောက်နေတာတွေ့တယ်။ ဪ နောက်ပြီး မှာလိုက်သေးတယ်။ ခေါင်သီးလဲ ယူလာပေးဦးတဲ့”

ခေါင်သီးဆိုတာက လိမ္မော်သီးထဲမှာ အလုံးကြီးကြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းတာကို ခေါ်တယ်။ လိမ္မော်သီးမှာ အမျိုးအစားခွဲပုံက စောစောက ပြောသလို နံပါတ်တစ်က ခေါင်သီး။ နံပါတ်နှစ်က အဲ့ထက် တဆင့်နိမ့်တဲ့ ကြီးသီး။ နံပါတ်သုံးက နောက်တစ်ဆင့်နိမ့် လတ်သီး။ အဲ့အောက်ကိုတော့ သောင်းပြောင်းလို့ခေါ်တဲ့ အညံ့စားပေါ့။

ကျနော့်နာမည်က သူရဇော် ပါ။ အသက်က ၂၄ နှစ် အမေမုဆိုးမနဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်။ ကျနော့်ရဲ့ ပညာရေးကတော့ ဆယ်တန်းကျပြီး ဆက်မတက်တော့ဘဲ ဦးအောင်လှရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးခြံထဲ အလုပ်ဝင်တာ အခုဆိုရင် မျက်နှာလွဲရတဲ့ လူယုံအဆင့်ကို ရယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ကျနော့်အမေကလည်း အခုမှအသက် ၄၄ နှစ်ဘဲ ရှိသေးတော့ တောသူတောင်သားပီပီ လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်သေးတော့ ခြံထဲမှာ နေ့စားလူငှါးလိုလို့ခေါ်ရင် အပိုဝင်ငွေရတယ်ဆိုပြီး ဝင်လုပ်တယ်။ မလုပ်ဖို့ပြောတော့

အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ စံပယ်ပန်းရနံ့တွေက မွှေးလွန်းလှသည်။ မေမေဘုရားပန်းတင်ထားတာပဲ ဖြစ်မည်။ မေမေရဲ့ ဘုရားရှိခိုးသံကိုလည်း ကြားနေရသည်။ ဒါပေမယ့် မေသင်း မထချင်သေး။ ဆတ်အိပ်နေချင်သေးသည်။ မိုးအေးအေးနဲ့အိပ်ယာထဲ ကွေးနေချင်သေးသည်။ ဟဲ့ မေသင်း မထသေးဘူးလား။ ဒီကလေးမ ကျောင်းနောက်ကျတော့မှာပဲ´ဟု မေမေလှမ်းပြောမှ အိပ်ယာကလူလဲထပြီး အခန်းအပြင် ထွက်လိုက်သည်။ မေမေက မေသင်းကို ပြူးကြည့်နေသည်။

ပြီးတော့ “ဟာ ဒီဟာမ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လည်းပြန်ကြည့်ဦး”။ အပျိုဖြစ်နေပြီ ခုထိ ဖင်တုန်းလုံးနဲ့ ငါလာရိုက်လိုက်ရ´ လို့ပြောမှ ကိုယ့်ဘာသာငုံ့ကြည့်မိသည်။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတာပါ ဘယ်ရောက်သွားလဲမသိ။ ရှက်လိုက်တာလေ။ တော်သေးတာပေါ့ သားမိနှစ်ယောက်ထဲနေတဲ့အိမ်မို့လို့။ မေမေကို ဘာမှ ပြန်ပြောမနေတာ့ပဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်လိုက်မိသည်။ အိပ်နေရင်းကျွတ်ကျထားတဲ့ ထဘီက ခြင်ထောင်ခြေရင်းမှာပုံရက်သား။ ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံးချွတ်ချလိုက်ပြီး အဝတ်တွေကို လျှော်ပုံးထဲထည့်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဝတ်ဗလာ ကိုယ်လုံးတီးမြင်ရတိုင်း မေသင်းရင်ဖိုမိသည်။

ဘာကြောင့်ရယ်လို့တော့ အတိအကျမပြောတတ်။ မေသင်း ရင်ဖိုသည်။ ပြီးတော့ဆပ်ပြာတိုက်ရင်း နို့နှစ်လုံးကို အပေါ်သို့ ပင့်ဆကြည့်သည်။ နို့တွေကကြီးလွန်းလို့ ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ကိုင်ရတာကိုပင် အားရစရာကောင်းလှသည်။ ကလေးအရွယ်ဝတ် အတွင်းခံတွေ မေသင်းနဲ့မတော်တော့။ အကြီးဆိုဒ်တွေပဲရွေးဝယ်ရသည်။ ပြီးတော့ အောက်ခံဘောင်းဘီလည်း ဆိုဒ်ကြီးမှ မေသင်းနဲ့တော်သည်။ အမေဆို ညီးလည်းငါနဲ့တူလို့လားမသိ ထွားလိုက်တာအေ´ လို့မကြာခဏ ပြောတတ်သည်။ စဖုတ်လေးကိုငုံ့ကြည့်သည်။ ဆီးစပ်နားမှာ အမွှေးစိမ်းလေးတွေက အစီအရီ။ အခုလို အမွှေးစိမ်းနုနုလေးတွေကို မေသင်း သဘောကျသည်။ မေသသင်း သူငယ်ချင်း တင့်တင့်ထွေးဆိုရင် သူ့အမွှေးတွေက မည်းပြီးအရှည်ကြီးတွေတဲ့။ ခဏခဏရိတ်လို့ အမွှေးကြမ်းတွေ ထွက်လာတာလို့ ပြောတယ်။

ကျနော့ နံမည်က နေလင်း၊ အဖေက ကျနော်၅နှစ်သားကတည်းက ဆုံးသွားလို့ အမေတစ်ခုသားတစ်ခုပေါ့ဗျာ။ မိခင်မုဆိုးမကြီးကပဲ ကျနော်၈တန်းရောက်အောင် ကျောင်းထားပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျနော် ၈တန်းဖြေပီးတာနဲ့ မိခင်က ရပ်ကွက်ဈေးမှာ ကုန်စိမ်းရောင်းပြီး ရှာကျွေးနေတာ မကြည့်ရက်တာနဲ့ ကျောင်းထွက်ပြီး ရပ်ကွက်ထဲက ပန်းရံဆရာတစ်ယောက်ဆီမှာ အလုပ်သင်နဲ့ ဝင်လုပ်ခဲ့တာ ခုဆို သံလျက်ကိုင်အဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ။ အတွေးထဲ နစ်မြောနေတုန်း “သားနေလင်း”..”ဗျာ အမေ ဘာပြောမလို့လည်း သားအိပ်တော့မလို့ မနက်အလုပ်ဆင်းရအုံးမှာ အမေရယ်”..”ခဏလေးပါ သားရယ်” ..ကျနော် အိပ်ယာကလူးလဲထလိုက်ပြီး အမေ့ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖျစ်ညစ်လိုက်ရင်း “ပြောအမေ” “အသက်ပဲ ၃၀ ရှိနေပြီ ကလေးလုပ်မနေနဲ့” “ဒီလို သားရေ ဟိုဘက်ရပ်ကွက်က ဒေါ်သက်သက်ခိုင်ကို သိတယ်မလား”

“သိတယ်လေ အိမ်အပေါင်ဆိုင်လေးဖွင့်ထားတဲ့ ဒေါ်သက်သက်ခိုင်လေ ဘာဖြစ်လို့လည်း အမေ” “မနေ့က အမေနဲ့ဈေးထဲမှာတွေ့တယ် သားအကြောင်းကိုမေးနေတယ်..သူ့သမီး မီမီကိုနဲ့ လက်ထပ်ပေးချင်လို့တဲ့လေ သားသဘောကို အမေ တီးခေါက်ကြည့်တာပါ ဘယ်လိုသဘောရလဲ ဟင်” “ကျနော် တချက်တွေဝေသွားပြီး ဖြစ်ပါ့မလား အမေရယ် ကောင်မလေးက သားထက် ၄နှစ်လောက်ငယ်တယ် ပြီးတော့ ကောင်မလေးက ခပ်ဆိုးဆိုးလေး သားတို့ထက် ပိုက်ဆံလည်းပိုရှိပါတယ် ဖြစ်ပါ့မလား အမေရယ် ဟူးးး” “အိမ်ထောင်ကျသွားရင်တော့ ဆိုးတာလေးတွေ ပျောက်သွားမှာ သားရယ်နော်” “မသိတော့ဘူး အမေရယ် အမေ့သဘောပဲဗျာ သားအိပ်ပြီဆိုပြီး” ကျနော်အိပ်ယာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီးချိန်တွင် “အမေ စီစဉ်လိုက်တော့မယ် သားရေ” “အမေ ကြိုက်တာသာလုပ်တော့ အိပ်ပြီ အိပ်ပြီ”။

နွေရာသီပူအိုက်သော ကာလမို့ ထင်ပါရဲ့……။ ခင်မြင့်ဟာ ဘောလီအင်္ကျီလေးသာ ဝတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေ၏။ အိုက်စပ်ပူလောင်နေသဖြင့် လူးလွန့်ရင်းနှင့် ခါးကထမီဟာလည်း ပေါင်ရင်းထိကို လန်တက်နေသည်။ သတိရလို့ကြည့်လိုက်တော့ မိမိကိုယ်သည် ခင်မြင့်၏ ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်လျှက်သား ရှိနေသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူပျိုသိုးလေးတစ်ယောက်နှယ် ရင်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသလို ဒူးများကလည်း မနိုင်ချင်အောင် ဖြစ်လာသည်။ ညွတ်ခွေကျလာသဖြင့် ကုတင်ကို အားပြုလိုက်မိ၏။ သိမ့်ကနဲ ကုတင်လှုပ်သွားသဖြင့် ခြင်ထောင်အတွင်းမှ ခင်မြင့်သည်…

“….ကိုလွင်လား….. လာလေ… ဘာပြုလို့ ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေတာလဲ……”

ဆိုတဲ့ ခင်မြင့်ရဲ့ အိပ်ချင်မူးတူးခေါ်သံကြောင့် မောင်မောင်တစ်ယောက် ညို့ချက်မိသလို ဆတ်ကနဲ ကုတင်ပေါ်က ခြင်ထောင်ထဲကို ရောက်သွားရသလို လူဟာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေရသည့်အဖြစ်……။

“…..ကိုလွင်… ဘာဖြစ်နေတာလဲ.. တလှုပ်လှုပ်နဲ့….”

လို့ပြောဆိုပြီး မောင်မောင်ရဲ့ကိုယ်လုံးကို သူမဘက်ဆွဲလိုက်သည်။ ဒိတ်ကနဲ ရင်အစုံဟာ အပြင်ကို ပြုတ်ထွက်သွားပလားဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်ရသည်။

နွေးထွေးနူးညံ့သော ခင်မြင့်ရဲ့လက်အစုံနဲ့ အဖက်ခံလိုက်ရတော့ မောင်မောင်တို့ သွေးဆူလာပြီး အေးအေးမော်နဲ့ ဖိုက်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကလည်း သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည်မို့ မောင်မောင်ရဲ့လက်တွေဟာ ခင်မြင့်ရဲ့နောက်ကျောကို သိုင်းယှက်ဖက်တွယ် လိုက်ပြီး နီထွေးစွတ်စိုနေတဲ့ ခင်မြင့်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို ဖိကပ်နမ်းစုပ်လိုက်သည်။

““ အိုး ”” ဆက်ခနဲ ရုန်းပြီး ထွက်ပြေးမလို လုပ်တဲ့ ချိုချိုရဲ့ ခါးသိမ်ကလေးကို လှမ်းဖက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်။ ရှင်မတောင် သနပ်ခါးနံ့သင်းနေတဲ့ ပါးနှစ်ဘက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်မွှေးပစ်လိုက်တယ် ထိတ်လန့်ပြီး ခပ်ဟဟဖြစ်နေတဲ့ နှုတ်ခပ်းလေးကို ငုံပြီးစုပ်ယူလိုက်ပါတယ်။ တစ်ခါတည်း ကော့တက်ပြီး လက်ထဲက စာအုပ်ပါလွှတ်ချလိုက်ပါတယ် တစ်ခါမှ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ အပျိုစင်လေးပဲ။ ကျွန်တော်လွှတ်ချလိုက်တဲ့ ခြင်းတောင်းဟာ တစ်လိမ့်လိမ့်နဲ့ အတော်ဝေးဝေးကို ရောက်သွားပါတယ် မြေပြင်ကို မျက်စိကစားကြည့်တော့ မြက်ခြောက်တွေနဲ့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းဖြစ်နေတာတွေ့ရပါတယ် အားမှသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပွဲစား လာအုံးမှ။ အခုတော့ ကော့ကော့လေးဖြစ်နေတဲ့ ချိုချိုကိုမျက်ခင်းပေါ် အသာပက်လက်လှဲချပေးလိုက်ပါတယ် လရောင်အောက်မှာ မျက်စိမှိတ်အိပ်နေတာ နတ်သမီးလေးကျနေတာပဲ မျက်နှာပေါ် စာအုပ်မိုးပြီး နမ်းရင်းလက်တစ်ဖက်က ရင်စိအင်္ကျီလေးရဲ့ နှိပ်ကြယ်သီးတွေကိုတစ်လုံးချင်းဖြုတ်နေတယ်။ အင်္ကျီကျွတ်သွားတယ်ဆိုရင်ပဲ လရောင်ကြောင့်လား မသိဘူး။

ကျောက်ဆစ်ရုပ်လေးလို ဖွေးနေတဲ့ သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ ဗိုက်သားပြင်ဟာထင်းကနဲပေါ်လာပါတော့တယ်။ ““ ကိုကျော်၀င်းမောင် ချိုကြောက်တယ် သွားပါရစေ ရှင့်ကိုလဲ ကျမသိတာမဟုတ်ဘူး ရှင်အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့ ”” ““ အကိုက အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုပါလား ကိစ်္စမရှိဘူး မင်းအမြင်မှန်ရလာအောင် ဘယ်သူကအနိုင်ကျင့်တယ်

ထင်အောင်ကျော် လုပ်တာတွေကို ပြန်သတိရပြီး မျက်စိပိတ်ထားရင်း ဖိဖိ ပွတ်နေမိသည် ။ တင်းမာပြီး ထောင်ထနေတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကလည်း သူတို့ကို ချေပေး ပွတ်ပေးစေချင်နေကြ

ပြီ ။ လက်တဖက်နဲ့ အဖုတ်ကို ကလိ..ကျန်တဲ့လက်တဖက်နဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ဖွဖွလေး ပွတ်လိုက် လက်ညှိုးနဲ့ လက်မ သုံးပြီး ချေပေးလိုက် လုပ်မိရပြီ ။ နှုတ်ခမ်းသား ထူထူတွေ

က ရွစိထ ယားနေသည် ။ အဖုတ်အတွင်းကလည်း လှိုက်လှိုက်ပြီး ယားလွန်းသည် ။

ပွတ်သည်။ ဖိပွတ်သည် ။ တအားတအား..ပွတ်သည် ။

“ အင်..အင်…အင်..ဟင့်ဟင့်ဟင့် …အား….အား…ဟင်း….ဟင်း….အ…..အ…..အ….အ….အ….အ…အ…..အိုး…အိုး….ဟင်း . . .”

အစိကို တအားပွတ်ချေရင်း ဝက်သားပေါက်လေးတကောင် အော်ညည်းသလို တအီအီ ညည်းအော်ရင်း ကာမပန်းတိုင်ကို တက်လှမ်းသွားရသည် ။

“ ဟင်း ………”

ပွဲရုံကို သွားမလို့ လုပ်နေချိန် မြို့ထဲက ဆိုင်က သူလာမှ ဖြစ်မည် ဆိုလို့ မြို့ထဲကို အရင်ပြေးရသည် ။

မိဘလက်ငုတ် ဆိုင်တွေ ပွဲရုံတွေကို ဦးစီး လုပ်ကိုင်နေရတဲ့ ရွှေရေးလွင်လွင်သည် ထင်အောင်ကျော်ကို အားကိုးလို့ မရလို့ သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာပါ ..။ သူသာ ရွှေရေးကို လက်ထပ်ပြီး

World War ဖြစ်နေတော့ ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး Google သွားခေါက်ဖြစ်တယ်။ မန်ယူဖန်ဆိုတော့ မန်ယူနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ဟာဆို ဘာနေနေ စိတ်ဝင် စားတာပေါ့။ မန်ယူက ၁၉၁၁ ခုနှစ်မှာ ချန်ပီယံဆု တစ်ခါရပြီး ၁၉၅၂ ခုနှစ်မှ အမှတ်ပေး ချန်ပီယံဆုကို ပြန်ရခဲ့တယ်။

တိုက်ဆိုင်တာလေးက မန်ယူအသင်း အမှတ်ပေး ဖလားရဖို့ နှစ်ပေါင်း ၄၁ နှစ် စောင့်ခဲ့ရတာ။ ကျုပ်ကတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ ကပ်ကိုးလ်ဖလားရဖို့ ၁၄ နှစ်ပဲ စောင့်ရတော့ မန်ယူထက်စာရင် မဆိုးဘူး။

အိမ်ထောင်သက် ၉ နှစ်ကျော်တော့ မိန်းမရဲ့ ကာမစိတ်က ပြောင်းလဲလာတယ်။ နောက် ၅ နှစ်မှ ကာမစိတ်တံခါး အသစ်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ ရာဂသွေးတွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ကစုန်စိုင်းနေတာ။ ဝင်သက် ထွက်သက်ကြားမှာ ရမ္မက်ခိုးတွေ အလုအယက် ဝေနေရတယ်။ ထူးခြားတဲ့ ခံစားမှုတွေနဲ့ ရင်တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်ပြီး တဒင်္ဂခဏ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ကင်းမဲ့ခဲ့ပေမယ့် မမျှော်လင့်ပဲ ရလိုက်တဲ့ ကာမရသတွေက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ပါဘူး။

ကျမကို ရွာက လူတွေကတော့ မမတင်လို့ ခေါ်ကြတယ် ကျမက ကျမယောင်္ကျား ကိုမြမောင်သေသွားပြီး ကတည်းက တခုလပ်ဆိုတဲ့ အထီးကျန်ဘဝကိုခံယူထားတဲ့သူပါ ကျမအသက်က 38နှစ်စွန်းရုံ ဘဲရှိသေးတယ် တင်တင်လှဆိုတဲ့ နာမည်အတိုင်း

ကျမရဲ့ နောက်ပိုင်းအလှကို ပုရိသယောင်္ကျားတွေ ကြည့်ပြီးသက်ပြင်းချနေကြတာကျမသိတာပေါ့ ဘဝကို မကြောင့်မကျ မတောင့်မတဘဲ အေးအေးဆေးဆေးဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတာကြောင့် အရွယ်ကလည်းတင် ရုပ်ရည်ကလည်းအလှကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ ဘဝပေးကုသိုလ်ကြောင့်ထင်တယ် တခုလပ်ဖြစ်တာတောင် ယောင်္ကျားတွေရဲ့ ချစ်ရေးဆိုခြင်း အကြိမ်ကြိမ်ခံခဲ့ရသူပါ ဒါပေမဲ့ ကျမအားလုံးကို ရှိတယ်လို့မထင်ခဲ့ဘူး ပြီးတော့ ကျမကငွေတိုးချည်းစားတဲ့သူလေ ကျမအလုပ်က အားရင်အလှပြင်ပြီး အရက်သမား ခေါင်းကြီးနဲ့ သန့်ဇင်

တို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး အတိုးတောင်းရုံဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုရလာတဲ့ငွေထဲက အရက်ဖိုးပေးလိုက်ရင်ပျော်လို့ ဒါတောင်အဲ့ နှစ်ကောင်က အမဲရိုးနှယ် ဟင်းအိုးမှအားမနာ ကျမကိုတောင်ကြံချင်နေကြတယ်

အင်းပြောရအုံးမယ် တနေ့ကျမ ထမင်းချက်ဖို့နောက်ဖေးကိုအလာ ခေါင်းကြီးဆိုတဲ့ အကောင်ပုဆိုးလှန်ပြီးသေးပေါက်နေတာကို အမှတ်မထင်မြင်လိုက်ရတယ် ခေါင်းကြီးဆိုတဲ့နာမည်နဲ့လိုက်ပါပေတယ် သူ့ဒစ်ကြီးက ကြီးလိုက်တာများ မှိုပွင့်ကြီးအလား ကားပြီးတင်းနေတာဘဲ ပြီးတော့ရှည်တာလဲမပြောနဲ့ သူ့လီးကြီးနဲ့ကျမဟာထဲများထည့်လိုက်ရင် အမလေး မတွေးရဲဘူး ကျမတောင်ယောင်ပြီး ကျမဟာလေးကို လက်နဲ့အုပ်လိုက်မိတယ်