Love

သူမ လက်သီးဆုပ်နှင့်ထု ပေါင်တွင်းကြော ဆွဲလိမ်သည်ကို ကျော်မိုးအောင် တဟားဟားရယ်သည်။ ဒေါ်ချိုရီ မလုံမလဲနှင့် သူမမျက်လုံးရွဲကြီးများက ဂျော်နီ့တစ်ကိုယ်လုံးဆီ ဝေ့ဝဲရောက်ရှိသွားသည်။ သူ့ပေါင်ကြားရှိ လီးနေရာကိုပါမကျန် အလုံးစုံ သိမ်းကျုံးကြည့်ပြီးဖြစ်သည်။ အကြည့်ရဲသည်။ သူ ယောက္ခမကို အပီချုပ်ပြီး ဖြစ်မည်ဆိုတာ ဟိုကောင် သဘောပေါက်လိုက်ပါသည်။ “ကဲပါ ကျွန်တော့ကို အမြည်းပန်းကန်ပေးဦး ဟျောင့် ဂျော်နီ သောက်မှာသောက်စမ်းပါ တွန့်ဆုတ်ဆုတ် လုပ်မနေနဲ့ မပြန်နိုင်ရင်အိပ် အစ်မချို မင်းကို စောင့်ပေးမယ် ” “တော်ပါတော့ ငကျော်ရယ် သူတောင် အနေခက်နေပြီ ငါ့မောင် စိတ်မရှိနဲ့ ငါ့သားမက်စောက်ရူးက အဲ့လိုပဲ ယောက္ခမလည်း သားပြောမယားပြောနဲ့ မင်း မြင်တဲ့ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ ဟွင်းးး ” အရက်တစ်ခွက်ကို မော့သောက်ပြီး သူတို့အရက်ဝိုင်း တစ်ဖက်စွန်းက အမြည်းပန်းကန်ကို လေးဘက်ထောက် ကုန်းယူလိုက်သော ဒေါ်ချိုရီ ဖင်သားအိအိကားကားကြီး နှစ်ဖက်ကို ယောက်ျားနှစ်ယောက်၏ အကြည့်က တစ်ပြိုင်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ဟင်း လိုးချင်စရာ။ အမြဲလိုးနေရသည့်ကျော်မိုးအောင်ပင် လီးတောင်လာမိမှတော့ ဟိုကောင်ဂျော်နီ မတောင်ဘဲ ဘယ်နေလိမ့်မလဲလေ။

ရန်ကုန်မြို့ မြောက်ဥက္ကလာ ရပ်ကွက်မှာနေထိုင်သော အကိုဖြစ်သူထံ သွန်းဆက်နဒီ ရောက်ရှိနေသည်။ အရပ် မနိမ့်မမြင့် ဆံပင်မှာ ခါးလယ်လောက်ထိ ဆံကျစ်အမြဲကျစ်လေ့ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမိုက်စားနှင့် ပုရိသ အပေါင်း လည်ပြန်ငေးကြည့်ရသည့် အလှပိုင်ရှင်လေး – နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအပေါ်က မှဲ့လေးနဲ့ ရီလိုက်ရင် သွားတက်ကလေးက အရမ်းဆွဲဆောင်မှု့ရှိသည်။ မန္တလေးသူ ညိုချောလေးပေါ့ ။ ဦးစီးအရာရှိ နေရာအတွက် နေပြည်တော်တွင် လျှောက်ထားရာ နောက်ဆုံးအဆင့် လူတွေ့ လာဖြေရန်ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လူတွေ့ စာမေးပွဲဖြေပြီးသဖြင့် မန္တလေးသို့ ပြန်ရန် ကားလက်မှတ်ဝယ်ပြီး ခဏနားနေစဉ် အကိုဖြစ်သူ၏ မိန်းမ မသဇင် ကိုးကွယ်နေသော ဘိုးတော်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ အကို၏ မိန်းမသည် နတ် – ဝိဇ္ဇာ – ဘိုးတော်များ ယုံကြည်ကိုးကွယ်နေသဖြင့် အိမ်သို့ ဗေဒင်ကိစ္စ – နတ်ကိစ္စ များနှင့် မကင်သူများ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို တွေ့နေရသည်။ ဘိုးတော်မှာ ခေါင်းရင်းခန်းတွင် ထိုင်ပြီး မသဇင်ဖြင့် စကားပြောနေသည်။ သွန်းဆက်နဒီမှာ နက်ဖန်ပြန်ရန်အတွက် အဝတ်စားများကို ခြေရင်းဘက်အခန်း၌ မီးပူတိုက်နေသည်။

ဦးလေး ဦးလေးရေ ဘယ်သူလည်း အော်ခေါ်နေတာ ရှိတယ်ဟေ့။ အတွေးတွေပျက်လို့ အိမ်အောက်ထပ်ကို ဆင်းကြည့်လိုက်တော့.. ငါ့တူ ဖိုးကျော် လာလေကွာ ဖိုးကျော်ဆိုတာ ကျနော်တစ်ဝမ်းကွဲတူ မိဘတွေတော့မရှိကြတော့ဘူး။ ဖိုးကျော်က ဓါတ်ပုံပညာသင်ယူပြီး နယ်စုံ သွားနေတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။

ဖိုကျော် ဘေးနားမှရပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျနော်ကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းငုံနေရှာတယ်။ တော်တော်လှပြီး အချိုးအစားကလန်းပြီး ချစ်စရာတော်တော်ကောင်းတယ်။ ဖိုးကျော် သူကဘယ်သူလည်း? သူက ပပ ပါ ဦးလေး။ တောင်ကြီးကပါ။ ကျနော် မိန်းမခိုးလာတာ တညလုံး ကားစီးလာရတာ ဒိုက်ဦးကို မနက်မှရောက်တာ။

ကျနော်တို့လက်ထပ်ဖို့ ဦးလေး လိုက်လုပ်ပေးအုံး။ ကဲ အိပ်ပေါ်တက်အုံး ဖိုးကျော် ပပ ပါ တက်လေ။ ဟုတ် ဆိုပြီး နှစ်ယောက်သား တက်သွားပြီး ကျနော်ပါ အိမ်ပေါ်တက်ပြီး ကဲ ဖိုးကျော် ရော ပပပါ ရေအရင်ချိုးလိုက်အုံး လန်းသွားအောင် ပြီးရင် အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ပြီး အပြင်သွားကြမယ်။ မနက်စာအပြင်မှာ အစာပြေစားပြီးမှ တရားရုံးသွားကြမယ်နော်။

ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းဘက် ဖိုးကျော် ထွက်သွားတော့တယ်။ ပပ စပ်စုတယ် မထင်နဲ့နော် ခိုးရာလိုက်လာတာ အိမ်ကသိလား? သိကြမှာပါ ပပ အိမ်မှာ စာရေးထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဦးနာမည်က.. ဦး နာမည်က မင်းလူပါ..ပပ။ အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေမယ် မြန်မြန်လုပ်ကြနော်လို့ ပြောပြီး အိမ်အောက်ထပ်ကို ကျနော် ဆင်းလာခဲ့တယ်။

“နှင်းနှင်းရေ” ”ရှင်မေမေ””ညည်းကောင်လေးလာတယ်၊ ငါဘာပြောလိုက်ရမလဲ” ”မရှိဘူးလို့သာပြောလိုက်ပါ မေမေ” ”ဟင်… ဘာဖြစ်လို့တုန်း” ”ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မေမေ” “အေးအေး.ငါပြောလိုက်မယ်” ကျမ အိပ်ခန်းထဲဝင်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ “ကျမရင်တွေ ကွဲခဲ့ရပြီမောင်၊ မောင့်ကိုမချစ်လို့မဟုတ်ပါဘူး မောင်ရယ်၊ မောင့်ဘဝတက်လမ်းအတွက် မဘဝ အပျက်ခံပါ့မယ်” ကျမလေ AGTI(မြို့ပြ)ဘာသာရပ်တက်ရင်း ကျောင်းပြီးခဲ့တယ်။ ကျောင်းပြီးတော့ ကလေးတွေကို စာပြခဲ့တယ်။ နောက်တော့ စာရင်းကိုင်ပါတက်ရင်း အလုပ်လည်း ဝင်လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ ကျောင်းတက်တုန်းကတော့ သူများတွေရည်းစားထားတော့ ကျမလည်း ရည်းစားထားခဲ့သေးတယ်။ ချစ်ခဲ့သလားဆိုတော့ ကျမသူ့ကို မချစ်ခဲ့ဘူး။ နောက်တော့ ကျမတို့မြို့ကို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်တဲ့ သူဌေးက ရောက်လာတော့။ “ဟေ့ နင်က AGTI ပြီးပြီးသားဆို” “ဟုတ်ကဲ့ရှင့်” “နင်… ဒီမြို့သေးသေးမှာ ဘာလုပ်နေလဲ၊ စာရင်းကိုင်သင်တန်းလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ရန်ကုန်ကိုလာခဲ့၊ ဟိုမှာ တိုးတက်ရာတိုးတက်ကြောင်း လုပ်ပါလား” “ဆရာအလုပ်ခန့်ရင် ကျမလာချင်တာပေါ့” “အေး… နင်လာရင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ရာထူးပေးမယ်” ကျမလည်း တစ်ရွာမပြောင်း သူကောင်းမဖြစ်ဘူးဆိုပြီး ကျမလည်း ရန်ကုန်ကိုတက်ခဲ့တယ်လေ။ အိမ်မှာက ကျမက ဒုတိယအကြီးဆုံးသမီးပါ။ ဖေဖေကလည်း လိုက်သွားဆိုလို့ပါ။ ကျန်တဲ့ကလေးတွေက ကျောင်းတက်တုန်းလေ၊ အကိုအကြီးဆုံးက ကျန်းမာရေးက မကောင်းဘူး၊ ဖေဖေက အိမ်စီးပွားရေးကို လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်တုန်းပါ။ ရန်ကုန်ကိုရောက်ပြီးတော့ ကျမက ရန်ကုန်မြို့နယ်တစ်ခုက စာသင်ကျောင်းကြီးတစ်ခုမှာ တာဝန်ကျတယ်။ အဲဒီမှာ မောင့်ကိုစသိတာပဲ။ မောင်က Drawing တွေလာပေးတော့ မှတ်မှတ်ရရ သတိထားခဲ့တယ်။ မောင့်ဆရာတွေနှင့် ကျောင်းနေရာ လာချတော့ မောင်က မြေတိုင်းပြီးတော့ ရုံးပေါ်ကိုတက်ခဲ့တယ်။ ဆရာကလည်း မောင့်ကိုအရေးပေးတာကို သတိထားမိတယ်လေ။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မောင်က ဆရာတွေကိုတင်ပြနေတာ ကျမလေ မောင့်ကို ခိုက်သွားတာပေါ့။ အဲဒီမှာ မောင့်ဆရာက “ကျနော့်ရုံးချုပ်က ဒီကနေဝေးတယ်… တကယ်လို့သာ… ဒီဇိုင်းပိုင်းနှင့် ပတ်သက်လို့ မေးချင်ရင် ကျနော်တပည့် နေမိုးရှိတယ်၊ ဒီနားမှာ ရုံးခွဲရှိတယ်၊ ဒီကနေ သုံးလမ်းမြောက်မှာပါ” ကျမ ဝမ်းသာသွားတယ်။

ရည်းစားကို အရွဲ့တိုက်ပြီး လမ်းဘေးက ဦးလေးကြီးနဲ့ ဖြစ်သွားတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်မလေး

မေနှင်းတစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် ငိုနေရှာသည်။ အကြောင်းကား သူ့မထံသို့ အင်တာနက်မှ သူ့မကိုကို ဇင်နိုင်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ကဲနေကြတဲ့ပုံတွေကို အသိတစ်ယောက်က ပို့လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရက်စက်လိုက်တာ ကိုကိုရယ် သူ့မှာတော့ ချစ်လွန်လို့ အပျိုစင်ဘဝလေး ပေးအပ်ခဲ့မိသည်။ ပုံထဲတွင် ကို့ကိုက အဲ့မိန်းမနောက်မှနေပြီး နို့တွေကို ကိုင်ကာ ကလိနေသည်။

နောက်ပုံတွင် ကိုကိုဟာကြီးကို အဲ့မိန်းမက စုပ်ပေးနေပုံဖြစ်သည်။ မေနှင်း ကိုကို့ကို စိတ်နာသွားသည်။ သူတောင် သစ္စာမရှိသေးတာ ငါလဲ ကဲပြမယ်လို့ စိတ်ရူးပေါက်ပြီး မလုပ်သင့်တာတွေ လုပ်မိတော့သည်။ ရေချိုးအလှပြင်ပြီး စလင်းဘက်ထဲ စကတ်အတိုနဲ့ အင်္ကျီလည်ဟိုက် အကျပ်လေးထည့်ကာ အိမ်ကို သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ စာလုပ်ဖို့ ညအိပ်မယ်ဆိုပြီး ထွက်ခဲ့တော့သည်။ စူပါမားကတ်တွင် သူမအိမ်နေရင်းအဝတ်ကို ယူလာတဲ့ စကတ်အတို၊ အင်္ကျီအကျပ်နဲ့ လဲဝတ်လိုက်တော့သည်။ ပြီးတော့ မြို့စွန်ရှိ စရိုက်တွေ ပေါတဲ့နေရာသို့ ရောက်တဲ့ကားကို စီးလာသည်။ ရောက်တဲ့အချိန်က ညနေ ၆ ခွဲလောက် မှောင်စပြုနေပြီ။

လွန်ခဲ့သော ၁၅ရက်ခန့်က ဖြစ်ခဲ့သော ကိစ္စအား ဦးခင်အောင်က မိခင်ဖြစ်သူနဲ့ ဒရိုက်ဗာ ကောင်းမြတ်ကိစ္စအား ဖွင့်ပြောတော့မည်ဟု ထပ်မံ ပြောဆိုလာပြန်သည်။ သူမ ဘက်ကလည်း မိသားစုပြိုကွဲမည့်အရေးကို တွေးကြောက်ပြီး ဖွင့်မပြောဖို့ တောင်းပန်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ဦးခင်အောင် လေသံမှာ အကြပ်ကိုင်ချင်သည့် အရိပ်အငွေ့လေးများ ပါလာခဲ့၏။ စကြားကြားချင်း သီရိ တယောက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ မိမိ၏ အဖေ အမေထက် အသက်ကြီးသော သူစိမ်းယောက်ျားအား ၁ပတ် ၁ခါ အလိုး ခံရမည်တဲ့။ သူမအိမ်မှ ခြံစောင့် သက်ကြားရွယ်အို ဦးခင်အောင်အား အော်ဟစ်ပစ်လိုက်သည်။ ”ဘာ ……… ရိုင်းလှ ချည်လား ……… အဘစံ ….. ကိုယ့် မြေး ….. အရွယ်ကို ….. ပြီးတော့ …. သီရိက ….. မိန်းမပဲ ယူမှာ …… မှတ်ထား ” ” အင်းလေ …… ဒါဆိုလည်း …… ညနေ ဆရာ ပြန်လာရင် …… ဖွင့် ပြောလိုက်ရုံပေါ့ ” ဦးခင်အောင် ပြောပြီးသည်နှင့် သီရိအနားမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။ နေ့လည်စာလည်း စားမရ အချစ်တော် ဝေဝေ ဖုန်းဆက်တော့လည်း မကိုင်ချင်တော့ မိသားစု မပြိုကွဲဖို့ သူမပေါ် မူတည်နေ၏။ သူမသာ ဦးခင်အောင် တောင်းဆိုတာကို မလိုက်လျောလျှင် ညနေရောက်လျှင် ပျော်ရွှင်ဖွယ် မိသားစုလေး ပြိုကွဲ တော့မည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ကျွန်‌‌တော်‌တို့က ‌မောင်‌နှမနှစ်‌‌ယောက်‌တည်းပဲ ရှိတာပါ…။ ညီမနဲ့က သုံးနှစ်‌ကွာပါတယ်‌…။ ကျ‌နော်‌က ၉ တန်းလောက်‌မှ ဂွင်းစထုဖူးတာ…။ ကျ‌နော်‌ ၁၀ တန်းအောင်‌‌တော့ ညီမ‌လေးက ၈ တန်း။ အဲ့အချိန်‌မှာပဲ ညီမနဲ့ စဖြစ်‌တာပါ။

၁၀ တန်းအောင်‌ပြီး ‌ကျောင်းက မတက်‌ရ‌သေး‌တော့ မနက်‌ဆို‌ တော်‌‌တော်‌နဲ့ အိပ်‌ယာမထဘူး။ ကိုယ်‌အိပ်‌တဲ့ ခြင်‌‌ထောင်‌နဲ့ ဘီဒိုနဲ့က ကပ်‌‌နေတာ….။ ညီမ‌လေးက မနက်‌ပိုင်း ကျောင်းသွားဖို့ ‌ရေချိုးပြီးရင်‌ အဲ့နားမှာ ထမိန်‌ရင်‌လျားလေးနဲ့ အင်္ကျီလာလာဝတ်‌တယ်‌။ တခါတ‌လေ ကိုယ်‌ကနိုး‌နေရင်‌ ခြင်‌‌ထောင်‌ထဲက‌ မြင်‌မြင်‌‌နေရတာ‌ပေါ့။

တစ်‌ရက်‌မှာ ဘီဒိုထဲက သူ့ပင်‌တီ အနီရဲရဲ‌လေးကိုဝတ်‌ပြီး ထမိန်‌ကို အကုန်‌ချွတ်‌ချလိုက်‌တယ်‌။ ပြီး‌တော့ ဘီဒို‌ရှေ့ ဒူး‌ထောက်‌ပြီး ဘာရှာ‌နေတာလဲ မသိဘူး…။ ပင်‌တီအနီရဲရဲ‌လေးနဲ့ ဖင်‌‌လေးက တင်းနေတာ‌ပေါ့‌ဗျာ။

“ပြွတ်ပြွတ် – အား– ပြွတ်ဗြစ် ဒုတ် – အမလေး ကိုရယ် – အင့် – အား– ကောင်းလိုက်တာ – အ– အ–”

“ကိုလည်း ကောင်းနေပြီ – ပြီးတော့မယ်”

အထည်ချုပ်သမလေး ဟေမာကျော် တစ်ယောက် ချစ်သူမင်းမောင်၏ ရင်ခွင်အောက်မှာ ပက်လက်လှန် ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကားပေးထားပြီး အလိုးခံရင်း အရသာ တွေ့နေသည်။ နယ်မှတက်လာကာ အဆောင်မှာနေပြီး အထည်ချုပ်စက်ရုံဆင်းနေသော ဟေမာကျော်သည် ငယ်ရွယ်သူတို့သဘာဝ ချစ်သူထားမိရာမှ ချစ်သက်တမ်း တစ်လကျော်ကျော်လောက်မှာပင် ပါကင်အဖွင့်ခံခဲ့ရသည်။

အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်ပြီးစ ခန္ဓာကိုယ် ဖွံ့ထွားတောင့်တင်းသော်လည်း အပျိုစစ်စစ်လေးမို့ မင်းမောင်၏ ငါးလက်မခန့်သာရှိသော လီးဒဏ်ကိုပင် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ခံခဲ့ရသည်။ အခုတော့ ၂ လအတွင်းမှာ ဆယ်ကြိမ်ခန့် အလိုးခံပြီးချိန်မှာတော့ လီးအရသာကို သိနေပေပြီ။

စက်ရုံဟောင်းကြီးတစ်ခု၏ဘေး ချုံကွယ်အမှောင်ရိပ်က မြက်ခင်းပြင်မှာ အလိုးခံရင်း အရှိန်တက်လာခိုက် ပြီးကာနီးပြီဖြစ်သော မင်းမောင်က တရစပ် လိုးလေတော့သည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် သူမတို့နှစ်ဦးအပေါ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင်များ ဖြာကျလာသည်။ မျက်စေ့လေးမှိတ်ပြီး အလိုးခံနေသော ဟေမာကျော်က မသိ။ မင်းမောင်က သိသော်လည်း အလိုးကိုမရပ်ပဲ ဆက်လိုးနေသည်။

လူ့ ဘဝက မရိုးရှင်းပေမယ့် ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့အတွေ့ကြုံတိုင်းမှာ ပေးဆပ်မှု့ရှိကို ရှိနေပါတယ်။ပြည်စုံပြီ ထင်တဲ့ ဘဝရဲ့ အတိတ်တွေမှာ ဝမ်းနည်းမှု့တွေက လက်ပြ နူတ်ဆက်နေကြတုန်းပဲ။ဖြစ်သင့်တာထက် ဖြစ်ချင်တာတွေ လုပ်မိတဲ့ခါ အားရကျေနပ်ခြင်းနဲ့အတူ မဖိတ်ခေါ်ပဲ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဆန့်ကျင်ဖက် အရာတွေက နေရယူတတ်ကြတယ်။

ထာပါးဗျာ ကျုပ်ပုံပြင်လေး ပြောပြမယ် အပြင်းပြေပေါ့။အင်း ဘာပုံပြင် လည်းတော့ မမေးနဲ့ ခင်ဗျား လိုင်းဖွင့်ပြီး ဖုန်းစခွင်ပေါ်ကနေ အေးဆေးလေး ဖတ်နေဗျာ။အရည်ချင်း ရှိပါလျက် ရှေးခေတ် မိဘုရားခေါင်ကြီး တယောက်ကြောင့် ရွှေနန်းတော်ထဲ နန်းတွင်းမင်းသမီး နေရာကနေ လက်စွဲအပျိုတော်လေး ဖြစ်သွားရတဲ့ အငြိမ့်သမလေး အကြောင်းဗျ။အဲဒီခေတ်က နန်းတွင်း သဘင်လောကမှာ နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ ဆယ်လီ တစ်ယောက်ပေါ့။

တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့သူကလည်း ခေသူတော့မဟုတ်ဘူးဗျ တကယ် တကယ်။မင်းမျိုးမင်းနွယ် မဟုတ်ပဲ တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ရှိလို့ တိုင်းပြည်ကို သိမ်းထားတာပါ။သူ့လက်အောက်က တိုင်းပြည်ကို တိုးတက်အောင် ကူညီပေးနေတဲ့ မင်းသား ဆိုတာ ရှိတယ်။ မင်းသားက အနေအေးပေမယ့် အဆိပ်ပျင်းတယ်။သူက အငြိမ့်သမလေးရဲ့ ပရိတ်သတ် တစ်ယောက်ပါ။ကျုပ်ပြောတာ များသွားပြီ ကျန်တာဆက်ဖတ်ဗျာ ထီးသုံးနန်းသုံး စကားလုံးတွေ မရေးတတ်လို့ ရေးတတ်သလို ရေးထားလိုက်တယ်။

အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်သို့ လေယာဉ်တစ်စင်း ဆင်းသက်လာလေသည် ။ ထိုလေယာဉ်ပေါ်မှ အသားဖြူဖြူ ဗလတောင့်တောင့်ဖြင့် ကြည့်ကောင်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက် နေကာမျက်မှန်လေးတပ်ကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို စတိုင်ကျကျလေး ဝတ်ကာ ဆံပင်တိုလေးကို ဂျဲလ်ထောင်ထားသည် ။ သူ၏ စတိုင်သည် တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းပြီး ရုပ်ရည်အရလည်း ချောမောလှသဖြင့် မိန်းကလေးများ ငေးလောက်စရာဖြစ်သည် ။

သူ၏ နာမည်မှာ လင်းလရောင် ဖြစ်သည် ။ အသက် ၂၈ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ လင်းလရောင် ခရီးဆောင်အိတ်လှည်းလေးကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“သား”

“အစ်ကိုကြီး”

မိမိအား ခေါ်လိုက်သံနှင့် တူသဖြင့် လင်းလရောင် ခေါ်သံကြားရာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ပေသည် ။ လင်းလရောင်ကို ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အသက် ၅၀ ကျော် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးနှင့် အသက် ၂၃ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ ခေါ်သံဖြစ်သည် ။ လင်းလရောင် ထိုအသံလာရာမှ လူများကို မြင်ပြီး မျက်ရည်ဝဲတက်သွားသည် ။

ထိုနေရာတွင် လင်းလရောင်၏ အဖေ နှင့် အမေ ရှိနေသည့် အပြင် ညီမလေး ဆူးလရောင် နှင့် ညီမလေးနှင့် ရွယ်တူ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိနေလေသည် ။ လင်းလရောင် ထိုသူများထံ အပြေးကလေး လာပြီး မိခင်ဖြစ်သူအား ပြေးဖက်လိုက်သည် ။ ကျန်မိသားစုဝင်များကလည်း ဝိုင်းလိုက်ကျသည် ။