Love

ယနေ့ရုံးချိန်းမရှိသဖြင့် အမှုသစ်ရှာရဦးမည် ဖြစ်ရာ ရုံးမသွားဟုဆုံးဖြတ်ကာ သီရိတစ်ယောက် အပျင်းကြီးကာ ဆက်လက်အိပ်နေသည်။ သတိရသဖြင့် ဘေးကိုလှည့်ကြည့်တော့ ကိုအေးမင်းက မပြန်သေး။ သူမ နိုးသွားသည်ကို သိသောအခါ သူမညအိပ်ဝတ်စုံကို ပင့်သည်။

“တော်ပြီကွာ”

“ပြန်ခါနီး တစ်ချီလောက် ဆွဲပါရစေ”

“မနေ့ညလည်း တစ်ညလုံးနော်၊ ဒီမှာ အောင့်တောင်နေပြီ”

“တစ်ချီလောက်ကွာ”

“အ.. ဇွတ်ပဲ အ.. ဖြည်းဖြည်းသွင်းပါ”

အေးမင်းဆိုသူက သူမနောက်မှနေကာ အဖုတ်ထဲကို သူ့ဟာကြီးသိပ်ထည့်သည်။ အေးမင်းဆိုသူမှာ ကျောင်းတုန်းက ချစ်သူဖြစ်သည်။ ချစ်သူဘဝဖြင့် အပြတ်ဆွဲခဲ့ကြသည်။ နောက်တော့ အေးမင်းက အခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်သွားသည်။ လက်ထပ်ပြီး အခြားမြို့သို့ ပြောင်းသွားသည်။ သို့သော် အလုပ်သဘောအရ သူမနေထိုင်ရာမြို့သို့ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ အစပိုင်းရှောင်ခဲ့သည်။ နောက်တော့ အရင်လိုပင် သူမငှါးနေသော အခန်းသို့ ညညရောက်လာသည်။ သူမ စိတ်နာစွာ မုန်းတီးခဲ့သော်လည်း အတွေ့ကို ပြန်ပေးသောအခါ သူမမခံနိုင်ပြန်။ မျှောရပြန်သည်။ တစ်လလောက် အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားပြီးခါမှ မနေ့ညက ရောက်လာကာ တစ်ညလုံး “တစ်လစာ” ဆိုပြီး နည်းမျိုးစုံဆွဲရာ

“ဟော… ကိုနေထွန်းပါလား၊ ဘယ်တုန်းကရောက်လဲ…” “တပတ်လောက်ရှိပြီဗျ၊ သင်တန်းလာတက်တာ…” “ဘယ်တော့ပြန်မှာလဲ…” “သဘက်ခါ…” “ဒါဆိုအတော်ပဲ၊ ကျွန်တော်လူကြုံရှာနေတာဗျ၊ ခိုင့်ကို တယောက်တည်း ဒီမှာထားခဲ့ရမှာမို့ နောက်ဆံငင်နေတုန်း ခင်ဗျားနဲ့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်တွေ့ရတော့ အဆင်ပြေသွားတာပေါ့၊ ဟုတ်ဘူးလားခိုင်၊ ခိုင်လည်း သန်ဘက်ခါပြန်မှာ။ ခင်ဗျား ဒီမှာပဲ တည်း နေတာလား” “ဟုတ်တယ်၊ ဝမ်းဆဲဗင်းတူးတူးမှာ…” “ကျွန်တော်တို့က တူးအိုသရီးနိုင်း၊ ခင်ဗျားရောက်တာ ကြာပြီလား” “၁၅ရက်ရှိပြီဗျ” “ကျွန်တော်တို့က ၅ရက်ရှိပြီ၊ မဆုံဘူးနော်၊ အေးဗျာ အခုတော့ ခိုင်င့်အတွက် စိတ်အေးရတာပေါ့။ ဒီလို ကိုထွန်းထွန်းရေ၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က လာတုန်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ ဒီကျတော့မှကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ပေါ်လာလို့ ထိုင်ဝမ်ကို ဒီနေ့ နေ့ခင်းပဲ ကူးရတော့မှာ။ ထိုင်ဝမ်မှာ တရက်နေပြီးရင် အမေရိကကို ဆက်သွားရဦးမှာဆိုတော့ ခင့်ကို ခေါ်သွားလို့မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒါနဲ့ ခိုင် ဒီနေ့ပြန်လို့ရမလားလို့ အဲယားလိုင်းကို လှမ်းမေးတော့လည်း ဝယ်ထားတဲ့နေ့ထက် စောချင်လို့မရဘူး၊ နောက်ကို ရွှေ့ချင်ရင်တော့ ဖြစ်တယ်လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ခိုင့်အတွက် ဒုက္ခရောက်နေတာပေါ့…” “အော်… သဘက်ခါ တီဂျီနဲ့လား။ ကျွန်တော်လည်း တီဂျီနဲ့ပဲဆိုတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့ ကိုမင်းနိုင်…” “အေးဗျာ မပြန်ခင်လည်း ခိုင့်ကို ခင်ဗျား အဖော်လုပ်ပေးပါဦးဗျာ…” “စိတ်ချ၊ စိတ်ချ” ဇာတ်လမ်းက ထိုနေရာတွင် စတော့၏။ နိုင်ငံကား ဟောင်ကောင်။ နေရာကား ရှန်ဂရီလာ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်ကြီး၏ ဧည့်ကြိုစားပွဲရှေ့မှာ။ အချိန်ကား တခုသော သောကြာ၊ မွန်းတည့်စအချိန်။ ထိုနိုင်ငံသို့ အလုပ်ကိစ္စနှင့်ရောက်နေသော နေထွန်းမှာ ဆွမ်းခံရင်း ငှက်သင့်ရလေပြီ။ မြန်မာပြည် ရန်ကုန်မြို့တွင် တမြို့တည်းနေကြပေမယ့် သာရေးနာရေးမရှိလျှင် ကိုယ့်အလုပ်နှင့်ကိုယ် ရှုပ်ကာ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်ဆုံဖြစ်ဖို့ တစ်နှစ်တခါပင် ကြုံရခဲ့သည့် ငယ်သူငယ်ချင်း မင်းနိုင်တို့လင်မယားကို ဟောင်ကောင်မှာမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာဆုံရ၏။ မင်းနိုင်ကား လူချမ်းသာတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ဇနီး ခိုင်(ခေါ်) သန္တာခိုင်မှာလည်း မင်းနိုင်နှင့် မညားခင်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့သူဖြစ်ပါ၏။ မင်းနိုင်မချမ်းသာခင်၊ သူလည်း လူပျိုလူလွတ်ဘဝတုန်းက မင်းနိုင်တို့အိမ်သည် သူ့စားအိမ်သောက်အိမ် ဖြစ်ခဲ့သည်မို့ မင်းနိုင်နှင့် တင်မကဘဲ သန္တာခိုင်နှင့်ပါ အလွန်ရင်းနှီးပါ၏။ နောက်ပိုင်း မင်းနိုင် ချမ်းသာလာသောအခါတွင်မူ သူကလည်း အိမ်ထောင်တွေကျ၊ သူ့ဘဝအတွက်လည်း ရုန်းကန်နေရသဖြင့် အနေကင်းခဲ့ကြ၏။

နောင်ထွန်း ခဏနားပြီး အရက်ခွက်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ တစ်ခွက်ပြီး နောက်တစ်ခွက် မီးတောက်အရက်ပြင်းပြင်းက ချက်ချင်းကြီး အာနိသင်ပြလာသည်။ စောစောပိုင်းက ကုန်ခမ်းသွားသည့် အားအင်တွေက ပြန်လည် ပြည့်ဝလာရသလိုပင်။ အမြည်းအဖြစ် ဝယ်လာသည့် ကြက်အသဲအမြစ်တစ်ဖတ်ကို ကောက်ဝါးရင်း နောက်အသည်းတစ်ဖတ်ကို မဝိုင်း ပါးစပ်ထဲ ခွံ့ကာကျွေးလိုက်သည်။ မဝိုင်း ကျေကျေနပ်နပ်ကလေးပြုံးကာ အသဲဖတ်လေးကို ကိုက်ဝါး၍နေပါသည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ခေါင်းကလေး မှီလိုက်ရင်း “သိပ်မသောက်နဲ့ မောင်လေးရယ်… တန်ဆေး လွန်ဘေးတဲ့” “ဒီလိုညမျိုးအတွက် သူကဆေးဖြစ်တာပေါ့ မမဝိုင်းရဲ့” “အဲဒါက အားရှိလို့လား ” မဝိုင်းက သူ့ကို မျက်စကလေးချီ၍ မေးလိုက်တော့ “ဟင်း… ဒါတော့ မသိပါဘူး… သောက်ပြီးလိုးရင် မိန်းမခိုက်တယ်ဆိုလို့ပါ…. ဟဲဟဲ ” “အို မမအဖို့တော့ အရက်မလိုပါဘူး… ပြီးတော့ မောင်လေးက ဒီအတိုင်းလိုးရင်တောင်… တစ်ချီတစ်ချီ တစ်နာရီနီးနီးလောက်ကြာတဲ့ဥစ္စာ… ခုလိုသာ သောက်ပြီးလိုးရင်… မမတော့ အသက်ဘယ်နားထွက်ရမယ် ဆိုတာတောင်… သိမှာမဟုတ်တော့ဘူး…. ဟင်းဟင်း” သူမအပြောနှင့် ဟန်အမူအယာကလေးကြောင့် နောင်ထွန်းရင်ထဲ လှိုင်းထလို့သွားပြီး မဝိုင်းခါးလေးကို စွေ့ကနဲပွေ့ဖက်ကာ တရကြမ်းပင် နမ်းစုပ်ပစ်လိုက်မိပါသည်။ သူမကို အိပ်ယာပေါ် ဆွဲလှဲချလိုက်ပြီး နို့စို့လိုက်၊ ကိုင်လိုက်၊ စောက်ပတ်နှိုက်ဆွလိုက်နှင့် အတန်ကြာတော့ နှစ်ယောက်သား ရင်ခုန်သံမမှန်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး နောင်ထွန်းလည်း သူမကို အိပ်ယာပေါ်မှာ ပက်လက် အနေအထားအတိုင်း နေစေပြီး သူ့လီးကို မဝိုင်း၏ စောက်ပတ်ထဲ ထည့်သွင်း၍ အပေါ်စီးကနေ ဆောင့်ကာ ဆောင့်ကာဖြင့် နောက်တစ်ချီ အပီအပြင် ထပ်ဆွဲလိုက်သည်။ အရက်ပြင်းကြောင့်လားတော့ မသိ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တကယ်ပဲ တစ်နာရီလောက်ကြာအောင် သုတ်မထွက်နိုင်ပဲ ဖြစ်နေသည်။ နောင်ထွန်းလည်း ပုံစံအမျိုးမျိုးပြောင်း၍ တရကြမ်းပင် ရှိသမျှ အားကုန်ထုတ်ကာ လိုးဆောင့်ပစ်လိုက်ပြီး မဝိုင်းခမျာမှာလည်း တစ်ချီပြီး တစ်ချီ ဆက်တိုက် ပြီးနေရသဖြင့် စောက်ပတ်တွေ ပူထူကျိန်းစပ်၍ သွားရလေသည်။ မဝိုင်းကို ပြန်ခွင့်မပေးသေးဘဲ ဒီအတိုင်း သူ့လီးကို သူမစောက်ပတ်ထဲမှာ ထည့်စိမ်ပေးထားရင်း နိုးသီးခေါင်း ညိုတိုတိုလေးကို ငုံခဲကာ စို့နေလိုက်သည်။

“အား ရှီး ကျွတ် ” အမေ့ရေ… အ… သေပါပြီ”

သင်ဇာ့ ပါးစပ်ကနေ ညည်းညူသံတွေ တရစပ်ထွက်ပေါ်နေသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုမင်းနှင့်လက်ထပ်ပြီးလို့ သုံးနှစ်လောက် ကြာတာတောင် ဒီလောက်ထူးကဲတဲ့ အရသာကို သင်ဇာ မခံစားဖူးသေး။

အဘိုးကြီး ဦးရဲဝင်း၏ လျှာစွမ်းက ကောင်းလှသည်။ တစ်နှစ်လောက် အိပ်ယာထဲလဲနေပြီး လွန်ခဲ့သည့် တစ်လလောက်မှ နာလန်ပြန်ထူလာသည့် ခြောက်ဆယ်ကျော် အဖိုးကြီးဆိုတာ ယုံနိုင်စရာမရှိ။ သင်ဇာ့ပေါင်ကြားက အမွှေးပြောင်အောင် ရိတ်ထားသည့် အဖုတ်အက်ကွဲကြောင်း တစ်လျှောက်ကို လျှာဖျားလေးကိုစုပြီး ထိုးသွင်းလိုက် လျှာပြားကြီးနှင့် ထိုးယက်လိုက်နှင့် ပညာစွမ်းပြနေလေသည်။

သင်ဇာကတော့ အဖုတ်ယက်မခံဖူးသူပီပီ စိတ်မထိန်းနိုင်ပဲ အဘိုးကြီး ဦးရဲဝင်း၏ ဖွေးဖွေးဖြူ နေသည့် ခေါင်းကို သူမပေါင်ကြားထဲ အတင်းဖိသွင်းနေမိသည်။ ဒီကြားထဲ အားမလိုအားမရ ဦးရဲဝင်း၏ ဆံပင်ဖြူတွေကို ပွတ်သပ်နေမိသေးသည်။

ယောက်ျားရပြီးသူပီပီ သင်ဇာ လင်ဖြစ်သူ ကိုမင်း၏ လိုးတာခံဖူးပေမဲ့ ဒီလိုတော့ အဖုတ်ယက် မခံဖူးသေး။ အပြာကားတွေထဲမှာပဲ အဖုတ်ယက်တာကို မြင်ဖူးသည်။ ယခုတော့ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အိပ်ယာထဲက နာလန်ထူခါစ သူစိမ်းအဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ ပယ်ပယ်နယ်နယ် အဖုတ်ယက်တာကိုခံနေရသည်။ သို့သော်လည်း သင်ဇာ့မှာ ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့။ ရှက်လဲမရှက်နိုင်ပဲ အသွေးအသားဆန္ဒတွေက အသိစိတ်ကို အနိုင်ယူသွားပြီမို့ သူမ၏ပေါင်ကားကို အစွမ်းကုန်ဖြဲထားပေးရင်း အဖုတ်ယက်ခံနေမိသည်။

ညပိုင်း အချိန်ပို ဆင်းရမှာမို့လို့ ကျုပ် အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ ကားဆေးသုတ် လုပ်ငန်းပါ။ အလုပ်က မနိုင်ဘူးဗျ ဆရာပါ ဝင်လုပ်နေရတာ။ကျုပ်အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဦးမြင့်စိုး နဲ့ မမဖြူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကျုပ်နာမည်က ကျော်ဦးပါ။ မမဖြူက ကျုပ်အစ်မအရင်း နာမည်က ခင်နှင်းဖြူပါ။ ဦးမြင့်စိုးက မမဖြူယောင်္ကျားရဲ့ ဦးလေးပါ အသက်က ၅၅ ကျော်နေပါပြီ။ ယောက်ဖရဲ့အဖေ ဦးတင်စိုးနဲ့ ဦးမြင့်စိုးက ညီအစ်ကိုအရင်းဆိုတော့ အမွေဆိုင်အိမ်မို့ တစ်အိမ်ထဲ အတူနေကြတာဗျ။ ဦးမြင့်စိုးမိန်းမ ဒေါ်ခင်မြင့် ဆုံးတော့ ကလေး မရကြဘူး။ အခုထိ ဦးမြင့်စိုးက တစ်ယောက်တည်း သမားပေါ့။

မမဖြူနဲ့ ကျုပ်ယောက်ဖကိုသိန်းလွင် လက်ထပ်ပြီး နှစ်လကြာတော့ ယောက်ဖရဲ့အဖေ ဦးတင်စိုး ဆုံးသွားရှာတယ်။ ဦးတင်စိုး မဆုံးခင်ကတည်းက ပေ ၄၀ ပေ ၆၀ အိမ်ကို အလယ်က ကန့်ပြီး တောင်ဘက်ခြမ်းက ဦးမြင့်စိုးနေတယ် ။ မြောက်ဘက်ခြမ်းက ကျုပ်တို့ နေတာပေါ့။ မမဖြူနဲ့ ကိုသိန်းလွင်က တစ်ခန်း၊ ကျုပ်က ဧည့်ခန်းနဲ့ကပ်လျက် အိပ်ခန်းမှာ အိပ်တာ။

သူ့နာမည်က ဝေယံ၊ မကြာသေးမီက အီးမေဂျာနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့သည်။ ကျောင်းပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေလေလေဖြစ်နေသည်။ မိသားစုကလည်း အရမ်းချောင်ချောင်လည်ထဲက မဟုတ်။ ဖခင်မှာ အစိုးရ သာမာန်စာ‌ရေး အဆင့်လောက်နဲ့ အငြိမ်းစားယူထားသည်။ အမေကတော့ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဖူးပေ။ မိသားစု သုံးယောက်တည်းရှိသဖြင့် အဖေ့လစာနှင့် ဖူလုံသည်။ အခု အဖေက အငြိမ်းစားယူထားတော့ အဖေ့ပင်စင်လစာနဲ့ မလောက်ငတော့ပေ။ မိသားစု စားဝတ်နေရေးက သူ့တာဝန်ဖြစ်လာသည်။ တစ်ရက် သူ့အမေ၏မောင်ဝမ်းကွဲ ဦးလေးတော်စပ်သူ ဖုန်းဆက်လာသည်။ “ဟေ့ ဝေယံ.. မင်းကျောင်းပြီသွားတော့ ဘာလုပ်နေလည်း… ဘာမှမလုပ်သေးဘူး ဦးလေး၊ အလုပ်ရှာနေတာ မရသေးလို့…. အေး ဒါဆို ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ငါသွင်းပေးမယ် လုပ်မလား… ဟာ လုပ်မှာပေါ့ ဦးလေးရာ ကျေးဇူးအရမ်းတင်တယ်ဗျာ.. အေး ရပါတယ်ကွာ။

ဒီလိုနဲ့ ရွှေယုန်ကုမ္ပဏီမှာ ဦးလေး၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် အလုပ်ရသွားတော့သည်။ ရွှေယုန်၏ပိုင်ရှင် ဦးဝင်းထိန်မှာ အသက်အရွယ်ရလာသဖြင့် သမီးကိုသာ ဦးစီးစေတော့သည်။ နာမည်က ဝင်းခခ၊ ဦးဝင်းထိန်၏သမီး ကုမ္ပဏီ၏စီအီးအို၊ လက်ရှိ ကုမ္ပဏီကို အုပ်ချုပ်နေသူ၊ စမတ်ကျသည် လှသည် ခန္ဓာကိုယ်က မိန်းကလေးချင်းပင် ငေးရလောက်အောင် ကျော့ရှင်းလှပတောင့်တင်းသည်။ အစက အဖေ့သူငယ်ချင်း မျက်နှာနဲ့ ဟိုခိုင်း ဒီခိုင်း ခိုင်းရုံသာ ခေါ်ထားသော်လည်း ကြံရည် ဖန်ရည်လေးရှိ၊ ကျိုးကျိုး နွံနွံလေးလည်းရှိတော့ နယ်က ကိုရဲလွင်သွားနေသော ကုမ္ပဏီခွဲရှိရာ ‌တာဝန်ခံအနေနဲ့ လုပ်ခိုင်းလျှင် လက်လွှဲလို့ရနိုင်သည့် အခြေအနေရှိတော့ ဝင်းခခ ကိုယ်တိုင် အနားသို့ခေါ်၍ သင်ပေးလာ၏။

သူ့အကောင့်လေးမီးစိမ်းနေပါလား ဖုန်းလေးကိုကိုင်ပြီး ဖေ့ဘုတ်လေးကို ဖွင့်လိုက်တော့ ကေသီအကောင့်လေး မီးလေးစိမ်းနေတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါမှလည်း နှုတ်မဆက်ရဲတဲ့ဘဝ။ ကေသီရေ ကိုယ့်မှာသာ ကိုယ့်အပြစ်နှင့် ကိုယ်ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ တို့နှစ်ယောက်ချစ်ခြင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ဇီဇာကြောင်မှုကြောင့် တို့တွေဝေးခဲ့ကြရတာ မဟုတ်လားလေ။ အားလုံး ကိုယ့်အပြစ်တွေပါကွာလို့ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့လေးတွေးရင်း အတိတ်ကို စိုးသီဟတစ်ယောက် တမ်းတပြီးမဆုံနိုင်တဲ့ဘဝမို့ ဆွေးနေရတယ်လေ။ ကျနော် ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းတက္ကလိုလ် တည်ဆောက်ရေးမှာ အန်ဂျင်နီယာကန်ထရိုက်တာ အဖြစ်တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ကနေပြီး အလုပ်သွားရတာလေ။ ကားမောင်းပြီးပေါ့။ ဖောင်ဒေးရှင်းလေးစတင်နေခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ပုံစံတွေက မတည်မငြိမ်၊ အခုတစ်မျိုး တော်ကြာတစ်မျိုး ဖြစ်နေတာကြောင့် မူလဒီဇိုင်းအတိုင်း လုပ်ထားရကနေ ပုံစံပြောင်းတဲ့အတွက် ပေါက်ကွဲနေတဲ့အချိန် ကားကိုမြန်မြန်လေးမောင်းလာခဲ့တယ်။ သံလျင်ဖက်ကမ်းရောက်တော့ လမ်းရှင်းပါတယ်ဆိုပြီး အရှိန်တင်လိုက်တယ်။ လူက ကိုယ့်အတွေးနှင့် ကိုယ်ဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကရုမစိုက်အားဘူးဗျ။ လမ်းသွယ်လေးကနေ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး အတင်းထွက်လာတယ်။ ကားရှေ့အထိရောက်လာတာကြောင့် ကျွီ..ဟီ..ဟီ..ကျွီ ကားဘရိတ်ကို အတင်းဖမ်းနင်းရင်း ဒေါသထောင်းကနဲ ထွက်သွားတယ်။ မတိုက်မိပေမယ့် ဆိုင်ကယ်ကလှဲသွားတယ်။ လှဲသာလှဲသာ သောက်ခလေးမက လက်ထဲက ရေခဲချောင်းကို မလွှတ်ဘူး။ သိတဲ့အတိုင်း အလုပ်ထဲမှာ ဆဲနေကျပုံစံအတိုင်း အယုတ်တအနတ္တတွေ ထွက်သွားတယ်။ ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ဆိုင်ကယ်ကိုထူရင်း ကြည့်လိုက်ကာ “ဟေ့ကောင်မလေး..ဒါကားဟဲ့ ကားတိုက်ရင် သေတတ်တယ် နားလည်လား၊ နင်လင်မလိုချင်တော့ဘူးလား” “အံမာ တိုက်ချင်တိုက်ပလိုက်၊ လင်မလိုချင်တော့ဘူးလား ဘာလာနဲ့” ကျနော်လည်း အဲဒီအခါမှ သတိထားမိတယ်။ ကောင်မလေးက မျက်ကြောတင်းလေး ဆေးဆိုးဆံပင်လေးနှင့်။ ရုပ်လေးက ချစ်စရာလေးပါ။ တော်တော်လေးလည်း လှတယ်။ သူ့အရပ်နှင့်လိုက်ဖက်တဲ့ အလှအပ အဖုအထစ်တွေက ရင်ခုန်ချင်စရာပါ။ ရင်ထဲမှာ ရေခဲမြစ်လေး စီးဆင်းသွားတယ်။ သိပ်ချစ်သွားပြီခေးရယ်။ “ဒီလိုပါ လင်ယူမယ်ဆို ငါ့ကိုစဉ်းစားပေးပါလို့” “အမ် မသာကြီး..ရုပ်ကဖြင့် သင်းချိုင်းကို ခြေတလှမ်းနေပြီ ငါခဲနှင့်ကောက်ထုလိုက်ရ” ကောင်မလေးက ပါးစပ်ကလည်းပြောရင်း ခဲကောက်ကိုင်လို့ ကျနော်ကားပေါ်တက်ပြီး အတင်းမောင်းပြေးရတော့တယ်။ ဟိုက် မလွယ်ကြော ဇတ်ဇတ်ကြဲလေး ကျနော် အဲဇတ်ဇတ်ကြဲလေးကို ခိုက်သွားတယ်။ အင်း..အသက်ကလည်း ၇နှစ်လောက်ကွာမယ့် သဘောရှိတယ်။ ဒီလိုအလန်းလေးက ငါလိုလူကို ဘယ်ကြိုက်မလဲကွာ။ ဘာဖြစ်ဖြစ် သူ့အချစ်ကိုရဖို့ ငါ့သိက္ခာတွေ မာနတွေကို ခဝါချရမှာပဲလေ။ ချစ်တော့လည်း လူငယ်စတိုင်ဖမ်းရမှာပေါ့။ နောက်နေ့ အဲဆော်ကို အဲဒီနေရာလေးမှာပဲ ကြိုစောင့်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။ အဟဲ နဖူးစာရွာလည်ပြီ။ ရန်ကုန်သားနှင့် သံလျင်သူ၊ အဟီး..မိုက်တယ်။ အော်..ငါတော့ ရှင်မွေ့လွန်းနှင့်တော့ တွေ့ပြီ။ အင်း..အဆင်ပြေအောင်ပဲ လုပ်ရမယ်၊ ငါ့အသက်က မိန်းမယူရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ။ စိတ်ကူးနှင့်ရူးပေါ့ဗျာ။ကေသီတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲနေတယ်။ မနက်က ရေခဲချောင်းလေးဝယ်ပြီး ဆိုင်ကယ်လက်တဖက်နှင့် ထိန်းစီးပြီး လမ်းသွယ်က လမ်းမကြီးပေါ်တက်တော့ အရှိန်နည်းနည်းလွန်ပြီး သူများလမ်းကြောပေါ် ရောက်သွားတာ။ ရန်ကုန်ဖက်ကလာတဲ့ ကားနှင့်တိုက်မိတော့မလို့။ လဲသွားတာ လူကိုမထူပဲ ဆိုင်ကယ်ကိုထူတယ်။ ပြီးတော့ သောက်အားမနာ ပါးမနာလည်း ပြောသေးတယ်။ ဘာတဲ့ လင်မလိုချင်ဘူးလားတဲ့။ သူ့အပူကျနေတာပဲ။ ပြီးတော့လည်း ရိသဲ့သဲ့ ရည်းစားစကားပြောသေးတယ်။ လူကဖြင့် ဘဲအိုဘဲနာကြီးဖြစ်နေပြီ ဒီကမှ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ အားမနာလျှာမကျိုးပြောထွက်တယ်။ စိတ်တိုပြီးခဲနှင့်ထုမလို့ ခွေးသားကြီးတွေ့ရင်တော့.ဟင်းးးဟင်းး ဒေါသစိတ်လေးလျှော့လိုက်ပြီးမှ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တယ်။ အသက်သာကြီးတာပါ။ ရုပ်ကမဆိုးဘူးပဲ အမယ်သူ့တစ်ကိုယ်လုံးလဲ ရေမွေးနံတွေနှင့် မွေးနေတာပဲ။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

သူရအောင်က နယ်​မှလာ၍​ ကျောင်းတက်​ရ​သောသူတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အ​ဆောင်​က​နေ ပညာသင်​ကြား​နေ​သော​ ကျောင်းသား တ​စ်ယောက်​ ဖြစ်​သည်​။ သူ့အ​ဖေ ဦးတင်​အအောင်မှာ ရွာရဲ့ မျက်​နှာဖုံးတ​စ်ယောက်​ဖြစ်​ပြီး အလုပ်ထဲမှာဘဲ အချိန်​ပြည့်​ ရှိ​နေတတ်​သည်​။

တစ်ဦးထဲ​သော သားဖြစ်​သောသူ့ကို အ​ဖေ​ရော အ​မေကပါ တုန်​နေ​အောင်​ ချစ်​ကြသဖြင့်​ ပညာတတ်​တ​စ်ယောက်​ ဖြစ်​စေရန်​အလို့ငှာ ယခုလို မြို့ကိုပို့ပြီး ပညာသင်​ကြား​ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်​သည်​။ ထို့​ကြောင့်​ နွေ​ကျောင်းရက်​ရှည်​ပိတ်​သည့်​ ရက်​တွေမှသာ ရွာသို့ပြန်​ဖြစ်​ပြီး ကျန်​အချိန်​အများစုက​တော့ အ​ဆောင်​မှာသာ အ​နေများသည်​။

မိ​ဝေးဖ​ဝေး တနယ်​တ​ကျေးကလာပြီး​ ကျောင်းတက်​နေရ​သော သူတို့လို​ ကျောင်းသား​တွေ စု​ပေါင်း​နေကြ​သော​ကြောင့်​ အသိပညာ အတတ်​ပညာ​တွေ စုံလာခဲ့ကြပြီး လူပျိုအရွယ်​များလည်း ဖြစ်​သော​ကြောင့်​ ကာမဂုဏ်​ကိစ္စများအ​ပေါ်မှာ အထူးပင်​ နှစ်​ခြိုက်​ကြ​ပေသည်​။

ကျမနာမည်ကစုလှိုင် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ပေါ့ ကျမ အမျိုးသားကတော့ ကိုနိုင်အောင်ပါ။ ကျမနှစ်ယောက်စလုံး ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲမှာပဲ အတူတူလုပ်ကြပါတယ်။ လင်မယားနှစ် ယောက်စလုံးက ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေဖြစ်တဲ့အတွက် အိမ် ထောင်သက်တမ်းလေးနှစ်အတွင်းမှာ ကလေးမယူဖြစ်ကြသေး ပါဘူး။ ကိုနိုင်အောင်ကတော့ အသက်၃၄ နှစ်ရှိပြီး ကျမကသူ့ ထက်အသက်လေးနှစ်ငယ်ပါတယ်။

ကျမတို့မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတော့ ငွေကြေးကြွယ်ဝချမ်းသာသော ယောင်္ကျားဖြစ်သူ ကိုနိုင်အောင်ရဲ့မိဘတွေကနယ်မှာခေါ်ထား သော်လည်း ယောင်္ကျားဖြစ်သူကိုယ်တိုင်က လင်မယားနှစ် ယောက် လွပ်လွပ်လပ်လပ်နေလိုတာကြောင့်ရော ကုမ္ပဏီအလုပ်မှမထွက်လိုတာကြောင့်ရော မိဘများကတိုက်ခန်းတခန်းဝယ်ပေးပြီးနေစေခဲ့ပါတယ်။ ယုယုယယနဲ့ချစ်မဝနိုင်တဲ့အချိန်တွေပေါ့ရှင်။ အိမ်ထောင်သက်လေးနှစ်အတွင်းမှာ ကလေးမယူဖြစ်တာကြောင့် ကျမရဲ့ခန္တာကိုယ်ဟာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်မသွားပဲ အပျိုစင်ဘဝတုန်းကအတိုင်း မြင်သူတကာပုရိသ လည်ပြန်ကာလှည့်ကြည့်ရလောက်အောင်ကို သူ့နေရာနဲ့သူ တင်းတင်းရင်းရင်း စွင့်စွင့်ကားကားရှိနေဆဲပါပဲ။ ယောင်္ကျားနဲ့ အလုပ်အတူတူသွား အလုပ်အတူတူပြန်လိုက် ကုမ္ပဏီပိတ်ရက်တွေမှာ လျှောက်လည်ရင်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ လင်မယားဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပါတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ကျမတို့ရဲ့ဘဝလေးကို ဖျက်ဆီးမဲ့အကြောင်းတရား လေပွေငယ်ကဗိန်းမောင်း တိုက်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျမယောင်္ကျားကိုနိုင်အောင့်မှာ ကင်ဆာဆိုတဲ့ရောဂါ ဆိုးကြီးစွဲကပ်နေပြီ။ ကိုနိုင်အောင် ဗိုက်မခံမရပ်နိုင်အောင်အောင့်သောကြောင့် ဆေးခန်းသွားပြရာမှ အဆင့်ဆင့် စစ်ဆေးရင်း ကင်ဆာရောဂါနောက်ဆုံးအဆင့်ဆိုတာသိလိုက်ရပါတယ်။ ကျမမှာတော့မျက်ရည်မဆည်နိုင်အောင် ကြိတ်ငိုကြွေးခဲ့ရပါတယ်။ ကျမတို့နှစ်ယောက်လုံးကုမ္ပဏီမှ ခွင့်ယူလိုက်ရပါတယ်။ ကျမကတော့ကိုနိုင်အောင်ကိုပြုစုပေးဖို့ပေါ့ ကိုနိုင်အောင် ကတော့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခြင်းမရှိပါဘူး သူ့ရဲ့အလုပ်အပေါ် မှာအစွဲအလမ်းကြီးနေတုန်းပါပဲ။ ကျမလဲကိုနိုင်အောင့်ကို အဘက်ဘက်က တာဝန်ကြေအောင် ပြုစုပေးနေခဲ့ပါတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျမရဲ့သွေးသားကလဲ မရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကာမကိုတောင်းဆိုလာပါတော့တယ်။ ကျမသွေးသားက တောင်းဆိုလာတဲ့ကာမဆန္ဒကိုအ တတ်နိုင်ဆုံးသည်းခံဖြေဖျောက်ပြီးနေခဲ့ရပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ ကုမ္ပဏီမှာ ကျမယောင်္ကျားရဲ့အလုပ်နေရာကို အစားထိုးဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ကျမယောင်္ကျားရဲ့မိတ်ဆွေကိုရန်နိုင် လူနာသတင်းမေးဖို့ ရောက်လာပါတယ်။ ကျမယောင်္ကျားကိုနိုင် အောင့်ကိုမေးတော့ ကျမလဲကိုနိုင်အောင်ရှိရာ အခန်းဆီသို့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။ အခန်းထဲရောက်တော့ နှစ်ယောက် သား အားရပါးရစကားတွေပြောကြတယ်။ ကျမယောင်္ကျား ကိုနိုင်အောင်ကိုကြည့်ရတာ ကုမ္ပဏီအလုပ်ကိစ္စ တွေပြောနေရ ရင် လန်းဆန်းပြီးတတ်ကြွနေသလိုပါပဲ။ ကျမလဲအခန်းပြင်ထွက် ခဲ့လိုက်ပါတယ်။ ကိုရန်နိုင်ဆိုတာ ကျမနဲ့သိပ်စိမ်းတဲ့သူတော့မ ဟုတ်ပါဘူး ကျမအိမ်ထောင်မကျခင်က ကျမကိုလက်ထပ်ဖို့ ခွင့်တောင်းဖူးပါတယ်။ ကျမငြင်းလိုက်တော့ သူနောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပါတယ်။

တကယ်တော့ နှင်းဝေမဝေတဲ့ နွေမကျ ဆောင်းမကျ ၊ ညမကျ နေ့မကျလေး တစ်နေ့မှာပေါ့။ နှင်း ရင် တွေ မအေးမြခဲ့ဘူး။ မူးဝေနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နာကျင်ခြင်း အနည်းငယ်နဲ့ နိုးထလာခဲ့ပါတယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ အေးစိမ့်စိမ့်နဲ့လရောင်လေး ကျနေတဲ့ အချိန်မှာပေါ့။ နှင်း ရင် တွေ မအေးမြခဲ့ဘူး။ မူးဝေနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နာကျင်ခြင်း အနည်းငယ်နဲ့ မျက်လုံးလေးပွင့်လာခဲ့တယ်။ အိပ်ယာရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာ ရှိတဲ့ လွန့်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်လောက်က လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ မျိုးမင်းကတော့ တစ်ဖက်လှည့်ကာ အိပ်စက်နေတုန်းပဲရှိပါသေးတယ်။ ဒီအချိန်မှာ

“ဟင်”

ကိုမျိုးရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာလေ။ ဒါဆို ငါ့ခါးကို ဖက်ထားတာက နှင်း အလန့်တကြားနဲ့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမတစ်ခါမှ မမြင်ဘူးတဲ့ နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ သေချာ သတိထားကြည့်လိုက်တော့ နှင်းမှာ အဝတ်တစ်ခုမှ မရှိနေတာရယ်၊ တင်ပါးက ပျော့ဖတ်ဖတ်နဲ့ထိနေတဲ့ လီးတစ်ချောင်းရယ်၊ ကပ်စီးစီးဖြစ်နေတဲ့ ပေါင်ကြားထဲက ခံစားမှုရယ်နဲ့ မူးဝေနေတဲ့ ခေါင်းက ပြန်လည် လဲကျ အိပ်ပျော် သွားပါတော့တယ်။