Love

(ယခု ဝတ္တုတိုသည် အချစ်တက္ကသိုလ် ၃ နှစ်ပြည့် မဂ္ဂဇင်းတွင် ဖော်ပြခံရသော ဇာတ်လမ်းတိုဖြစ်သည်…။ နတ်ဆိုး ကိုယ်တိုင်ရေးသည်..။ထို့ကြောင့် credit ကို အချစ်တက္ကသိုလ် ဟုပင်…။)

ဘဝတကွေ့ဆုံတွေ့ခဲ့ရ မဆုံတဲ့ဖူးစာ

လောကကြီးက ဆန်းကြယ်တယ်… တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်တယ်။ အဆင့်အတန်း ပညာအရည်အချင်းတွေ ကွဲကွာရင် တကယ်တန်းတော့ ရုပ်ရှင်တွေ ဝတ္တုတွေထဲမှာပဲ ဖတ်လို့ကောင်းတယ် လက်တွေ့ဘဝမှာ လုပ်နိုင်ဖို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလှတယ် မဟုတ်ပါလား….။

အခန်း(၁) တွေ့ဆုံခြင်း၏ ကနဦးအစ ပထမ

“ကောင်းကင်…မင်း ဒီည အိပ်ရမယ် ဒီတော့ ငါတို့အိမ်မှာ ထမင်းသွားစား”

“ဟုတ်…အစ်ကို”

ဟုပြောသော်လည်း ကျနော် စိတ်ညစ်တာကအမှန်..။ အလုပ်မှာအိပ်ရတာ အိမ်မှာ အိပ်ရတာလောက် အဆင်မပြေနိုင်ဘူးလေ။ တနေကုန် ပင်ပန်းထားတော့ အိမ်ကအိပ်ယာလေးပဲ တမ်းတမိသည်။ နောက်တစ်ခုက အလုပ်မှာ အမြဲတမ်းအိပ်သော ဝန်ထမ်းဆီက ခေါင်းအုံး၊ စောင် အဲဒါတွေ မျှအိပ်ရသည်။ တခါတလေ စက္ကူပုံးလေး ခေါင်းအုံး အိပ်ရသည်။ အစ်ကိုလိုတစ်မျိုး သူဌေးလိုတဖုံ အုပ်ချုပ်တတ်သော အလုပ်ရှင် စကားကို မလွန်ဆန်နိုင် ..။ ဒီညတော့ တညလုံး မအိပ်ရတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ကျနော့်ကို ထပ်ပြီး စိတ်ညစ်စေသည်။သို့သော် သူ့ဆန်စားရဲ ရမှာပေါ့လို့ပဲ တွေးပြီး ညနေစာစားရန် ထွက်ခဲ့သည်။ ယခင်ကဆို ညအိပ်ခိုင်းရင် ညစာကို ဝယ်စားခိုင်းသည်။ အခုတော့…..

“သား … ထတော့လေ … မွေးနေ့ ဘုရားသွားမှာဆို”

“ဟုတ် … မာမီ … သားနိုးနေပါပြီ”

မာမီ အသံကြောင့် ကျနော် ပျင်းကြော တစ်ချက်ဆန့်ပြီး အိပ်ယာထလိုက်တယ်။ ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ကြည့်တော့ အလင်းရောင် စူးစူးနဲ့ ငှက်ကလေးတွေရဲ့ အော်မြည်သံလေးတွေ ဆူညံနေတာ။

ကျနော့် နာမည် ဟိန်းမင်းလတ် အသားဖြူဖြူ မျက်ခုံးထူထူနဲ့ ရုပ်က သာမန် ကြည့်ကောင်းရုံပါ။ ထူးခြားချက်က ကျန်းမာရေး လိုက်စားလို့ ဘော်ဒီက ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်နဲ့မို့ ကျောင်းကတည်းက မျက်နှာတော့ ပွင့်တာပေါ့။

ဒယ်ဒီ နာမည်က ဦးဇော်ဟိန်း ။ ဒယ်ဒီက မရှိတော့ပါဘူး ဆုံးတာ ၅ နှစ်ကျော်သွားပြီ။ မာမီနာမည်က ဒေါ်နန်းသဇင် ။ အခုထိ ကျနော်နဲ့ အတူနေတုန်းပေါ့။

ကျနော်က ဟိုးအရင် ဘယ်မိန်းမမှ မကြိုက်ခဲ့ဘူး အပေါင်းသင်း မက်တာလည်းပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဘောလုံးကန် ရေကူး ရုပ်ရှင်ကြည့် ဒီလောက်ပဲ။ အရပ်က ၅ ပေ ၉ လက်မမို့ သူငယ်ချင်းတွေထဲ အရပ်အမောင်း အကောင်ဆုံးပဲ။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

သူမတို့ ညီအစ်မ သုံးယောက်ရှိသည်။ မိဘဆုံးသွားတော့ ညီအစ်မသုံးယောက် အတူတူနေကြသည်။ ပထမ အလတ်တစ်ယောက်ဖြစ်သူ ခင်မူ အိမ်ထောင်ကျသည်။ အိမ်ဝိုင်းက နည်းနည်းကျယ်သဖြင့် ထိုအိမ်ဝိုင်းထဲတွင်ပင် အိမ်တစ်လုံးဆောက်သည်။ နောက် အကြီးဆုံး ခင်ဦး အိမ်ထောင်ဆက်ကျသည်။ သူမက အိမ်ခွဲမည်လုပ်သော်လည်း ခင်စီကို စိတ်မချသေးသဖြင့် အိမ်မခွဲသေး။ အစ်မတို့နှင့် သူမက ကိုးနှစ်ကွာသဖြင့် ခင်စီက အခုမှ ကိုးတန်းကျောင်းတက်နေဆဲဖြစ်ရာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့၍ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ခင်ဦးယောက်ျားကို အိမ်ပေါ် ခေါ်တင်ထားသည်။

ခင်ဦးယောကျာ်းက ဖိုးဆိုးဟုခေါ်ပြီး ခင်မူယောက်ျားက သန်းနိုင်ဟုခေါ်သည်။ အားလုံး တောင်ယာလုပ်ကြသူ ဖြစ်သဖြင့် အမြဲခြံသွားလေ့ရှိကြသည်။ ယောက်ျားများက မနက်ခင်းစောစော ထဆင်းပြီး မိန်းမများက နေ့လည်ပိုင်း ဆက်ဆင်းသည်။ ညနေပိုင်းတွင် မိန်းမပြန်လာတော့ ယောက်ျားက ယာထဲသွားသည်။ အလုပ်ကြမ်းကို နေအေးချိန်လုပ်ပြီး သိမ်းဆည်းသည့် အလုပ်ကို မိန်းကလေးများက လုပ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခင်စီကျောင်းပိတ်သည့်ရက်ဆိုလျှင် နေ့ခင်းဘက် ခင်စီနှင့် ခင်ဦးယောက်ျား ဖိုးဆိုးတို့သာ အိမ်ထဲ ကျန်ကျန်ရစ်သည်။

အခန်း ( ၁ )

ရန်ကုန်မြို့ – မြောက်ဥက္ကလာ ရပ်ကွက်မှာနေထိုင်သော အစ်ကိုဖြစ်သူထံ သွန်းဆက်နဒီ ရောက်ရှိနေသည်။ အရပ် မနိမ့်မမြင့် ဆံပင်မှာ ခါးလယ်လောက်ထိ ဆံကျစ်အမြဲကျစ်လေ့ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမိုက်စားနှင့် ပုရိသအပေါင်း လည်ပြန်ငေးကြည့်ရသည့် အလှပိုင်ရှင်လေး၊ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအပေါ်က မှဲ့လေးနဲ့ ရယ်လိုက်ရင် သွားတက်ကလေးက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ မန္တလေးသူ ညိုချောလေးပေါ့ ။ ဦးစီးအရာရှိ နေရာအတွက် နေပြည်တော်တွင် လျှောက်ထားရာ နောက်ဆုံးအဆင့် လူတွေ့လာဖြေရန် ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လူတွေ့ စာမေးပွဲဖြေပြီးသဖြင့် မန္တလေးသို့ ပြန်ရန် ကားလက်မှတ်ဝယ်ပြီး ခဏနားနေစဉ် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏မိန်းမ မသဇင် ကိုးကွယ်နေသော ဘိုးတော်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ အစ်ကို၏ မိန်းမသည် နတ် – ဝိဇ္ဇာ – ဘိုးတော်များ ယုံကြည်ကိုးကွယ်နေသဖြင့် အိမ်သို့ ဗေဒင်ကိစ္စ – နတ်ကိစ္စများနှင့် မကင်းသူများ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို တွေ့နေရသည်။

ဘိုးတော်မှာ ခေါင်းရင်းခန်းတွင် ထိုင်ပြီး မသဇင်နှင့် စကားပြောနေသည်။ သွန်းဆက်နဒီမှာ မနက်ဖြန် ပြန်ရန်အတွက် အဝတ်စားများကို ခြေရင်းဘက်အခန်း၌ မီးပူတိုက်နေသည်။ ဘိုးတော်က ခေါင်းရင်းခန်းအဝင်တွင် ခြေရင်းဘက်အခန်းရှေ့ ဖြတ်ရသဖြင့် မီးပူတိုက်နေသော သွန်းဆက်နဒီအား မြင်သွားရာ

“ပြွတ်ပြွတ် – အား– ပြွတ်ဗြစ် ဒုတ် – အမလေး ကိုရယ် – အင့် – အား– ကောင်းလိုက်တာ – အ– အ–”

“ကိုလည်း ကောင်းနေပြီ – ပြီးတော့မယ်”

အထည်ချုပ်သမလေး ဟေမာကျော် တစ်ယောက် ချစ်သူမင်းမောင်၏ ရင်ခွင်အောက်မှာ ပက်လက်လှန် ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကားပေးထားပြီး အလိုးခံရင်း အရသာ တွေ့နေသည်။ နယ်မှတက်လာကာ အဆောင်မှာနေပြီး အထည်ချုပ်စက်ရုံဆင်းနေသော ဟေမာကျော်သည် ငယ်ရွယ်သူတို့သဘာဝ ချစ်သူထားမိရာမှ ချစ်သက်တမ်း တစ်လကျော်ကျော်လောက်မှာပင် ပါကင်အဖွင့်ခံခဲ့ရသည်။

အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်ပြီးစ ခန္ဓာကိုယ် ဖွံ့ထွားတောင့်တင်းသော်လည်း အပျိုစစ်စစ်လေးမို့ မင်းမောင်၏ ငါးလက်မခန့်သာရှိသော လီးဒဏ်ကိုပင် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ခံခဲ့ရသည်။ အခုတော့ ၂ လအတွင်းမှာ ဆယ်ကြိမ်ခန့် အလိုးခံပြီးချိန်မှာတော့ လီးအရသာကို သိနေပေပြီ။

စက်ရုံဟောင်းကြီးတစ်ခု၏ဘေး ချုံကွယ်အမှောင်ရိပ်က မြက်ခင်းပြင်မှာ အလိုးခံရင်း အရှိန်တက်လာခိုက် ပြီးကာနီးပြီဖြစ်သော မင်းမောင်က တရစပ် လိုးလေတော့သည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် သူမတို့နှစ်ဦးအပေါ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင်များ ဖြာကျလာသည်။ မျက်စေ့လေးမှိတ်ပြီး အလိုးခံနေသော ဟေမာကျော်က မသိ။ မင်းမောင်က သိသော်လည်း အလိုးကိုမရပ်ပဲ ဆက်လိုးနေသည်။

မိုးတွင်းကြီးမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း နေတွေများ သာလို့၊ ပွင့်လို့…။ ဈေးခြင်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း နဖူး၌ သီးနေသော ချွေးစက်များကို သုတ်လိုက်သည်..။ ပြီး.. အခန်းထဲဝင်ကာ ချွေးစိုအဝတ်များကို တစ်ခုမကျန် ချွတ်ပစ်လိုက်၏။ ၃၈ လက်မ ဆိုက်ကြီး ဘရာစီယာကို နမ်းကြည့်လိုက်တော့ ချွေးစော်နံနေပြီ..။ အင်း… ရေချိုးရင်း လျှော်ရဦးမည်..။ ခန္ဓာကိုယ်၌ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည့် ဆပ်စမိုင်နာ နီရဲရဲလေးကို ဒူးပင့်၍ ချွတ်လိုက်သည်..။ သူလည်း ချွေးနံ့ရော ဟိုအနံ့ရော မွှန်ထူနေလေပြီ..။

တဘက်တစ်ထည်ကို တန်းပေါ်မှ ယူကာ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးကို သန့်စင်လိုက်၏။ မှန်ချပ်ရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးပြည့် လုံးတီးပေါ်နေသော မိမိ၏ ကိုယ်လုံးအလှကို ငေးမောရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ပီတိတွေ ဖြာနေမိသေးသည်။ ကိုယ်ကို ဘယ်လှည့်ညာလှည့်၊ သမင်လည်ပြန်လှည့် အလှည့်မျိုးစုံဖြင့် ကြည့်၍ အားရကာမှ ချွေးစုပ်မည့် စပို့ရှပ်လက်တိုနှင့် တွေ့ရာ ထမီတစ်ထည်ကို ကောက်ဝတ်လိုက်သည်..။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်..။ ခြင်းထဲက ချက်ပြုတ်စရာတွေကို တစ်ခုချင်း ချပြီး ခုတ်ထစ်စရာတွေကို ခုတ်ထစ်နေခိုက် ရှပ်ရှက်.. ရှပ်ရှပ် ခြေသံများနှင့်အတူ …

ပြင်းရှတောက်လောင်သော တေးဂီတသံစဉ်များက ခန်းမထဲရှိ လူများအားလုံးကို ဖမ်းစားတိမ်းမူးစေခဲ့သည့်တိုင် ကျနော့်ကို ထူးထူးခြားခြား ဘာရသမှ ပေးနိုင်ခြင်းမရှိ။ အရောင်စုံမီးများ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက်နှင့် စီးမျှောလှုပ်ရမ်းနေကြသော သူငယ်ချင်းများသည်လည်း ယခုတော့ဖြင့် ကျနော့်ကို မေ့နေကြပြီ။ အထက်တန်းကျောင်းမှ သူငယ်ချင်းများ ပြန်လည်ဆုံစည်းခဲ့ကြသည့် ညစာစားပွဲမှအပြန် အနည်းငယ် အကြောရှည်တတ်သော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ စနက်ကြောင့် သူငယ်ချင်းတချို့တဝက်နှင့်အတူ ကျနော်က ကလပ်ထဲသို့ ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း ထိုအုပ်စုမှာ အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနှင့် မကြာခဏ တွေ့ဆုံနေကြဖြစ်ပြီး ကျနော်က တခါတရံမှ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းသူဖြစ်သဖြင့် အားနာပြီး လိုက်လာခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီးသည့်တိုင် ယခုအခေါက်နှင့်ပေါင်းမှ လက်ဆယ်ချောင်းပင်ပြည့်အောင် မရောက်ဖူးသော အဝန်းအဝိုင်းမို့ ရောက်သည့်အခိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာသင်ယူမိသေးသည်။ သုံးခွက်မြောက်သော ဝီစကီခွက် ကုန်လွန်သွားပြီးသည့်အခါ ကျနော် အနည်းငယ်မြူးလာသည်။ ပါလာသော သူငယ်ချင်းများကတော့ ကပွဲကြမ်းပြင်ထဲမှ လူငယ်များနှုင့်အတူ ဒိုးဒိုးဒွန့်ဒွန့် ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။ စားပွဲခုံသေးသေးလေးပေါ်ရှိ ခွက်သေးသေးလေးထဲမှ အနည်းငယ်သာကျန်သော မြေပဲစေ့ နှစ်စေ့သုံးစေ့ကို ဝါးပြီး ဖန်ခွက်ထဲသို့ ရေခဲတုံးများ ထပ်ထည့်ကာ အရက်အနည်းငယ် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး မော့သောက်လိုက်သည်။ ယခုတော့ ကျနော်သည် အရက်ကလေးမြုံ့လိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်မလေးများ၏ အလှကို မြည်းလိုက် တချက်တချက်တွင်တော့ ခြေထောက်ကလေး ခေါင်းလေးက စည်းချက်လိုက် လိုက်နှင့် အဆင်ပြေအောင် နေတတ်သွားခဲ့ပြန်ပြီ။

မာမာနွယ် ကုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကို ကျောမှီထိုင်ကာ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ခပ်ကားကား လုပ်ထားစဉ် သူမထမီအောက်မှ ခေါင်းတစ်ခုကို အသာပွတ်ပေးနေပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို အရသာခံ သောက်နေ၏။ ဆေးလိပ်ငွေ့ကို အဆုတ်ထဲသို့ ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး တစ်ချက်အဖုတ်ထဲမှ ကျင်ခနဲ ဖြစ်သွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ တုတ်ခိုင်သော ပေါင်နှစ်ချောင်းကို အတင်းညှပ်ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အတင်းပွတ်သပ်နေလိုက်သည်။

နောက်မှ ဘေးရှိစားပွဲပေါ်မှ ဆေးလိပ်ပြာခွက်ထဲ ဆေးလိပ်ကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ထမီအောက်စကို ဆွဲလှန်လိုက်သောအခါ သူမပေါင်ကြားမှ နုနယ်လွန်းသော မျက်နှာပေါက်နှင့် အသားအရေ ဖြူဖွေးနေသော ခပ်ချောချော ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရွှဲနစ်လျက် ခေါင်းမော့လာလေ၏။

“ကောင်လေး.. နင့်ကို ဘယ်သူက ရပ်ခိုင်းလို့ ရပ်လိုက်တာလည်း..”

သူမအမေးကြောင့် ထိုချာတိတ်မှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့်

“ဟို… မနွယ် ပြီးသွားလို့.. တော်ပြီထင်လို့ပါ.. ကျွန်တော် ထပ်လျက်ပေးပါ့မယ်..”

ကောင်လေးက အလန့်တကြား မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများနှင့် ဆိုလိုက်ရင်း မာမာနွယ် ပေါင်ကြားကို မျက်နှာအပ်လိုက်ပြီး လျှာထုတ်ကာ အလျှားလိုက် တစ်ချက်ပင့်လျက်လိုက်သည်။

“တော်စမ်း.. ငါ့စောက်ပတ်ကျင်တယ်.. ထ.. ငါ့အင်္ကျီ ချွတ်ပေးစမ်း”

ချစ်သူသက်တမ်း၁နှစ်ကျော် တက္ကသိုလ်ဒုတိယနှစ်တွင် မောင်နှင့်ခိုးရာလိုက်ခဲ့မိသည်။ ချမ်းသာတဲ့အဒေါ်တွေအိမ်ကပ်နေရတဲ့ မိဘမဲ့ကျောင်းသူတစ်ယောက်အ​တွက် ထင်သလောက်မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ မျက်နှာတစ်ခုကလွဲပြီး ဘာတစ်ခုမှကောင်းတာမရှိဘူးလို့ ပြောနေကျအဒေါ်တွေကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုအားငယ်မိတာအမှန်။ အလုပ်တစ်ဖက် ကျောင်းတစ်ဖက်နှင့် ဘဝကိုရုန်းကန်ပေမယ့် ရိတသဲ့သဲ့လုပ်လာတဲ့အဒေါ်သား ကြောင့် ငြိမ်းစိတ်ဆင်းရဲလာပါပြီ။ အဒေါ်လုပ်တဲ့သူကိုတိုင်ပေမယ့် နင်အနေအထိုင်မတတ်လို့ နင်ကိုကမြူဆွယ်ပြနေတာ အစချီ၍ ပစ်ပစ်ခါခါပြောခြင်းခံရရုံကလွဲပြီး အရာမထင်။ ရေချိုးနေသည်ကို ဆွဲလားယမ်းလားလုပ်နေသည့် အဒေါ့်သားကို အုတ်ခဲနှင့်ရိုက်ခဲ့မိပြီ။ ​ငြိမ်းမောင့်နှင့်အတူ အဝေးတစ်နေရာကို ထွက်သွားချင်ပါပြီ။

တစ်ကောင်ကြွက် တစ်မျက်နှာ ငြိမ်းအတွက် နားလည်မှုပေးနိုင်တဲ့မိသားစုလေး လိုချင်မိပါတယ်။ ငြိမ်းတစ်ခါလေးတော့ ကံကောင်းပါရစေ။ ခိုးပြေးပြီး၅ရက်မြောက်တွင် မောင့်မိဘအိမ်ကိုလိုက်သွားရပါပြီ။ ကိုယ်ကမှားသူမို့ မျက်နှာနိမ့်နိမ့်ထားရန်လည်း ငြိမ်းမမေ့ပါ။ မောင်နှင့်နှစ်ယောက်သား ထိုင်ခွင့်မပြု​သေးသရွေ့ဒူးထောက်နေရင်း မောင့်မေမေကိုမဝံ့မရဲမော့ကြည့်မိသည်။ အရမ်းတော်သည့်ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးဖြစ်ပြီ စာအသင်အပြကောင်းသလိုစည်းကမ်းကြီးသူဖြစ်သည် ။ ငြိမ်းတို့မြို့တွင်မက တစ်ပြည်နယ်လုံးထိ သတင်းမွေးသူဖြစ်သည်။ ခုံပေါ်ထိုင်နေသည့် အမနှစ်ယောက်က သူတို့မောင်ကို လုသွားသူလို့မြင်နေလား မပြောတတ်ပါ။ စိမ်းစိမ်းသာစိုက်ကြည့်နေပါသည်။

“ဘာဆက်လုပ်ဖို့စိတ်ကူးထားကြလဲ”

“မေမေ သားကျောင်းမတက်တော့ဘူး အလုပ်လုပ်ပြီး ငြိမ်းကိုပဲ့ကျောင်းထားပေးတော့မယ် ”

“တော်တော်တတ်နေတယ်ပေါ့ ဟမ် နင့်ကိုတော့ ပြီးမှလုပ်ဦးမယ် ” “ဘယ်မှာနေလဲ မိဘတွေကရော ”

“မေမေ ငြိမ်းကမိဘမရှိတော့ ”

World War ဖြစ်နေတော့ ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး Google သွားခေါက်ဖြစ်တယ်။ မန်ယူဖန်ဆိုတော့ မန်ယူနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ဟာဆို ဘာနေနေ စိတ်ဝင် စားတာပေါ့။ မန်ယူက ၁၉၁၁ ခုနှစ်မှာ ချန်ပီယံဆု တစ်ခါရပြီး ၁၉၅၂ ခုနှစ်မှ အမှတ်ပေး ချန်ပီယံဆုကို ပြန်ရခဲ့တယ်။

တိုက်ဆိုင်တာလေးက မန်ယူအသင်း အမှတ်ပေး ဖလားရဖို့ နှစ်ပေါင်း ၄၁ နှစ် စောင့်ခဲ့ရတာ။ ကျုပ်ကတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ ကပ်ကိုးလ်ဖလားရဖို့ ၁၄ နှစ်ပဲ စောင့်ရတော့ မန်ယူထက်စာရင် မဆိုးဘူး။

အိမ်ထောင်သက် ၉ နှစ်ကျော်တော့ မိန်းမရဲ့ ကာမစိတ်က ပြောင်းလဲလာတယ်။ နောက် ၅ နှစ်မှ ကာမစိတ်တံခါး အသစ်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ ရာဂသွေးတွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ကစုန်စိုင်းနေတာ။ ဝင်သက် ထွက်သက်ကြားမှာ ရမ္မက်ခိုးတွေ အလုအယက် ဝေနေရတယ်။ ထူးခြားတဲ့ ခံစားမှုတွေနဲ့ ရင်တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်ပြီး တဒင်္ဂခဏ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ကင်းမဲ့ခဲ့ပေမယ့် မမျှော်လင့်ပဲ ရလိုက်တဲ့ ကာမရသတွေက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ပါဘူး။