Love

မူမူချယ်တယောက် မနေ့ညက ထူးထူးဆန်းဆန်း အိပ်မက်မက်သည်။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ကိုကိုဇေ၏ မင်္ဂလာဆောင်ပုံကိုကြည့်ရင်း ကိုကိုဇေယောက္ခမကို အိပ်မက်ထဲ ထည့်မက်သည်မသိ။ ကိုကိုဇေက နောက်ပိုင်း သူမကို အရင်လို လာလာလိုးခွင့်ရတော့ သူမကို အမ်းဘလောက် ပြန်လုပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ကို ထားသွားသည့် ရည်းစားဟောင်းဆိုသော်လည်း အဖုတ်ကျိန်းနေအောင် ချစ်ရသူမို့ မမေ့နိုင်ဖြစ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုကိုနှင့် ပတ်သက်သည့် အကောင့်များကို လိုက်ကြည့်ရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမက ကိုကို၏ ဇနီးဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ယောက္ခမများကတော့ အပြင်လိုမဟုတ်ပဲ ကိုကိုမိန်းမ မိဘများဖြစ်နေသည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အိပ်မက်ဆိုတော့ ပြောရခက်လှသည်။ အမှန်ဆို ကိုကိုမိဘများက သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိဘများကို ကိုကိုယောက္ခဖြစ်ရမည်။ ခုတော့ သူမကသာ ကိုကို၏ ဇနီးဖြစ်နေသည်။ ကိုကိုမိဘများကို မတွေ့ရပဲ ကိုကိုယောက္ခမကိုသာ သူမယောက္ခအဖြစ်တွေ့ရသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အလိုလိုသိနေသည်က ကိုကို့ကွယ်ရာတွင် ကိုကိုယောက္ခမဦးရိုင်းက သူမကို အမြဲခိုးခိုးလိုးသည် ဆိုသည့်အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုကိုကလည်း မသိဘူးဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူမက ကျေနပ်နေသည်။ ထို့နေ့၌ ကိုကိုအလုပ်သွားတော့ သူမက မီးဖိုးခန်းတံမျက်စည်းလှည်းပြီး ဧည့်ခန်းကို တံမျက်စည်းလှည်းနေသည်။ ဦးရိုင်းက သူမကို နောက်ကနေ လာဖက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ဆိုဖာပေါ်တွန်းလှဲသည်။ သူမက ဦးရိုင်းကို တွန်းထုတ်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ မဆာဘူးလား ငါဆာနေပြီကွ၊ မင်းယောက်ျား အလုပ်သွားအောင် တော်တော်စောင့်ရတာ” “စော စောသေးတယ်” သူမက ငြင်းသည်။ “စိတ်မလာသေးတာလား။ ငါလုပ်ပေးမယ်” ယောက္ခမက သူမပေါင်ကြားအတင်းနှိုက်သည်။

(အချစ်တက္ကသိုလ် မြကျွန်းညို ဖိုရမ်တွင် ရေးသားတင်ဆက်သည်)

ယခုဇာတ်လမ်းသည် Femdom ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ပြင် Piss, Scat, Spit များကို အဓိက ဦးစားပေးထားသည်မို့ ဖတ်ဖို့အဆင်မပြေသူများ ကျော်သွားပေးပါ။

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

“ပန်းအသစ်တွေများစွာ ရှိနေပါသော်လည်း ပန်းဟောင်းကိုသာ တမ်းတမ်းတတနဲ့ တပ်မက်လိုချင်မိပါလေတော့ ထိုအရာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဝဋ်ကြွေးလေဘဲလား”

တည်းခိုခန်းကပေးတဲ့ တဘက်ကို ခါးမှာပတ်၍ သူမရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာပါတယ်။ သူမရဲ့အလှကို ကုတင်ပေါ်မှာထိုင်ရင်း ကျွန်တော် ခံစားနေမိပါတယ်။ ခံစားနေတယ်ဆိုတာမှာ နှမျောခြင်းများလည်း ပါတာပေါ့။

သူမနဲ့ကျွန်တော် တစ်လကိုတစ်ခါ လကုန်ရက်တိုင်းမှာ အခုလို တည်းခိုခန်းတစ်ခုခုမှာ တွေ့ဖြစ်ကြတယ်။ သူမက ကျွန်ဝောာ် တောင်းဆိုတာကို ပေးတယ်။ ကျွန်တော်က သူမတောင်းတဲ့ ပိုက်ဆံကို ပေးရတယ်။ တခါတခါတွေးမိတယ် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အရင်လို အချစ်ဆိုတာရော ရှိနေသေးရဲ့လား။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ချစ်နေဆဲပါ။ သူမဘက်က မည်သို့ရှိမည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိနိုင်ပါ။

သူမ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး လှဲနေလိုက်သည်။ ကျွန်ဝောာ်လည်း တန်ဖိုးရှိတဲ့အချိန်ကို အကျိုးရှိလေအောင် သူမ ‌ခြေထောက်နားမှာ နေရာယူ၍ သူမရဲ့ ‌ခြေဖမိုးကို စတင်နမ်းလိုက်ပါသည်။ သူမ‌ရဲ့ ‌ခြေချောင်းများကို ရေခဲချောင်းကိုယက်သလို အရသာခံ၍ ယက်လိုက်ပါသည်။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို အာရုံသိပ်မရှိလှပါ။ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲတွင် ထည့်လာသော Channel Myanmar မှ ဇာတ်လမ်းများကိုသာ ကြည့်နေပါသည်။

(အတွေးပင်လယ်ပြာ ဖိုရမ်တွင် ရေးသားတင်ဆက်သည်)

မြူတွေ၊ မြူတွေ ထူထပ်စွာ ရစ်သိုင်းနေသည်။ သူရောက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရန် ဗေဒါရီ ကြိုးစားသော်လည်း မြူတွေကြောင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရ။ မီးတိုင်တွေ ထိန်နေအောင် ထွန်းထားသော ဒီတဲကြီးထဲတွင် ဘာဖြစ်လို့ မြူတွေ ရစ်သိုင်းနေရတာလဲ သူစဉ်းစားမရ။ လူသံလိုလိုကြားရသဖြင့် ဗေဒါရီ ရှေ့သို့အသာတိုးကြည့်သည်။ သလွန်လိုလို ညောင်စောင်းလိုလိုပေါ်တွင် တကိုယ်လုံး ချွေးစက်ချွေးပေါက်များဖြင့် စိုရွှဲနေသည့် ခန္ဒာကိုယ်နှစ်ခု သို့မဟုတ် ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ချစ်တင်းနှောနေကြသည့် လုလင်ပျိုနှင့် သူမနှင့် သက်တူရွယ်တူ လုံမပျို။ အသက် ၂၀ ပင် မပြည့်တတ်သေးသည့် မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းတွင် နာကျင်ခြင်းတွေကို တွေ့သည်။

အို … ရှက်ရှက်နှင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။

တဲနန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ဘုရားထီးတင်ပွဲ ကျင်းပနေကြသည်။ ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် ပရိသတ်က စည်ကားလှသည်။ ထီးတင်နေကြသူများကို ဗေဒါရီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ ရှေ့ဆုံးက ပိုးထည် အဝတ်ဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ခန့်ညားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၊ သူ့ဘေးတွင် သူနှင့် သက်တူရွယ်တူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး … ပိုးထည် အဝတ်ဖြူနှင့်ပဲ။ သူတို့၏ နောက်တွင်တော့ ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် မင်းပျိုမင်းလွင်တစ်ဦးနှင့် နန်းဝတ်နန်းစားနှင့် မိန်းမပျို ၃ ဦး။ လုလင်ပျိုနှင့် နောက်ဆုံးမှ မိန်းမပျိုတို့မှာ စောစောက တဲနန်းထဲက နှစ်ယောက်ပဲဟု ဗေဒါရီ မှတ်မိသည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ဒီလို တစ်နေ့ပေါ့ဗျာ။ အစ်မ လာမယ်ဆိုတော့ သွားကြိုရတာပေါ့ ။ တူမရောက်နေတာ ကြာပေမယ့် သူက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆိုတော့ တစ်မြို့ထဲတောင် တခါတလေမှ ဆုံဖြစ်တာ။ အစ်မက သူ့သမီးဆီ လာလည်တယ် ဆိုတော့မှပဲ သွားကြိုဖြစ်တော့တယ်။

ကျုပ်ကလည်း ဗမာပြည်ကို စိတ်နာလို့ ထွက်လာတာ မပြန်ရရင် ပြီးရော။ ဘယ်နိုင်ငံကမဆို ကျုပ်ကို စီဒီဇင်ရှစ် ပေးလို့ကတော့ ယူမှာပဲဆိုတော့ အခုဆို ဗမာပြည်အတွက် ကျုပ်က နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်နေရပြီလေ။

ကျုပ်က ဒီနိုင်ငံမှာ စီတီဇင်ယူထားတာ ဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင်အခန်းဝယ်ထားပြီး ကိုယ်က master bedroom မှာနေ ကျန်တဲ့အခန်းတွေကို ငှားစားထားတယ်။ ကျုပ်အခန်းမှာ ငှားနေကြတဲ့သူတွေက ဘဲတွေကြီးပဲဆိုတော့ တူမလေး ကျောင်းတက်မယ်ဆိုပြီး လာတုန်းက မိန်းကလေးတွေပဲနေတဲ့ apartment တစ်ခု ရှာပေးလိုက်တယ်။

သန့်စင်တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် အရမ်းလိုချင်တောင့်တနေသည်။မိန်းမနှင့် လဲခွဲနေရတာလေးလလောက်ရှိနေပြီး ဆန္ဒဖြေဖျောက်စရာ အပျော်တွေကလဲမရှိ။ဒါကြောင့်အွန်လိုင်းပေါ်တက်လိုက် အပြာစာအုပ်များဖတ်လိုက်နဲ့ တကိုယ်ရည်အာသာဖြေနေရသည်။ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုတော့မရှိပေ။တနေ့တော့ သူတာဝန်ကျရာ နေရာအနားရှိ မြို့ပေါ်သို့ အလုပ်ကိစ္စနှင့်သွားရာ မြို့ထဲတွင် သူ သင်တန်းတက်ခဲ့တုန်းကကောင်မလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်ခင်သန်းနုဆိုသည့်ကောင်မလေး။အသက်ကတော့ ၃ဝပတ်ဝန်းကျင် သူ့ထက်တစ်နှစ်ကျော်ကျော်ငယ်သည်။ကလေးတစ်ယောက်အမေ။သူ့အမျိုးသား နှင့်လဲရင်းနှီးသည်။သင်တန်းပြီးသွားတော့ လူချင်းမတွေ့ဖြစ်ကြပေမယ့်လိုင်းပေါ်တွင်အ မြဲစကားပြောဖြစ်ကြသည်သူ့အမျိုးသား နှင့် ကိုယ်နဲ့က ဘောလုံးပွဲဝါသနာတူ။လောင်းကြေးများကိုအွန်လိုင်းပေါ်မှတဆင့် တူတူလောင်းကြသည်သူ့အမျိုးသားကသူ့ ထက်နှစ်နှစ်ငယ်သည်။ပွဲစားတစ်ဦးပင်။ခင်သန်းနုကရုပ်ရည်အားဖြင့်အချောစားကြီးထဲကမဟုတ်။ယဉ်ယဉ်လေးနှင့်ချစ်စရာ ကောင်းသည်။ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က အရပ်က၅ပေ၂လက်မမို့ပုသည်ဟုမဆိုနိုင်ပေမယ့် ရှည်တဲ့အထဲတော့မပါ။

အရပ်နဲ့အလိုက်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က မထွားပေ။တင်များက တအားမသေးပေမယ့် မကြီးပေ။ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်နှင့် လှသည်။ကလေးတစ်ယောက်အမေဆိုပေမယ့် ကလေးကသုံးနှစ်ကျော်ပြီမို့နို့မတိုက်ရလို့လား ရင်သားများကိုတင်းရင်းစေရန်ဆေးလိမ်းလို့လားမသိ သေးသေးနှင့်တင်းတင်းရင်း ရင်းရှိသည်။သူကပဲတဏှာစိတ်တွေထ ကြွနေလို့လားမသိ တွေ့တာနဲ့အကုန်ကို တဏှာကြည့်နဲ့ကြည့်မိသည်ထင်သည်။သူနဲ့တွေ့တော့ခင်သန်းနုမှာအရမ်းဝမ်းသာသွားပြီး လာနှုတ်ဆက်သည်။သူလဲ ဒီဖက်မှာအလုပ်နဲ့ရောက်နေတာ သုံးလ ကျော်ပြီဟုပြောသည်အမျိုးသားနှင့်ကလေးကိုထားခဲ့ရပြီး တခါမှမပြန်ရဘူးလို့လဲပြောသည်။သူနဲ့တွေ့တော့အရမ်းအားရှိတာပဲဟုပြောသည်။နှစ်ယောက်သား အအေးဆိုင်တစ်ခု မှာထိုင်ပြီး ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်နှင့် အိမ်ထောင်ရေး လူမှုရေးစီးပွားရေး အခြေအနေများကိုအပြန်အလှန်မေးကြ ပြောကြသည်။ ခင်သန်းန ုကနောက်နှစ်လ နေရင် သူတို့မြို့ သ ို့ပြန် ပြောင်းရမှာမို့ ခွင့်မရကြောင်း သူ့အမျိုးသားကလဲ အလုပ်မအားသဖြင့်မလာနိုင်ကြောင်းဟိုတစ်ခါသားနှင့်လင်လာ သော်လည်းနေ့ချင်း ပြန်သွားရကြောင် ခဏသာတွေ့ရသဖြင့် နောက်ပိုင်းမလာတော့ကြောင်း။ခုနည်းနည်းကြာလာလို့အပြင်သို့ထွက်လိ့ုရ သော်လည်း အိမ်ကိုပြန်ဖို့ထိ နားရက်ကမလုံလောက်လို့ သူလဲမပြန်ဖြစ်ကြောင်းပြောပြသည်။သန့်စင်လဲ သူကတော့တာဝန်နဲ့မို့ ပြန်လို့မရကြောင်း ပြန်ချင်ရင်ရပေမယ့် အလုပ်ကအရေးကြီးတော့ မပြန်ဖြစ်ကြောင်းပြောသည်။ခင်သန်းနုအလုပ်ကိုမေးရာ အလှကုန်ပစ္စည်းရောင်းသည့်နေရာမှာ အရောင်းကိုယ်စာလှယ် တာဝန်ခံဖြစ်သော်လဲ စက်ရုံလာဆောက်ပြီးကုန်ပစ္စည်းထုတ်နေ သောကြောင့် လာရောက်ပြီး သင်တန်းသဘောအနေနဲ့တက်ရပြီး ကြီးကြပ်ပေးရတာဖြစ်သည်ဟုပြောသည်။စက်ရုံနေရာက သူတာဝန်ကျရာ နေရာနှင့်နီးသည်။သူလဲအဲ့စက်ရုံနားက ကုမ္ပဏီမှာ တာဝန်ကျနေတာမို့ အကူအညီလိုရင်အားမနာနဲ့ဟုပြောလိုက် သည်။ပြန်တော့ခင်သန်းနုနှင့်သူ့အခန်းဖော်အမကို သူ့ကားနှင့်ခေါ်ကာလိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။ အဖေနဲ့အမေရဲ့ အခန်းထဲက အသံတွေကိုကြားပြီး မျိုးမင်းတစ်ယောက် စိတ်ညစ်နေရလေသည်။ ဒီလို အဖေနဲ့အမေရဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြသောအသံက ထုံးစံတစ်ခုလို ဖြစ်နေသော်လည်း ဒီအသံတွေကို ကြားရတိုင်း စိတ်ညစ်ရသည်ကတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

မျိုးမင်းရဲ့အဖေ ဦးမင်းဒင်က ဇနီးဖြစ်သူအပေါ်မှာ အလွန်ပင် သဝန်တိုတတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ညအိပ်ညနေ ခရီးထွက်ရသော အလုပ်ကြောင့် စိတ်မချပေ။ ထို့အပြင် ပွဲစားလုပ်နေသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အိမ်ပြင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထွက်နေသော ဒေါ်သီတာမျိုးကြောင့် သူ့အဖေရဲ့ သံသယစိတ်တွေက ပိုများလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမေက ပွဲစားတို့ထုံးစံအတိုင်း အပေါင်းအသင်းများလာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် အမျိုးသားများနှင့် တွဲသွားတွဲလာ လုပ်နေခြင်းကြောင့် အဖေနဲ့ တကျက်ကျက် ရန်ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးကျော်ခေါင်အဖို့ အသက်ကြီးမှ မုတ်ဆိတ်ပျားလာစွဲတာ ခံရသလားတော့ မသိ။ သူ့မိတ်ဆွေလည်းဖြစ်၊ ငယ်ပေါင်းလည်းဖြစ်တဲ့ ဦးစောမောင်က သူ့ကုမ္ပဏီမှာ ခေတ္တခဏ ရုံးသွားထိုင်ဖို့ ပြောတုန်းက ဦးကျော်ခေါင် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့။ ဒါကလည်း သူ့မှာ အကြောင်းရှိသည်။

ဦးကျော်ခေါင်ဆိုသည့်သူက အလုပ်လုပ်စရာမလိုဘဲ အချိန်တန်လျှင် ဝင်ငွေရှိနေသူလေ။ သူ့ကိုယ်သူ သူဌေးဟု ခေါင်းစဉ် မတပ်နိုင်သော်လည်း ဦးကျော်ခေါင်သည် ငွေကြေးနောက်ခံတော့ အတော်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မိန်းမရ ကံကောင်းသူဟုလည်း ဆိုရမည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ကျော်ကျော်က ဆုံးပါးသွားပြီ ဖြစ်သော သူ့မိန်းမ ဒေါ်သူဇာသည် ဆွေကြီးမျိုးကြီးထဲမှ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ညားခါစတုန်းကဆို သူမဘက်က ပိုင်ဆိုင်မှုက သူ့ထက်တောင် များသည်ဟု ဆိုလို့ရသည်။

အခုတော့ သွားလေသူကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုက သူ့ဟာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ ဒီတော့ ဦးကျော်ခေါင် လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရသည်။ လုပ်ချင်တာတွေလည်း လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းတာတွေ ရှိသလို၊ ဆိုးတာတွေ ရှိသည်။ ကောင်းတာတွေကတော့ ပေါ်တင်လုပ်ပြီး၊ ဆိုးတာတွေကတော့ ဒိုင်လျှိုလေး လုပ်ခဲ့သည်။ အဲဒီလို ကိစ္စပေါင်းစုံ လုပ်ခဲ့တာထဲမှ အခုပြောမည့် ဇာတ်လမ်းနှင့် သက်ဆိုင်တာကို ရွေးပြောရမည်ဆိုလျှင် ခင်မင်ရာ ခင်မင်ကြောင်း မိတ်ဆွေတစ်ချို့၏ အလုပ်တွေတွင် ရှယ်ယာဝင်ထားခြင်းသာ။

အဖုံးဖွင့်ထားသော လေးထောင့်သံပုံး၏ အဝတွင် သစ်သားတုတ် ကန့်လန့်ခံကာ ချိတ်ဖြင့် ချိတ်တံပိုးဖြင့် ထမ်းလာခဲ့သော ရေအပြည့်ပါသည့် သံပုံးနှစ်ပုံးကို ရင်မောင်သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာထိန်းပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကွေးကာ မြေပေါ်ကို ချလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ပုံးနှစ်ပုံးတွင် ချိတ်ထားတဲ့ ချိတ်နှစ်ချိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ တံပိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူပြီး အနီးရှိ အုန်းပင်မြစ်အုံကြီးတွင် မှီကာ ထောင်လို့ ထားလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ရေအပြည့်ပါလာသော သံပုံးနှစ်ပုံး အတွင်းမှ ရေများကို ရင်မောင်သည် တစ်ပုံးချင်း မပြီး အနီးရှိ ဒီဇယ်ပေပါကို ထက်ပိုင်းဖြတ်ထားသော စည်ပိုင်းဖြတ် အတွင်းသို့ လောင်းပြီး ထည့်လိုက်၏ ။ ရင်မောင် ထမ်းလာသော သံပုံးနှစ်ပုံးအတွင်းမှ ရေများ ကုန်သောအခါတွင် စည်ပိုင်းပြတ်အတွင်းတွင် ရေများ ပြည့်သွားတော့သည် ။

ရင်မောင်သည် သူ၏ ခါးတွင် ဝတ်ထားသော ပုဆိုးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏ ။ ပြီးတော့ သူ၏ ပုဆိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တချက် နှစ်ချက်လောက် ဖြန့်ပြီးမှ ခါးတွင် ပြန်ပြီး ခပ်တိုတို ဝတ်လိုက်၏ ။

ခင်ခင်လေးတစ်ယောက် သူနာပြုသင်တန်းဆင်းပြီး တောရွာလေးတစ်ရွာမှာ တာဝန်ကျတယ်။ အသက်ကငယ်ငယ် ရုပ်ရည်လေးကလည်းရှိတော့ အဖြူနှင့်အနီလေး တွဲဝတ်ထားရင် ကျက်သရေရှိသလို လုံးဝန်းပြီးတောင့်တင်းတဲ့ တင်သားလေးက အိချောပိုထက် သာတယ်။ အွန်း တင်ပဲရှိတယ်ထင်လား ရင်လည်းရှိတယ်။ မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့်ဆို မြင်သူတိုင်း ချစ်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ခင်ခင်လေးမှာ ရည်းစားသနာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကြိုက်တဲ့သူတွေ ရှိပေမယ့်လည်း ခင်ခင်လေး စိတ်မဝင်စားရဲဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ခင်လေးရဲ့မိဘက ဆင်းရဲတယ်။ မိဘက ပညာသင်ပေးနေတဲ့အရွယ်မှာ ရည်းစားသနာများထားခဲ့ရင် မိဘက ပြောဆိုပြီး ပညာဆက်သင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်လို့ပဲ။

“ကဲ ညီမ ညီမလေးကို ဒီရွာကလူတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ရှင့် ဆရာ”

“ဒီနေ့ ခင်များတို့ရွာကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ သားဖွားဆရာမလေးပါ။ သူ့နာမည်က ခင်ခင်လေးတဲ့။ ဝန်ထမ်းအသစ်တွေ ချပေးတဲ့အတွက် အဆင်မပြေတာလေးတွေရှိရင် ဒီရွာက ရပ်မိရပ်ဖတွေက ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးစေချင်တယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး။ ကျနော်တို့ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်။ အခုတော့ ဆေးပေးခန်းက ဆောက်နေဆဲ ကာလဆိုတော့ ဆရာမလေးကို ကျနော်တို့ရွာက သင့်တော်တဲ့ အိမ်တစ်အိမ်မှာ နေရာစီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

“ဒီကိစ္စက ဥက္ကဌကြီးတို့ကို အားကိုးရမှာပဲ”

မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတယ်။ ရုံးက AE မွေးနေ့မို့ ရုံးသူရုံးသားတွေကို နေ့လည်စာလိုက်ကျွေးလို့ ကျွန်တော်က ဘီယာအမူးသောက်ပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တာ။ ကျနော်တို့အိပ်ခန်း လင်မယားအိပ်တဲ့ကုတင်မှာ လီးက မပျော့မမာ အနေအထားနဲ့ ပေါင်တွေဖြဲပြီး ကုတင်ဇောင်းမှာ ထိုင်နေတာ အရပ်ထဲက ဆိုက်ကားသမားကြီး ဦးအေးမောင်ပေါ့။ လီးကြီးကို တယုတယကိုင်ပြီး ပန်းသွေးရောင် နှုတ်ခမ်းလေးဟကာ မက်မက်မောမော ကြည့်နေသူက ကျနော့်မိန်းမ ခင်မိုးဝေလေ။

ခင်မိုးဝေ အသက်က ကျနော့်ထက် ၄ နှစ်ငယ်တာ၊ ကျနော်က ၃ဝ ဗျ၊ သူက ၂၆ နှစ်။ ကျနော်တို့လက်ထပ်တာ ၁ နှစ်ကျော်ပါပြီ။ ဦးအေးမောင်က အသားမဲမဲ ဗိုက်ပူကြီးပါ။ နှုတ်ခမ်းထူထူနဲ့ ၂၄ နာရီ ကွမ်းစားနေတဲ့သူ။ အသက်က ၅၅ လောက်ရှိနေပါပြီ။ ရုပ်ရည်ကလည်း ရွတ်ကြမ်းရည်ကြိုပါ။ မိန်းမက တင်းတင်းရင်းရင်းနဲ့ သေးကျင်တဲ့ခါးလေးအောက်က ဖင်သားကြီးများက ကော့ထွက်နေတာ ကျနော် အကြမ်းပတမ်း မလုပ်တာမို့ အခုထိ ဖင်က မကျဘူးဗျ။

နက်မှောင်နေတဲ့ လမွှေးအုံကြီးအောက်က လီးကြီး သူမလက်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ကြီး ဖြစ်လာလေသည်။ ယောကျ်ားဖြစ်သူ ရုံးက ပြန်မလာသေးခင် ကာမဆန္ဒနောက် လိုက်ခဲ့မိသည်။ မနက်က ကိုစိုးမင်း ရုံးသွားပြီး ဈေးသို့သွားရန် ဦးအေးမောင်အိမ်သို့ ဆိုက်ကားငှားရန် ဝင်ခဲ့ရာမှ စခဲ့ရသည်။