Love

တိုက်ခန်း တံခါးကို ရောက်တော့ ဖွင့်လျက်မို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမ ဖိနပ် တရံ တွေ့တာနဲ့ ဧည့်သည် ရောက်နေတာ ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိတယ်။ ဝင်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းမှာ ဘယ်သူမှလဲ မတွေ့ရ။ နောက် ကိုသိန်းအောင် အခန်းကနေ အသံကြားရသည်။ သိပ်တော့ အကျယ်ကြီး မဟုတ်ပေမယ့်လဲ ပုံမှန်ထက်တော့ နဲနဲပိုသည်။ သုံးထပ်သား အခန်းဖွဲ့မို့ ကြားလိုက်ရသည်။ နင် ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ဒါတော့ ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး ငါ အရင်းပြန်ထည့်ရမှာ သိန်းအောင်ရယ် ငါ တကယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ ငါ သဘက်ခါ မပေးနိုင်ရင် တရားစွဲတော့မှာ လုပ်ပါဟယ် နင် ငါ့ကို ဆယ်သိန်းပဲ ချေးရမှာ နင့်ဆီမှာ အစိတ်တောင် ကျန်သေးတာကို အင်း ဒါ ဟိုဘက်လမ်းက မအေးမိ အသံပဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲတော့ မသိ။ အသံမပေးတော့ပဲ ဆက်ပြီး နားထောင်လိုက်မိသည်။ ဟ ဘယ်ဖြစ်မလဲ နင် ငါ့ဆီက ယူတာတွေ များနေပြီ ဘာမှလဲ မရဘူး နင့် တိုက်ခန်းလဲ ရောင်းတော့ ငါ့ ဆီက ယူထားတာတွေ ပြန်ပေးဖို့လဲ လုပ်အုံး သိန်းအောင်ရယ် အဲတာရောင်းပြီး ငါက ဘယ်မှာ သွားနေရမှာလဲ ဟေ အဲတာဆို ငါ့ဆီက ဘာလို့ချေးလဲ အတိုးလဲ မပေးတာ သုံးလ ရှိပြီ နင် ထပ်ထပ် ယူတာ နင့်တိုက်ခန်း တဝက်ဖိုးလောက် ရှိနေပြီ ဒါတောင် နင်က ထပ်ယူမယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ‘ဒီခါ ပြီးလို့ နောက်တဂွင်ဆို ငါ လှည့်လို့ရပါပြီဟယ် အဲကြတော့ အတိုး အကုန်ပေးပါ့မယ် နင့် ငွေ မဆုံးပါဘူးဟဲ့ ငါ့တိုက်ခန်းကို စာချုပ်ချုပ်ပေးမယ် ဟေ့ အေး တော်ပြီ ဒါတော့ မရဘူး ငါ့ အလုပ်ထဲ ထည့်ရမှာ နင့်ဟာနင် တခြားလူ ဆီမှာ သွားမေးတော့ သိန်းအောင် နင်မပေးဘူးလား အေး ငါ သဘက်ခါ မပေးလို့ကို မရဘူး နင့်ဆီကပဲ ဆွဲရမှာပဲ သိန်းအောင် ဒီမှာကြည့်စမ်း ဟာ မိအေး နင် ဘာ ဘာ လုပ်တာလဲ ကိုသိန်းအောင် တုန်တုန်ရီရီ အော်သံကြောင့် တင်တင် ကိုသိန်းအောင် အခန်း တံခါးရှိတဲ့ အပေါက်ကို တိုးကြည့်လိုက်တော့ ခန်းစီး အဟ ကနေ မြင်ရတာ တင်တင် မင်သက်မိသည်။

အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်သို့ လေယာဉ်တစ်စင်း ဆင်းသက်လာလေသည် ။ ထိုလေယာဉ်ပေါ်မှ အသားဖြူဖြူ ဗလတောင့်တောင့်ဖြင့် ကြည့်ကောင်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက် နေကာမျက်မှန်လေးတပ်ကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို စတိုင်ကျကျလေး ဝတ်ကာ ဆံပင်တိုလေးကို ဂျဲလ်ထောင်ထားသည် ။ သူ၏ စတိုင်သည် တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းပြီး ရုပ်ရည်အရလည်း ချောမောလှသဖြင့် မိန်းကလေးများ ငေးလောက်စရာဖြစ်သည် ။

သူ၏ နာမည်မှာ လင်းလရောင် ဖြစ်သည် ။ အသက် ၂၈ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ လင်းလရောင် ခရီးဆောင်အိတ်လှည်းလေးကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“သား”

“အစ်ကိုကြီး”

မိမိအား ခေါ်လိုက်သံနှင့် တူသဖြင့် လင်းလရောင် ခေါ်သံကြားရာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ပေသည် ။ လင်းလရောင်ကို ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အသက် ၅၀ ကျော် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးနှင့် အသက် ၂၃ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ ခေါ်သံဖြစ်သည် ။ လင်းလရောင် ထိုအသံလာရာမှ လူများကို မြင်ပြီး မျက်ရည်ဝဲတက်သွားသည် ။

ထိုနေရာတွင် လင်းလရောင်၏ အဖေ နှင့် အမေ ရှိနေသည့် အပြင် ညီမလေး ဆူးလရောင် နှင့် ညီမလေးနှင့် ရွယ်တူ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိနေလေသည် ။ လင်းလရောင် ထိုသူများထံ အပြေးကလေး လာပြီး မိခင်ဖြစ်သူအား ပြေးဖက်လိုက်သည် ။ ကျန်မိသားစုဝင်များကလည်း ဝိုင်းလိုက်ကျသည် ။

ဦးမြတ်ကျော် ထိုင်နေသော နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာကြီးမှာ မီမီကျော်က လာကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး

“အဖေ မနက်ဖြန် သမီးမွေးနေ့လေ ဘာလက်ဆောင်ပေးမှာလဲ”

“သမီးက ဘာလိုချင်လို့လဲ”

“စိန်နားကပ်လေး လိုချင်တယ်”

“စိန်နားကပ် ?”

“ဟုတ်တယ် အဖေရဲ့…. ရုံးမှာ မိုးမိုးခိုင်က ကျောက်စိမ်းနားကပ်လေး ဝတ်လာပြီး လာလာကြွားနေတာ… သမီးက မဝယ်နိုင်တော့ မျက်နှာငယ်တာပေါ့ ဝယ်ပေးနော် အဖေနော်… အရမ်းအများကြီးထဲက မဟုတ်ပါဘူး ငါးသိန်းတန်လောက်ဆိုတော်ပါပြီ နော်အဖေ့”

ပြောရင်းနှင့် ဦးမြတ်ကျော် လက်မောင်းကို သူမလက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာလှုပ်ရမ်းရင်း နို့အုံဖြင့် မသိမသာ ထိလိုက်သည်။ ရုံးသွားရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးသော လှပမွှေးကြိုင်နေသည့် မီမီခိုင်က တမင်လာထိမှန်း သိလိုက်သော အသက် (၄၅) နှစ် အရွယ် သန်မာဆဲ ဦးမြတ်ကျော်၏ လီးက ချက်ချင်း မာချင်လာသည်။ မိန်းကလေးကတောင် စသေးတာ ဘာဖြစ်လဲကွာ ဟူသော အတွေးရိုင်းတို့ ဝင်လာသည်။ သေချာအောင် စူးစမ်းဖို့တော့ လိုသည်။

“အဲ့ဒါဆို သမီးက ဘာပြန်ကျွေးမှာလဲ”

“အဖေ စားချင်တာ ကျွေးမယ်လေ”

အောင်အောင်သည် ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာ ကျောင်းဆင်းခါစ အလုပ်မရှိသေးသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နွေးနွေးသည် Eco ကျောင်းပြီးခါစ ဖြစ်သည်။ ချစ်သူနှစ်ဦးမှာ အလုပ်မရှိသေးခင် အိမ်မှ သဘောမတူသဖြင့် ခိုးပြေးကြသည်။ ဘယ်သွား၍ ဘယ်လာရမှန်း မသိကြ။ နှစ်ဦးသား ပါလာသော လက်ဝတ်ရတနာများအား ထုခွဲရောင်းချကာ အောင်အောင်၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဝင်းနိုင်အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သပ်ရပ်သော နှစ်ထပ်အိမ်လေးသို့ ရောက်သော်

“ဝင်းနိုင်ရေ ဝင်းနိုင်”

“ဟာ အောင်အောင် အကြောင်းမကြား ဘာမကြားနဲ့”

“အေး ငါ မိန်းမ ခိုးပြေးလာလို့။ အဲဒါ ဘယ်သွားရမှန်း မသိတာနဲ့ မင်းဆီမှာ ခဏနေမလို့ကွ။ ဒါ ငါ့ချစ်သူ နွေးနွေးတဲ့”

“ဟားးး လန်းလှချည်လား အောင်အောင်ရ။ လာလာ အပေါ်တက်။ ခဏမဟုတ်ဘူး မင်းတို့ ပျော်သလောက်နေ ဟုတ်ပြီလား။ ငါက တစ်ကိုယ်ရည်သမားဆိုတော့ ဘာမှ အားနာစရာ မလိုပါဘူးကွာ”

ဝင်းနိုင်သည် နွေးနွေး၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အား မျက်လုံးကျွတ်မတက် ကြည့်ရင်း အောင်အောင်တို့ကို အိမ်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားသည်။

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် နဲ့ ထွန်းကျော် တို့နေတဲ့တိုက်ခန်းတွဲကို ညားခါစလင်မယား နှစ်ယောက်ရောက်လာသည်…။ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် အခန်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်ပြီး ထွန်းကျော် နဲ့က ကပ်ရပ်အခန်း ဖြစ်သည်…။

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် သည်လူပျို လူလွတ် တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်ပြီး မိန်းမကိစ္စ အတော်ရှုပ်သည်…။ ၀င်ငွေကောင်းလေတော့ တစ်ခါတရံ သူ့အခန်းမှာပဲ ဖာသည်မတွေ ခေါ်ခေါ်ပြီး ဖာချလေ့ရှိသည်…။ ထွန်းကျော်ကတော့ မိန်းမရှိပြီး ကလေး နှစ်ယောက် အဖေ ဖြစ်လေတော့ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင်လောက် မရှုပ်နိုင်…။

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းကို ရောက်လာတဲ့ လင်မယားကို သေချာလေ့လာနေသည်…။ ယောက်ျားဖြစ်သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး မိန်းမဖြစ်သူက မူလတန်းပြ ကျောင်း ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်…။ အသက်အားဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ၂၃ နှစ် ၂၄ နှစ်မျှပင် ရှိဦးမည်…။ ယောက်ျား နာမည်က အောင်သီဟ ဖြစ်ပြီး မိန်းမ နာမည်က ဖြိုးဖြိုးဝေ ဖြစ်သည်…။

အောင်သီဟသည် တည်တည်ကြည်ကြည် နေတတ် ပြီး ယောက်ျားပီသသလို ဖြိုးဖြိုးဝေ ဟာလည်းရုပ်ရည်ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်…။ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေကို စတွေ့ကတည်းက စိတ်၀င်စားနေသည်…။

ကိုအေး ။လူပျိုကြီး ။ နာမည် ထက်လည်း အေးတယ်။လူ ချော ။ မိန်းမ ကိစ္စ အရှင်း။ဒါပေမဲ့ အရက်ကျတော့ ကြိုက် တယ်။တည နေ တပိုင်းလောက် အ ပျော်သောက်လေ့ရှိတယ်။သူက ဝယ်နိုင် သောက်နိုင်ပေမဲ့မဝယ် သောက်နိုင် တဲ့ ငယ်ပေါင်း ဆုပို ဆီည နေတိုင်း ၂ ယောက်စာ ဝယ် သွားသောက်နေတော့။

ဟေ့ သယ် ရင်း ။ လာကွ။ မျှော်နေတာ ကြာပြီ။ဒီည တော့ အငြိမ်ဘဲ။ ယောက်ဖ မြို့ပြန်ကရမ် ၄ လုံးတောင် ပလဲဇင့်ပေးသွားတယ်။ကြိုက်ဆွဲဘဲ။မင့်ဝယ်လာတဲ့ တော ကို ခန ဖယ်ထားလိုက်။ဟဲဟဲ ကာပြန် ရာတော့ ကျတာပေါ့။ဆုပိုက သွားရေတများများနဲ့ သောက်ချင် လှပုံရသည်။မိုးက လေးက ရွာလာသည်။သောက်လို့ပိုကောင်းပါ့။

ဆုပိုက နွားငတ်ရေကျ အ သောက် သမားမို့မကြာခင် မူးပြီ။ ကိုအေးက တော့ ဇိမ်သမားလစ်မစ်နဲ့ သောက်သူ။ ထွေခါစရှိသေး။ရပ်ကွက် စတိတ် ရှိုးက ပြန်လာတဲ့ ဆုပိုမိန်းမမြရီ ဝင် လာသည်။အော် ကိုဆုပိုရယ် မိန်းမမရှိလို့ငှက်ပျောတုန်းခွအိပ် နေရတဲ့ လူပျိုကြီးကို အမြည်း ဘာလို့ချမပေးတာလဲ။

ခင်မီမီကျော့်ကိုယ်ပေါ်မှာဝတ်ဆင်ထားသော တီရှပ်အင်္ကျီပါးကလေးအောက်မှ ရွှေရင်နှစ်မြွှာက တင်းတင်းအိအိ မို့မောက်ကြွရွနေပြီး အခုအခံမပါသော နို့သီးခေါင်းကလေးနှစ်ခုကိုပါ ထင်းထင်းရှင်းရှင်းကြီး မြင်တွေ့နေရလေသည်။သူမခါးအောက်ပိုင်းဆီမှာတော့ ပေါင်လယ်လောက်အထိသာရှိသော မရမ်းစေ့ရောင် မီနီစကပ် တိုနံ့နံ့ ကလေးကြောင့် သူမ၏အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် လုံးဝိုင်းကားစွင့်နေသော တင်ပါးအိအိနှစ်ဖက်ကို ဘယ်လိုမှပင် လုံခြုံအောင် မဖုံးဖိထားနိုင်ရှာဘဲ ဖြစ်နေပေသည်။

ကျော်မောင်နှင့်သိန်းအေးတို့နှစ်ယောက် ဆက်တီခုံရှည်ကြီး ပေါ်မှာထိုင်ရင်း သူတို့ရှေ့က ထိုင်ခုံကလေးတစ်လုံးမှာ ကျုံ့ကျုံ့ရုံ့ရုံ့ကလေး ခေါင်းကလေးငုံ့၍ ထိုင်နေရှာသည့် သူမခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို အထက်ရော အောက်ပါမကျန် အပြန်ပြန်အလှန်လှန် မျက်စိအရသာခံ ကြည့်နေကြသည်။ခင်မီမီကျော်မှာ ပေါင်တံအစုံကို ပူးပူးကပ်ကပ် တင်းတင်းစေ့ထိုင်နေပေမယ့် တိုလွန်းနေသောစကပ်ကြောင့် သူမ၏ပေါင်ခွဆုံနေရာကလေးမှာ စကပ်အောက်စလွတ်ပြီး ဖုဖုဖောင်းဖောင်းဖြစ်နေသည့် ပန်းနုရောင် ပင်တီပါးကလေးနှင့်တကွ တစ်စွန်းတစ်စထွက်ပေါ်နေသော အမွှေးအမြင်ကလေးများကိုပါ အတိုင်းသား လှမ်းမြင်နေရပါသည်။

ကျော်မောင်ကစတင်၍ ” မီမီ ခုလို လိုက်လာတာ အိမ်နဲ့ပြသနာမရှိပါဘူးနော် ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လာတာပဲမဟုတ်လား ” “ဟုတ်ကဲ့ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် လာတာပါ …ဘာပြသနာမှမရှိဘူး “ခင်မီမီကျော်က ပြောတော့ကျော်မောင်က “အခု တို့နဲ့အတူ ဘာလုပ်ဘာကိုင်ရမယ်ဆိုတာတော့သိပါတယ်နော် ” “ဟုတ် ကဲ့ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်နဲ့ဟို …နေ… နေ … ဖို့ပါ ” “ပြီးတော့ရော …”ကျော်မောင်က သူမအဖြေခက်အောင် တမင်မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပေမယ့် ခင်မီမီကျော်က …”အစ်ကိုတို့နဲ့…အိပ်ဖို့ပေါ့ …ပြီးတော့ လုပ်ချင်တာ …လုပ် ကျွန်မ …ခံ …ပေးဖို့ပါ “ကျော်မောင် ကျေကျေနပ်နပ်ပင် ပြုံးလိုက်သည်။

ဟာ စိတ်ပျက်စရာပဲကွာ ဖုန်းဘေလ်ကလည်းကုန်သွားပြန်ပြီ ရုံးပိတ်ရက်မို့ မိမိအိမ်လေးထဲတွင်အေးဆေးစွာ အင်တာနက်သုံးမည်ဟု ကြုံးဝါးထားကာ သုံးတောင်မသုံးရသေးဘူးဘေလ်က ကုန်သွားသည် မင်းမင်းခန့်တယောက်ရေရွတ်ရင် ငွေတသောင်းထုပ်ယူကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းကကုန်စုံဆိုင်လေးသို့ထွက်လာခဲ့သည် သူသည်ဤရပ်ကွတ်လေးသို့ပြောင်းရွှေ့ကာ ငှါးရမ်းနေထိုင်သည်မှာမကြာသေးပေ မနက်အလုပ်သို့သွားညပြန်အိပ်မု့လည်း သူအားလူသိပ်မသိပေ ခြံဝန်လေးနဲ့တထပ်တိုက်ပုလေးက သူ့အတွက်အပန်းဖြေစရာပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှလူများလည်းအရောအနှောမလုပ်သောကြောင့် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည် ဖုန်ငွေဖြည့်ကဒ်ဝယ်ပြီး ပြန်အထွက်တွင် အိုး လှလိုက်တာ သူရင်ခုန်လောက်အောင်ပင် ကောင်မလေးမှာလှရက်နိုင်လွန်းသည် အိမ်တွင်းအောင်လေးမို့ အသားရည်လေးမှာဝင်းဖန့်ကာ မထူမပါးမျက်ခုံလေးနှင့် မျက်နှာဝိုင်းလေးကိုသူငေးကြည့်မိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိ ကောင်မလေးမှာ ဦးနည်းနည်းလောက်ဖယ်ပေးပါလား ရှက်ကို့ရှက်ကန်းအသံလေးမှာ နားဝင်ပီယံလှပေသည်

အိမ်နေရင်း တပတ်နွမ်းလက်ပြတ်လေးနှင့် အရောင်အဆင်းမရှိတော့သော ထမီလေးနှင့် သူမ၏ခန္ဒာကိုယ် ကောက်ကြောင်းလေးများကို အပိုအလိုမရှိစေပေ သူလည်းပြန်ထွက်မသွားသေးပဲ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နှင့် ဆိုင်မှပစ္စည်များအား ကိုင်ကာ သူမလေးအားခိုးရှိုးနေတော့သည် ချစ်စရာသူမလေးပြန်ထွက်မှ မသိမသာအနောက်က လိုက်ကာ ညီမညီမ အနောက်မှလှမ်းခေါ်ရာဝယ် ရှင် ဟုထူးကာ ဘာမေးမလို့လည်း ဟင် ညီမက ဒီရပ်ကွတ်ထဲကပဲလား ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုအိမ်ရဲ့မျက်စောင်းထိုးသုံးအိမ်ကပါ ဟင် ညီမက အစ်ကို့အိမ်သိတယ် ခ်ခ် ဟု သူမကရီရင်း သိတာပေါ့ညီမက ဒီမှာ မွေးကတည်းကနေလာလေ ဒါပဲနော် အိမ်ရှေ့ရောက်နေပြီ အမေတို့သိရင်ဆူလိမ့်မယ် သူအားတက်သွားကာ ခြံရှေ့မှပိတ်ရပ်ကာ အစ်ကိုညီမလေးနဲ့ဖုန်းပြောချင်တယ် ဖုန်းနံပတ်ပေးပါလား အို သိမှမသိပဲနဲ့ မပေးပါဘူး

နုနုမေ မှာမိန်းငလေးပေမဲ့ ခေသူတော့မဟုတ်။ ယောက်ျားနှစ်ယောက်ကိုတစ်ပြိုင်ထဲယူထားသူဖြစ်သည်။ အမှန်က နုနုမေမှာ အထက်တန်းပြကျောင်းဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်သလို တရားဝင်ယောက်ျားလဲရှိသည်။ နုနုမေယောက်ျား သန်းမြင့်မှာ လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်လောက်ထဲက မတော်တဆမှုကြောင့် အိပ်ယာထဲလဲနေသူဖြစ်သည်။ သို့ပေမဲ့ ယခင်က ငွေရှာကောင်းသူဖြစ်သည့်အတွက် အိပ်ယာထဲမလဲခင်ထဲက ရှာထားသည့်ငွေတွေနှင့်ရော အမွေရထားသည့် ပစ္စည်းတွေနှင့်ပါဆိုလျှင် တစ်သက်စာလောက်တော့အေးဆေးစားသောက်နိုင်လောက်သည့် အနေအထားဖြစ်သည်။ နုနုမေကိုယ်တိုင်ကလဲ အထက်တန်းပြကျောင်းဆရာမအလုပ်အပြင် သူဌေးအိမ် ကလေးတွေကို စာသင်ပေးသည့် ဂိုက်ဆရာမအလုပ်ကနေလဲ တစ်လတစ်လကိုဝင်ငွေကကောင်းလှသည်။ ဒါကြောင့် သားသမီးလဲမရှိသေးသည့် လင်မယားနှစ်ယောက်အဖို့ဘာမှပူစရာမလို။ လက်ထပ်ခါစက နှစ်ဖက်မိသားစုကလက်ဖွဲ့ထားသည့် နှစ်ထပ်အိမ်လေးထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေးနေနိုင်စားနိုင်သည့်အနေအထားတွေဖြစ်သည်။

သို့ပေမဲ့ သန်းမြင့်အိပ်ယာထဲကမလဲခင်ထဲက ယောက်ျားဆို တစ်ယောက်နှင့်အားမရတတ်သည့် နုနုမေက သန်းမြင့်ကိုအနီးကပ်ပြုစုပေးဖို့အိမ်မှာလာနေသည့် ရဲမောင်ဆိုသည့်ကောင်လေးနှင့်လဲဖောက်ပြန်နေလေသည်။ အမှန်တော့ရဲမောင်မှာ သန်းမြင့်၏ဆွေမကင်းမျိုးမကင်းဖြစ်ပြီး အမျိုးစပ်လျှင် တူရီးတော်လေသည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်သာရှိသေးပြီး လူငယ်ပီပီသန်မာသလောက် လိင်စိတ်လဲများသူဖြစ်သဖြင့် နုနုမေက လွယ်ကူစွာ ဖျားယောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရဲမောင်အတွက်တော့ အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်သာရှိသေးပြီး နာမည်နှင့်လိုက်အောင်လှသည့် နုနုလှလှ ဦးလေးမိန်းမ နုနုမေ၏အပြုအစုအထိအတွေ့တွေအောက်မှာ အရူးအမဲသားကျွေးသလိုဖြစ်နေလေတော့သည်။ သန်းမြင့်ကိုအိမ်အပေါ်ထပ်က သူ၏အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ ထားလေ့ရှိပြီး နုနုမေနှင့်ရဲမောင်က လစ်ရင်လစ်သလို ဖောက်ပြန်လေ့ရှိသည်။ သန်းမြင့်၏ကျန်းမာရေး အ ခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေပြီဆိုသော်ငြား ယခုထိအိပ်ယာထဲကမထနိုင်သေးသည့်အတွက် နုနမေနှင့်ရဲမောင်မှာ လွတ်လပ်ချင်တိုင်းလွတ်လပ်နေတော့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းထဲမှာပင် နုနုမေက ကျောင်းဆရာမယူနီဖောင်းနှင့်ဖင်ကုန်းပေးပြီး ရဲမောင်က နောက်က နေထဘီလှန်ကာလိုးလေ့ရှိသည်။

နွေရာသီပူအိုက်သော ကာလမို့ ထင်ပါရဲ့……။ ခင်မြင့်ဟာ ဘောလီအင်္ကျီလေးသာ ဝတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေ၏။ အိုက်စပ်ပူလောင်နေသဖြင့် လူးလွန့်ရင်းနှင့် ခါးကထမီဟာလည်း ပေါင်ရင်းထိကို လန်တက်နေသည်။ သတိရလို့ကြည့်လိုက်တော့ မိမိကိုယ်သည် ခင်မြင့်၏ ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်လျှက်သား ရှိနေသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူပျိုသိုးလေးတစ်ယောက်နှယ် ရင်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသလို ဒူးများကလည်း မနိုင်ချင်အောင် ဖြစ်လာသည်။ ညွတ်ခွေကျလာသဖြင့် ကုတင်ကို အားပြုလိုက်မိ၏။ သိမ့်ကနဲ ကုတင်လှုပ်သွားသဖြင့် ခြင်ထောင်အတွင်းမှ ခင်မြင့်သည်…

“….ကိုလွင်လား….. လာလေ… ဘာပြုလို့ ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေတာလဲ……”

ဆိုတဲ့ ခင်မြင့်ရဲ့ အိပ်ချင်မူးတူးခေါ်သံကြောင့် မောင်မောင်တစ်ယောက် ညို့ချက်မိသလို ဆတ်ကနဲ ကုတင်ပေါ်က ခြင်ထောင်ထဲကို ရောက်သွားရသလို လူဟာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေရသည့်အဖြစ်……။

“…..ကိုလွင်… ဘာဖြစ်နေတာလဲ.. တလှုပ်လှုပ်နဲ့….”

လို့ပြောဆိုပြီး မောင်မောင်ရဲ့ကိုယ်လုံးကို သူမဘက်ဆွဲလိုက်သည်။ ဒိတ်ကနဲ ရင်အစုံဟာ အပြင်ကို ပြုတ်ထွက်သွားပလားဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်ရသည်။

နွေးထွေးနူးညံ့သော ခင်မြင့်ရဲ့လက်အစုံနဲ့ အဖက်ခံလိုက်ရတော့ မောင်မောင်တို့ သွေးဆူလာပြီး အေးအေးမော်နဲ့ ဖိုက်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကလည်း သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည်မို့ မောင်မောင်ရဲ့လက်တွေဟာ ခင်မြင့်ရဲ့နောက်ကျောကို သိုင်းယှက်ဖက်တွယ် လိုက်ပြီး နီထွေးစွတ်စိုနေတဲ့ ခင်မြင့်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို ဖိကပ်နမ်းစုပ်လိုက်သည်။