Love

မှုန်နံ့သာ စိတ်ဓါတ်ကျနေပါသည်။ တက္ကသိုလ်ရောက်တာဖြင့် နှစ်ဝက်တောင် ကျိုးတော့မည်၊ အခုထက်ထိ သူမမှာ ရည်းစားမရှိသေး။ မှုန်နံ့သာ၏ သူငယ်ချင်းမလေးများအားလုံးက သူမကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု တညီတညွတ်တည်း ဝိုင်းပြောထားကျသဖြင့် သူမ ရည်းစားမရခြင်းသည် ရုပ်ရည်ကြောင့်မဟုတ်ဆိုတာ သူမအသိဆုံးဖြစ်ပါသည်။ အထက်တန်းကျောင်းသူဘဝကတည်းမှ အခုအချိန်ထိတိုင်အောင် ရရှိဖူးသော ရည်းစားစာများ ၊ လိုက်စကားပြောခံရသည့် အကြိမ်အရေအတွက်၊ ဒါတွေကို အခြေခံ၍ ကောက်ချချရလျှင် သူမသည်လဲ အခြားသော မိန်းကလေးများလို ရည်းစားရနိုင်သော အခွင့်အရေး ညီတူညီမျှ ရှိခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ခက်သည်က မှုန်နံ့သာကို ချည်းကပ်လာသော ယောကျ်ားလေးများသည် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်ထဲမှ ရွှေမင်းသားလေးများနှင့်စာလျှင် ဘယ်လိုမှ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရအောင် ကွာခြားလျက်ရှိသည်။ သူမပဲ အရမ်းဂျီးများနေလို့လား မသိ။

သူမမှာ ဘာများ လိုအပ်ချက် ရှိနေလဲ။ ဘာဖြစ်လို့များ သူရိန်တို့၊ ရဲမင်းတို့လိုမျိုး ကျောင်းကရွှေမင်းသားလေးတွေ သူမကို စိတ်မဝင်စားကြတာလဲ။ တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် မှုန်နံ့သာသည် ယောကျ်ားလေးတော်တော်များ စိတ်ဝင်စားနိုင်သည့် အချက်အလက်တွေနှင့် ပြည့်စုံနေပါသည်။ သူမမှာ နက်မှောင်ပြီး ရှည်လျားသည့် ဆံပင်တွေရှိသည်။ နောက်ပြီး သူမ၏ ရင်သားများသည် အခြားရွယ်တူ မိန်းကလေးတွေထက်စာလျှင် ပို၍ ထွားသည်။ သူမသာ အရပ် ငါးပေခြောက်လက်မ မရှိခဲ့လျှင်၊ ထိုရင်သားများ သူမ၏ ကိုယ်တွင်ရှိနေပုံမှာ ဘယ်လိုမှ အချိုးကျလှမည်မဟုတ်။ မိန်းမတွေ ရင်ကြီးလျှင် ယောကျ်ားတွေ သဘောကျကြသည်ဆိုပြီး အနောက်နိုင်ငံတွေမှာ ပြောကြသည်။ မြန်မာက ကောင်လေးတွေကပဲ ဒါမျိုးသဘောမကျတာလား။ မှုန်နံ့သာ စဉ်းစားရင်း၊ စဉ်းစားရင်းနှင့်ပင် အဖြေရှာမရ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထုံးစံအတိုင်း အနည်းငယ် ဝဝဖြိုးဖြိုး ဖြစ်နေသည့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ အပြစ်ပုံချမိသည်။ ဒီလိုမှ မလုပ်လျှင်လဲ မဖြစ်။ ဆက်၍သာ စဉ်းစားနေလျှင် တစ်နေကုန်သွားမည်။ သူမ ကျောင်းရောက်တော့မှ မဟုတ်။ အခုတောင် ကျောင်းဖယ်ရီကို မီပါတော့မလား မသိ။

“ငါ့တူလေး မင်းမင်း မင်းဘာစာအုပ်တွေ ဖတ်နေတာလဲကွ” ဦးဦး ကျနော်ဝတ္ထုစာအုပ်ဖတ်နေတာ” မင်းကွာ အရည်မရအဖတ်မရဝတ္ထုတွေ ဖတ်နေရတယ်လို့” “ဦးဦးကလည်း ကျနော်ပျင်းလို့ပါ” အးပျင်းနေရင် ဒီလိုအနှစ်သာရရှိတဲ့ တရားစာအုပ်တွေဖတ်ပေါ့” ဟုတ်ကဲ့.ပါဦးဦး”ကျနော်လည်း ဦးလေးပေးတဲ့စာအုပ်ကို ခဏယူကြည့်တော့ အနစ္စအမြဲမရှိသော၊ စာအုပ်ဖြစ်နေတယ်။ “ဟင်းးး” သက်ပြင်းချလိုက်ရတယ်။ ကဲဗျာ စဉ်းစားကြည့်လိုက် သူက ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းတက္ကသိုလ်က.. ကထိက၊ ကျနော်က သူ့တူ ကျနော်ဆယ်တန်း အောင်ပြီးကတည်းက ရောက်နေတာ။ သူက အသက်လေးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဘာတဲ့ ပင်စင်ရရင် ဘုန်ကြီးဝတ်ပြီး တရားအားထုတ်မယ်တဲ့။ ကျနော်ကိုလည်း သူ့လိုလူပျိုကြီးဖြစ်စေချင်တာ။ ကျနော်ဗျာ အခုဖိုင်နယ်ရောက်ပြီ၊ သူ့ကိုကြောက်လို့ ရည်းစားမထားရဲဘူး။ ခုခေတ်စကီလေးတွေက မိုက်မှမိုက်၊ အလန်းစားတွေ၊ ကိုယ့်အကြိုက်မတွေ့သေးလို့သာ.. မစွန့်စားရဲတာ။ တနေ့တနေ့တရားနာရတာနှင့် တရားထိုင်ရတာနှင့် မလွယ်ဘူဗျ၊၊ သူ့အိမ်နေတော့ သူ့စည်းကမ်းပေါ့ဗျာ။ ကျနော်လည်း ညစ်ညစ်နှင့် ကျောင်းဘက်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကားပေါ်ကဆင်းတော့ နောက်ဆုံးကပဲဆင်းတာ “အွန့်” ဆင်းလိုက်တာကားပေါ်တက်လာတဲ့ စကီလေးကို သွားတိုက်မိတယ်၊ သူ့လက်ထဲက စာအုပ်တွေပြုတ်ကျသွားတယ်ဗျ။ “ဆောရီး.ဆောရီး” ကျနော်လည်း ပြာပြာသလဲကောက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုလှမ်းပေးပြီး “ကျနော်တောင်းပန်ပါတယ်ဗျ” “မြန်မြန်လုပ်ကြပါဗျ၊ ဒီမှာကားပေါ်တက်မယ့်သူတွေ ရှိတယ်” စပါယ်ယာလှမ်းအော်တော့ ကျနော်ဘေးကပ်လိုက်ရတယ်။ ကောက်မလေးကို သေချာကြည့်လိုက်မှ ဟအရမ်းမိုက်တယ်။

”သူငယ်ချင်း ငါတော်တော်အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ပါကွာ။ ကူညီပေးပါလား” ”ခက်တယ်ကွာ။မင်းကလဲ ဇွတ်ကြီးပဲ။ အေး ရရင် ငါပြောမယ်။ မင်းကိုဆက်သွယ်လို့ရမယ့်ဖုန်းပေးခဲ့” ”အေးအေး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ” ငြိမ်းချမ်း တယောက် မငြိမ်းချမ်းနိုင်သေးပါ။ သူထောင်က လွတ်လာတာမကြာသေး။ သူထောင်ကျရတာလဲ ခုသူမျက်နှာအောက်ကျပြီး အကူအညီတောင်းနေရတဲ့ ဝေယံဟိန်းရဲ့ အပြစ်လဲမကင်းပေ။ သူတို့တွေက တောင်ကြီးနည်းပညာတက္ကသိုလ်က ပထမနှစ်ကတည်းက တဆောင်တည်း နေခဲ့ခင်ခဲ့ကြတဲ့သူငယ်ချင်းတွေ။

မေဂျာတွေ မတူကြပေမယ့် ဆိုးဖော်ဆိုးဖက် ငတ်ဖော်ငတ်ဖက်တွေမို့ ညီအကိုတွေထက် ချစ်ကြသည်။ သူက မိဘမရှိ။ ဦးလေးဖြစ်သူက ကြည့်ရှူ့စောင့်ရှောက်ထားတာ။ ညီအကိုသားချင်းမရှိတော့ သူငယ်ချင်းတွေကို အရမ်းမင်သည်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပတ်သတ်လာရင် အစစအရာရာ အနစ်နာခံသည်မို့ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေပေါသည်။

နောက်ဆုံးနှစ်စာမေးပွဲဖြေပြီးညမှာတော့ သူငယ်ချင်းတွေ ခွဲရတော့မယ်ဆိုပြီး သောက်ကြစားကြသည်။ ပြီးတော့ လျှောက်လည်ကြတော့ သူက မသွားချင်။ မူးနေလို့ တခုခုဖြစ်မှာစိုးလို့တားသေးသည်။ဝေယံထက်က မရ။ အတင်းကိုသွားချင်နေသည်။ သူကတော်တော်မူးနေသည်။ ဆိုင်ကယ်သူစီးမယ်ဆိုတော့လဲ ပေးမစီး။

သူ့နောက်က ဘယ်သူ့မှမလိုက်ရဲ။ သူကလိုက်ပြီး ထိန်းရသည်။ လျှောက်လည်ကြရင်း လုံခြုံရေးရဲတွေနဲ့ ငြိကာ ပြသာနာတက်ကြသည်။ သူက အတန်တန်တားတဲ့ ကြားက ဝေယံထက်က တားမရ။ ရဲတွေကစက်နဲ့ လူခေါ်တော့ ရောက်လာတဲ့အခါ ထွက်ပြေးကြရင်း ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို ဖြတ်ကျုံးလိုက်သည်။ သူတို့လဲ ဆေးရုံရောက်သွားသည်။

ခင်ခင်သည် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် ခပ်တောင့်တောင့် ဆယ် ကျော်သက်ကလေးဖြစ်လေသည်။အရပ်မှာ ၅ ပေခန့်သာရှိသော်လည်း သူ့အလုံးအထည်နှင့်သူအနေတော်ကလေးဖြစ်သဖြင့် ယောက်ျားတို့၏ စိတ်ဝင်စားခြင်းကိုခံရသူကလေးဖြစ်လေသည်။မျက်နှာကလေးမှာ ထူး ထူးကဲကဲလှပသည်ဟုမဆိုနိုင်သော်လည်း ထူထဲမည်းနက်သောမျက်ခုံး များနှင့်ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်သောမျက်လုံးများကြောင့် ထူးခြားသောရုပ်ရည် ရှိသူကလေးဖြစ်လေသည်။ထိုမျက်လုံးပြူးကလေးများကညို့ယူနိုင် သောအရည်လဲ့လဲ့မျက်လုံးများဖြစ်သည့်အပြင် မျက်နှာပေးကလည်း ဆက်ခ်စီ ကျသောကြာမျက်နှာပေးကလေးဖြစ်လေသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်းအကိတ်ကြီးမဟုတ်သော်လည်း တင်ရင်းကျစ်လစ်သောတင်ပါးကလေးများမှာ လမ်းလျှောက်လျင်အိတွဲ တွဲဖြင့်လှုပ်ခါပုံမျိုးမဟုတ်ဖဲ မာမာဆတ်ဆတ်ကလေးတုန်ခါတတ်သဖြင့် စွဲမက်ဖွယ်ရာကလေးဖြစ်လေသည်။သေးကျင်သောခါးအထက်မှာ ရင်အစုံကလည်းအရမ်းအကြီးကြီး မဟုတ်ဖဲ သင့်တော်ရုံ မို့မို့မောက်မောက် ကလေးသာဖြစ်လေသည်။ သူမ၏အမေဒေါ် နွယ်နွယ်သန်းမှာအသက် ၃၇ ခန့်ဖြစ်ပြီး ယခု ယူထားသည်မှာဒုတိယအိမ်ထောင်ဖြစ်သဖြင့် ခင်ခင်မှာပထွေးနှင့်အတူ နေရရှာသူကလေးဖြစ်လေသည်။

ခင်ခင်၏အမေဒေါ်နွယ်နွယ်သန်းမှာ သဘောလွယ်သူဖြစ်သဖြင့် လင်ကြီးရှိလျက်နှင့်ပင် ခင်ခင်အသက် ၁၃ ၄ နှစ်သမီးအရွယ်ကပင် အခြားယောက်ျားများနှင့်တိတ်တခိုးဇတ်လမ်း ခင်းပြီး နောက်မီးလင်းလေ့ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်လေသည်။ထို့ကြောင့် ခင်ခင် မှာ အရွယ်ရောက်စကထဲက အမေဖြစ်သူ၏တိတ်တိတ်ပုန်းဇတ်လမ်းများကိုလူပြောသူပြောဖြင့်ကြားသိရရုံမက တကြိမ်တစ်ခါတွင်တော့ကိုယ် တွေ့မျက်မြင်ဖြစ်ခဲ့ဘူးလေသည်။ ဒေါ်နွယ်နွယ်သန်းမှာအလုပ်ထဲရှိ အထက်အရာရှိကြီးတစ်ဦး နှင့်ရော အရာရှိငယ်တစ်ဦးနှင့်ပါဖောက်ပြန်နေသည်ဖြစ်သောကြောင့် ခင်ခင်အဖေ ဒေါ်နွယ်နွယ်သန်း၏ယောက်ျား ခရီးထွက်သွားခိုက်တွင် သူမနှင့်ဖောက်ပြန်နေသောအရာရှိငယ်ကလေးကို ညအချိန်အိမ်သို့ ခေါ်၍ပျော်ပါးလေသည်။ ထိုညကမီးပျက်သဖြင့် ခင်ခင်တစ်ယောက်အစောကြီးအိပ် ပျော်သွားပြီး ညသန်းခေါင်အချိန်လောက်တွင် အမေဖြစ်သူဒေါ်နွယ်နွယ် သန်း၏ မချိတင်ကဲ တအီးအီး တအားအားဖြင့် ညီးသံကြီးကြားလိုက် ရသဖြင့်လန့်နိုးလာလေသည်။စစချင်း အမေ ဘာများဖြစ်သလဲဟုစိုးရိမ် သွားသော်လည်း လူပြောသူပြောဖြင့် ကြားရသောသူ့အမေ၏ နောက်မီးလင်းဇတ်လမ်းများကိုသွားသတိရသဖြင့် တိတ်တိတ်ကလေးအသံမမြည်အောင်ထ၍ချောင်းလေသည်။အဖေနှင့်အမေတို့အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ပွင့်ဟနေပြီး မီးလာနေပြီဖြစ်သဖြင့် အခန်းထဲမှ ၂ ပေမီးချောင်း၏အလင်းရောင်မှာအိပ်ခန်းပြင်သို့ထိုးထွက်နေလေသည်။ကြည့်ရသည်မှာသူတို့စလုပ်စဉ်ကမီးမလာဘဲ လုပ်နေရင်းတန်းလန်းမှမီးလာသည်ကိုထ မပိတ်နိုင်တော့ဘဲအရှိန်တက်နေကြဟန် ရှိလေသည်။ အပေါက်ဝအမှောင်ထဲမှ လင်းနေသောအခန်းတွင်းသို့အသာ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူမအဖေနှင့်အမေအိပ်သောကုတင်ကြီးပေါ် တွင်အမေကပက်လက်ကြီးပေါင်ကြီးကားလျက် အဖေမဟုတ်သူ တစ်စိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်၏အလိုးကိုအားရပါးရခံနေသည်ကိုတွေ့ရလေသည်။ခင်ခင်မှာအသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်အပျိုပေါက်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ယောက်ျားနှင့်မိန်းမလိုးသည်ကို ဖုန်းထဲမှအပြာခွေများကိုကြည့် လျက်သဘောပေါက်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုလိုလက်တွေ့မျက်မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါရင်တွေတုန်လျက်အာခေါင်များပင်ခြောက်ကပ်လာလေသည်။

ကျွန်တော့် ဘဝ ရဲ့ ပထမဦးဆုံး လူပျိုရည် ကို စုပ်ယူ သောက်သုံးခွင့်ရလိုက် တဲ့ ကံထူး တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် က ပညာတတ် အင်ဂျင်နီယာ မမ တစ်ယောက်ပေါ့ အသက် က ၃၄ နှစ် နာမည်က ချိုရီခိုင် အပျိုကြီးမမ သူ့အကြောင်း တွေ ပြီးမှ အသေးစိတ် အောက်မှာ ထပ်လာမယ်ဗျာ လွန်ခဲ့ တဲ့ ခုနှစ်ခု နှစ် လောက်တုန်းကပေါ့ ဗျာ အင်တာနက်တွေ စ ပြီး ခေတ်စားကာ က သူ နဲ့ လူမှူကွန်ရက် ဆိုက်တစ်ခုခု မှာ တွေ့ပြီး ကြိုက် သွားရော ဗျာ ကြိုက်ပြီး နှစ်လ လောက် ကြာတော့ အပြင်မှာ တွေ့ လျှောက်လည် ပွတ်သီးပွတ်သတ် လုပ်တာပေါ့ ပထမ ဦးဆုံး အထိအတွေ့သစ် တစ်ခုအနေ နဲ့ ပေါ့ အင်းယားကန်ဘောင် က အတွဲခုံလေးမှာ ထိုင် ပြီး ပွတ်သီးပွတ်သတ်လုပ် လူလစ်ရင် လစ်သလို သူ့နို့ကြီးကို ရအောင် ခိုးကိုင် ပေါင်ကြားထဲ ကို အတင်းလက်နှိုက် တော့ ကြာတော့ နှစ်ယောက်စလုံး ဖီးလ် တွေ တက်ပြီပေါ့

မင်းဇော် တစ်ယောက် အလုပ်တာဝန် ပြီးပီ မို့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်….. လေးရက်လုံးလုံး မိမိ အထက်လူကြီး နဲ့ ခရီးစဉ် တလျောက် ပါသွားခဲ့တာ အခု မနက်ပိုင်း ပြန်ရောက်ခဲ့တာ မို့ နေ့လည်ပိုင်း ရုံးပြန်မတက်ချင်တော့ ။ မိမိ အထက်လူကြီးမှလည်း ပြန်နားပါတော့ ဆိုတာနဲ့ အိမ်ကို တန်းပြန်လာခဲ့တယ် ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့ တခါး ပိတ်ထားတာ နဲ့ တခါးခေါက်လိုက်ပီး စောင့်နေလိုက်တာ ခနနေတော့ မင်းဇော် ရဲ့ခယ်မ ဝါဝါ တစ်ယောက် တံခါးလာဖွင့်ပေးတယ် ။ အိမ်မှာက မင်းဇော်ရယ် မိန်းမ ဝေမာလှိုင်ရယ် ခယ်မလေး ဝါဝါဦး ရယ် သုံးယောက် နေကြတယ် ။ မင်းဇော်မိန်းမ ဝေမာလှိုင်က ဆရာမ ။ ဝါဝါဦးကတော့ အခု မှ တက္ကသိုလ် တက်နေတုန်း ဒုတိယ နှစ် ။ ကျောင်းတက်ရင်းနဲ့ မင်းဇော် တို့ အိမ်မှာ ပဲ နေနေတယ် ။ အိမ်က ကျယ်ကျယ်လွင့်လွင့် ရှိပီး အခန်းသုံးခန်း ပါတော့ ဒီမှာပဲ ခယ်မလေး ဝါဝါဦး ကလိုက်နေတယ် ။ တခါတခါတော့ သူတို့ အမေ မင်းဇော် ယောက္ခမ ဒေါ်စိုးစိုးဦး လာတယ် ။ တစ်လ တခါလောက်တော့လာတယ် ။ မင်းဇော် ယောက္ခမ ဒေါ်စိုးစိုးဦးက အခု မှ အသက်လေးဆယ်ကျော်ကျော်သာ ရှိသေးတယ် ။

နာမည်က နှင်းဝေ… ဒီဇင်ဘာလ နှင်းတွေကျတဲ့အချိန်ကြီးမွေးလို့ အလွယ်တကူနဲ့လှလှလေးပေးထားကြတာ။ ဆွေမျိုးထဲမှာ သမီးမိန်းကလေးဆိုလို့ နှင်းဝေတစ်ယောက်ထဲ။ ဝမ်းကွဲဆိုလို့ မောင်တွေ အကိုတွေချည်း ဒါ့ထက်ဆိုးတာ နှင်းေ၀ ဦးလေးက ရပ်ကွက် လူမိုက်။ ဓါးထိုးမှုနဲ့ ထောင်ထဲကထွက်တဲ့အချိန် တူမလေးမွေးမှ မိုက်တာရပ်တော့တာ။ နှင်းေ၀ မွေးကတည်းက တဆွေတမျိုးလုံးစီးပွားတက်တော့ အကုန်လုံးကဝိုင်းချစ်ကြတာပေါ့။ဦလေးကလည်း လူမိုက် အကိုတွေမောင်တွေလည်း များတော့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ရည်းစားကမရ။ ညားမယ့်ညားတော့လည်း အညာသား နဲ့မှညားတော့တာ။ အပျိုကြီးပေါက်စဖြစ်နေတဲ့အချိန် အသက်သုံးဆယ့်ငါး ရန်ကုန်လာပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့ မလည်မဝယ် အညာသားနဲ့ ညားပါလေရော။ မောင်အညာသားက ရန်ကုန်မှာ အဲကွန်းတွေပြင်တယ်။ အဲ့တုန်းက နှင်းေ၀ အဆောင်နေတုန်း အဲကွန်းလာပြင်တဲ့ မောင်ညာသားနဲ့ငြိပြီး အပိုင်ဝိုက်ပလိုက်တာ။

မဝိုက်လို့လဲမရဘူးလေ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေနဲ့ညားဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်။ အညာသားကလည်းအိမ်ကိုလာတောင်းတော့ ဆွေစုံမျိုးစုံပဲ။ တွဲတာ တစ်လလောက်နဲ့ အိမ်ပေါ် ကန်တော့ပွဲကြီးမလာတာ ဒီတော့လည်း မငြင်းသာဘူးပေါ့။ အညာသားမှာလည်း အကိုတွေညီတွေချည်းပဲ လာတင်တောင်းတာတော့ ရွှေငါးကျပ်သားနဲ့ ဗျ။ အရမ်းအများကြီးမဟုတ်ပေမယ့် နည်းတာတော့မဟုတ်။ အညာသားတို့ဆွေမျိုးတွေကလည်း မြို့သူချောချောလေးရတာဆိုတော့ ဝိုင်းအုံပြီး တင်တောင်းကြတာလေ။ ပြုံးပြုံးကြီးရှိနေတာကတော့ ဘယ်သူရှိမတုန်း။သူ့ဦးလေး လူမိုက်ကြီးပေါ့။ မင်္ဂလာတွေဘာတွေဆောင်ပြီးလို့ ဆွေပြမျိုးပြလေး အညာလည်ကြမယ်ဆိုတော့မှ ခမျာမှာ မပြုံးနိုင်တော့။ အညာမှာ တစ်လလောက်နေဖို့ ခွင့်တွေပါယူပြီး ထွက်လာခဲ့တယ် လမ်းမှာတော့ ဖုန်ကတထောင်းထောင်းနဲ့ ရွာရောက်တော့ မြို့သူလည်း ရွံ့ရုပ်ဖြစ်ကရော ရွာလေးက အတော်ဝေးတယ်။

ကျွန်တော်နာမည် မောင်မောင်ဖြစ်ပြီး အသက်က၂၆နှစ်ပါ …ကျွန်တော်သည် companyတစ်ခုကဝန်ထမ်းဖြစ်သောလည်း..အပိုလက်ဖက်ရည်ဖိုးခရီးသွားဖို့ အစရှိသောဘေးပေါက်အလုပ်ကလေးတွေလုပ်ရန်အတွက်ဌာအပိုအလုပ်တစ်ခု လုပ်ပါတယ် ဒီအလုပ်ကတော့ အရပ်အခေါ်ယောကျာ်းဖာခေါင်း (…မိမိကိုယ်ကိုတော့ဖြည့်ဆည်းပေးသူတစ်ယောက်ဟုခံယူ)ဖြစ်ပါတယ်…..ကျွန်တော်သည်ငယ်ကတည်းကလိင်ကိစ္စအင်မတန်ဝါသနာကြီးပြီး လိင်တန်ဆာမှာလည်း တချို့အောစာအုပ်များမှာကဲ့သို့ ၈လက်မ ၇လက်မမရှိပါ ၅လက်မခွဲသာသာရှိပါသည်…သို့သော်လိုးနေရရင်ရွံရွာမူမရှိအကုန်ကျေနပ်အောင်လုပ်ပေးခြင်း ဆေးလိပ်အရက် ရှောင်ရှားခြင်း..(အရင်ကတော့ဆေးလိပ်သောက်တယ်ဗျ ဒါမယ့်လိုးတယ့်အချိန်သိသာတယ်..မောတယ် တခါတလေမတောင်နိုင်တာ..မောတာ..၂ချီ ၃ချီမဆွဲနိုင်တာရှိတော့ဘဒိုတို့ကိုဆေးလိပ်ဖြတ်စေချင်တယ်ဗျာ) ……ထမင်းစားရာတွင် လိင်ကျန်းမာရေးအတွက်ကြက်သွန်နီကြက်သွန်ဖြူပုံမှန်စားပေးခြင်း )စသည်တို့ကြောင့် ဖောက်သည်အများအပြားလက်ခံရရှိပါတယ် ဒီထဲမှမိမိကြိုက်နှစ်သက်ဆုံးသူများကိုရေးသားဖော်ပြပါမည်…တစ်နေ့ မိမိသူငယ်ချင်းများနှင့်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေထိုင်နေစဉ် ဖုန်းဝင်လာသောကြောင့် နားထောင်လိုက်ရာ …( မိမိမှာကိုယ်ပိုင်နာမည်မသုံးဘဲ မောင်မောင်ဆိုတာနဲ့ဖြည့်ဆည်းခံဖောက်သည်များအတွက်သုံးသောနာမည်ဖြစ်သည် ဖေ့ဘုတ်အကောင့်မှာလည်းမောင်မောင်အကောင့်တုဖြစ်ပြီးမိတ်ဆွေတို့လိုရင်လာရောက်ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်) … ‘ဟယ်လို…မောင်မောင်ဆိုတာလားရှင့်” တစ်ဘက်မှအလိုချိုမြိန်သောအသံနှင့်……. ဟုတ်ကဲ့…ခင်မျ..ကျွန်တော်မောင်မောင်ပါ … ‘မောင်မောင်ကလေ …ဟိုဟာလည်းမသိရှင့်….” ဘယ်ဟာလည်းခင်မျ ……… ‘ဖာခေါင်းလားမသိရှင်…..’ ဟာဗျာ ဒဲ့တိုးကြီး..။

ဟုတ်ပါတယ် ခင်မျ….. ဘယ်နေ့အားလဲမသိဘူးရှင့် …. ရပါတယ် ဒီကအမအားတဲ့အချိန်ပြောပါ…… ဟုတ်ကဲ့ ဒီအပတ်တနင်္ဂနွေနေ့လည် ၁၂နာရီလောက်လေတစ်ခုခုစားသောက်ပြီး အလုပ်ဖြစ်မလားမသိရှင့် ..အင်း…ရပါတယ်ခင်မျ…. ဈေးကရောဘယ်လိုယူလည်းမသိရှင့်…. ၂သောင်းလောက်ပါပဲ ..အမကိုကျွန်တော်သဘောကျရင်တစ်ပြားမှမယူပါဘူး…အကြိုက်ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်ဆိုတော့ တစ်ဘက်ကဟိဟိ နဲ့ရယ်နေပါတယ်…….ကျွန်တော်လည်း….’အမကအသက်ဘယ်လောက်လဲခင်မျ……” အသက်၄၇နှစ်ပါ ကျွန်မကအိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသမီးပါပဲ ..ဒါမယ့်အသိတစ်ယောက်ကမောင်မောင်နဲ့တွေ့ရင်မမေ့နိုင်ဘူးဆိုလို့ပါ… ‘ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ပါ …ကျွန်တော်တို့ တနင်္ဂနွေနေ့ကျ ပလာဇာက J Donutဆိုင်မှာတွေ့မယ်နော်…see youပါ… ‘ဟုတ်ကဲ့၇ှင့်”ဆိုကာချသါားလေတော့သည်..မိမိလည်းထိုအချိန်မှစပြီး ကြက်ဥ နွားနို့စားသုံးခြင်း …မြဟင်္သာသောက်ခြင်း ဂွင်းထုတာရှောင်ကြည်ခြင်း အိပ်ရေး၀၀အိပ်ကာ…ဖြည့်ဆည်းပေးရန်စောင်ေ့နလေတော့သည်….ထိုနှင့်တနင်္ဂနွေနေ့ရောက်သောအခါ နေ့လည်၁၁ခွဲလောက်တက္ကစီဌားကာထွက်လာ၍ပလာဇာဂျေဒိုးနပ်ဆိုင်ရှေ့ရောက်သော ဖုန်းဆက်၍ ဟယ်လို ကျွန်တော်ခုပဲဆိုင်ရှေ့ရောက်နေပြိ….အမမလာသေးဘူးလား အင်းမောင်မောင်ရောက်တော့မယ်..ကားပိတ်နေလို့ ….ကျောက်မြောင်းဈေးနားရောက်နေပြီ မိမိလည်းဖုန်းကြည့်ကာရပ်စောင့်နေစဉ်…အလွန်အင်မတန်မှရုပ်ရှည်သန့်ပြန့်၍ချမ်းသာပုံရသော..ခန္ဒာကိုယ်မှာ မြတ်ကေသီအောင်တို့ပုံစံ တင်ပါးမှာပြည့်တင်း၍အရပ်မှာ ၅ပေ၅လက်မလောက်ရှိသော …အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်၍ ..သင်းပျံသောရေမွေးဆွတ်ထားသောမမတစ်ယောက်မှ … မောင်မောင်လား မသိရှင့်…. ကျွန်တော်လည်းအံအားသင့်ကာ …ဟုတ်ပါတယ်ခင်မျ…မမလား.. အင်း လာလော ဒိုးနပ်နဲ့ကော်ဖီအေးသောက်ရအောင်…ဆိုကာရှေ့ကာဝင်သွားလေသည်… ။

အ… ကို… မြန်မြန်ဆောင့်… ငယ် ပြီးတော့မယ်…” “အင်း… ကို အရှိန် ထပ်တင်လိုက်မယ်နော်…” တဖြောင်းဖြောင်း တဘုန်းဘုန်း နှင့် နောင်ရဲသည် သူ့ချစ်သူ ငယ်ငယ် ရဲ့ သေးသိမ်နေသော ခါးကို ကိုင်ကာ မက်မွန်သီးဟန် စွံကားနေသော တင်ပါးကို ဆောင့်ချပြီး လိုးတော့သည်။

“အ… ကို… ငယ်… ပြီးပြီ…” “အင်း… ငယ်… ကိုလည်း ပြီးတော့မယ်… ကို့ အရည်တွေ သောက်ဦးမှာလား…” “မေးစရာ လိုသေးလို့လား ကိုရ… ငယ့် အကြိုက်ဆုံးလေ…” “ဒါဆို ငယ့်ထဲကနေ ချွတ်လိုက်တော့မယ်… စုပ်ပေးတော့…” “လာခဲ့…” ငယ်ငယ်ရဲ့ ညီမလေးထဲကနေ ပြွတ်ကနဲ အသံမြည်ကာ နောင်ရဲရဲ့ ညီလေးက ကျွတ်ထွက်လာသည်။ ဖင်ကုန်းနေရာမှ ထိုင်သည့် ပုံစံ ပြောင်းနေချိန်တွင် ငယ်ငယ်ရဲ့ ညီမလေးထဲက ဘွတ်ဘွတ်ဘွတ် ဆိုသော လေအန်သံတွေကိုတောင် ကြားနေရသည်။

ငယ်ငယ်သည် ထိုင်လိုက်ပြီးသည့် အခါမှ နောင်ရဲရဲ့ ပြီးခါနီး စစ်ပွဲကျခါနီး ပေါက်ထွက်ခါနီး ညီတော်မောင်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ စုပ်ပါတော့သည်။ တအောင့်အကြာမှာတော့ နောင်ရဲလည်း အထွဋ်အထိပ်ရောက်ကာ ငယ်ငယ့်ပါးစပ်ထဲသို့ ပူပူနွေးနွေး အချစ်ရည်တွေကို ပန်းထည့်လိုက်တော့သည်။ ထွက်ကျလာသော အရည်များက ငယ်ငယ်ကလည်း တစက်မကျန် တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စုပ်ယူကာ မြိုချတော့သည်။

ဝုန်းခနဲ ရွာချလိုက်သော မိုးကြောင့်… မြင့်ခိုင် ပြန်မည့်ဆဲဆဲ ဝတ်ထားသော ယူနီဖောင်းပင်ပြန်ချွတ်ရတော့မလို ပြန်တော့မယ် ဆိုမှ မိုးကလဲရွာလိုက်တာနော် တပ်ခွဲမှုး ဟုတ်ပါ့ စာရေးမရယ် ကျွန်တော်ပြောင်းလာထဲက အချိန်မှန်ကို ရွာတော့ တာပဲ တပ်ခွဲမှုးဒီမှာ လစာ စာရင်း သြော် အင်း အတော်ပဲ ဒါလေးစစ်ပီး မိုးတိတ်တော့ပြန်လို့ ရတာပဲ ကော်ဖီသောက်ဦးမလား တပ်ခွဲမှုး မဖြူ ပြောလဲပြော ထမိန်ကို တပ်ခွဲမှုးရှေ့ ဖြန့်ဝတ်ပြလိုက်သည် ုစည်ပင် ထမိန်ဗျောင် အောက်မှ မဖြူ အဖုတ်ကြီးက ဖောင်းပြီးကားထွက်နေသည်

ဟုတ်..အင်း ဖျော်လိုက်လေ ကောင်းတယ် မိုးအေးတော့ ကောင်းတာပေါ့ မဖြူထွက်သွားပြီး မြင့်ခိုင် စည်းစားလိုက်သည် အင်းဒီ စာရေးမကြီးက ငါကြားထားတာနဲ့ တူနေဘီတူတယ် မိမိ မှာ အသက် ၃၈နှစ်ပင်ရှိသေးသော်လဲဒီစည်ပင် သန့်ရှင်းရေးအလုပ် ကိုလုပ်လာတာ ၁၀နှစ်ကျော်နေပြီ မိန်းမနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အမှိုက်လဲှသော သန့်ရှင်းရေးမ စားရေးမ ဗိုလ်မှုးကတော် ဌာနမှုးကတော် ကအစ မစားဖူးတာမရှိ ကြီးမားရှည်လျှားသော လီးကြီးက မိန်းမတိုင်း တစ်ခါလိုးခံဖူးသည်နှင့် တမ်းတမ်းစွဲကာ နောက်တစ်ခါ လိုးခံရန် အသင့်ပင် တိုင်တာတောတာဖြစ်ဖို့ဆို ဝေလာဝေး ဒါက မိမိ၏ မွေးရာပါ လက်ဆောင် ကြီးကြောင့်ပင်။