Love

ကျွန်တော့ အမည် ကို မိတ်မဆက်တော့ပါဘူးဗျာ။ မိတ်ဆက်လို့ လည်း ကျွန်တော့မိတ်က ပိုမရှည်တော့ပါဘူးဗျာ ။ အခုဇတ်လမ်းက ဒီလိုဗျ ကျွန်တော်က ပထမနှစ် ကျောင်းသားပါ (…)မေဂျာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်နဲ့ အခန်းတူတဲ့ သဉ္ဇာကို ကျွန်တော်က အရမ်းကြွေမိတာပေါ့ဗျာ။ သူကလည်း အရမ်းကို ပွင့်လင်းသူလေ။ ကျောင်းကို သူလာရင် ကြွေတဲ့ဘဲတွေကလည်း အရမ်းများတာကိုဗျ။ သူက ကျွန်တော့လိုကောင်ကို သိပ်ဂရုမစိုက် ပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်က သူ့ကိုဂရုစိုက်ပြီး သူလိုအင်မှန်သမျှကို တတ်နိုင်သမျ ကြိုးစားပေး၊ အနေနီးတော့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြတာပေါ့ဗျာ။ ဒါပေမဲ့လည်း ငွေကြေးမရှိ ဆင်းရဲတော့လည်း တစ်ခါတစ်ခါ စကားများကြ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြနဲ့ပေါ့။

တစ်ရက်ကျတော့ သူကကျွန်တော့ကို အောင်ဇော် နင်နဲ့ငါပြတ်ပြီ ပြောပြီး ပြတ်စဲသွားကြပါတေဗျ………….. ကျွန်တော့အမေနှင့် ကျွန်တော့သူငယ်ချင်းတွေက အားကုန်ပြီး အမျိုးမျိုးဘဲ နှိစ်သိမ့်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကိုချစ်မိနေတော့လည်း သူ့ကိုပြန်လိုက်ပြီး တောင်းပန်တော့ ပြန်အဆင်ပြေသွားကြပါတေ၊ အခုလာမဲ့ တနင်္ဂနွေရက်မှာ သူနှင့်အတူ ရုပ်ရှင်သွားဖို့ ပိုက်ဆံလိုလာတော့ ကျွန်တော့သူငယ်ချင်းဖိုးပြည့် ဆီနေ ပိုက်ဆံချေးဖို့ သူ့ဆီကိုဘဲ သွားလိုက်ပါတော့တေဗျ၊ …. ဖိုးပြည့်က ကျွန်တော်နှင့်ငယ်ငယ်ကတည်း အတူတူကျောင်းတက်ပြီးတော့ ကြီးလာကြတာပါ။ သူဆီက အခုငွေချေးရမှာက အကြွေးသစ်ပေါ့ဗျာ၊

နှဖူးထက်က ချွေးစလေးတွေကို လက်ခုံနဲ့ တို့သုတ်ရင်း ရှင်းလက်စ အမှိုက်တွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အရာရာ နေရာတကျရှိမရှိ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရင်း ကျေနပ်ဟန် ပြုံးသွားကာ အခုမှ စိတ်သက်သာသည့်ဟန်နှင့် အမှိုက်ပုံးနား တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ခန့်ငြားသည့် ကုတင်ကြီးပေါ်မှ ပန်းပွင့်အကြီးကြီးပုံတွေနဲ့ ခင်းထားသည့် မွေ့ယာ ဖက်လုံး ခေါင်းအုံး စောင် အရာရာ စနစ်ကျဖြစ်သွားပြီမို့ ကိုကို့အခန်းလေးက နေချင်စဖွယ် အသွင်ကို ဆောင်နေသည် ။ အိစက်သည့် ဒီမွေ့ယာပေါ်မှာ ကိုကိုအိပ်မည့်ပုံစံလေးကို မျက်လုံးလေးမှေးကာ ပုံဖော်ကြည့်ရင်း ရှင်းသန့်သည့် မျက်နှာလေးပေါ်မှာ စွဲမက်ဖွယ်အပြုံးလေး ရှပ်ပြေးသွားသည်…။

မြလေး ဒီအိမ်ကြီးကိုရောက်တာ ၅ နှစ်ပင် ကျော်ခဲ့ပြီမို့ ဒီအိမ်သားတွေနဲ့ မြလေးဆိုတာ မိသားစုဆိုလျင်မမှား၊ ဦးဖေနှင့် ကိုကိုတို့ကပင် မြလေးကို အိမ်ဖော် (အိမ်ပေါ်) လို့မသုံး ဘယ်သူမေးမေး အိမ်သားတစ်ယောက်အဖြစ် အရာသွင်းကာ တူမ ညီမ စသည်ဖြင့် ပြောပြလေ့ရှိသည်….။

မှတ်မိသေးသည် ရောက်ခါစတုန်းက မြလေးအသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးသည်။ ဆက်သွယ်ပေးသည့် အဒေါ်ကြီးမှ ဒီအိမ်က ဦးဖေတို့ဆီမှာ အပ်နှံရင်း အိမ်သားတွေနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည် ။ ရောက်ခါစမို့ အရာရာ အစိမ်းသက်သက်ဖြစ်ကာ အားငယ်ခဲ့ရပေမယ့် အိမ်အကူ အဒေါ်ကြီး ဒေါ်လေးကြူရဲ့ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုအပြင် မြလေးထက် ၉ နှစ် ပိုကြီးသည့် ကိုကို့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေနဲ့အတူ သူဌေးကတော်ပေမယ့်မာနမကြီးတတ်ပဲ သမီးအရင်းသဖွယ် စောင့်ရှောက်ပေးသော ဒေါ်လေးယုကြောင့်သာ နေရာသစ်မှာ အမြန်ပင် နေသားတကျ ဖြစ်ခဲ့သည် ။

“မိုးထက်ရေ…. ဟဲ့ မိုးထက်”

ဟူသော အသံနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းလှုပ်နေသည့် ခံစားချက်ကြောင့် မိုးထက်မြင့်တစ်ယောက် အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် မျက်လုံးကို အတင်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟာ”

“မေ… နင်မပြောမဆိုနဲ့ ငါ့အခန်းထဲ ဝင်လာပြန်ပြီ”

ကုတင်ပေါ်ထိတက်ကာ လာနှိုးနေသည့် ငယ်သူငယ်ချင်းငရှုပ်မ လှလွန်းမေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိုးထက်မြင့်တစ်ယောက် ဆူပုတ်ပုတ်နှင့် ငေါက်လိုက်မိသည်။ ငေါက်သာငေါက်ရသည် ဒင်းလေးက ဘယ်တော့မှ အမှတ်မရှိ၊ မထင်ရင်မထင်သလို အခန်းထဲထိ ဇွတ်ဝင်ကာ လာလာရှုပ်တတ်သည်။ မိုးထက်မြင့်မိဘတွေကလည်း လှလွန်းမေကို သူတို့သမီးအရင်းတစ်ယောက်သဖွယ် ချစ်ကြသူများဖြစ်သည့်အလျှောက် ငတိမ ဘယ်လိုလာရှုပ်ရှုပ် ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနှင့်သာ ကြည့်နေတတ်သဖြင့် မေတစ်ယောက် ပိုပိုရောင့်တတ်လာသည်ဟုသာ မိုးထက်မြင့်ကထင်သည်။

“နင်က ကျောင်းတက်ချိန်နီးနေတာကို ထမှမထတာ။ အကောင်းနဲ့လည်း နှိုးရသေးတယ်”

အဆူခံရသဖြင့် လှလွန်းမေတစ်ယောက် စိတ်ကောက်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုဆူထားမိသည်။

“နင်ကလည်း စိတ်က လက်တစ်ဆစ်ဘဲ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဟ၊ ညနေကျောင်းပြန်ရင် မုန့်လိုက်ကျွေးမယ်”

ငတိမ စိတ်ကောက်ပြီး သူအရင်တစ်ပတ်က ကျောင်းလစ်သည့်ကိစ္စကို အမေ့ကို သွားချွန်တွန်းလုပ်မှာကိုလည်း ကြောက်ရသည်။ အရင်တစ်ခေါက် ရန်ဖြစ်တုန်းကလည်း ဆေးလိပ်ခိုးသောက်သည့်ကိစ္စကို သွားတိုင်သဖြင့် မိုးထက်မြင့်တစ်ယောက် တော်တော်အဆော်ခံလိုက်ရသည်။

ကျွန်မနာမည်က မေဣန္ဒြေအောင် ။ ကျွန်မက တစ်ဦးတည်းသော သမီးဆိုတော့ အိမ်ကလည်း အရမ်းချစ်ကြတာလေ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင် အနီးအနားမှာ ကစားဖော်ကစားဖက်က ယောကျ်ားလေးတွေချည်းပဲဆိုတော့ ကျွန်မလည်း သူတို့နဲ့ပေါင်းပြီး ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်လိုပုံစံ ဖြစ်နေတာ ကျားကျားယားယားပေါ့။

အိမ်ကလည်း တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးဆိုတော့ ချစ်လို့ ကျွန်မနေချင်သလိုပဲ နေခိုင်းခဲ့ကြတာ။ သူတို့လည်း ကျွန်မကို သားတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားကြတာလေ။ ကျွန်မကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ခံယူထားတာ ယောက်ကလျာပေါ့။

မိန်းကလေးက ယောကျာ်းစိတ်ပေါက်တာ မြတ်သေးတယ်။ တချို့ဆို မြင့်မြတ်တဲ့ ယောကျ်ားဘဝကို ရထားတာတောင် ပုန်းနေနဲ့သူနဲ့ ပွင့်နေတဲ့သူနဲ့လေ။ ထားပါတော့ အခြောက်တွေ ကျွန်မကို ဆဲနေပါဦးမယ် ခ်ခ်…….။

ငယ်ငယ်တည်းက အကျင့်ပါနေတော့ စကားပြောရင် ကျွန်တော်၊ ခင်ဗျားပဲ ပြောတတ်တယ်လေ။ အတန်းဖော် ယောကျ်ားလေးတွေနဲ့ ဘောလုံးတွေကန်၊ ရေကူး စုံနေအောင် ကမြင်းတာ။ အဲ့လို လွန်အားကြီးလို့လည်း နာမည်အရင်း မေဣန္ဒြေအောင် ကနေပြီး အောင်ကြီး အောင်ကြီးလို့ပဲ ခေါ်ကြတော့တယ်။

ကျွန်မမိဘတွေကလည်း ပိုက်ဆံ နည်းနည်းချမ်းသာတယ်။ ပြီးရင် ကျွန်မကလည်း ကလေးဘသာဝ လွန်သာလွန်တာ မဆိုးသွမ်းတဲ့သူဆိုတော့ အရပ်ထဲက ဝိုင်းချစ်ကြတာပေါ့။

ကျုံ တ ညီ”ရွာကြီးက အိမ်ခြေ ၇၀၀ နီးပါးရှိပြီး မြို့မကျ တောမကျ ဒိုင်နယ်ရွာကြီးတရွာ ဖြစ်လေသည်။ရွာကြီးက အရှေ့ဖက်ကို မျက်နှာမူ၍တောင်မြောက်သွယ်တန်းထားသော ရွာလမ်းမကြီးသုံးလမ်းရှိလေသည်။ ရွာဓလေ့အရ အရှေ့ဖက်ဆုံးမှ ရွာလမ်းမကြီးဖက်ကို အရှေ့ပိုင်းဟုခေါ်ဝေါ်ကြပြီး နောက်ဖက်ဆုံးရှိရွာလမ်းမကြီးအပိုင်းကိုတော့ အနောက်ပိုင်းဟုခေါ်၍ အလယ်ရှိရွာလမ်းမကြီးအပိုင်းကိုတော့အလယ်ပိုင်းဟု ခေါ်လေသည်။ အလယ်ပိုင်းဟုခေါ်သော ရွာအလယ်လမ်းမကြီးတွင်အခြားလမ်းမကြီး များနည်းတူလူနေအိမ်များမှာ ကိုယ့်ခြံကိုယ့်ဝန်းဖြင့်ဆက်တိုက်တည်ရှိနေသည်။

တနေရာတွင်တော့လူနေအိမ်ခြံဝန်းနှစ်ခုကြားတွင် လူနေအဆောက်အဦးမရှိသော မြေကွက်လပ်ကြီးတခုရှိနေလေသည်။ ထိုမြေကွက်လပ်ကြီးမှာ ရွာရှိလူငယ်လူရွယ်များနှင့်ကလေးများ ကောင်းစွာအသုံးချခြင်းကို ခံနေရလေသည်။လူငယ်လူရွယ်များက ဘောလုံးဘောလီဘော ပိုက်ကျော်ခြင်း ကစားကြရန်အသုံးပြုသကဲ့သို့ ကလေးများကလည်း တုတ်စီးထိုး ဖန်ခုံ ဒိုးပစ်ကစားရန်ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးပြုလျက်ရှိလေသည်။ ကလေးသံများက ထိုမြေကွက်လပ်တွင်တနေကုန်မစဲတတ်။ မွန်းတည့် နှင့်နေမွန်းလွဲကာစ နေပြင်းသောအချိန်လောက်သာ ကလေးသံစဲတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ လုံးဝကြီး သူတို့အသံမကြားရတော့တာတော့မဟုတ်ပေ။ ထိုမြေကွက်လပ်ကြီးဘေးနှစ်ဖက်တွင်ရှိသော လူနေခြံဝန်းများမှ သစ်ပင်ရိပ်များတွင်ခိုကပ်၍ ကစားနေသော ကလေးငယ်များက မပြတ်ရှိတတ်လေသည်.. ထိုမြေကွက်လပ်ကြီး၏ မြောက်ဖက်တွင်ကပ်လျက်တည်ရှိသော ခြံဝန်းအတွင်းရှိ ထရံကာအိမ်မှာ အသက်၃၀ လောက်ရှိသော စန်းရီမ ဆိုသူ၏ နေအိမ်ဖြစ်လေသည်။ စန်းရီမ ယောက်ျားက ကျော်သီဟ ဆိုသူဖြစ်ပြီး မြို့တွင်သွားရောက်၍ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကာ ရွာတွင်မရှိတာကများသဖြင့်ကျော်သီဟ၏နာမည်က မထွက်ပဲ

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

စုမွန် တစ်ယောက် မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး တော်တော်စိတ်ပျက်သွားသည် ။ ဒီနေ့ ရေကူးကန်မှာ ရေသွားကူးမလို့ ဒီဝတ်စုံနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိနေသည် ။ သူမရဲ့ အဖုတ်မွေးတွေက ရေကူးဝတ်စုံအပေါ်ကပင် ကြည့်မြင်နေရသည် ။ ဒါတောင်ရေမစိုသေး…။ ရေစိုသွားလျှင် ပကတိအတိုင်း လှစ်ပြသလို ဖြစ်နေမည် ။ ရေကူးဝတ်စုံအရောင်ကိုက နုလွန်းနေ၍ ဖြစ်သည်။ အဖုတ်အမွေးကို ရိတ်လိုက်လျှင်တော့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည် ။ ခက်နေတာက သူမအဖုတ်မွေးကိုရိတ်ဖို့ သူ့မှာ ဘာကိရိယာမှ ရှိမနေခြင်းပါ ။

ရုတ်တရက် သူမရဲ့အစ်ကို ကျော်ခိုင် ရိတ်ရိတ်နေတဲ့ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားကို သတိရမိသည် ။ သူမရဲ့အစ်ကို ကျော်ခိုင်က သူမထက် နှစ်နှစ်ကြီးသည် ။ စုမွန်က အခု ၁၅ နှစ်ဆိုတော့ အစ်ကိုကျော်ခိုင်က ၁၇နှစ်ပေါ့ ။ စုမွန်နှင့် ကျော်ခိုင်တို့ အခန်းနှစ်ခုကြားမှာ သူတို့နှစ်ဦး ဘုံသုံးနေရတဲ့ ရေချိုးခန်းရှိသည် ။ သူတို့နှစ်ဦးအခန်းကနေ ရေချိုးခန်းဝင်ဖို့ တံခါးတစ်ချပ်စီ ရှိသည် ။

နာမည်က နှင်းဝေ… ဒီဇင်ဘာလ နှင်းတွေကျတဲ့အချိန်ကြီးမွေးလို့ အလွယ်တကူနဲ့လှလှလေးပေးထားကြတာ။ ဆွေမျိုးထဲမှာ သမီးမိန်းကလေးဆိုလို့ နှင်းဝေတစ်ယောက်ထဲ။ ဝမ်းကွဲဆိုလို့ မောင်တွေ အကိုတွေချည်း ဒါ့ထက်ဆိုးတာ နှင်းေ၀ ဦးလေးက ရပ်ကွက် လူမိုက်။ ဓါးထိုးမှုနဲ့ ထောင်ထဲကထွက်တဲ့အချိန် တူမလေးမွေးမှ မိုက်တာရပ်တော့တာ။ နှင်းေ၀ မွေးကတည်းက တဆွေတမျိုးလုံးစီးပွားတက်တော့ အကုန်လုံးကဝိုင်းချစ်ကြတာပေါ့။ဦလေးကလည်း လူမိုက် အကိုတွေမောင်တွေလည်း များတော့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ရည်းစားကမရ။ ညားမယ့်ညားတော့လည်း အညာသား နဲ့မှညားတော့တာ။ အပျိုကြီးပေါက်စဖြစ်နေတဲ့အချိန် အသက်သုံးဆယ့်ငါး ရန်ကုန်လာပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့ မလည်မဝယ် အညာသားနဲ့ ညားပါလေရော။ မောင်အညာသားက ရန်ကုန်မှာ အဲကွန်းတွေပြင်တယ်။ အဲ့တုန်းက နှင်းေ၀ အဆောင်နေတုန်း အဲကွန်းလာပြင်တဲ့ မောင်ညာသားနဲ့ငြိပြီး အပိုင်ဝိုက်ပလိုက်တာ။

မဝိုက်လို့လဲမရဘူးလေ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေနဲ့ညားဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်။ အညာသားကလည်းအိမ်ကိုလာတောင်းတော့ ဆွေစုံမျိုးစုံပဲ။ တွဲတာ တစ်လလောက်နဲ့ အိမ်ပေါ် ကန်တော့ပွဲကြီးမလာတာ ဒီတော့လည်း မငြင်းသာဘူးပေါ့။ အညာသားမှာလည်း အကိုတွေညီတွေချည်းပဲ လာတင်တောင်းတာတော့ ရွှေငါးကျပ်သားနဲ့ ဗျ။ အရမ်းအများကြီးမဟုတ်ပေမယ့် နည်းတာတော့မဟုတ်။ အညာသားတို့ဆွေမျိုးတွေကလည်း မြို့သူချောချောလေးရတာဆိုတော့ ဝိုင်းအုံပြီး တင်တောင်းကြတာလေ။ ပြုံးပြုံးကြီးရှိနေတာကတော့ ဘယ်သူရှိမတုန်း။သူ့ဦးလေး လူမိုက်ကြီးပေါ့။ မင်္ဂလာတွေဘာတွေဆောင်ပြီးလို့ ဆွေပြမျိုးပြလေး အညာလည်ကြမယ်ဆိုတော့မှ ခမျာမှာ မပြုံးနိုင်တော့။ အညာမှာ တစ်လလောက်နေဖို့ ခွင့်တွေပါယူပြီး ထွက်လာခဲ့တယ် လမ်းမှာတော့ ဖုန်ကတထောင်းထောင်းနဲ့ ရွာရောက်တော့ မြို့သူလည်း ရွံ့ရုပ်ဖြစ်ကရော ရွာလေးက အတော်ဝေးတယ်။

အခု အချိန်ထိ ကားတွေ ဒီလောက်ပေါနေတာတောင် အသစ်မလဲပေးတဲ့ မေမေ တို့ကိုတခါတလေ အရမ်းစိတ်ကုန်တယ် ။ အဘိုးငယ်ငယ်ကတည်း က စီးခဲ့တဲ့ရှေးဟောင်းမို့တဲ့လေ ။ နံပါတ် အသစ်တွေ ကားအသစ်တွေ စီးနေကြတဲ့သူငယ်ချင်းတွေ ကြားမှာ ဒီ… ဈ… နံပါတ်ကားကြီး တကားကား နဲ့ရှက်လိုက်တာ အရမ်းပဲ ။ အဲ့ကား ကြီး နဲ့သွားရတာ ထက်စာရင် ခြေလျှင်သွားလိုက်ရတာ ကမှ တော်သေး ။ တကယ်ပဲ စိတ်ကုန်တယ် ။အခုလည်း ဖေဖေ ခရီးသွားနေပါတယ် ဆို မှ ဒီကားကြီးကို မောင်းပြီး လိုက်ပို့ရအုံးမယ် ။ စိတ်ညစ်ညစ် နဲ့ကား ဂိုထောင်ဆီ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကားစက်က နှိုးလို့ကိုမရပါ ။ဖေဖေ လည်း အမြဲ ပြင်နေရတာ သိနေတာပဲလေ ။ အခုလည်း သူ့ဝသီအတိုင်းနှိူု းမရပြန်ဘူး။နှိူးမရတော့လည်း ပျော်တာပေါ့နော့် ။ လိုက်ပို့စရာမလိုတော့ဘူး ပေါ့ ။ ဟီးးး လေ လေး တချွန်ချွန် နဲ့မေမေ ရေ နှိုး မရဘူုးဗျို့လို့ ခပ်ဆာတာ လေး ရွဲ့သံလေး ထည့်ပီး ပြောပေးလိုက်တယ်။

သားဖြစ်သူ တိုးမောင်က နေပြည်တော်ကို သင်တန်း ၂ ပတ်သွားရမှာမို့ အိမ်မှာမိန်းမသား ၂ ယောက်ထဲရှိလို့ အိမ်လာစောင့်ပေးပါဦး အဖေဆိုလို့ မုဆိုးဖိုကြီး ဦးမြမောင်တစ်ယောက် ရန်ကုန်ကို ဘုရားဖူးလို သဘောထားပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ အသက် ၆၀ ကျော်ဆိုပေမယ့် သန်တုန်းမြန်တုန်း ဆိုပါတော့။

ငယ်စဉ်က အားကစားလိုက်စားခဲ့၍ အခုချိန်ထိ ခန္ဒာကိုယ်က ကျစ်လစ်ပြီး သန်မာဆဲ။ သားတို့ အိမ်ထောင်ကျတာ ၅ နှစ်ကျော်ပြီ ကလေးမရကြပေ။ ချွေးမ အေးအေးခိုင်က အထည်ဆိုင်ဖွင့်သည်။ တူမတော်စပ်သူ မိတာကို အိမ်အကူအဖြစ် ခေါ်ထားကြသည်။ မွေးကတည်းက ဖခင်မရှိခဲ့သော ချွေးမလေးက ဦးမြမောင်အား ဖခင်အရင်းလိုပင် အလွန်ချစ်ရှာသည်။

တိုးမောင်ခရီးမထွက်မှီ ၂ ရက်ခန့်ကြို၍ ရန်ကုန်သို့ ဦးမြမောင် အရောက်သွားသည်။ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ဆုံချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။ တိုးမောင်တို့က ရန်ကင်းတွင် တိုက်ခန်းလေးဝယ်၍ နေကြသည်။ တိုက်ခန်းလေးက ဦးမြမောင်ရဲ့ တောကအိမ်ထက်စာရင်တော့ ကျဉ်းတာပေါ့။ အိပ်ခန်းက ၂ ခန်းပဲပါသည်။ ထပ်ခိုးလေးကို ကြံဖန်၍ လုပ်ထားသည်မှာ ချစ်စရာ၊ နေချင်စရာလေးပေါ့။

“ဘုန်း”ဆောက်လုပ်ရေး ဆိုလျှင် မသိသူ မရှိသလောက်ပင် ။ ဝန်ဆောင်မှုကောင်းခြင်း၊ ဒီဇိုင်းသေသပ်လှပခြင်း၊ ခိုင်ခန့်ပြီး အလုပ်အပ်သူများ၏ စိတ်တိုင်းကျ ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း တို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဘုန်းခန့်တစ်ယောက် အလုပ်များပြီး project တစ်ခုဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ် နေလေသည်။

“ကိုကို မအိပ်သေးဘူးလား အချိန်လည်းကြည့်ဦး”

မိမိ၏ဇနီး ချစ်ဖူး အသံကြားမှ ဘုန်းခန့် နာရီကို လှမ်းကြည့်မိသည် ။ ည ၁၂:၂၀ ပင်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

“အလုပ်လုပ်တာလည်း လုပ်တာပေါ့ ကိုကိုရယ်။ ကျန်းမားရေးလည်း ဂရုစိုက်ဦးမှပေါ့”

ဟုပြောကာ ဘုန်းခန့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ပြီးခါနီးမို့ တခါတည်း အပြီးသတ်လိုက်ချင်လို့ပါ မိန်းမရယ်”

ဘုန်းခန့် သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သော ချစ်ဖူးကို မကြည့်ပဲ ကွန်ပျူတာထဲမှ သူ၏အလုပ်ကိုသာ အားရုံစိုက်၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကို ချစ်လေးတို့ကို အရင်လို ဂရုမစိုက်နိုင် ၊ အချိန်မပေးနိုင်တာ တော်တော်ကြာပြီးနော် ကိုကို”

“ချစ်ကလည်းကွာ ကိုကိုလုပ်နေတာတွေ အားလုံးက ချစ်တို့အတွက်ပဲလေ”

“ဒါတော့ဒါပေါ့ ကိုကိုရယ်။ ကိုကိုက ညတိုင်း အလုပ်တွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေတော့ ချစ်က ကိုကိုကျန်းမားရေး ထိခိုက်မှာ စိတ်ပူလို့ပါ”