Love

သူများစာအုပ်တွေ တင်နေတာများပြီ ကိုယ့်အကြောင်းလေးပဲ ကိုယ်ပြောမယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်လောက်ကပေါ့။ ဖြစ်တာ ပြောပါတယ်။ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ တစ်ဝမ်းကွဲပေါ့။ အသက်က သိပ်မကွာဘူး။ သူက အဲ့တုန်းက ၁၀ တန်း။ ကျနော်က တက္ကသိုလ် တက်နေတာပေါ့။ သူ့အဖေက မလေးရှားမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ။ အမေနဲ့ ၂ ယောက်ထဲနေရတာပေါ့။

ကျနော်က ကျနော့်ညီမကိုအမြဲ စာပြပေးနေကျ။ သူ ၃ တန်းလောက်ထဲကစပြီး ၁၀ တန်းထိ ကျနော်ပဲ ကျူရှင်ဆရာ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ၁၀ တန်းကျတော့ သူ ကျူရှင်တွေ ဘာတွေ တက်ခွင့်ရတယ်။ ကျတော်က ဂိုက်ပေါ့။

မှတ်မှတ်ရရ အဲ့နေ့က သီတင်းကျွတ်။ ကျောင်း ဆယ်ရက် ပိတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျူရှင်က စာမေးပွဲ ဖြေရမယ်ဆိုတော့ သူ့ကို ညလုံးပေါက် သင်ရတာပေါ့။ ကျတော်လည်း အဒေါ့်အိမ် သွားအိပ်ရတာပေါ့။ သီတင်းကျွတ် ကာလဆိုတာ ၁၀ တန်းကျောင်းသားတိုင်း အတွက် ရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်ပဲလေ။ စာတွေကလည်းများ ဖိအားကလည်းများဆိုတော့ အကုန်ကြိုးစားနေတဲ့ အချိန်။

ကျနော့်နာမည်အောင်အောင်။ တအိမ်လုံးကအောင်လေးလို့ပဲခေါ်ကြတယ်။ အိမ်မှာ ဖေဖေ မေမေ ညီမလေး ကျနော် လေးယောက်အပြင် အညာကအိမ်ဖော်မလေး သန်းသန်းရယ် ပေါင်း ၅ယောက်နေထိုင်တယ်။ ကျနော့်မိဘတွေက ဈေးတခုမှာ ဖိုက်ဘာပုဂံတွေရောင်းတယ်။ တရက်ခရစ်စမတ်နဲ့ဥပုဒ် ဈေးနှစ်ရက်ပိတ်တဲ့နေ့ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရား ညအိပ်သွားကြမယ်ပေါ့။ ဖြစ်ချင်တော့ ၂၄ရက်ညနေမှာ ဖျားပါလေရော့။ ၂၅ရက်မနက်စောစော တအိမ်လုံးကျိုက်ထီးရိုးသွားမယ့်အစီအစဉ်ကို အမေက အဖေ့အား “ရှင်တို့ပဲသွားကြတော့ ကျမ အောင်လေးကိုပြုစုဖို့နေခဲ့မယ်”ဆိုတော့ သန်းသန်းက “အန်တီလိုက်သွားပါ။ အသန်းနေခဲ့လိုက်မယ်။ မနှစ်တုန်းကလဲ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရား အသန်းရောက်ဖူးနေပြီပဲ။” သန်းသန်းဟာ စကားပြောရင် အသန်း အသန်းလို့ပြောလေ့ရှိတယ်။ အသန်းဟာ ကျနော်တို့အိမ်ကိုရောက်လာတော့ အသက်၂၀ဝန်းကျင်ပါ။ အသန်းက အခု အိမ်မှာ ၁၀နှစ်လောက်ရှိပါပီ။ ကျနော်တို့မိသားစုလိုဖြစ်နေပါတယ်။ ကျနော် ၁၀နှစ်သားကတည်းက အသန်းအိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အခုကျနော့်အသက်က ၂၀။ အသန်းအသက်က ၃၀လောက်ပါ။ ဒီလိုနဲ့ ညနေကျနော်ဆေးခန်းပြပြီးပြန်လာခဲ့တယ်။

ဆရာဝန်ဆေးတလုံးထိုးပေးပြီး အိမ်ရောက်တော့ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ နောက်ရက် ၂၅ရက်မနက် ၄နာရီလောက် အိမ်ရှေ့က အသံတွေကြောင့် ကျနော်နိုးလာတယ်။ အမေက “အသန်း အောင်လေးကို ဂရုစိုက်လိုက်နော်။ ညနေ မသက်သာရင် ဆေးခန်းလိုက်ပြလိုက်အုံး” ဆိုပြီး အမေက အသန်းကို မှာနေသံကြားရတယ်။ ကျနော် မနေ့ညက ဆရာဝန်ရဲ့ဆေးတလုံးနဲ့တင် နေကောင်းနေပါပီ။ ဒီလိုနဲ့ကျနော်လဲ ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ နိုးလာတော့ နာရီကြည့်လိုက်တော့ ၈နာရီ။ ကျနော်လဲရေချိုးခန်းသွား မျက်နှာသစ်ပြီး ပြန်အလာ. အသန်းအခန်းရှေ့ကဖြတ်အလျှောက် အမှတ်မထင်အသန်းအခန်းထဲလှမ်းကြည့်မိတယ်။ အသန်းရဲ့ ထမီဟာ ဒူးဆစ်အထက်နားရောက်နေတယ်။ ဖြူဝင်းတဲ့ခြေသလုံးသားတွေကို အတိုင်းသားမြင်နေရတယ်။ သန်းသန်က အညာသူ။ ရုပ်ရည်ကလဲရွက်ကြမ်းရည်ကျို. ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလဲ မိန်းမတယောက်ရှိသင့်ရှိထိုက်တာထက် ဘာမှမပို။ ဒါပေမယ့် အသန်းမှာစွဲမက်စရာတခုတော့ရှိတယ်။ အဲဒါက ဖြူဝင်းတဲ့အသားအရည်ပဲ။ အညာကရောက်ခါစ အသားကညိုညက်ညက်ဆိုပေမယ့် ရန်ကုန်ကိုရောက်လာတာ ၁၀နှစ်နီးနီးဆိုတော့ အသန်းအသားအရည်ဟာ ရန်ကုန်သူတွေထက်လှပတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကျနော်လဲ အသန်းအခန်းထဲခြေသံဖွဖွနင်းပြီးဝင်လာခဲ့တယ်။ အသန်းကတော့ အိပ်ပျော်နေဆဲ။ ဒီလိုနဲ့ကျနော့်စိတ်ရိုင်းတွေဝင်လာပြီး အသန်းထမီလေးကို အသာအယာ မတင်လိုက်တယ်။ ကြည့်စမ်းဗျာ အိမ်ဖော်မလေးအသန်းရဲ့ ပေါင်သားတွေဟာ ဝါဝင်းနူးညက်နေတယ်။

“ကျွီ … ကလစ်…”

“ဟော … မောင် … ကားသိမ်းခဲ့ပြီလား”

“သိမ်းခဲ့ပြီ … ဖူးရေ … အိမ်ဝင်ခဲ့သေးတယ် မဇူးက … ကလေး အဝတ်တွေ ပို့ခဲ့ပြီပြောလို့ … ဖူး အတွက် ညစာ ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်ခဲ့လိုက်တယ် … သားလေး သက်သာတယ်မလား ”

” သက်သာပါတယ် မောင်ရယ် … ခုဟာ ဆေးသွင်းပြီး အိပ်သွားတာပါ … အဖျားက ၁၀၂ မို့ … အဖျားကျမှ ဆင်းရမယ် ထင်တယ် ”

၁ဝ ပေ ၁၅ ပေ ပတ်လည် အထူးကုဆေးခန်း တစ်ခု၏ လူနာခန်းလေးထဲ အသက် ၇ နှစ်ခန့် သားဖြစ်သူအား ကုတင်ဘေးမှ ခါးညွတ်ကာ နဖူးလေးအား ရေဝတ်လေးအုပ်ရင်း ယောင်္ကျားဖြစ်သူ ကျော်နိုင်ဦးအား စကားပြန်ပြောနေ၏။ သူမနာမည်မှာ ဖူးဖူးဟံသာ ဖြစ်ပြီး ညီအစ်မ ၃ ဦးအနက် အငယ်ဆုံး သမီးလေး ဖြစ်သည်။ ညီအစ်မ ၃ ယောက်ထဲ အရင်ဆုံး အိမ်ထောင်ကျကာ သားယောင်္ကျားလေး မွေးဖွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်မိန်းမက အသက် (၃၀) လောက်ရှိပြီ။ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေးငါးလေးပဲ။ sex ကိစ္စကို သွားမစမခြင်းတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး စလိုက်မိရင်တော့ မရတော့ဘူး။

သူ့ကို နှုတ်ခမ်းတွေစုပ် နို့တွေစုပ်ပြီး လိုက်ပွတ်သပ်လိုက်ရင် အရည်တွေ ရွှဲလာတော့တာပဲ။ သူက မှုတ်တဲ့ အရသာကို အရမ်းကြိုက်တာဗျ။ သူ့ကို လူးနေအောင် မှုတ်ပေးရင် (၅) ခါ (၆) ခါလောက် ဆက်တိုက်ပြီးတာ။ ကျွန်တော်မှုတ်ပေးတာ ကျွမ်းကျင်တာလဲ ပါမှာပေါ့လေ။ ကျွန်တော့မိန်းမ ပုံစံကလည်း မိုက်တော့ ဘဲတွေကလည်း သူ့ကို ကြိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ ထူးခြားချက်က ခဏခဏ ပြီးတယ်။ သူဖီးတက်နေလို့ကတော့ အရမ်းကိုပြီးတာ။

ကျွန်တော်ကြားဖူးတာ တစ်ချို့မိန်းမတွေက တစ်ခါပြီးသွားရင် ဖီးသိပ်မလာကြတော့ဘူးလို့ ကြားဘူးတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမကတော့ အဲဒါနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဖက်ပဲ။ သူက အမှုတ်ခံရင် ဖွဖွလေး လိုက်ကလိပြီး သူ့ဟာလေးကို လျှာ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ လိုက်ပွတ်ပြီး ဆွပေးတာကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းတွေကို ထော်အောင် စူအောင် လုပ်ထားပြီးတော့ သူ့ဟာလေးကို စက်ဝိုင်းပုံ ဖွဖွလေး လိုက်ပွတ်နေရင် အော်နေတာပဲ။ မှုတ်ခံရင်လဲ အကြာကြီး အမှုတ်ခံနိုင်ပြီး ခဏခဏ ပြီးပြနေတော့ ကျွန်တော်ကလည်း အကြာကြီး မှုတ်ချင်တာပေါ့ဗျာ။

ကျွန်တော်နဲ့သူက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပါပဲ။ ရာထူးနေရာချင်း မတူကြပေမယ့် ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံတယ်။ လ္ဘက်ရည်ဆိုင်အတူထိုင် ဘောလုံးပွဲတွေ အတူကြည့်ခဲ့ကြတယ်။ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ကြတာ ၂ နှစ်ကျော်လို့ ၃ နှစ်နီးပါးတောင် ရှိခဲ့ကြပြီ။ ဘီယာဆိုင်မှာ အမူးသောက် ၊ ဆက်ရှင်ခန်းဝင်နဲ့ အတော်လည်း အတွဲညီကြသေးတာ။

ဒီလိုနဲ့ ပေါင်းသင်းလာရင်း သူ့အမျိူးသမီးအကြောင်းတွေ သူတို့ချစ်သူဘဝကအကြောင်းတွေ ခဏခဏ ပြောလာတယ်။ ဘီယာဆိုင်အတူထိုင်ကြရင်း နည်းနည်းထွေလာတာနဲ့ သူ့ဖုန်းထဲက သူ့မိန်းမပုံတွေ လာလာပြလာတယ်။ တဖြည်းဖြည်း ပိုပိုလာတာက မင်းအစ်မမိုက်လား၊ ငါ့မိန်းမက အတောင့်ကြီးမလား ဘာညာတွေ မေးလာပြန်တယ်။

ကျွန်တော်လည်း အစကတော့ ပြီးပြီရော အင်း ဟုတ်တယ် ဘာညာ အလိုက်အထိုက်ပြောတယ်။ နောက်အခါတော့ သူ့မိန်းမ ဘရာစီယာဝတ်ပြီး မျက်နှာမပါပဲ ရိုက်ထားတဲ့ပုံကို နောက်သလိုဘာလိုနဲ့ ပြသေးတာ၊ အခုထိ တွဲမကျသေးဘူးလို့တောင် ပြောလိုက်သေး။ ငါ့အိမ်ကို လာစားချင်လားတဲ့။

တကယ်ရိုးရိုးလေးနေခဲ့တဲ့ ကာလတွေမှာ ရင်းနှီးကြလို့ ပွင့်လင်းတဲ့သဘောနဲ့ နောက်ပြောင်တာလို့ မြင်ခဲ့မိတယ်။ တကယ်က သူ Cuckold (ကပ်ကိုး) ကို တအားဖီးလ်ဖြစ်နေခဲ့တာ မသိခဲ့ဘူး။

“သမီးကြည့်ချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်လှန်ကြည့်လေ.” ပြောတာနဲ့ လွတ်နေတဲ လက်တဖတ်နဲ့ ဦးဦးရဲ့ ပုဆိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါးထိအောင် မတင်လိုက်မိပါတယ်….သမီးဘဝမှာ ပထမဆုံး မြင်ရတဲ့ လီးကြီးဟာ. အချောင်းကြီးက မဲနက်နေပြီး ထိပ်ဖူးကြီးက ပွင့်အာကားထွက်နေကာ နီးညှိရောင်သန်းလို့နေပါတယ်…လမွှေးများက မဲနေပြီး ကွေးကောက်ခါ အချင်းချင်း လိမ်ယှက်နေကြပါတယ်.. သမီးလဲ ငယ့်ငယ့် စာအုပ်ထဲက လီးပုံစံ တွေနဲ့ ယှဉ်ကြည်မိတယ်လေ… အသက်ဝင်ပြီ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတဲ့ ဦးဦးရဲ့ လီးကြီးနဲ့ စါအုပ်ထဲက လီးကြီး.. တခြားစီပါဘဲ…ဦးဦးက သူ့လက်ကြီးနဲ့ သမီးလက်ကလေးကို ကိုင်ကာ သူ့လီးကြီးကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်နည်းသင်ပေးပါတယ်.. သမီးလဲ စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ ဦးဦးရဲ့ လီးကြီးကို ဒစ်ပေါ်သွားအောင် ဆွဲချလိုက်. ထိပ်ဖူးကြီးမှာ အရည်ခွံတွေ စုပုံသွားအောင် ဆွဲတင်လိုက်.. ဒစ်ကြီးကို လက်ညိုးနဲ့ လက်မကြား ပွတ်ပေးလိုက်နဲ့ လုပ်တက်သလို လျှောက်လုပ်ပေးနေမိတယ်…ဦးဦးရဲ့ ဒစ်ကြီးကို သမီးနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေနဲ့ ငုံပေးချင်ပေမယ့် စိတ်က အဲဒီလောက် မရဲသေးပါဘူး.

.နဲနဲကြာတော့ ဦးဦးဆီက ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာပြီး အသာပွတ်ပေးနေတဲ့ သမီးရဲ့ နို့လေးတွေကို ဖိဖိပြီး ဆုပ်နယ်ပွတ်ချေနေပါတောတယ်…“အား…. သမီးရေ.. ဦးပြီးတော့မယ်.. တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ပြီး မြန်မြန်လေး လုပ်လိုက်ပါ…” လို့ပြောတာနဲ့ သမီးလဲ အရှိန်မြှင့်ပြီး ဦးရဲ့ လီးကြီးကို အထက်အောက် မြန်မြန်ကစေားပေးလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ……ဦးဦးရဲ့ လီးထိပ်ကြီးက အရည်ဖြူဖြူ ပျစ်ပျစ်တွေ ပန်းထွက်လာပါတယ်…“ကောင်းလိုက်တာ. သမီး ငယ်ငယ်ရယ်… ကျေးဇူးတင်လိုက်တာကွယ်… ဘယ်သူ့ကိုမှတော့ ပြန်မပြောနဲ့နော်…”“စိတ်ချပါ. ဦးဦးရဲ့… သမီးလဲ ဘယ်သူ့ကို ပြောလို ဖြစ်ပါ့မလဲ.. သမီးနားလည်ပါတယ်…. သမီးတို့ ထပ်တွေ့ကြအုံးမှာလား. ဟင်…” “လိမ္မာလိုက်တဲ့ ခလေးရယ်… ဦးသမီးကို အရမ်းချစ်သွားပြီကွယ်… ကဲ. ကဲ. မိးမီး မနိုးခင် အိမ်သာလေး ဘာလေးသွားလိုက်အုံး… နောက်တစ်ပါတ်ထဲ ကျတော့ တွေ့သေးတာပေါ့နော်..”“ဟွန့်… ဦးကလဲ တပါတ်တောင် စေါင့်ရမှာလား..”“ဒီကြားထဲ ဦးကြည့်စီစဉ်ပါအုံးမယ်.. သမီးရယ်… အဲဒီ အခါကျရင် ဦးခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပေးရမယ်နော်…”“ဟုတ်.. ဒါဆို သမီး ရေချိုးခန်းထဲ သွားတော့မယ်နော်..” လို့ပြောပြီး ဦးဦးရင်ခွင်ထဲမှ ထလိုက်ပါတယ်…“သမီး.. ခဏနေဦး” လို့ပြောပြီး လက်ကိုလှမ်းဆွဲကာသမီးရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို သူ့နှုပ်ခမ်းကြီးတွေနဲ့ ဖိနမ်းနေပါသေးတယ်…

သူငယ်ချင်း ၃ယောက်.. ဖြူဖွေး.. နှင်းအိ.. ကျော်ကြီး.. တက္ကသိုလ် ပထမနှစ် စာမေးပွဲဖြေပြီးလို့ ၃ယောက်သား ပျော်ပျော်ပါးပါး ချောင်းသာကို ခရီးထွက်ကြတာပေါ့.. ချောင်းသာရောက်တော့ တည်းခိုခန်းတခုမှာ ဖြူဖွေးနဲ့ နှင်းအိက တခန်း.. ကျော်ကြီးက တယောက်ထဲ တခန်းပေါ့… ညက အိပ်ရေးပျက်လာကြတာတော့ တည်းခိုခန်းရောက်တာနဲ့ တရေးတမော အိပ်နှင့်လိုက်ကြတာပေါ့.. နေပူတာလည်း ပါတာပေါ့.. ညနေကျမှ ပျော်ပျော်ပါးပါး အုန်းရေသောက်ကြ.. ပင်လယ်ထဲဆင်းပြီး ရေဆော့ကြတော့တာပေါ့… အဲ့အချိန်မှာ မတော်တဆ ဖြူဖွေးက ရေမွမ်းသွားတာကို ကျော်ကြီးနဲ့ နှင်းအိတို့ တွေ့တော့ ဖြူဖွေးကို ကျော်ကြီးက ရေထဲကနေ ပွေ့ပြီး ကမ်းစပ်ပေါ်ခေါ်လာရော.. အရေးပေါ်ကယ်နည်းနဲ့ ကျော်ကြီးက ပြုစုပေးလိုက်တာပေါ့… တော်သေးတာပေါ့.. ဖြူဖွေး ပုံမှန်အသက်ပြန်ရှုလာလို့.. အဲ့အချိန်မှာ ကျော်ကြီးရဲ့လက်က ဖြူဖွေးရဲ့ လုံးအိ နုထွားနေတဲ့ ရင်နှစ်မွှာပေါ်မှာ.. ဖြူဖွေးက ရင်တွေအရမ်းခုန်ပြီး ကျော်ကြီးရဲ့လက်ကို မြန်မြန်ဖယ်ခိုင်းလိုက်ရော.. ဖြူဖွေးတယောက် ရှက်သွားပြီး တည်းခိုခန်းကို ပြေးပြီး ပြန်သွားတော့တာပေါ့..။

ကျော်ကြီးကလည်း အမှတ်မထင် တင်ထားမိလိုက်တာကို ပြန်တွေးမိပြီး ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ပေါ့… ကျော်ကြီးကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ဆိုရမလား… ဖြူဖွေးရော နှင်းအိရော ၂ယောက်လုံးက လုံးဝအချောအလှတွေ.. စကားပြောရင် ပြုံးလိုက်ရင် အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့သူတွေ.. ခန္ဓာကိုယ်က သေးသေးသွယ်သွယ်လေး.. လုံးဝန်းနေတဲ့ ရင်နှစ်မွှာက တီရှပ်အကျပ်လေးများ ဝတ်ထားလိုက်ရင် စနေနှစ်ခိုင် အပြိုင်တိုးထွက်နေတာ.. သူတို့ရဲ့ တင်ပါးလေးတွေကလည်း နောက်ကို ဖောင်းဖောင်းလေးတွေ ဖြစ်နေတယ်.. လုံချည်ဝတ်ထားရင် သိပ်မသိသာဘူး.. ဂျင်းဘောင်းဘီအကျပ်လေးများ ဝတ်ထားလိုက်ရင် မြင်တဲ့သူတိုင်း နှစ်ခါပြန် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင်ကို လှကြတဲ့သူတို့နှစ်ယောက်.. ကျော်ကြီးလည်း အခန်းထဲ ပြန်ရောက်ပြီး ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီးတဲ့အချိန် ဒေါက်.. ဒေါက်.. ဒေါက်.. နဲ့ တံခါးမှာ လူတယောက်.. ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ နှင်းအိ.. ရေစိုစိုနဲ့.. “ဟာ.. နှင်းအိ.. ရေမချိုးရသေးဘူးလား.. အအေးပတ်ကုန်မှာပေါ့..” “ဟိုဘက်အခန်းမှာ ဒေါ်ဖြူဖွေးတယောက် မပြီးနိုင်သေးဘူးလေ.. ငါလည်း ချမ်းလာတာနဲ့ နင်ပြီးလောက်ပြီထက်ပြီး နင့်အခန်းထဲမှာ ရေလာချိုးမလို့.. ရမလား” “ရတာပေါ့.. လာ.. ” အဲ့လိုနဲ့ ကျော်ကြီးရဲ့ အခန်းထဲမှာ နှင်းအိက ရေချိုးဖြစ်သွားတာပေါ့… တကယ်တော့ နှင်းအိက ဇာတ်လမ်းရှာတာ.. ။

သရက်မြို့၊ ဟိုက်စကူးကျောင်းကြီးမှာ မြို့၏အနောက်မြောက်စွန်း တောင်ကုန်းကလေးတစ်ခုပေါ်တွင် တင့်တယ်စွာ သပ်ရပ်လှပမှုဖြင့် ရှိနေသည်။ မြောက်ဖက်ဘောလုံးကွင်း၊ တပ်ကွင်း၊ လွင်ပြင်များဆီမှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေအေးများမှာလည်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည်နှင့်အမျှ အေးလှသည်။ ထိုလေပြေအေးကို တိုက်ခတ်ခံရင်း ကျောင်းဘေးပတ်လည်၌ ပြေးကာ ခုန်ကာ ကစားနေကြသော ကလေးသူငယ် အရွယ်ပေါင်းစုံမှာလည်း ရွှင်ရွင်မြူးလျှက်၊ ပျော်မြူးနေသည်။ ကျောင်းဘေးပတ်လည်တွင် ရာသီမရွေး အပွင့်အဖူးများဖြင့် ဖြူဖြူဖွေးလျှက် ရှိနေကြသည်။

ကျောင်း၏ မြောက်ဖက်သို့ ထိုးထွက်ဆောက်လုပ်ထားသော ခန်းမဆောင်ကြီးဘေး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဇလပ်ပင်များသည် ပိုမို၍ပွင့်နေကြသည်။ အပင်တိုင်း၏အောက်တွင် ဇလပ်ပွင့်များသည် ကြွေကျလျှက် ကောက်ပန်သူများကို ငံ့လင့်လျှက် လဲလျောင်းကာ နေကြလေသည်။ ထိုခန်းမကြီး၏ အရှေ့ဖက် ကလေးများ အနည်းငယ်ရှင်းရာဘက် အုတ်လှေခါးထစ်ဘေး ဇလပ်ပင်တွင် (၁၂) နှစ်၊ (၁၃)နှစ် အရွယ် ကလေးမလေး (၅) ယောက်ကို မြင်နိုင်ပါသည်။ (၄) ယောက်မှာ အပင်များအောက်၌ ကြွေကျနေသော ဇလပ်ပွင့်များကိုကောက်ကာ ကြိုးဖြင့် သီကုံးနေကြသည်။ ထိုထဲမှ တစ်ယောက်ကတော့ အခြားကလေးများနည်းတူ အပင်အောက်၌ ကြွေကျလင့်ပြီးသော အပွင့်များကိုတော့ သတိမှမပြု၊ အဘယ်မျှလုပ်၍ မကောက်၊ ပင်မြင့်ထက်မှာရှိနေသည့် အပွင့်များကိုသာ အာရုံပြုရင်း မမှီတမှီ ခြေဖျားလေးကိုထောက်ကာ လှပေ့ချောပေ့ ဆိုသည့် ပန်းများကိုသာ ရွေးကာ ခူးဆွတ်ရင်း သီကုံးနေသည်။ အတန်ကြာလျှင် အောက်၌ ပန်းကောက်နေသူထဲမှ တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စ ထလာကြကာ….

ကျမအမည်က အိချောပါ။ အသက်က နှစ်ဆယ်ရှိပြီ။ အိမ်ထောင်နဲ့ဆိုပေမဲ့ ထန်နေတဲ့စော်လေးပါ။ ကိုမင်းမော် ခရီးထွက်သွားတာနဲ့ ကျမ ပိုလွတ်လပ်လာတယ်။ ဦးမောင်ကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်တယ်။ ဦးမောင်ရောက်မလာခင် အဝတ်ဗလာချွတ်ပြီး ရေးချိုးခန်းထဲရေချိုးလိုက်တယ်။ ဆပ်ပြာမြုပ်တွေနဲ့ ကျမနို့တွေကိုပွတ်သပ်နေတုန်း ဦးမောင်ရောက်လာတယ်။ ဦးမောင်နဲ့ကျမ ကိုမင်းမော် ကွယ်ရာဖောက်ပြန်နေကြတာလေ။ အခုလိုချိန်းပြီး ဖောက်ပြန်ရမယ်ဆိုတော့ အို။

ဆပ်ပြာမြုပ်နဲ့ အမွှေးဆီတွေက ကျမစောက်ဖုတ်ကို သန့်စင်ပေးနေတယ်။ ဦးမောင် ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်စောင့်နေလောက်ပြီ။ တဘတ်နဲ့ရေစိုသုတ်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာလိုက်တယ်။ ဦးမောင်က ကျမခန္ဓာကိုယ်ကို တဝကြီးကြည့်နေတော့ ရှက်လို့ ဖင်တွန့်သွားတယ်။ ဦးမောင် အဝတ်တွေ ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျမလက်ထဲက တဘတ်ကိုချလိုက်ပြီး ဦးမောင်ဆီ လျှောက်လာတယ်။ ဦးမောင်ရဲ့လီးတန်မဲကြီး မတ်ထောင်လာတယ်။ ကျမလက်နဲ့ ဦးမောင်လီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဂွင်းထုပေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လီးတန်မဲကြီးကို စုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ” အိုး… ကောင်းလိုက်တာရှင် ” နာရီဝက်လောက် လျှာနဲ့ယက်လိုက် တပြွတ်ပြွတ် ဆွဲစုပ်လိုက်လုပ်ပေးဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ ဦးမောင်ကို ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ခိုင်းပြီး ကျမစောက်ဖုတ်ဝကို လီးတေ့ပြီး ဆောင့်လိုက်တယ်။ ” ဘလွတ် ဘွတ် ” ” အ အား ဦးမောင်ရယ်… သိပ်ချစ်တာပဲရှင် ” ကျမ တက်ညှောင့်လိုက်တိုင်း လီးကြီးနဲ့ စောက်ဖုတ်ခတ်သံ တဘွတ်ဘွတ်ညံနေတော့သည်။

အင်လျားကန်ဘောင်တစ်လျောက် မိုးကခပ်ဖွဲဖွဲ ။ ထီးရောမိုးကာရော ကျွန်မမေ့ခဲ့တယ်။ ကန်ဘောင်တစ်လျောက်မိုးခိုဖို့ထိုင်ခုံလိုက်ရှာကြည့်ပေမယ့် အတွဲတွေနဲ့တင်ပြည့်နေတယ်လေ။ ဒီအတိုင်းလမ်းလျောက်လာရင်း နောက်က ကျွန်မကိုအမိုးတစ်မိုးကာစီးပေးထားတော့ နောက်လှည့်ကြည့်မိတယ်။ အတန်းဖော်သူငယ်ချင်း ရယအောင် ထီးလေးမိုးပေးထားတယ်။ သူကကျွန်မတို့မေဂျာကလေ ။

သူကကျွန်မကိုကြိုက်နေမှန်းကျွန်မသိတယ်။စာသင်ခန်းထဲမှာခိုးခိုးကြည့်နေပြီးရည်းစားစာလဲ နှစ်ခါပေးဖူးတယ်။ ” ခုလို ထီးလေးလာဆောင်းပေးလို့ကျေးဇူးနော် ကိုရယအောင်” “သူစိမ်းဆန်လိုက်တာဗျာ မဟုတ်တာ အတန်းဖော်တွေပဲ” “ဟုတ်” နှစ်ကိုယ်တူ ထီးရိပ်လေးနဲ့ဆိုပေမယ့် မိုးကသည်းနေတော့ ခေါက်ထီးလေးက မလုံ့တလုံပေါ့။ အဲ့လိုမလုံတော့ မိုးပေါက်တွေက ကျွန်မကိုယ်ပေါ်ကိုလေ သကြန် ကျနေသလား စိုလို့ချွဲလို့ပေါ့။ မိုးပေါက်တွေနဲ့အတူ အက်ျီတွေ ထမိန်တွေ စိုရွဲနေတော့ အောက်က အတွင်းခံတွေက ပိုလို့ရုပ်လုံးကြွလာတယ်။ သူမရဲ့အတွင်းနံရံကိုဖောက်ကြည့်နေသော ရယအောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ သားကောင်ရှာနေသောမုဆိုးပမာ။ကျွန်မတို့လိုင်းကားတိုးစီးပြီးကားပေါ်ရောက်တော့ လူတွေကပြည့်ကျပ်နေတယ်။

ရယအောင်ကကျွန်မနားတိုးလားပြီး “အေးနေလား” လို့မေးတော့ ကျွန်မခေါက်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ သူကလေအနားနားကပ်လာပြီး လူကိုမပြောမဆို အနောက်ကနေသိုင်းဖက်ထားလိုက်တယ်။ကျွန်မရင်တွေတဒိုင်းဒိုင်းခုန်။ အောက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘာဂျာ လေးကလဲ ပွစိပွစိ ဖြစ်လို့ပေါ့။ “ကိုယ်လေ မင်းကိုအရမ်းချစ်တယ် ကျောင်းမှာဖွင့်ပြောဖို့အခွင့်မသာလို့ ခုကြုံကြိုက်တုန်းလေးဖွင့်ပြောလိုက်ရတာပါ ကိုယ့်ကိုရောချစ်လား” ရယအောင်ကလေ ကျွန်မ နားရွက် လေးနားကပ်ပြီး ရည်းစားစကားပြောနေတော့ ကျွန်မလဲရင်ခုန်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိတယ်။ အဲ့နေ့ကစပြီးသူနဲ့ရည်းစားတွေဖြစ်ခဲ့ကြသည်။