Love

ကျွန်တော့် ဘဝမှာ ပထမဆုံး တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အစ်မကြီး တစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ ပြောရရင် ကျွန်တော့် ကျေးဇူးရှင်ဆိုလည်း မှားမယ်မထင်ဘူး။ သူ့ကြောင့်ဘဲ ကျနော့မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့် (၁) ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီ အစ်မကြီး နာမည်က မလှမေ ပါ။

ကျနော်တို့ မိသားစုက ဒီရပ်ကွက်ကို နယ်ကနေ ပြောင်းလာကြတာ။ အစ်မလှမေတို့က ကျနော်တို့ အိမ်ရှေ့အိမ်က၊ သူတို့အိမ်မကြီးက ခြံနောက်ဘက်မှာ။ အစ်မလှမေက ခြံရှေ့မှာ အိမ်သေးသေးလေးနဲ့ စက်ချုပ်တယ်။ သူတို့အိမ်မှာ အစ်မလှမေက အိမ်ထောင်သည် ကလေးတစ်ယောက်အမေ။ သူ့ယောကျ်ားက ပုံနှိပ်စက်က စက်ဆရာ။ အိမ်မှာ မလှမေတို့ အမေကြီးရယ်၊ မောင်နှစ်မတွေရယ်၊ အားလုံး အတူတူ နေကြတယ်။ နေ့လယ်ဆိုရင် အိမ်ရှေ့က ဆိုင်လေးမှာ အစ်မလှမေက စက်ချုပ်တယ်။

ကျနော်တို့က ရောက်ကာစဆိုတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့သူ သိပ်မရှိသေးဘူး။ အစ်မလှမေတို့နဲ့ အရင်ဆုံး စခင်တာ။ ပြောရရင် ကျနော်က ၈ တန်း၊ ၁၄ နှစ်ဘဲ ရှိသေးတာ။ နောက်ပြီး လူကောင်ကလည်း သေးသေးညှက်ညှက်နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးငယ်ပုံ။ တကယ်လည်း ဘာမှသိပ်မသိ သေးပါဘူး။ မိန်းမဆိုရင် ကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်ဖို့လောက်သိတာ။

ထားထား သူမ လုပ်ချင်တာတွေ အားလုံး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နေစိုးေ၀ ကောင်မလေးတယောက်နဲ့ ညိနေတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းလဲရရော မခံချိမခံသာ ဖြစ်ပြီး နေစိုးေ၀ ကို ဖုန်းဆက် ရန်တွေ့ခဲ့ သည် ..။ သူ့အထက်အရာရှိ မြို့နယ်မှူးကိုလဲ ဖုန်းဆက်တိုင်သည် ..။ သူ့ကို မန်းလေးကို ပြန်ပြောင်းပေးဖို့ တောင်းပန် သည် ..။ ထားထားကို နေစိုးဝေနဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ထမင်းဆိုင်က ကောင်မလေး ရဲ့ အဒေါ်ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားခဲ့တာ ..။ ကိုယ့်လင် ဘာဖြစ်နေလဲ သိရဲ့လား..ကိုယ့်လင်ကို ထိန်းအုံး ..လို့ ခပ်စွာစွာ နဲ့ ပြောခဲ့သည် ..။ ထားထား သည် နေစိုးေ၀ နဲ့ လိင်ဆက်ဆံတာတွေ ရိုးအီလာတဲ့အချိန် သူမဘက်ကစပြီး နေစိုးေ၀ လိင်ဆက်ဆံချင်တိုင်း ညင်းပယ်ခဲ့ သည် ..။ ဆိုင် နဲ့ ခြံအလုပ်များလို့ အကြောင်းပြပြီး ညင်းခဲ့တာ ..။ ခြံထွက် သီးနှံတွေ..အသီးတွေ..ခြံက ကြက်..ဝက်..ဘဲ ငါးတွေ နဲ့ ဆိုင်မှာ ချက်ပြုတ်နေတော့ ခြံကို ပြေးပြေးကြည့်ရ သည် ..။ ဒီမှာ ထားထား မိုးဆွေ နဲ့ ဆုံသည် ..။ မိုးဆွေ သည် ကျောက်ဆည်ဘက်က ဖြစ် သည် ။ ခြံအလုပ်သမားလေး ဖြစ် သည် ..။ဖင်ပေါ့..ခိုင်းလို့ကောင်းသည် ဆိုပြီး ထားထား ခြံထဲသွားတိုင်း မိုးဆွေ ကို အစစ အရာရာ ခေါ်ခိုင်း သည် ။ မိုးဆွေ သည် မီးမလာတဲ့အချိန် ဆိုရင် ထားထား ရေချိုးဖို့ ခြံထဲက အိမ်လေး ထဲ ရေဆွဲဆွဲဖြည့်ပေးရ သည် ..။ ထားထား ဇက်ကျောတက်ရင်လဲ နှိပ်ပေးရ သည် ..။

သူမ ဆေးလိပ်းသောက်နေတာကို ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ထိုင်ကြည့်နေမိသည်.. ဆေးလိပ်တစ်ဝက်ခန့်ကုန်တော့ ဆက်မသောက်တော့ပဲ ထိုးချေမီးသတ်လိုက်သည်.. ခုချိန်ထိ ဦးချမ်းသာအောင် ဆေးလိပ်မသောက်ဖြစ်သေး.. “ကိုယ် .. မင်းအကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားတယ် နွယ်နီ.. ကိုယ့်ကို မင်းအကြောင်းပြောပြနိုင်မလား..” “ဟား.. ” သူမရယ်လိုက်သံက ကဗျာမဆန်.. “မထူးဆန်းပါဘူး ကိုကြီးရယ်.. မိမရှိ၊ ဖမရှိ တစ်ယောက်ထဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ့် သာမန်မိန်ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝပဲ.. ” “မင်းမှာ မွေးချင်းမရှိဘူးလား..” “အကိုတစ်ယောက်တော့ရှိတယ်.. လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ နှစ်လောက်က အိမ်ကထွက်သွားတယ်… တပ်ထဲပဲဝင်သွားသလိုလို.. ယိုးဒယားဘက်ပဲ ရောက်နေသလိုလိုနဲ့တော့ ပြောကြတယ်.. အဆက်အသွယ်တော့မရှိဘူး.. ” “ခု..မင်းနေတော့.. ” “အဒေါ်အိမ်မှာ.. အမျိုးအရင်းတော့မဟုတ်ဘူး.. ဘယ်လိုပြောရမလဲ .. ရပ်ဆွေရပ်မျိုးပေါ့..” သီးသန့်ခန်းလေးအတွင်း အသံခဏတိတ်သွားသည်..။ သူမက ဦးချမ်းသာအောင်၏ခွက်ထဲကို အရက်ထပ်ထည့်ပေးရင်း သူမအအေးခွက်ထဲကိုပါ အရက်နည်းနည်းထည့်လိုက်သည်.. ရေခဲကို ညှပ်ဖြင့် ညှပ်ယူနေသော သူမလက်ကို ကြည့်လိုက်မိရာ.. သူမလက်တွေက နူးညံ့လွန်းမယ့်ပုံ.. “မင်း.. အရက်ကော သောက်တတ်တာလား..” “အရက်ကိုတော့ အရမ်းမကြိုက်လှဘူး.. ကိုကြီးတစ်ယောက်ထဲ သောက်နေရင် ပျင်းနေမှာဆိုးလို့ နည်းနည်းသောက်မလားလို့ပါ..”။

“ကိုကို အိပ်ယာခင်းပြီးပြီနော် ကိုယ့်အိပ်ယာကိုသွားအိပ်တော့ ညီမလေးအိပ်ချင်ပြီ” ညဝတ်အိင်္ကျီနဲ့ လှချင်တိုင်းလှနေတဲ့ သူ့ညီမကို ပွေ့ဖက်နမ်းရှိုက်လိုက်ရင်းမှ “မသွားပါဘူ ကိုကိုကဒီနေ့ညီမလေးနဲ့အိပ်မှာ” ပွေ့ဖက်ရင်းက မတော်တရော်တွေကို လျှောက်ပွတ်နေတဲ့ သူ့အကိုလက်မှ မေရှင်းသည် ရုန်းကန်ထွက်ရင်း “ဟား ကိုကို ယားတယ်ကွား ဒီနေ့ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ကိုယ့်အိပ်ယာကိုပြန်အိပ်တော့ဆို” “ကိုကိုဘာဖြစ်နေလို့လဲ ဖြစ်နေတာညီမလေးနော် အစောကြီးရှိသေးတာ အိပ်တော့မလို့လား ကိုကိုကတော့ညီမလေးကို ချစ်အုံးမှာ” ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ့ညီမကို အနောက်ကနေဖက်လိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ်သို့ဆွဲလှဲချလိုက်သည်။ “ဟား ကိုကိုလွှတ်ကွာ” “မလွှတ်ပါဘူး ကိုယ့်ညီမမို့ ကိုချစ်တာ ဘာဖြစ်လဲ” တွန်းထိုးရုန်းကန်နေတဲ့ သူ့ညီမကို စိတ်မတိုတိုအောင်စရင်း ရုန်းမရအောင် နောက်မှခွလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်နေအောင်ဖက်လိုက်ရာ မာထန်နေသော သူ့လိင်တံကြီးက သူ့ညီမတင်ပါးနဲ့ကပ်လို့သွားသည်။

မေရှင်းသည် မထင်မှတ်သောအထိအတွေ့ကိုခံစားလိုက်ရပြီး ကြက်သီးမွှေးညင်းတွေဖြန်းဖြန်းထသွားသလို သူ့တင်ပါးနဲ့သူ့အကိုလိင်တံကြီးက လှုပ်လေပိုထိလေဖြစ်နေသောကြောင့် တူမစိတ်တွေ ခဏတာတွေဝေသွားသည်။ { 2 } သူမအမည်သည် မေရှင်းဖြစ်ပြီး သူ့အကိုအမည်မှာ ကိုလင်းဖြစ်သည်။ ကိုလင်းအသက်မှာ 23 ဖြစ်ပြီးသူ့ညီမအသက်မှာ 19ဖြစ်သည်။ သူတို့အဖေနှင့်အမေမှာ ပွဲရုံပိုင်ရှင်များဖြစ်သည်။ သူတို့မိသားစုလေးယောက်တာရှိသည်။ သူတို့အိမ်သည် နှစ်ထပ်တိုက်ဖြစ်ပြီး အောက်ထပ်မှာ ဂိုဒေါင်သဖွယ်ဖြစ်ကာ ပဲ ပြောင်း နှမ်း သနပ်ဖက် တို့နှင့်ပြည့်နေသည်။ အပေါ်ထပ်တွင် အခန်းနှစ်ခန်းပါရှိပြီး တောင်ဘက်စွန်းအခန်းက သူ့အဖေနှင့်အမေအိပ်ပြီး။ မြောက်ဘက်စွန်းအခန်းက သူ့ညီမအိပ်ကာ သူသည် အလယ်ဧည့်ခန်းဟောကြီးတွင်အိပ်သည်။ ထိုဧည့်ခန်းသည် သူ့အတွက်မလွတ်လပ်သဖြင့် သူ့ညီမအခန်း၌တာ အချိန်ကုန်နေတတ်သည်။ သူ့ညီမအခန်းသည် ရေချိုးခန်းနဲ့အိပ်သာတွဲရက်ပါရှိ၍ အောက်ထပ်မဆင်းရတာကတစ်ကြောင်း။ ကြည့်ချင်တဲ့ဇာတ်ကားကို အေးအေးဆေးဆေးကြည့်ရတာကတစ်ကြောင်း။ အခန်းထဲမှာလွတ်လပ်တာကတစ်ကြောင်းကြောင့် အချိန်ပြည့် သူ့ညီမအခန်းထဲ၌နေပြီး ညအိပ်ချိန်လောက်သာ ဧည့်ခန်းပြင်ထွက်အိပ်တတ်သည်။

ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး ။ မထင်တာတွေက ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ် ။

အမေရိကန်ပြည် အရှေ့ဖျားက မြို့ကြီးတစ်မြို့မှာ မြန်မာလူမျိုး တက်နေဝန်း နဲ့ ဇနီး ဇွန်ပန်းခိုင်တို့ နေနေကြတာ ဆယ်နှစ်မက ရှိနေပါပြီ ။ တက်နေဝန်းက အိုင်တီသမား တစ်ယောက် ဖြစ်သလို ဇွန်ပန်းခိုင်က ရုံးတစ်ရုံးမှာ စာရင်းကိုင် (အကောင့်တင့်) ဖြစ်သည် ။ အလုပ်နဲ့အိမ် အိမ်နဲ့အလုပ် အေးဆေးတဲ့ ဘဝခရီး လမ်းကြောင်းထဲမှာ သူတို့ လင်မယား မျောပါနေခဲ့ကြရာက အပြောင်းအလဲတွေက ဖြစ်လာသည် ။

ပထမဆုံး တရုတ်နိုင်ငံ ဝူဟန်မြို့မှာ လင်းနို့တို့ ကြွက်တို့ ခွေးတို့ ရောင်းချနေတဲ့ စျေးတန်းလေးကို သတင်းတွေမှာ တွေ့ရပြီး သာမန်လူတွေ မစားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဟာတွေကို စားကြလို့ ကိုရိုနာဗိုင်းရက်စ်ပိုး စတင် ကူးစက်လာသည်လို့ ရေးကြသားကြတာကို ဖတ်ကြရတယ် ။ တက်နေဝန်းတို့ အတွက်က မြန်မာပြည်က လာခဲ့တဲ့ မြန်မာတွေမို့ သိပ်တော့ မဆန်းလှဘူး ။ သူတို့လည်း ပရစ်ကြော်တို့ မြွေသား ဖွတ်သား ယုန်သား လယ်ကြွက်ကြော်တွေ စားခဲ့ဘူးကြတယ်လေ ။ ခဏကြာတော့ ဝူဟန်မြို့မှာ ဇီဝ လက်နက် စမ်းသပ်တဲ့ နေရာကြီး ရှိပြီး အဲဒီကနေ ရောဂါပိုးတွေ ပေါက်ထွက် ပျံ့နှံ့လာတယ်လို့ ထပ် ကြားရပြန်တယ် ။

သမီး နာမည်မီးငယ်ပါ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ၇ တန်းဖြေပြီးလို့ မိုးကျရင် ၈ တန်းတက်ရတော့မယ့် အပျိုဖော်ဝင်စအရွယ်မို့ တဖက်အမျိုးသားတွေကို စိတ်ဝင်စားမူ့တဏှာအားကြီးခဲ့ပါတယ် မီးတို့နယ်မှာ တနေရာနဲ့တနေရာကို ဆိုင်ကယ်နဲ့သွားလာရတော့ တနေ့မှာ မီးရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ထမင်းချိုင့် ကျန်နေခဲ့လို့ မီး ထမင်းချိုင့်သွားပို့ဖို့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်လာခဲ့ပါတယ် အစ်ကိုရှုံးက ၄မိုင်ခန့်ကွာဝေးတာကြောင့် မီး တော်တော် မောင်းခဲ့ရပါတယ် အစိုးရရှုံးဖြစ်တာကြောင့် လမ်းက လူသွားလူလာလဲပျက်ပါတယ် ရံဖန်ရံခါ သာ ဆိုင်ကယ်၁စီး၁လေတွေ့ရတာပါ ထမင်းချိုင်းပို့ပြီး အပြန် လမ်းတဝက်ရောက်ခါနီးမှာ မီးရဲ့ ဆိုင်ကယ်လေး ဘီးပေါက်သွားခဲ့ပါတယ် မီးလဲဆိုင်ကယ်ဘီးဖာ တဲ့ဆိုင် ၁ဆိုင်ပဲတွေ့ခဲ့တာမို့ အဲ့ဆိုင်ထိ ရောက်အောင်တွန်းသွားခဲ့ပါတယ် ဆိုင်ကြည့်တော့ လူတယောက်မှမရှိပါ “ဦးလေး သမီး ဆိုင်ကယ်ဘီး ဖာချင်လို့ပါ “ဆိုပြီး ၃ခါလောက် လှမ်းအော်ခေါ်မှ လူတယောက်ထွက်လာခဲ့ပါတယ် အသားခပ်လတ်လတ်ရှိပြီး အသက်၄၀ ဝန်းကျင်လောက်ရှိမယ်ထင်ပါတယ် မီး ဆိုင်ကယ်ကို ခွတွေလေထိုးတံတွေနဲ့ဖာပေးနေတုန်း မီးငယ်ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်စောင့်နေခဲ့ပါတယ် သည်လိုနဲ့ မီး မျက်လုံးတွေ အဲ့ဦးလေးကို ပေါင်ကြားကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ် ထိုင်ပြီး ပြင်ပေးနေတော့ ထောင်မနေတဲ့ တထွာလောက်ရှိတဲ့လီးကြီးဟာ ဒူးလောက်အတိုဝတ်ထားတဲ့ပုဆိုးရဲ့ အပြင်ကိုပျော့ပျော့ကြီးငေါ်ထွက်နေတာပါ မီး မျက်လုံးပြူးသွားပါတယ်။

အသားညိုညို မျက်နှာကသိပ်အလှကြီးမဟုတ်ပေမယ့် အသက် ဆယ့်ခြောက် နှစ်လို့မထင်ရလောက်အောင် သာမာန်ထက်ထွားကြိုင်းတဲ့ မိန်းမပျိုလေး အထူးသဖြင့်ကတော့ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ပေါင်သား အထက်ကအိစက်တင်းပြည့်ကာ ကောက်တက်နေတဲ့ တင်သားအလှက အထူးခြားဆုံးဆိုရမယ် ရင်သားကတော့သာမာန်လောက်ပါပဲ… လေးတန်းအထိပဲပညာသင်ခဲ့ရပြီး စက်ဘီးတစီးနဲ့ ရွာစဉ်လှည့်ကာ အသားငါးအသီးအရွက်အစုံရောင်း ချပြီး အဖေမရှိတော့တဲ့အမေမုဆိုးမနဲ့မောင်လေး တယောက်တို့ကိုလုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးနေသူပါ သူမကိုတဖက်သတ်ချစ်နေပြီးခဏဏရီးစားစကား လိုက်ပြောနေတဲ့ ဇီးကျွန်းကအောင်ခိုင်ကို။

သူမသဘော မကျမနှစ်သက်လို့အတန်တန်ငြင်းပယ်ခဲ့တယ် ဒါကိုသိသိနဲ့အောင်ခိုင်က မရမကကိုသူမပြန်တိုင်း နောက်ကတကောက်ကောက်လိုက်နေပြန်လေသည် တရက်မှာတော့။ ” ယုယု ငါ့အချစ်ကိုလက်ခံပါဟာ ငါနင့်ကို အတည်ယူပေါင်းသင်းမှာပါ” အောင်ခိုင်ကစက်ဘီးရှေ့ကနေပိတ်ရပ်ထားပြီး ဇွတ်တရွတ်အဖြေတောင်းနေသည် နေရာကလည်းသူတို့ဇီးကျွန်းရွာအစပ်နားက လျှိုလမ်းအဆင်းထဲမှာဖြစ်သည် ယုယု အခက်တွေ့ နေရသည် စကားအပြတ်ပြောလိုက်မှအေးမည် ” ဒီမှာကိုအောင်ခိုင် ကျမရှင့်ကိုပြန်မချစ်နိုင်ပါဘူးလို့ ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲဟင် ကျမအဲ့ဒါတွေစိတ်လည်း မဝင်စားဘူး ရှင့်လိုလူကိုလည်းအထင်ကိုမကြီးတာ။

ဆယ်တန်းတဖုန်းဖုန်းကျ မိဘတွေကမရှိရှိတဲ့ကြားက ထားပေးတာတောင် စောက်ဖြစ်မရှိတဲ့လူ ရှင့်မိဘတွေကရော ဘယ်လောက်မှချမ်းသာကြတာ မဟုတ် ကျမဈေးကြွေးတွေတောင် မပေးနိုင်ဘူး ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ့ရက်ရွှေ့ရွှေ့နေတာ ထွီ…”ထိုစကားကိုတမင်မာန်တင်းပြီးပြောလိုက်ရာ အောင်ခိုင်တယောက်မျက်နှာအပျက်ပျက်ဖြင့် တောက် တချက်ခေါက်ကာရွာဘက်ပြန်လှည့်သွား တာမို့ယုယုလည်းစက်ဘီးနင်းပီးပြန်လိုက်သည်။ ယုယုကိုမရရတဲ့နည်းဖြင့်ရအောင်ယူဘို့အောင်ခိုင် အကွက်ချစီစဉ်ထားသည် တညနေစောင်းအချိန် ထုံးစံအတိုင်း ယုယုတယောက်ပြန်လာတော့ အောင်ခိုင်နှင့်သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်တို့။

ကျွန်မနာမည်က ဇင်ဇင်ပြုံး ပါ..။ သိတဲ့အတိုင်းပါဘဲ.. ရင်အုံကြီးကြီး ၊ တင်သားထွားထွား နဲ့ မြင်ရတဲ့သူ ဘဝင်ဆူသွားရစေတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ..။ ကျမအသားက ခပ်ညိုညိုနဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ခပ်တောင့်တောင့်ပါ..။

သူများတွေက ပြောကြတယ်။ ကျမကိုယ်ခန္ဓာက ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့ ဖုထစ်မို့မောက်နေရမယ့်နေရာတွေက ဖုထစ်မို့မောက်နေသတဲ့ ရှင်။ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားက ပြောရရင်တော့ အရပ်က ၅ ပေ မပြည့်တတ်ပေမဲ့ ရင်က ၃၉ ၊ ခါးက ၃၀ ၊ တင်က ၄၀ ရှိတယ်ရှင့်..။ ကျမရဲ့ ဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေက ထွားထွားပြည့်ပြည့် တင်းတင်းကားကား ဖြိုးဖြိုးအိအိကြီးတွေပါ..။

ကျမ လမ်းလျှောက်သွားရင် ကျမဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေ အချက်ကျကျနဲ့ အနိမ့်အမြင့် လှုပ်ရှားနေပုံတွေက မြင်ရသူ ပုရိသယောက်ျားတွေရဲ့ စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်စေတာပေါ့ ရှင်..။ သူတို့ရဲ့ ကိလေသာ ရာဂမီး ရမ္မက်တွေကို ပိုပိုပြီး ထကြွစေတာပေါ့ ရှင်..။

ကျမရဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းမို့မောက်ပြီး တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင်းဝင်းအိအိ ရှိနေတယ်..လေ..။ ဒီတော့ ကျမကို တွေ့တဲ့သူတိုင်းက စိတ်မထပဲ နေပါ့မလား ရှင့်..။ ကျမ လမ်လျှောက်သွားရင် ကျမကို ကြည့်ပြီး အားရကျေနပ်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေ စိတ်ထဲမှာ ကာမမီးတောက် တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်နှာတွေ ၊ ကျမကို ကစ်ချင်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရပါတော့တယ်…။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ခေါင်းရင်း မှန်ပြတင်းပေါက်က အလင်းရောင် စူးစူးလေးကြောင့် ကျနော် မနက်လင်းပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဟိုးအရင်ဆို မာမီရဲ့ အော်ဟစ်နိုးသံလေး ကြားရစမြဲပေါ့။ ကျနော့် နာမည် လွင်ကိုသက် ပါ။ အိမ်မှာက ကိုကိုလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ မောင်နှစ်မ သုံးယောက်ထဲ ကျနော်က အကြီးဆုံး။ ကျနော့် အသက်က ၂၄ နှစ်ထဲမှာ ကျောင်းပြီးလို့ ဒယ်ဒီ့ ရှယ်ယာဝင် ကုမ္ပဏီ တစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်နေတာပေါ့။ ညီမလေး နာမည်က ခင်မေလွင် ပါ။ ကျနော့်ထက် သုံးနှစ်ငယ်တယ် မြန်မာစာ နောက်ဆုံးနှစ်။

ညီလေးက အတော်ငယ်တာ။ မာမီ အသက်ကြီးမှ ကလေးထပ်ရတယ်။ ညီလေးက တစ်အိမ်လုံးရဲ့ အသဲလေး လွင်ဦးမောင်ပေါ့ ဝဝကစ်ကစ်လေးပါ။ ဒယ်ဒီက ငွေရှာကောင်းသလောက် မာမီက အိမ်ထောင် ထိန်းသိမ်းတတ်တော့ ကျနော်တို့ မိသားစုက ပျော်ရွှင်ဖွယ် အတိပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လခန့်က ဘယ်လိုမှ ထင်မထားတဲ့ အဖြစ်ပျက်ကြောင့် ကျနော်တို့ မိသားစုလေး ပြိုကွဲသွားခဲ့ရတယ်ဗျာ။ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။

ကျမအမည်က အိချောပါ။ အသက်က နှစ်ဆယ်ရှိပြီ။ အိမ်ထောင်နဲ့ဆိုပေမဲ့ ထန်နေတဲ့စော်လေးပါ။ ကိုမင်းမော် ခရီးထွက်သွားတာနဲ့ ကျမ ပိုလွတ်လပ်လာတယ်။ ဦးမောင်ကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်တယ်။ ဦးမောင်ရောက်မလာခင် အဝတ်ဗလာချွတ်ပြီး ရေးချိုးခန်းထဲရေချိုးလိုက်တယ်။ ဆပ်ပြာမြုပ်တွေနဲ့ ကျမနို့တွေကိုပွတ်သပ်နေတုန်း ဦးမောင်ရောက်လာတယ်။ ဦးမောင်နဲ့ကျမ ကိုမင်းမော် ကွယ်ရာဖောက်ပြန်နေကြတာလေ။ အခုလိုချိန်းပြီး ဖောက်ပြန်ရမယ်ဆိုတော့ အို။

ဆပ်ပြာမြုပ်နဲ့ အမွှေးဆီတွေက ကျမစောက်ဖုတ်ကို သန့်စင်ပေးနေတယ်။ ဦးမောင် ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်စောင့်နေလောက်ပြီ။ တဘတ်နဲ့ရေစိုသုတ်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာလိုက်တယ်။ ဦးမောင်က ကျမခန္ဓာကိုယ်ကို တဝကြီးကြည့်နေတော့ ရှက်လို့ ဖင်တွန့်သွားတယ်။ ဦးမောင် အဝတ်တွေ ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျမလက်ထဲက တဘတ်ကိုချလိုက်ပြီး ဦးမောင်ဆီ လျှောက်လာတယ်။ ဦးမောင်ရဲ့လီးတန်မဲကြီး မတ်ထောင်လာတယ်။ ကျမလက်နဲ့ ဦးမောင်လီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဂွင်းထုပေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လီးတန်မဲကြီးကို စုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ” အိုး… ကောင်းလိုက်တာရှင် ” နာရီဝက်လောက် လျှာနဲ့ယက်လိုက် တပြွတ်ပြွတ် ဆွဲစုပ်လိုက်လုပ်ပေးဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ ဦးမောင်ကို ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ခိုင်းပြီး ကျမစောက်ဖုတ်ဝကို လီးတေ့ပြီး ဆောင့်လိုက်တယ်။ ” ဘလွတ် ဘွတ် ” ” အ အား ဦးမောင်ရယ်… သိပ်ချစ်တာပဲရှင် ” ကျမ တက်ညှောင့်လိုက်တိုင်း လီးကြီးနဲ့ စောက်ဖုတ်ခတ်သံ တဘွတ်ဘွတ်ညံနေတော့သည်။