Love

ချီကာဂိုမြို့တွင်းရှိ အလတ်အလယ်တန်းစား ဟိုတယ်တစ်ခု၏ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းတွင် လူကောင်ခပ်ထွားထွား ဗိုက်ရွှဲရွှဲ လူဖြူ တစ်ယောက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အရပ်မောင်းမောင်းခပ်ကောင်းကောင်း အာရှသူမိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ချစ်တိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေကြလေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏အမည်မှာ သက်ထားဖြစ်ပြီး အရပ် ငါးပေခုနှစ်လက်မခန့်ရှိသည့် မြန်မာမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ မြန်မာပြည်မှာတရားဝင်လက်ထပ်ထားသည့် ယောက်ျားဖြစ်သူ ကျော်ငြိမ်းကိုလဲ ယခုအချိန်မှာသက်ထားသတိမရနိုင်။ ပေါင်ကြားကအဖုတ်ထဲကို တိုးဝင်လာသည့် အဖြူ ကောင်၏လီးမှပေးစွမ်းနေသည့် ကာမအရသာကိုသာတစ်ရှိုက်မက်မက်ခံစားနေလေသည်။ လီးကြီးအဖုတ်ထဲကိုတိုးဝင်လာတိုင်း ပေးစွမ်းနေသည့်ကာမအရသာကထူးကဲလွန်းလှသည်။ အဖြူ ကောင်ရဲ့လီးက အပြာကားတွေထဲက လူဖြူ တွေရဲ့လီးအတိုင်း ကြီးလှသလို အားလဲသန်လှသည်။

လူဖြူ ကောင်၏နာမည်မှာ ရောဘတ်ဖြစ်ပြီး အမေရိကန်နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ရောဘတ်ရော သက်ထားရော အိမ်ထောင်ကိုယ်စီရှိပေမဲ့ ချီကာဂိုကို အလုပ်ကိစ္စတွေနှင့်လာကြရင်း လေယာဉ်ပေါ်မှာတွေ့ကာ ငြိလာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်ပင်ရှိသည့် ရောဘတ်၏ ရုပ်ရည်ကအချောကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ တက္ကသိုလ်တုန်းက မြာစွံသည့် ဘောလုံးလက်ရွေးစင်းတစ်ယောက်ပီပီ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုဘယ်လိုချဉ်းကပ်ရမလဲကိုကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ အထူးသဖြင့် အလုပ်ကိစ္စနှင့်သွားလာရင်း ခရီးသွားဖော်အမျိုးသမီးတွေနှင့် ဆက်ဆံရတာကို ရောဘတ်သဘောကျသည်။ ရောဘတ်အလုပ်ကလဲ မကြာခဏ လေယာဉ်နှင့်ဖြစ်စေရထားနှင့်ဖြစ်စေ မြို့ကြီးတွေကိုသွုးလာနေရသည့် အလုပ်မို့ အခုလိုခရီးသွားဇာတ်လမ်းလေးတွေကို မကြာခဏဆင်လေ့ရှိသည်။ သက်ထားကလဲ မြန်မာပြည်မှာဆိုလျှင် အိန္ဒြေကြီးပြီး မြန်မာဆန်ဆန်ဝတ်စားဆင်ယင်တတ်သည့် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ နိုင်ငံခြားကိုရောက်တာနှင့် သူမတကယ့်စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း ခေတ်ဆန်ဆန်နေလေ့ရှိသည်။

“ဆရာ့တပည့်ကို ကြိုက်သလို ဆုံမပါဆရာ ကျွန်တော်တို့ခွင့်ပြုပါတယ်” ကျွန်တော်က ဆေးတက္ကသိုလ်တက်နေတာ။ မိဘက သိပ်မချမ်းသာတော့ ၁၀တန်းကျောင်းသူကျောင်းသားတွေကို ဂိုက်လုပ်ရင်း တဖက်တလှမ်းက ကျောင်းစရိတ်ရှာတယ်။ အခု ဂိုက်လုပ်ပေးရမယ့်ကောင်မလေးက မေမိုးယံ။ တအိမ်လုံးရဲ့ အချစ်တော် တကယ့် အဆိုးလေး။ သူ့မိဘတွေက ကြိုက်သလိုဆုံးမပါပြောပေမယ့် အသက်သိပ်မကွာတဲ့ကောင်မလေးကို ရိုက်ဆုံးမလို့ဖြစ်ပါ့မလား။ “ဒီတပုဒ်ကို ကျွန်တော်နဲ့တူတူ အလွတ်ဆိုကြည့်ရအောင်” ကျွန်တော်က စာကျက်ဖို့ပြောပေမယ့် မေမိုးယံက ဂျစ်ကန်ကန်လုပ်နေသည်။တကယ်တော့ ကောင်မလေးက ကျွန်တော်ချော့တာခံချင်လို့ တမင်လုပ်တာ။ ဆင်းရဲတဲ့ဘဝမှာ ရုပ်ရည်ချောမောတာ ယောက်ျားလေးဖြစ်စေ မိန်းကလေးဖြစ်စေ သိပ်မကောင်းဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်ရည်မှန်ချက်က ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့။တပည့်ကျောင်းသားတွေနဲ့ညီအကိုလိုနေလို့ဘာမှမဖြစ်ပေမယ့် တပည့်ကျောင်းသူတွေကကျတော့ ကိုကြီးနဲ့ညီမလေး ဇာတ်လမ်းခင်းချင်ကြတယ်။ ကျွန်တော်သာ စိတ်အလိုလိုက်မိရင် ကျွန်တော့်ရည်မှန်းချက်ပျက်တာကြာပေါ့။သတိထားပြီးရှောင်ရင်း သူတို့ကိုလည်း စာမေးပွဲအောငိသွားအောင် ဂရုစိုက်ရတယ်။

မေမိုးယံကကျတော့ မရဘူး။ဆိုးလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် စာစသင်ပြီး ၃ရက်လောက်ထဲက အထာစပေးတာ။ ကျွန်တော့်ဘက်က မလိုက်လျောတော့ ဂျစ်တိုက်တာပေါ့။ “ဆရာဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျွန်တော်လို့ပြောတာလဲ စောစောက ဖုန်းဆက်တာ ဘယ်သူလဲဆရာ “စသဖြင့် စာနဲ့မဆိုင်တဲ့ကိစ္စတွေ သိပ်ပြောတာ။ အတိုအပျက် အဟိုက်တွေဝတ်ပြီး ပလူးပလဲလာလုပ်ရင် ယောက်ျားပဲ လီးတောင်တာပေါ့။ဆွဲပြီး နို့စို့ပစ် လိုးပစ်လိုက်ချင်တာပေါ့။ ၁၆နှစ် ၁၀တန်းသာပြောတယ် မေမိုးယံရဲ့နို့ကြီးက အကြီးကြီး။ အဟိုက်ဝတ်ပြီး ကျွန်တော့်နားကပ်ထိုင်တဲ့ အချိန်တိုင်း ကျွန်တော့်လီးကြီးက တောင်လွန်းပြီး အတွင်းခံထဲမှာနေရတော့ အောင့်တောင်အောင့်နေတယ်။ ၆လက်မလောက်စကပ်လေးတွေပဲအမြဲဝတ်တော့ g စတင်း ဝတိထားတဲ့ သူမစောက်ဖုတ်နေရာက လွုပ်ရှားတိုင်း မြင်နေရတာ။”အိမ်က လူတွေရော မေမိုးယံ” “ဘုရားကိုးဆူဖိတ်လို့သွားကြတယ် ဆရာ” ကျွန်တော်စိတ်ညစ်တယ်။ အိမ်မှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိတော့ကျွန်တော်နဲ့သူနဲ့ ၂ယောက်ထဲ။ ပြီးတော့ စာလွတ်လွတ်လပ်လပ်သင်ရအောင်ဆိုပြီး မေမိုးယံ အခန်းထဲမှာ စာသင်ရတာ။ အခန်းက ကျယ်တဲ့အပြင် အသံလုံစနစ်ပါတော့ တော်ရုံတန်ရုံဆို ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ဘူး။

တစ်နာရီနီးပါးလောက်လိုးပြီး နှစ်ယောက်သား လရည်နှင့်စောက်ရည်များ ပြိုင်တူပန်းထွက်ကာ ကိစ္စပြီးလိုက်ကြရသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့် ဒီတစ်ကြိမ်တွင်လည်း နှစ်ချီဆက်တိုက်ပြီးလိုက်ရခြင်းဖြစ်၍ အားတော်တော်ပျော့သွားကာ ထူးကျော်ရင်ခွင်ထဲ အသာဝင်ရောက်ကာမှိန်းနေလိုက်ရလေသည်။ “ထူးကျော်ရယ် မမ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်သလဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားလို့တောင်မရဘူးကွယ် အပျော်ကနေအပျက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုူးပဲ ထင်ပါတယ် ” သူမက နောင်တရသလို ပြောလိုက်မိသည်။ ထူးကျော်က သူမပါးပြင်ကလေး အသာအယာနမ်းပြီး ချော့မော့နေရလေသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့် သူမအကြောင်းတွေ ထူးကျော်ကို ပြန်လှန်ပြောပြသည်။ သူမအသက် ၁၉ နှစ်သမီးလောက်မှာ လင်နောက်လိုက်ပြေးသည့်အကြောင်းတွေ သမီးနှစ်ယောက်ရှေ့နောက်ဆင့်မွေးပြီး သမီးကြီး ၈ နှစ်သမီးလောက်တွင် ယောက်ျားဖြစ်သူ နိုင်ငံခြားသင်္ဘောလိုက်ရင်း အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ကာ ဆုံးပါးသွားပုံတွေ သူမတို့နှစ်ဖက်မိဘတွေက လူချမ်းသာတွေဖြစ်ကြ၍ ဘဝကိုအပူအပင်မရှိဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ရန်ကုန်မြို့တွင် ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်းဝယ်ယူပြီး နေထိုင်ခဲ့ကာ လင်သည်ဖြစ်သူသေဆုံးချိန်ကျမှ သမီးနှစ်ယောက်နှင့် ကသီလင်တဖြစ်ခဲ့ရ၍ နယ်ရှိမိဘတွေပြန်လည်ပြောင်းရွေ့လာခဲ့ရကြောင်း။

တိုက်ခန်းကိုလည်း ပြန်လည်ရောင်းချပြီး မိဘတွေနှင့်အတူ ဒိုးတူပေါင်ဖက် လုပ်ကိုင်စားသောက်နေလာခဲ့ကြောင်းများ ပြောပြပါသည်။သမီးတွေအရွယ်ရောက်၍ သမီးကြီးသန္တာက အသက် ၂၁ နှစ် အငယ်မနီလာက ၁၈နှစ်သမီး အရွယ်လောက်မှာ အိမ်ထောင်အသီးသီးကျကာ တစ်ယောက်က မြိတ်ထားဝယ် အငယ်မက တစ်ဖက်နိုင်ငံမှာ သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြကြောင်း ထူးကျော်အကြောင်းစုံသိလိုက်ရသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့်က ယခုအချိန်မှာ မိဘတွေလည်းမရှိရှာတော့ဘဲ မောင်နှမသားချင်းတွေ တကွဲတပြားဖြစ်ကာ စုဆောင်းထားသမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို တတိတိထိုင်စားရင်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့်လုံးပါးပါးကာ အထည်ကြီးပျက်ဘဝကို ရောက်ရှိနေလေပြီ။ သမီးနှစ်ယောက်ဆီက လစဉ်ပုံမှန်ပေးပို့လာသော ငွေကြေးများကို ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ်သုံးစွဲပြီး ဘဝကို ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နှင့်ဖြတ်သန်းနေရလေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ သူမဘဝမှာ သမီးနှစ်ယောက်ရဲ့အဝေးမှာနေရပြီး တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဆန်လှသည်ဟု ဆိုရချေမည်။ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်လိုတာကိုယ်ရကြပြီမို့ အတွေးကိုယ်စီနှင့်ငြိမ်နေကြပြီးနောက် ဒေါ်နီနီမြင့်က … “မောင်လေး မမတို့ တစ်နေ့လုံး ဒီလိုနေကြဖို့ မသင့်ဘူးထင်တယ် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်းကြည့်ရဦးမယ် မင်းဖက်က ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ညဖက်ကျမှ မမအိမ်နောက်ကနေ ပတ်ပြီးလာခဲ့လိုက်ပါ မမအိမ်တံခါး ဖွင့်ပေးထားမယ် ” “ကောင်းပါပြီ မမ မမလည်း ကျွန်တော့်ကြောင့် မောလှရောပေါ့ ကျွန်တော်တော့ ဒီလို မမျှော်လင့်ဘဲ မမနဲ့ အဆုံးစွန်ထိ ချစ်ခွင့်ရတာကို ကျေနပ်မဆုံးပါဘူး ” ။

“ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ မိုးငယ်” “ဈေးက အမရေ ဆပ်ပြာ၊ သွားတိုက်ဆေး၊ အမွှေးရေတွေ သွားဝယ်တာ အမရေ ညနေစောင်းနေပြီ ဆိုပေမယ့် တော်တော်ပူတယ်အမရယ်” “ဟုတ်တယ် ပူလာပြီ မိုးငယ်ရေ အပြင်ထွက်ရင် ထီးယူသွားမှပါကွယ်” ဘေးအခန်းက အမကြီးကိုပြောရင်း မိုးငယ် တိုက်ခန်းတံခါးသော့ဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်လေသည်။ မိုးငယ်ကတို့ တိုက်ခန်းက ၃လွှာမှာရှိလေသည်။ ကွန်ဒိုနီးနီး အပြင်အဆင် ဝန်ဆောင်မှုများ ထဲ့ထားပေးလေသည်။ မိုးငယ် ယောက်ျား လင်းသူက သဘောၤသူကြီး(ကပ္ပတိန်) ဖြစ်လေသည်။ မိုးငယ်ရော လင်းသူပါ နယ်မြို့အသီးသီးက ဖြစ်လေသည်။ မိုးငယ်က ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း သဘောၤသား လင်းသူနှင့်တွေ့ရှိကာ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သုံးနှစ်လောက် ချစ်သူတွေအဖြစ်တွဲကြရင်း လင်းသူက ပိုက်ဆံစုကာ နေရာထိုင်ခင်း အဆင်ပြေပြီဆိုမှ မိုးငယ်ကို လက်ထပ်ခဲ့တာဖြစ်လေသည်။ လင်းသူက တိုးတက်လိုစိတ်ရှိလေသည်။

သဘောၤသားဘဝမှ အဆင့်ဆင့် သင်တန်းတက် စာမေးပွဲဖြေကာ နောက်ဆုံး ကပ္ပတိန် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ အိမ်ထောင်သက် ဆယ်နှစ်အတွင်း လင်မယား၂ယောက်လုံး ကလေးလိုချင်သော်လည်း မရကြပေ။ ယခင်နှစ်များဆီက လင်းသူ သဘောၤလိုက်နေချိန် မိုးငယ်မှာ တယာက်ထဲ နေရလေသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်ခန့်က မိုးငယ်၏ ညီမနှစ်ဝမ်းကွဲ မူယာက သူ၏သား စောဗညားအား အတူတူနေပြီး ကျောင်းတက်ရန် အကူညီတောင်းလေသည်။ လင်းသူအား ပြောပြရာ လင်းသူကလဲ တယောက်ထဲကျန်နေခဲ့သော မိုးငယ်အတွက် အဖော်လဲရသောကြောင့် အတူတူနေကာကျောင်းတက်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့လေသည်။ စောဗညား သူတို့ နှင့် အတူတူနေပြီး ကျောင်းတက်နေသည်မှာ စက်မှုတက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ်ပင် ရောက်နေလေပြီ။ စောဗညားမှာ နဝမတန်းကထဲက လာနေကာ စနေကာစက သေးသေးညှက်ညှက်လး ဖြစ်သော်လည်း တက္ကသိုလ်ရောက်သောအခါ အားကစားလေးဘာလေးလုပ်သဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာထွားတက်လာလေသည်။

နွေ၏ အငွေ့အသက်တို့ စတင်လာပြီဖြစ်သော မတ်လ၏ နောက်ဆုံးရက်တစ်ရက်….။ လူကိုက်ဖူးသော ကျားသည် ပိုမို ရဲတင်းသည့်ပမာ အတွေ့အကြုံ စုံသော ယောကျ်ားတို့၏ ရမ်းကားမှုသည် မိန်းမတိုင်းအတွက် အထူးသဖြင့် ယောက်ျားတို့အပေါ် အထင်ကြီးတတ်လွန်းသည့် မိန်းမသားများ အဖို့ အလွန်ပင် အန္တရာယ် ကြီးမားလှပေသည်..။

“ အရက်တစ်လုံးနဲ့ အရွက်သုတ် တစ်ပွဲ ပေးပါဗျို့…”

မနီ တစ်ယောက် အဝင်ပေါက်ဘက်ကို ကျောပေးလိုက်ရင်း ကိုယ်ကို တစောင်းလှဲလျက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ယောက်ျားတို့အကြောင်း စာအုပ်ကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဖတ်နေစဉ် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး အရက်သောက်မည့်သူက ရောက်ချလာသည်..။ ရေချိုး ၊ အဝတ်လျှော် ၊ ကလေးသိပ်ပြီး နေ့လည်နေ့ခင်း စာအုပ်ဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်..။ ဒီစာအုပ်ကို သူ့ယောက်ျား ကိုခင်မောင်မြင့်က ဖတ်ဖို့ ပေးထားသည်မှာ ကြာပြီ ….။

“ ရော့…..နီနီ…ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ဖြစ်အောင် ဖတ်ကြည့်စမ်း…၊ လူဆိုတာ ဗဟုသုတ ရှိရတယ်..ကွ…၊ ဗဟုသုတ ရှိမှ အကောင်းနဲ့ အဆိုး ၊ အကြောင်းနဲ့ အကျိုး ၊ အမှားနဲ့ အမှန် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်တယ်..။ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ယောက်ျားတွေရဲ့ အကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပက်ပက်စက်စက် ရေးပြထားတယ်..။ ဒီစာအုပ်မျိုး မိန်းမတွေ သိပ်ဖတ်သင့်တယ်….. ရော့….”

သမီးအမည် ချူ ိချူ ိလတ် ပါ နယ်မှာလုပ်ငန်းအဆင်မပြေတော့ မြို့က အဒေါ် ဖြစ်တဲ့သူက သူ့ဆီ ထမင်းချက် အိမ်ကိစ္စ ဝိုင်းကူလုပ်ပေးဖို့ အမေဆီလာပြီး ထည့်ပေးဘို့ လစာ ကောင်းနဲ့ ပေးပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ဖို့ တောင်းဆိုပြီး လာတောင်းရမ်တယ် နယ်ကလည်း လုပ်ငန်း အဆင်မပြေတော့ အမေကလဲ သမီးလေး စိတ်ချမ်းသာရင် ထည့်ပေးမယ်လို့ ပြန်ပြောလိုက်တော့ အဒေါ်ကလည်း ချူ ိဆီ လာပြီး ရန်ကုန်ကိုလိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောလာတော့တယ် ချူ ိ လဲ မြို့ကြီး ပြကြီးမှာ လိုက်နေရမှာဆိုတော့ အစကတော့ ခက်လန့်လန့်ပေါ့ ဒါပေမဲ့ ရန်ကုန် ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင် မင်းသား မင်းသမီးတွေ ရှိတော့ မြင်ဖူး တွေ့ဖူးချင်နဲ့ လိုက်နေမယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်တယ် အဒေါ်လဲ ရက်တွေစောင့်မနေတော့ဘဲ ရန်ကုန် ကို နောက်နေ့ မနက်ပြောင်းဖို့ စဉ်ဆင်တော့တယ် ဟိုးရောက်တော့ အခန်း တစ်ခန်းနဲ့ အိမ်သော့ တွေ ပေးတယ် နေရာ တွေ အစဆုံး ပြောပြတယ်။

အသားညိုညို မျက်နှာကသိပ်အလှကြီးမဟုတ်ပေမယ့် အသက် ၁၆ နှစ်လို့မထင်ရလောက်အောင် သာမာန်ထက်ထွားကြိုင်းတဲ့ မိန်းမပျိုလေး အထူးသဖြင့်ကတော့ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ပေါင်သား အထက်ကအိစက်တင်းပြည့်ကာ ကောက်တက်နေတဲ့ တင်သားအလှက အထူးခြားဆုံးဆိုရမယ် ရင်သားကတော့သာမာန်လောက်ပါပဲ… လေးတန်းအထိပဲပညာသင်ခဲ့ရပြီး စက်ဘီးတစီးနဲ့ ရွာစဉ်လှည့်ကာ အသားငါးအသီးအရွက်အစုံရောင်း ချပြီး အဖေမရှိတော့တဲ့အမေမုဆိုးမနဲ့မောင်လေး တယောက်တို့ကိုလုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးနေသူပါ သူမကိုတဖက်သတ်ချစ်နေပြီးခဏဏရီးစားစကား လိုက်ပြောနေတဲ့ ဇီးကျွန်းကအောင်ခိုင်ကို သူမသဘော မကျမနှစ်သက်လို့အတန်တန်ငြင်းပယ်ခဲ့တယ် ဒါကိုသိသိနဲ့အောင်ခိုင်က မရမကကိုသူမပြန်တိုင်း နောက်ကတကောက်ကောက်လိုက်နေပြန်လေသည် တရက်မှာတော့။

” ယုယု ငါ့အချစ်ကိုလက်ခံပါဟာ ငါနင့်ကို အတည်ယူပေါင်းသင်းမှာပါ” အောင်ခိုင်ကစက်ဘီးရှေ့ကနေပိတ်ရပ်ထားပြီး ဇွတ်တရွတ်အဖြေတောင်းနေသည် နေရာကလည်းသူတို့ဇီးကျွန်းရွာအစပ်နားက လျှိုလမ်းအဆင်းထဲမှာဖြစ်သည် ယုယု အခက်တွေ့ နေရသည် စကားအပြတ်ပြောလိုက်မှအေးမည် ” ဒီမှာကိုအောင်ခိုင် ကျမရှင့်ကိုပြန်မချစ်နိုင်ပါဘူးလို့ ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲဟင် ကျမအဲ့ဒါတွေစိတ်လည်း မဝင်စားဘူး ရှင့်လိုလူကိုလည်းအထင်ကိုမကြီးတာ ဆယ်တန်းတဖုန်းဖုန်းကျ မိဘတွေကမရှိရှိတဲ့ကြားက ထားပေးတာတောင် စောက်ဖြစ်မရှိတဲ့လူ ရှင့်မိဘတွေကရော ဘယ်လောက်မှချမ်းသာကြတာ မဟုတ် ကျမဈေးကြွေးတွေတောင် မပေးနိုင်ဘူး ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ့ရက်ရွှေ့ရွှေ့နေတာ ထွီ…” ထိုစကားကိုတမင်မာန်တင်းပြီးပြောလိုက်ရာ အောင်ခိုင်တယောက်မျက်နှာအပျက်ပျက်ဖြင့် တောက် တချက်ခေါက်ကာရွာဘက်ပြန်လှည့်သွား တာမို့ယုယုလည်းစက်ဘီးနင်းပီးပြန်လိုက်သည်။

ယုယုကိုမရရတဲ့နည်းဖြင့်ရအောင်ယူဘို့အောင်ခိုင် အကွက်ချစီစဉ်ထားသည် တညနေစောင်းအချိန် ထုံးစံအတိုင်း ယုယုတယောက်ပြန်လာတော့ အောင်ခိုင်နှင့်သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်တို့လျှိုလမ်း အဆင်းထိပ်နားမှစောင့်ဆိုင်းနေတာယုယုမသိရှာ ရုတ်တရက်မျက်နှာကိုပုဆိုးစည်းသိုင်းလျက်မျက်လုံး ပေါက်သာဖော်ထားသောလူသုံးယောက်ထွက်ပေါ် လာပြီး ယုယုစက်ဘီးကိုတွန်းလှဲလိုက်ကြသည် ယုယု စက်ဘီးတခြားလူတခြားလွင့်စင်သွားခါ အနဲငယ်နာကျင်သွားတော့သည် တပြိုင်တည်းမှာပင် ယောကျ်ားသုံးယောက်အားဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်ချူပ်နှောင် ခြင်းခံလိုက်ရတော့ ယုယုအားကုန်ရုန်းလေသည် သို့သော် လက်ပြန်ရိုက်ချက်တခုလည်စောင်း ဒုတ် ခနဲဝင်လာကာ သတိမေ့သွားလေသည် အောင်ခိုင်တို့သုံးယောက်ယုယုခန္ဓာကိုယ်ကိုပွေ့ချီမ ယူခါ ငြုတ်ခြံရေလောင်းခင်းထဲက တဲအိမ်လေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အောင်ခိုင်တယောက်သာကျန် နေရစ်ခဲ့သည် သန်မာတောင့်တင်းတဲ့ယုယုကို သတိ မေ့နေတုန်းလက်တဖက်စီအား ကြိုးအပျော့တချောင်း စီလက်ကောက်ဝတ်မှာချည်လျက် တဲတန်းအသား ချောင်းမှာတွဲချည်ထားလိုက်သည်။

ကျုပ်နာမည်လား …..? သိချင်တယ်ပေါ့ ….. ဟုတ်လား…..? ကျုပ်နာမည် မပြောခင် အခု ကျုပ်ရောက်နေတဲ့ နေရာ အရင်ပြောပြရမယ်။ အခု ကျုပ်အကြောင်းကို အခုလို အေးအေးဆေးဆေး နေရတဲ့ ထောင်ထဲ ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ပြောပြရမယ်ဗျ။ ထောင်ထဲမှာက အပြင်လို မဟုတ်ဘူးလေ ။ ဘယ်မှ မသွားရ ၊ မလာရ ၊ မလုပ်ရ၊ ကိုယ်စားချင်တာ မစားရ ၊ မသောက်ရဆိုတော့ ကိုယ့်အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိတယ်ဗျာ။

ကြာပါတယ်ဗျာ ခင်ဗျားတို့လဲ ကျုပ်အကြောင်း သိချင်နေလောက်ပြီ။ ကျုပ် အကြောင်းကတော့ ဒီလိုဗျ။ ကျုပ်နာမည်က လူမုန်း ။ နာမည်နဲ့ လိုက်အောင် လူတကာ အော့ကြောလန်လေ ။ လူဆိုး လူမိုက် တစ်ယောက်မို့ လူတကာက ရွံကြောက်ကြီး ဖြစ်နေတာပေါ့ ။

ကျုပ်တို့က ရွာအပြင်နေတာဗျ ။ ကျုပ်တို့ဆိုတာ ကျုပ်မိန်းမရယ် ကျုပ်ရဲ့ လိုက်ပွဲ ဖြစ်လာမယ့် ကျုပ်ခယ်မလေးရယ် ။ ကျုပ်ဆိုတဲ့ အကောင်က လူဆိုး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေတာ ယူထားတဲ့ မိန်းမကတော့ ရွာရဲ့ အချောဆုံး အလှဆုံး ကွမ်းတောင်ကိုင် ပန်းတောင်ကိုင် အကိတ်ကြီးကို ယူထားတာဗျ။

ကျွန်တော်တို့ရည်စားသက် သုံးလကျော် ဆယ်တန်စာမေးပွဲ ဖြေအပြီးမှာခိုးပြေးခဲ့ကြတယ် ခိုးပြေးတဲ့နေရာကတော့ ကျွန်တော်အဒေါ်အပျိုးကြီးဝယ်ထား တဲ့အိမ်ကိုခိုးပြေးခဲ့ကြတယ် အဒေါ်ကတာဝန်နဲ့နယ်ကိုသွားနေရ တာဆိုတော့ အဲ့အိမ်မှာဘယ်သူမှ မရှိ့ကြဘူး ကျွန်တော်ကတော့အဲ့အိမ်ကိုအရင်ထဲက တစ်လကိုတစ်ကြိမ် လောက်တော့သွားဖြစ်တယ်အဒေါ်က အိမ်ရှင်းဖို့ မီတာဆောင်ဖို့ အတွက် ဆိုပြီးအိမ်သော့အပိုပေးထားတယ် အဲ့တော့ကျွန်တော်တို့ ခိုးပြေးကြတော့ အဲ့အိမ်ကိုပဲခိုးပြေးခဲ့ကြတယ် အိမ်အပြင်ကိုတော့ထွက်လို့မရဘူးပေါ့ ဒါမှကျွန်တော်တို့ ဒီယောက်နေတယ်ဆိုတာကိုမသိကြမှာလေ စားဖို့သောက်ဖို့အတွက်ကို အရင်အဲ့အိမ်ကိုသွားထဲက ဝယ်ဖြည့်ထားတယ် ညဆိုရင်တော့အိမ်အပြင်မီးတွေက အချိန်အလိုအလျောက်စနစ်တပ်ထားတဲ့အတွက်ညနေခြောက်နာရီခွဲဆိုရင်လင်းနေပြီ အိမ်ထဲမှာတော့ညအိပ်မီးလောက်ပဲထွန်းလို့ရတယ် လိုက်ကာအထူတွေတက်ထားတော့အပြင်က ကြည့်ရင် ညအိပ်မီးလောက်ပဲထွန်ထား တာဆိုရင်အထဲကအလင်းက အပြင်ကိုမထွက်တော့ဘူး အဲကွန်းတော့ဖွင့်ထားလို့ရတယ် အိမ်ကဘယ်ဘက်ကိုငါးပေပဲခွာပြီး ကပ်ဆောက်ထားတော့ ညဘက်မှာပေသုံးဆယ်လောက် လွတ်နေပြီးညာဘက်ဘေးခြံကလဲလူမနေ အိပ်ခန်နဲ့အဲကွန်းက ညာဘက်မှာဆိုတော့ အဲ့ကွန်ဖွင်းထားတာဘယ်သူမှ မသိနိုင်တော့ဘူးပေါ့။

အိမ်အခြေအနေကိုပြောပြနေတာ အကြောင်းရှိ့လို့ပါဗျာ တမျိုးမထင်ပါနဲ့ ကဲ့ကျွန်တို့ရဲ့ပထမဆုံး မင်္ဂလာဦးညအကြောင်းလာပြီဗျာ ကျွန်တော်တို့အဲ့အိမ်ကိုရောက်သွားတော့ည ရှစ်နာရီလောက်ဖြစ်နေပြီ အိမ်ထဲရောက်တော့ ကျွန်တော်က ‘ချစ်ရေချိုးမလား’ ‘ကို အရင်ချိုးလေ ပြီးမှပဲချစ်ချိုးတော့မယ်’ အဲဒါနဲ့ကျွန်တော်လဲ ရေချိုးပြီးအဝတ်စားလဲလိုက်တယ် နဂိုထဲကအဲ့အိမ်မှာ ကျွန်တော်အဝတ်တွေရှိ့နေတော့အစဉ်ပြေတာပေါ့ ပြီးတော့သူရေသွားချိုးတယ် သူမှာကအဝတ်အပိုမပါတော့ ကျွန်တော်ရဲ့တစ်ထည်ထဲသော ပုဆိုးနဲရှပ်လက်ရှည်တစ်ထည်ပေးလိုက်တယ် ကျွန်တော့် အဝတ်တွေဝတ်ပြီးထွက်လာတဲ့ပုံက ကပိုကရိုလေးနဲ့ ရည်းစားဘဝဘာမှမလုပ်ခဲ့ရသမျှ ဒီညတော့အတိုးချပြီပေါ့ဗျာ ‘ချစ် အိပ်ကြရအောင်’ ‘ကို ကလဲ အစောကြီးရှိ့သေးတယ်အိပ်သေးဘူး TV ကြည့်ရအောင်နော်’ ကျွန်တော်လဲအိပ်ဖို့ကိုအမျိုးမျိုးပြောတာပဲမရဘူး TV ကြည့်မယ်ပဲ လုပ်နေတယ် အဲဒါနဲ TV ပဲထိုင်ကြည့်နေလိုက်တော့တယ် သူ့ကိုဖက်ထားပြီး သူ့လက်မောင်လေးတွေကိုပွတ်ပေး နေလိုက်တယ် ပါးလေးကိုနမ်းလိုက် နုတ်ခမ်းလေးနမ်းလိုက်လုပ်နေမိတယ် တစ်ဆင့်တက်ပြီးသူ့နို့လေးတွေကိုအင်္ကျီ အပေါ်ကနေအုပ်ပြီး ကိုင်လိုက်တယ် အဲ့တော့မှသိတယ်သူအတွင်းခံမဝတ်ထားဘူးပဲ သူ့နိ့လေးတွေကိုနယ်ပြီးနို့သီးခေါင်းလေး ကိုစမ်းလိုက်တော့ နို့သီးခေါင်းလေးကအပြင်တောင်မထွက်သေးဘူး။

ဟိုင်း ။ ကျမ အသက်က ၂၉ နှစ်ပါ ။ ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်လုပ်ရင်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့အိမ်ခန်းလေး တစ်ခန်းငှားနေတယ်ဆိုပါတော့ ။ အရင်က ကျမယောကျာ်းလေးတွေအများကြီးနဲ့ဖြစ် ခဲ့ဖူးပေမယ့် လူပျိုစစ်စစ်လေးတစ်ယောက်နဲ့တော့ဖြစ်ကြည့်ချင်တဲ့စိတ်ကူးတွေတော်တော့်ကို ဖြစ်နေပါတယ်ရှင်။ ကျမဆိုလိုတဲ့လူပျိုစစ်စစ်ဆိုတာက မိန်းကလေးတွေနဲ့လုံးဝ တစ်ခါမှ မထိတွေ့ဖူးသေးတဲ့ လူပျိုစစ်စစ်မျိုးကိုဆိုလိုတာပါ ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် မနမ်းဖူးသေးတဲ့လူပျိုလေးမျိုးပေါ့။ တစ်နေ့ — ကျမအန်တီတို့အိမ်ကို အလည်သွား မိတဲ့နေ့တစ်နေ့ပေါ့ ။ ကျမရဲ့အိပ်မက်တွေ အကောင်အထည်ပေါ်လာမယ့်နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လာတော့မယ့်နေ့တစ်နေ့ဆိုလည်း မမှားပါဘူး ။ အန်တီတို့အိမ်မှာ အရင် တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရတယ်လေ ။ သူ့နာမည်ကထွန်းထွန်း တဲ့ အန်တီတို့နဲ့ဆွေမျိုးနီးစပ်ဆိုပါတော့ ။ အသက်က ၁၉ နှစ် ပဲရှိသေးပြီး အန်တီတို့အိမ်မှာနေပြီး ကျောင်းလာတက်တာ ။

အချိန်တိုင်း ကျမ သူနဲ့နီးစပ်ဖို့ အကြံထုတ်ရပါတော့တယ် ။ ၁၉နှစ်သာပြောတာရှင့် ။ ထွားလိုက်တဲ့ကိုယ်လုံး ။ မိန်းမတယောက်ကို ပျော့ခွေသွားအောင်လုပ်ပစ်နိုင်တဲ့အချိုးအစား ။ များသောအားဖြင့် သူတို့အရွယ်ယောကျာ်းလေးတော်တော်များများက ပျော့တိပျော့ဖတ်ကလေးတွေလေ ။ အလှပဲပြင်နေကြတာများတယ် ။ ထွန်းထွန်း ကျတော့ အားကစားလိုက်စားလို့ထင်ပါရဲ့ ။ လက်မောင်းအိုးတွေက လည်းထွားထွား ၊ ရင်အုပ်က ကျယ်ကျယ်နဲ့ ။ သူဝတ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီကတောင် သူ့ရဲ့တင်ပါးဆုံကြွက်သား အစိုင်အခဲတွေကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ ။ ရှေ့ပိုင်းကနေကြည့်ရင် သူ့ရဲ့ ထွားကြိုင်းလှတဲ့ အချောင်းကြီးကို အမြှောင်းလိုက်ကို မြင်ရတာ ။ အသားက လတ်လတ် ၊ ဆံပင်နက်နက် ၊ မျက်လုံးနက်နက်တွေနဲ့ ။ အို … ရင်ခုန်ချင်စရာပါပဲရှင်ရယ် ။ မရှက်တမ်း ဝန်ခံရရင်တော့ သူ့ကို စ တွေ့လိုက်ကတည်းက ကျမရဲ့ စိတ်တွေဟာ မရိုးမရွ ဖြစ်လာမိတော့တာ ။ ပီးတော့ကျမသာသူနဲ့ရွယ်တူဆိုရင် သူ့ကို ပိုဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်ထင်မိပါတယ် ။ တခါတရံ သူ့ရဲ့ဘောင်းဘီရှေ့က အထင်းသားပေါ်နေတဲ့ အမြှောင်းရာကြီးကို ကိုင်ကြည့်ချင်တဲ့စိတ်ကို မနဲကြီး ထိန်းထားနေရတော့တယ် ။ သူနဲ့လှေကားအတက်အဆင်းမှာ ၂ခါလောက်ဆုံဖြစ်တော့ သူ့ကို ကျမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အလှအပတွေ မသိမသာလှစ်ဟ ပြလိုက်မိပါတယ် ။