Love

နယ်ကအိမ်တွေဆိုတော့ သစ်သားနဲ့ မြေစိုက်ဆောက်၊ ဆောက်လိုက်ရင်လည်း နှစ်ထပ် အကြီးကြီး။ ဒီတော့ အခန်းတွေပိုလာရင် ပျဉ်ပြားလေးတွေနဲ့ကာပြီး အိမ်ကို တစ်ခြမ်းခွဲလို့ ငှားကြရော။ ကိုပြုံးချိူနဲ့ မငယ်တို့ လင်မယားက အဲဒီလို အိမ်ကြီးရခိုင်ကို အဘွားတော်စပ်သူကွယ်လွန်တော့ အမွေရ၊ စျေးထဲမှာလည်း အထည်ဆိုင်လေးဖွင့်ထား၊ အိမ်ကိုထက်ခြမ်းခွဲလို့ သူများတွေကိုငှားစားတာ အိမ်ငှားခနဲ့တင် စားဝတ်နေရေးက အတော်ချောင်လည်တာ။ သူတို့ရှိတာက လင်မယားနှစ်ယောက်ထဲရယ်၊ အိမ်ထောင်ကျတာ ၅ နှစ်ကျော်ပေမယ့် ဘယ်လိုပဲကြိုးစာကြသော်ငြားလည်း ကလေးက မရနိုင်သေး။ ကလေးမရတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်ရင် လင်မယားကြားမှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အပြစ်ဖို့ကြလို့ တကျိတ်ကျိတ်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာ။

ကိုပြုံးချိုက တော်တော်ပိန်တာ၊ ခါးအားမသန်လောက်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ အချိန်မရွေးလည်း နှာစေး၊ ချောင်းဆိုးနဲ့ တီဘီရောဂါသည်လို တစ်ရှောင်ရှောင်ရယ်။ မငယ်က အသားဖြူဖြူ လုံးကြီးပေါက်လှ ထွားတယ် ကားတယ် မြင်သူတကာ ယားစေလောက်တဲ့ မျှစ်ဆို့ပေါက်ကြီးပေါ့။ ကိုပြုံးချိုကြီး ၅ နှစ်လောက်ဖြိုခဲ့တာ မပြိုခဲ့တဲ့ မငယ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပိုလို့တောင် ဆူဖြိုးလို့လာခဲ့တာပေါ့။ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ရှေ့ကများ မငယ် ဖြတ်လျှောက်သွားရင် ရှိသမျှ ပုရိဿတွေက အကြည့်ပေါင်းမျိုးစုံနဲ့ မငယ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပါးတရ အားပေးကြတော့တာ။ မငယ်ကလည်း သူ့ရဲ့ကိုယ်လုံးအလှကို သူယုံကြည်တော့ ဝတ်လိုက်ရင် ကိုယ်လုံးကို ပေါ်လွင်စေမယ့် ကိုယ်ကြပ်အဝတ်အစားတွေပဲ။

ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ပြုမည်ဆိုလျှင် ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ မင်္ဂလာလက်ထက်ပွဲကို ကျင်းပလေ့ရှိကြတယ်။ နယ်ခြားနေတဲ့ စုံတွဲတွေဆို တစ်ဖက်မှာတစ်ပွဲစီ ကျင်းပကြတယ်။ အများအားဖြင့် မိန်းကလေးဘက်မှာ ကျင်းပလေ့ရှိပါတယ်။ အချို့သောသူတွေအဖို့ တစ်ပွဲသာကျင်းပသဖြင့် ကျန်တစ်ဖက်က အပေါင်းအသင်း မိတ်ဆွေတွေ အခက်တွေ့ကြရတယ်။ ယခုဇာတ်လမ်းက ထိုပြသနာကို အစပြုပြီး အိအိငြိမ်းဆိုတဲ့ ကောင်မလေးအတွက် လမ်းနှစ်သွယ်ကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့တယ်။ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရင် ကျန်တစ်ခုကို ရင်နာစွာ စွန့်ပစ်ရမှာပါ…။

အလယ်တန်းပြဆရာမလေး အိအိငြိမ်း ချစ်သောကိုနှင့် အိမ်ထောင်ရက်သားကျပြီဖြစ်၍ ကိုအလုပ်သွားချိန် စနေနေ့တွင် အိအိငြိမ်း တစ်ယောက်တည်း အိမ်တွင်ကျန်ခဲ့သည်။ အိအိငြိမ်းမှာ ကိုနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ပြီးသည်မှစ၍ ကိုနှင့်တစ်ခါသာ ချစ်ဖူးသေးသည်။ အိအိငြိမ်းမှာ ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ မိန်းကလေးဖြစ်သဖြင့် ကိုက အိအိငြိမ်း ငြင်းဆန်သဖြင့် အင်္ကျီမချွတ်ဖူးသေး။ ဟိုနေ့က ထဘီလေးကို အသာလှန်ကာ ၃ မိနစ်ခန့်လုပ်ပြီးလျင် ကိုက ပြီးသွားသည်။

အိအိငြိမ်းမှာ အသက် ၂၅ နှစ်ခန့်ရှိပြီး အသားလေးက ဖြူ၀င်းစိုပြည်သည်။ အထူးသဖြင့် နက်မှောင်နေသော ဆံကေသာလေးများမှာ အိအိငြိမ်းကို မဟာဆန်၍ ကျက်သရေရှိစေသည်။ အရပ်က ၅ ပေ ၆ လက်မခန့်ရှိပြီး အရပ်နှင့်လိုက်အောင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်က သူ့နေရာနှင့်သူ အချိုးကျနေသည်။ သေးသွယ်သော ခါးလေးအောက်မှ စွင့်ကားလုံး၀န်းသော တင်သားများနှင့် မို့တင်း၍ ကြွရွနေသော ရင်သားနှစ်မွှာတို့မှာ မြင်သူပုရိသတို့ကို လည်ပြန်ငေးစေသည်။ ကျောင်းချိန်တွင်ဆိုလျှင် အိအိငြိမ်းသည် ပါးတွင်သနပ်ခါးလေးများ ပါးပါးလိမ်း၍ သူမ၏ နက်မောင်လှသော ဆံပင်များကို ထုံးထားသည်မှာ ခန့်ညားချောမောလွန်းလှသည်။

ဘသော် တစ်ယောက် အလုပ်ပြုတ်လာလို့ အိမ်ပြန်ရင်း စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရာက လမ်းထိပ်ရောက်မှပင် စိတ်နဲ့ကိုယ် ပြန်ပေါင်းစည်းမိတော့သည်။မနေ့က အလုပ်လုပ်ရင်း အလုပ်ထဲက ကောင်မလေးကို ရိသဲ့သဲ့ သွားပြောမိရာက မန်နေဂျာနဲ့ ပြန်တိုင်လို့ ရှင်းပြရာကနေ မန်နေဂျာ နဲ့ပါ ထပ်စကားများကာ အလုပ်ပြုတ်လာခဲ့ခြင်းသာ၊အမှန်က ကို့ အမှားဖြစ်ပေမယ့် အပျိုကြီးမန်နေဂျာမရဲ့ ခပ်ရင့်ရင့် စကားလုံးတွေကို သည်းမခံနိူင်တာလည်းပါလေတော့ ခပ်ရိုင်းရိုင်းစကားများ ပြန်ပြောမိရာက အခုခြေနေထိ ရောက်သွားရခြင်းသာ၊ဟူး……မတတ်နိူင်ဘူး မနက်ဖြန်မှ အလုပ်သစ်ရှာရတော့မှာပဲ …လို့ စိတ်ထဲကတွေးရင်း ထိုင်နေကျ အရက်ဆိုင်လေးထဲသာ ခပ်သွက်သွက် ဝင်ခဲ့လိုက်တော့သည်။ ဘသော်က အသက်နှစ်ဆယ်သုံးနှစ်ကျော်မှာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်ခန့်သာပေါင်းရသေးသည်၊မိန်းမနဲ့ပြသနာဖြစ်ကာ မိန်းမကရွာပြန်ပြေးသွားတာကြောင့် လိုက်မခေါ်တော့ဘဲ ဝေလေလေလုပ်ကာ မွေးရပ်မြေလည်းကိုမပြန်ဘဲ တစ်ကိုယ်တော်ရုန်းကန်ရင်းနေခဲ့တာ အခု အသက်ပင် ၃၀ စွန်းစွန်းရောက်လာခဲ့တော့သည်၊

အရက်သောက်ပြီး ဆိုင်ကထွက်လာတော့ ညနေ ငါးနာရီပင်ထိုးလုပြီ။ရေချိန်ကလည်းအတန်သင့် ဆိုတာထက် နည်းနည်းလေးကျော်ခဲ့တာမို့ ခြေလှမ်းတွေက ယိုင်ချင်ချင်၊ထိုစဉ် ဒုတ်..ဝုန်း..အား´ အနောက်မှ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးက ဝင်တိုက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေတော့သည်။ဆိုင်ကယ်လဲနေတာကို ထားခဲ့ပြီး ချာတိတ်ကလေးက ကပျာကယာပင် သူ့ကို ပြေးထူကာ တွဲကူပေးလေသည်။အကို….ဘာ..ဘာဖြစ်သွားသေးလည်းဟင်..ဟို ကျွန်တော်လည်း ဟိုဘက်က စက်ဘီးကိုရှောင်ရင်း အကို့ကိုလည်း ရှောင်ပါသေးတယ် မရတော့လို့ အကိုက လမ်းလယ်နားထိ ရောက်နေတော့… ကောင်လေးကို အသာ လက်ကာပြလိုက်ရင်းကနေ ..နေ ညီလေး ရတယ်´အား ကျွတ်ကျွတ် နာတော့ အတော် နာနေတယ်ကွာ´ ရတယ် ရတယ် အကို ကျွန်တော် ဆေးခန်းလိုက်ပို့ပေးမယ်´အာ…နေ..နေ ရတယ် ညီလေး အကိုအဆောင်က ဒီနားတင်ပဲ အဆောင်ပဲ လိုက်ပို့ပေး အခန်းရောက်မှ ဆေးလိမ်းလိုက်မယ်´ အယ်..ဒီက အကိုရယ် ဆေးခန်း ပြလိုက်ပါလား၊ဒါမှ သက်သာမှာပေါ့၊တော်ကြာ ပိုဆိုးနေမယ်…လို့ မလှမ်းမကမ်းမှ အသားညိုညို ကောင်မလေးက ဝင်ပြောမှ သေချာသတိထားမိသည်၊လင်မယားတွေနဲ့ တူပါရဲ့ လို့တွေးရင်းအသာငြင်းလိုက်တော့ ကောင်လေးက အဲ့ဒါဆိုလည်း လင်း မင်းဆိုင်ကယ်တွန်းလာခဲ့၊မောင် ဒီက အကိုကို တွဲလာခဲ့မယ် လို့ပြောရင်း ဘသော်ကို အသာတွဲကာအဆောင်ကို လိုက်ပို့လေသည်၊အခန်းထဲအရောက် ဆေးပုလင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ယူခိုင်းလိုက်တော့ ကောင်လေးက ယူကာ ဆေးလိမ်းပေးရှာပါသည်။

“မရဘူး၊ မရဘူး၊ ထပ်မထုတ်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ အခု နင်ကြိုယူထားတာ နှစ်လစာတောင်ရှိပြီ။ ပြောလိုက် နင့်အမေကို မရတော့ဘူးလို့၊ လကုန်မှ ထပ်ပေးနိုင်မယ်၊ အခု လကုန်ဘို့ ၂ ပတ်တောင် လိုသေးတယ်၊ မပေးနိုင်ဘူး”

မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ကျုပ်မိန်းမပြောသမျှ နားထောင်နေသော ခင်ဝိုင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းသာ အသာညိတ်ပြသည်။ ခင်ဝိုင်းတို့ မိသားစု အားလုံး အလုပ်လုပ်ကြသော်လည်း ဘယ်တော့မှ လောက်ငသည် မရှိ။ အခုလည်း သူ့အမေက သူ့လခ တစ်လစာ ထပ်ကြိုထုတ်ခိုင်းသည်ဟု ခင်ဝိုင်းကတောင်းသဖြင့် ကျုပ်မိန်းမက မပေးနိုင်ဘူး ငြင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျုပ်သိသလောက် ခင်ဝိုင်းတို့မိသားစုမှာ ဖခင်က ဆိုက်ကားနင်းစားသော်လည်း အရက်သမား။ သူရှာသည့်ငွေက သူ့အရက်ဖိုးဖြင့်တောင် မလောက်ချင်။ မိခင်ကတော့ ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုး ဈေးသည် ဆိုပေမဲ့ ဝင်ငွေက ဟုတ်တိပတ်တိ မရှိ။ ရောင်းမကုန်သည့် ပစ္စည်းပုပ်လို့ ပစ်ရသည်နှင့် တခါတခါ အရင်းပင်ရှူံးသည်။ ခင်ဝိုင်းက ကျုပ်အိမ်က အိမ်အကူ။ အိမ်အကူ ဆိုပေမဲ့ မနက်လာ ညပြန်၊ ကျုပ်တို့ကလင်မယား နှစ်ယောက်ထဲဆိုတော့ ညအိပ်ညနေ လူပိုခေါ်မထားချင်တော့ အိမ်မှာ မပေးအိပ်။ ခင်ဝိုင်း နေသည့် နေရာကလည်း ကျုပ်အိမ်နဲ့ သိပ်မဝေးဆိုတော့ သူ့အတွက် သွားရလာရ အဆင်ပြေတယ်လေ။ ဒါနဲ့ဘဲ မနက်ဆို ၆ နာရီလောက် ခင်ဝိုင်း အိမ်ရောက်လာ၊ ရှိသမျှ အိမ်အလုပ်တွေ ကျုပ်မိန်းမခိုင်းသမျှ လုပ်၊ ညနေ ၆ နာရီလောက်ဆို ပြန်ရော။ အဲ မနက်စာ ညစာကတော့ ကျုပ်အိမ်က စားသွားပေါ့။

ကျွန်တော် က မန္တလေးဇာတိဖြစ်ပြီး ၁၀တန်းအောင်တော့အမှတ်မှီသဖြင့် (တီတီစီ ) ကျာင်းသို့တက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းဆင်းပြီး ခန္တီးမြို့သို့တာဝန်ကျသဖြင့် သဘောင်္ပေါ်ရောက်နေသည်။ အခန်းယူထားသဖြင့် ဘေးဘက်ခုတင်မှာ မည်သူနှင့်ကျမည်ကို ရင်ခုန်မိသည်။ သားအမိလား ဘာလားတော့မသိ။အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်နှင့် အမကြီးတစ်ယောက်အခန်းထဲသို့ဝင်လာသည်။ အဒေါ်ကြီးပုံကနေကောင်းဟန်မရှိ ။အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်ရောက်သည်နှင့်လှဲတော့သည်။ အမကြီးကထိုင်စရာနေရာမရှိတော။အပြင်ဘက်ထွက်လမ်းလျှောက်လိုက် သူ့အဒေါ်ကို လာကြည့်လိုက်လုပ်နေတော့ ကျွန်တော်ကုတင်မှာ ထိုင်ရန်ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျွန်တော့်ကုတင်မှာ ထိုင်လို့ရပါတယ်ခင်ဗျး ကျေးဇူးပါမောင်လေးရယ်။အဒေါ်က လမ်းကျဆင်းမှာရယ်း စကားဝဲတယ်နော်အမ တိုင်းရင်းသားလားဗျး ဗမာပါပဲကွယ် ဒေသသံပါ ။အထက်ပိုင်းကစကားသံတွေက ဒီလိုချည်းပါပဲးဒါနဲ့မောင်လေးက ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ ခန္တီးဗျ။တာဝန်နဲ့ ဆရာဝန်လား မဟုတ်ဖူးခင်ဗျ ကျောင်းဆရာပါ ထက်ပြလား မူလတန်းပါဗျ ကျွန်တော့်အကြောင်းမေး သူမအကြောင်းလည်းပြောရင်း အတော်ခင်မင်လာသည်။

မမက သားဖွားဆရာမတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အဒေါ်ကိုလိုက်ပို့တာဖြစ်ကြောင်းသိရသည်။ အဒေါ်ကြီးက ကုတင်ပေါ်မှာအိမ်မောကျလျက်။ မမရုပ်ရည် အသက်အရွယ် အလုပ်အကိုင် ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အပျိုမဖြစ်နိုင်။ ရွဲပြဲနေ၍တော့မဟုတ်။အလွန်လှနေ၍ဖြစ်သည်။ ဖြူလွန်းတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အသားရည်က ဝင်းဝါနေသည်။ ဆံပင်ကြီးက တင်ပါးအောက်ထိ နက်မောင်ရှည်လျားနေသည်။ ခါးသေးကျဉ်းကျဉ်း တင်သားဝိုင်းဝိုင်းနဲ့မမက အရုပ်ကလေးနှယ်လှလွန်းသည်။ နို့ထွားထွားကြီးတွေကြည့်ရင်း ကျွန်တော်တံတွေးမြိုချရသည်က အကြိမ်ကြိမ်။ ညရောက်တော့ အဒေါ်ကြီးကမျက်စိစူးသည်ဟုဆိုသောကြောင့် အခန်းမီးကို ပိတ်ထားရလေသည်။

မြသွေး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒေါသဖြစ်နေမိတယ်။ ခရီးထွက်ရာက ပြန်လာတဲ့ မောင့်ကိုလည်း မျက်နှာပူလို့ တနေကုန် ရှောင်နေရတာ။ မောင့် အထက်အရာရှိ ကြောင့်ပေါ့။ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက ပြန်တွေးတိုင်း ရင်ခုန်ရသလို ရှက်လည်း ရှက်မိပါတယ်။

မောင် ရာထူးတက်တော့ သူ့ဆရာကို အိမ်ခေါ်ပြီး ဧည့်ခံချင်တယ် ပြောလို့ မြသွေးလည်း အမြည်းအတွက် ဈေးသွား ချက်ပြုတ် ကြော်လှော်နေတာ နေ့လည်မှ ပြီးတာ။ မောင်က ဖုန်းတဂွမ်ဂွမ် ဆက်ပြီး ဟိုဟာလေး ကြော်ဦး ဟင်းရည်လေး လုပ်ဦး စုံနေတာပါပဲ။

ညပိုင်း မောင့်ဆရာ ပါလာတော့ အသက် ၅၀ လောက် အသားဖြူဖြူ ရုပ်ရည်ခန့်ခန့်နဲ့ စကားပြောရင် ပြုံးပြီး ပြောလေ့ရှိတယ်။ သူနာမည်က ဦးဇေယျာတဲ့။ မိန်းမလည်း ရှိတယ်။ မိသားစုက နယ်မှာ နေတာ။ သူ့မိန်းမ နာမည်က ဒေါ်လှလှနွယ်။ သားတစ်ယောက်ရှိတယ် ပြောတယ်။ သူတစ်ယောက်ထဲ ဒီမြို့လေးကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်နေတာ ၂ လကျော်ပြီ။ ရုံးကပေးတဲ့ တိုက်ခန်းမှာ နေပေမယ့် စားရေးသောက်ရေး အဆင်ပြေပုံ မရဘူး။ မြလေး ချက်ပြုတ်ပေးတဲ့ အသားကြော် အရွက်ကြော် အမြည်းတွေကို တစ်ပန်းကန်ချင်း စားပြီး ချီးကျူးနေတယ်။ မြသွေးလည်း အဲ့အချိန် စိတ်ထဲ ဘဝင်ကျ နေမိတာပေါ့။ ကိုယ့်လင်ရဲ့ အထက်အရာရှိက မြသွေးလက်ရာကို သဘောကျနေတာလေ။ ဘီယာသောက်လိုက် မောင်နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးလိုက်နဲ့ ညမိုးချုပ်မှ ပြန်သွားတယ်။

အား ရှီး ကျွတ် ” အမေ့ရေ အ့သေပါပြီ သင်ဇာ့ပါးစပ်ကနေ ညည်းညူ သံတွေ တရစပ်ထွက်ပေါ်နေသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုမင်းနှင့်လက်ထပ်ပြီးလို့ သုံးနှစ်လောက် ကြာတာတောင် ဒီလောက်ထူးကဲတဲ့ အရသာကို သင်ဇာမခံစားဖူးသေး။ အဘိုးကြီးဦးရဲဝင်း၏ လျှာစွမ်းကကောင်းလှသည်။ တစ်နှစ်လောက်အိပ်ယာထဲလဲနေပြီး လွန်ခဲ့သည့် တစ်လလောက်မှ နာလန်ပြန်ထူလာသည့် ခြောက်ဆယ်ကျော်အဖိုးကြီးဆိုတာ ယုံနိုင်စရာမရှိ။ သင်ဇာ့ပေါင်ကြားက အမွှေးပြောင်အောင် ရိတ်ထားသည့် အဖုတ်အက်ကွဲကြောင်း တစ်လျှောက်ကို လျှာဖျားလေးကိုစုပြီးထိုးသွင်းလိုက် လျှာပြားကြီးနှင့် ထိုးယက်လိုက်နှင့် ပညာစွမ်းပြနေလေသည်။

သင်ဇာကတော့ အဖုတ်ယက်မခံဖူးသူပီပီ စိတ်မထိန်းနိုင်ပဲ အဘိုးကြီးဦးရဲဝင်း၏ဖွေးဖွေးဖြူ နေသည့် ခေါင်းကို သူမပေါင်ကြားထဲ အတင်းဖိသွင်းနေမိသည်။ ဒီကြားထဲ အားမလိုအားမရ ဦးရဲဝင်း၏ဆံပင်ဖြူ တွေကိုပွတ်သပ်နေမိသေးသည်။ ယောက်ျားရပြီးသူပီပီ သင်ဇာ လင်ဖြစ်သူ ကိုရဲလိုးတာခံဖူးပေမဲ့ ဒီလိုတော့ အဖုတ်ယက် မခံဖူးသေး။ အပြာကားတွေထဲမှာပဲ အဖုတ်ယက်တာကို မြင်ဖူးသည်။ ယခုတော့ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အိပ်ယာထဲက နာလန်ထူခါစ သူစိမ်းအဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ ပယ်ပယ်နယ်နယ်အဖုတ်ယက်တာကိုခံနေရသည်။

သို့သော်လဲ သင်ဇာ့မှာငြင်းဆန်နိုင်စွမ်းမရှိတော့။ ရှက်လဲမရှက်နိုင်ပဲ အသွေးအသားဆန္ဒတွေက အသိစိတ်ကို အနိုင်ယူသွားပြီမို့ သူမ၏ပေါင်ကားကို အစွမ်းကုန်ဖြဲထားပေးရင်း အဖုတ်ယက်ခံနေမိသည်။ သင်ဇာ့၏ အဖြူ ရောင်အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးက ဒူးခေါင်းနားထိဆွဲချွတ်ခံထားရသည်။ သင်ဇာ့ခါးက ထဘီမှာလဲ ဗိုက်ပေါ်ထိလှန်တင်ခံထားရပြီး သင်ဇာကိုယ်တိုင်လဲ နံရံကိုကျောမှီကာ အဖုတ်ယက်ခံနေရခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီလိုထဘီလှန်တင်ပြီး အဖုတ်ယက်တာမျိုးကို ယောက်ကျားဖြစ်သူ ကိုမင်းဆီကရဖို့မလွယ်။ အဘိုးကြီးဦးရဲဝင်းကတော့ ဘုန်းနိမ့်မှာလဲ ကြောက်မည့်ပုံမပေါ်။ နို့ဆီငတ်နေသည့် ကြောင်ကလေး နို့ဆီယက်သလို သင်ဇာ့အဖုတ်ကို အတင်းယက်နေလေသည်။

မိုးကောင်းတာကတစ်ကြောင်း အလုပ်ပါးနေတာလည်းပါတာမို့ နေ့တစ်ပိုင်းနဲ့ ခွင့်ယူပြီး အိမ်ပြန်လာတယ်။ တစ်လမ်းလုံး အုံ့မှိုင်းနေတဲ့ မိုးက အိမ်လမ်းထဲ ဝင်မှ သည်းလာတာမို့ အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ပဲ ဝင်ခဲ့လိုက်ရတယ်။ အထဲရောက်မှ ရေစို အဝတ်တွေ ပုဆိုးတွေချွတ်လို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တစ်ယောက်တည်း သပတ်တစ်ထည်ပတ်ထားရင်း ဆေးလိပ်ဖွာကာ အပြင်က သည်းနေတဲ့ မိုးကို ငေးကြည့်နေမိတော့တယ်။

အော် ရန်ကုန်မိုးနဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီးက နယ်ကနေ ဝမ်းရေးအတွက် အပန်းလေး ရောက်နေသူတွေအဖို့တော့ မျက်နှာသာ အတော်မပေးတဲ့အရာဗျ။ သီဟက နွားထိုးကြီးမြို့သား။ အသိတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဘုရင့်နောင် ပွဲရုံမှာ အလုပ်ဝင်နေတာ။ ရတဲ့လစာနဲ့ ကုန်တဲ့ ကုန်ကျစရိတ် မမျှတာမို့ ဈေးသက်သာတဲ့ အိမ်ငှါးတန်းလျားမှာ ဘဝတူတွေ ၄ယောက်သား ပေါင်းလို့ နေရတဲ့ကိုယ့်အဖြစ်ကို ပြန်တွေးရင်း ဆေးလိပ်ငွေ့တွေ “ဖူး” ကနဲ အဝေးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိတယ်။

လေထဲမှာ လွင့်ပြေသွားတဲ့ ဖြူလွှလွှ အငွေ့တွေကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့စွာကြည့်နေတုန်း ဒိန်းကနဲ ချုန်းလိုက်တဲ့ မိုးနဲ့အတူ မီးကလည်း ပျက်သွားပြန်ပါရော… အိမ်ယာပေါ် ကျောခင်းလို့ စခရင်ကွဲနေတဲ့ ဖုန်းအစုတ်နဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ် ပွတ်နေမိတော့တယ်။ အပြင်မှာတော့ မိုးက အညှိူးနဲ့ ရွာလို့ကောင်းတုန်း… “ဖက်..ဖက်..ဘက်..ဖက်… ဖုတ်.ဖက်.ဘက်..ဘွတ်..ပြွတ်.ပလွတ်..ဖောင်း..ဖြောင်း..” “အွင်း..အင်း…အင်း..အဟင်း…အွင်း..အင်း…” သုံးထပ်သားပြားသာ ကာထားတဲ့ တစ်ဖက် အခန်းကလင်မယားရဲ့ လိုးသံဗျင်းသံ သဲ့သဲ့က မိုးသံနဲ့အတူ စီးဝင်လာတာ။

ပြင်းရှတောက်လောင်သော တေးဂီတသံစဉ်များက ခန်းမထဲရှိ လူများအားလုံးကို ဖမ်းစားတိမ်းမူးစေခဲ့သည့်တိုင် ကျနော့်ကို ထူးထူးခြားခြား ဘာရသမှ ပေးနိုင်ခြင်းမရှိ။ အရောင်စုံမီးများ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက်နှင့် စီးမျှောလှုပ်ရမ်းနေကြသော သူငယ်ချင်းများသည်လည်း ယခုတော့ဖြင့် ကျနော့်ကို မေ့နေကြပြီ။ အထက်တန်းကျောင်းမှ သူငယ်ချင်းများ ပြန်လည်ဆုံစည်းခဲ့ကြသည့် ညစာစားပွဲမှအပြန် အနည်းငယ် အကြောရှည်တတ်သော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ စနက်ကြောင့် သူငယ်ချင်းတချို့တဝက်နှင့်အတူ ကျနော်က ကလပ်ထဲသို့ ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း ထိုအုပ်စုမှာ အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနှင့် မကြာခဏ တွေ့ဆုံနေကြဖြစ်ပြီး ကျနော်က တခါတရံမှ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းသူဖြစ်သဖြင့် အားနာပြီး လိုက်လာခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီးသည့်တိုင် ယခုအခေါက်နှင့်ပေါင်းမှ လက်ဆယ်ချောင်းပင်ပြည့်အောင် မရောက်ဖူးသော အဝန်းအဝိုင်းမို့ ရောက်သည့်အခိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာသင်ယူမိသေးသည်။ သုံးခွက်မြောက်သော ဝီစကီခွက် ကုန်လွန်သွားပြီးသည့်အခါ ကျနော် အနည်းငယ်မြူးလာသည်။ ပါလာသော သူငယ်ချင်းများကတော့ ကပွဲကြမ်းပြင်ထဲမှ လူငယ်များနှုင့်အတူ ဒိုးဒိုးဒွန့်ဒွန့် ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။ စားပွဲခုံသေးသေးလေးပေါ်ရှိ ခွက်သေးသေးလေးထဲမှ အနည်းငယ်သာကျန်သော မြေပဲစေ့ နှစ်စေ့သုံးစေ့ကို ဝါးပြီး ဖန်ခွက်ထဲသို့ ရေခဲတုံးများ ထပ်ထည့်ကာ အရက်အနည်းငယ် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး မော့သောက်လိုက်သည်။ ယခုတော့ ကျနော်သည် အရက်ကလေးမြုံ့လိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်မလေးများ၏ အလှကို မြည်းလိုက် တချက်တချက်တွင်တော့ ခြေထောက်ကလေး ခေါင်းလေးက စည်းချက်လိုက် လိုက်နှင့် အဆင်ပြေအောင် နေတတ်သွားခဲ့ပြန်ပြီ။

“မိုးထက်ရေ…. ဟဲ့ မိုးထက်”

ဟူသော အသံနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းလှုပ်နေသည့် ခံစားချက်ကြောင့် မိုးထက်မြင့်တစ်ယောက် အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် မျက်လုံးကို အတင်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟာ”

“မေ… နင်မပြောမဆိုနဲ့ ငါ့အခန်းထဲ ဝင်လာပြန်ပြီ”

ကုတင်ပေါ်ထိတက်ကာ လာနှိုးနေသည့် ငယ်သူငယ်ချင်းငရှုပ်မ လှလွန်းမေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိုးထက်မြင့်တစ်ယောက် ဆူပုတ်ပုတ်နှင့် ငေါက်လိုက်မိသည်။ ငေါက်သာငေါက်ရသည် ဒင်းလေးက ဘယ်တော့မှ အမှတ်မရှိ၊ မထင်ရင်မထင်သလို အခန်းထဲထိ ဇွတ်ဝင်ကာ လာလာရှုပ်တတ်သည်။ မိုးထက်မြင့်မိဘတွေကလည်း လှလွန်းမေကို သူတို့သမီးအရင်းတစ်ယောက်သဖွယ် ချစ်ကြသူများဖြစ်သည့်အလျှောက် ငတိမ ဘယ်လိုလာရှုပ်ရှုပ် ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနှင့်သာ ကြည့်နေတတ်သဖြင့် မေတစ်ယောက် ပိုပိုရောင့်တတ်လာသည်ဟုသာ မိုးထက်မြင့်ကထင်သည်။

“နင်က ကျောင်းတက်ချိန်နီးနေတာကို ထမှမထတာ။ အကောင်းနဲ့လည်း နှိုးရသေးတယ်”

အဆူခံရသဖြင့် လှလွန်းမေတစ်ယောက် စိတ်ကောက်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုဆူထားမိသည်။

“နင်ကလည်း စိတ်က လက်တစ်ဆစ်ဘဲ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဟ၊ ညနေကျောင်းပြန်ရင် မုန့်လိုက်ကျွေးမယ်”

ငတိမ စိတ်ကောက်ပြီး သူအရင်တစ်ပတ်က ကျောင်းလစ်သည့်ကိစ္စကို အမေ့ကို သွားချွန်တွန်းလုပ်မှာကိုလည်း ကြောက်ရသည်။ အရင်တစ်ခေါက် ရန်ဖြစ်တုန်းကလည်း ဆေးလိပ်ခိုးသောက်သည့်ကိစ္စကို သွားတိုင်သဖြင့် မိုးထက်မြင့်တစ်ယောက် တော်တော်အဆော်ခံလိုက်ရသည်။