Hla Taw News

မကြုံဖူးသော အရ‌သာကောင်း

2025-03-01

ကိုတိုးနှင့်စိုးစိုးသည်ချစ်သူသက်တမ်း ၃ နှစ်နီးပါးရှိပြီဖြစ်သောချစ်သူများ ဖြစ်ကြလေသည်။တက္ကသိုလ်မှာကတည်းကချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြပြီး ယခုတော့ကိုတိုးသည်အသင့်အတင့်အောင်မြင်သောလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးစိုးစိုးကတော့ ပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် စူပါဗိုက်ဆာဖြစ် လာခဲ့လေပြီ။သူတို့နှစ်ဦးသည် တပါတ်တစ်ခါမှန်မှန်တွေ့ဖြစ်ကြပါသည်။ကိုတိုးကအဆင်ပြေသောလုပ်ငန်းပိုင်ရှင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့်ကိုယ်ပိုင်ကား လေးတစ်စီးဝယ်ထားနိုင်သောကြောင့်စိုးစိုး၏ရုံးပိတ်ရက်တနင်္ဂနွေတွင် ကားလေးဖြင့်လာခေါ်ပြီးတစ်နေရာသို့သွားစားသောက်ကြသည်။ပြီး လျင်ဟော်တယ်သွားချစ်တင်းနှီးနှောကြသည်။တကယ်တော့ချစ်သူဖြစ် ပြီး ၆ လအကြာတွင်စတင်၍လိင်ဆက်ဆံဖြစ်ခဲ့ကြတာဖြစ်ပါသည်။

နှစ်ဘက်မိဘများကလည်းသိထားပြီးဖြစ်သည်မို့ပြဿနာလည်းမရှိခဲ့ပါ။ ကိုတိုးတစ်ယောက်ဒီထက်ပိုပြီးစုမိဆောင်းမိရှိလျင်လက်ထပ်ကြမည် ဆိုတာကသေချာနေသဖြင့်ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခြင်းမရှိပါ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တခါတရံဟော်တယ်တွင်၎င်း တခါတရံလူရှင်းလျင်ကိုတိုးးအိမ်တွင်၎င်း ချစ်တင်းနှောဖြစ်ကြလေသည်။ စိုးစ်ုးသည်အပျိုစင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီးကိုတိုးနှင့်ပထမအကြိမ်လိုင်ဆက်ဆံ တော့မှသာ ပါကင်အဖွင့်ခံရခြင်းဖြစ်ပါသည်။သူတို့နှစ်ဦးစတင်ဆက်ဆံ ဖြစ်သွားသည်ကကိုတိုးကားပေါ်တွင်သာဖြစ်လေသည်။ခါတိုင်းလိုပင် လူရှင်းသော်လည်းကားအသွားအလာမပြတ်သောလမ်းဘေးတစ်နေရာ တွင်ပွေ့ဖက်ပွတ်သပ်နမ်းရှုံ့ကြရာမှနှစ်ဦးစလုံးအရှိန်တက်ကာလွန် ကုူးမိခြင်းဖြစ်လေသည်။ကားကလည်းမှန်အမဲနှင့်မို့လွတ်လပ်တာ ကြောင့်လည်းပါသည်။ထိုစဉ်ကစိုးစိုးတစ်ယောက်ကိုယ်ဝန်တားဆေးများဝယ်သောက်ခဲ့ရသော်လည်းရေရှည်စွဲသောက်ရန်မသင့်တော်သဖြင့် သားအိမ်အတွင်ကြေးကွင်းထည့်၍ ကာကွယ်ထားရလေသည်။ အခုတော့ နှစ်နှစ်ကျော်သုံးနှစ်ကာလအတွင်းသူတို့နှစ်ယောက်ပုံစံ မျိုးစုံဖြင့်လိင်ဆက်ဆံဘူးကြလေပြီ။အပြာကားများ အပြာစာအုပ်များ ထဲမှတွေ့ဘူးကြာဘူးဖတ်ဘူးသည့်ပုံစံများအတိုင်းဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ နောက်ထပ် ဆက်ဆံဘို့ပုံစံအသစ်မကျန်တော့သလောက်ပင်ဖြစ်နေ လေပြီ။နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း လိင်ဆက်ဆံရာမှရရှိသောကာမအရ သာကိုတနေ့ထက်တနေ့ပိုမိုစွဲလန်းနှစ်ခြိုက်လျက်ရှိနေကြပေပြီ။တဖြေး ဖြေးနှင့်ရင်ထိတ်သည်းဖိုခံစားကာ ကာမဆက်ဆံရသည်ကိုလည်းသ ဘောကျလာကြသည်။ဥပမာ- မလွတ်မလပ်ကားထဲတွင် ကာမဆက်ဆံ ကြရတာမျိုး လူအများချောင်းကြည့်နိုင်သောနေရာတွင်ကမန်းကတန်း ကာမဆက်ဆံရတာမျိုး လူရှိသော်လည်းအနည်းငယ်ရှင်းလင်းသော နေရာမျိုးတွင်မသိမသာတစ်ယောက်လိင်အင်္ဂါကိုတစ်ယောက်ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်၍အဆုံးအစွန်အထိရောက်သွားတမျိုးတို့ဖြစ်လေသည်။ ထိုသို့သည်းထိတ်ရင်ဖို လှုပ်ရှားရသည်ကိုနှစ်ယောက်စလုံးကနှစ်ခြိုက်သည်။ရင်တခုန်ခုန်ဖြင့်ဆက်ဆံရသောအရသာကိုသဘောကျလာကြ သည်။တစ်ယောက်အင်္ဂါကိုတစ်ယောက်ကစုပ်ယက်ပေးလျက်ပြီးဆုံးစေ တာမျိုးကတော့ရိုးတောင်သွားနေပြီဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့်ကြာလာတော့ကိုတိုးကအဆန်းထွင်ပြန်သည်။အဲဒါကတော့ စိုးစိုးကိုမလုံ့တလုံ ခပ်ဟော့ဟော့ဝတ်စားဆင်ယင်စေလျက် လူကြား ထဲတွင် သွားလာလှုပ်ရှားစေခြင်းဖြစ်လေသည်။သူကတော့တစ်နေရာ ကစောင့်ကြည့်သည်။စိုးစိုးကအရပ် ၅ ပေ နှစ်လက်မ နို့အုံထွာထွား တင်ကားကားဖြင့်မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတိုင်းသူမခပ် ဟော့ဟော့ ဆက်စီကျကျဝတ်စားသွားလျင်ယောက်ကျားကြီးကြီး ငယ်ငယ်အရွယ်မရွေးဝိုင်းကြည့်ကြသည်။အာသာရမ္မက်မျက်လုံးများ ဖြင့်ကြည့်ကြသည်။

အတွင်းရေးမူးမလေး မစီစီ

2025-03-01

ကျွန်မနံမည်က မစီစီ တရုပ်ကပြားမလေးပေါ့ ကျမ ပါပါး သေသွားပြီးနောက်ပိုင်း မေမေနဲ့ အတူတူ ဘဝ ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရုံးကန်ခဲ့ရပါတယ်…ဘွဲ့လည်းရပြီးပြီ…ကွန်ပြူတာ ဒီပလိုမာ လည်းအောင်ပြီးပါပြီ…ကုမ္ပဏီတွေက လျှောက်လွှာ ခေါ်တိုင်း လျှောက်ခဲ့ပေမဲ့ အဆင်မပြေခဲ့ ပါဘူး…အခု ကုမ္ပဏီ မှာ အတွင်းရေးမှူး ရာထူးနဲ့ လျှောက်လွှာ ခေါ်ထားလို့ လျှောက်တာ စာတွေ့ လည်း အောင်ခဲ့ပါပြီ.. အခု လူတွေ့ဖြေရမယ်…စကာတင် ရွေးထားတာ သုံးယောက် ထဲက တစ်ယောက်ဘဲ ရွေးမယ် ဆိုတာ သိရလို့ စိတ်တွေလှုပ်ရှားမိပါတယ်…လစာကလည်း မက်လောက်တယ်..လောလောဆယ် အိမ်စရိတ်နဲ့ မေမေအတွက် ဆေးဘိုးက အရေးတစ်ကြီးလိုနေတာကြောင့် ဒီအလုပ်ကို ရမှဖြစ်မှာပါ။

ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းတွေအားလုံး အဆင်ပြေကြတယ်…ကုမ္ပဏီ သူဌေးကလည်း သဘောကောင်းတယ်..အလုပ်ကြိုးစားရင်ကြိုးစားသလို ဆုချပေးတယ်…ဆုကြေးငွေ ရတာနဲ့တင် စားလို့လောက်တယ် လို့ပြောကြတယ်…ကောင်းသတင်းလေးတွေကတော့ မွှေးနေတာပါဘဲ…ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ရဘို့ ကတော့သိပ်မလွယ်ဘူးလို့ပြောကြတယ်။ကံကောင်း တာလား ..ဆိုးတာလား မသိပါဘူး…ကျမ အရင်ဆုံး လူတွေ့စစ်ဆေးဘို့ အလှည့်ကျတယ်လေ…..သူတို့ ကုမ္ပဏီ က ဝတ်စုံကိုဝတ်ပြီးမှဝင်ဖြေရတယ်…ဝတ်စုံက ကျမနဲ့တိုင်းချုပ်ထားသလို..ဖစ်ဆိုက်လေးပါဘဲ…စစ်မေးကြမဲ့ သူက သုံးယောက်ပါ..အားလုံးလူလတ်ပိုင်းအရွယ်တွေပါဘဲ.. ကျမဝင်လာ ကထဲက ဝိုင်းကြည့်နေလိုက်တာ မျက်စိကျွတ်မကျလောက်အောင်ဘဲ…သူတို့ကို ကျမကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးကပြုံးပြကြတယ်..ကျမလည်းပြန်ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်…သဘောကောင်းတဲ့ပုံစံပါဘဲ…ခေါင်းဆောင်လို့ထင်ရတဲ့အကိုကြီးက…ကျနော်တို့က လူတွေ့စစ်ဆေးမဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပါ..ကျနော်တို့မေးတာတွေကို စိတ်ရှည်ရှည်ထားပြီးဖြေကြားပေးပါ…. ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်…အတွင်းရေးမှူး လောင်းရဲ့ နံမည်ပြောပါ.. မစီစီပါရှင် မစီစီ..ဒီအလုပ်ကို ဘာကြောင့်လုပ်ချင်တာလဲ ဆိုတာသိပါရစေ.. အဓိက စားဝတ်နေရေးကြောင့်ပါ..ပြီးတော့ ကျွန်မ ဝါသနာလည်းပါလို့ပါ.. တယ်လီဖုန်း သံ မည်လာလို့အကိုကြီးတစ်ယောက်က ကိုင်လိုက်တယ်။ကျွန်တော်ကို ဘော့စ် ခေါ်နေလို့သွားလိုက်အုံး မယ် ..ခင်ဗျားတို့ဘဲ ..ဆက်မေးလိုက်ပါ.. အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး အခန်းထဲမှထွက် သွားတော့ နှစ်ယောက်ဘဲကျန်တော့တယ်။

အစ်မ မနေတတ်တော့ဘူးကွာ

2025-02-28

မန္တလေးမြို့ရဲ့ မြို့သစ်ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်က ဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့တစ်ခုမှာ ပညာသင်နေတဲ့ ပညာသင်တစ်ယောက်ပေါ့ အသက်က ၁၉ နှစ် အဖေကတော့မရှိတော့ဘူူး အမေက နောင်ရေးစိတ်အေး ရအောင်လို့ဆိုပြီးဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့မှာအလုပ်အပ်ပေးထားတာ နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလ တစ်ခုထဲကိုရောက်ရှိခဲ့ပါပြီဆင်းရဲခဲ့တဲ့ ဒဏ်ကို ဆက်ပြီး မခံစားချင်တာကြောင့်ပညာကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ စိတ်ပါပါသင်လိုက်တော့တော်တော်လေးကို ခရီးရောက်ပြီး အင်ဂျင် အပေါ်ပိုင်းတောင် ကိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်ရောက်ရှိခဲ့ပြီလေကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောနေတာနဲ့ စာတောင်တော်တော်ရှည်သွားတော့မယ်

ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အဖြစ်ပျက်က ဒီလိုဗျဆိုင်မှာက အလုပ်ပါးနေတာနဲ့ ဖုန်းလေးတွေထုတ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြာကားတွေကူးယူပြီး ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဆိုင်ကို ကလစ်ဆိုင်ကယ်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရောက်လာခဲ့တယ်သူ့နာမည်က မနန်းသူဇာ တဲ့ အသက်က ၃၄ လောက်ရှိပြီထင်တယ် ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ကတော့သူ့ကို မနန်း လို့ပဲခေါ်ကြတယ် ။ဆိုင်မှာပြင်နေကျဖောက်သည်ပေါ့ ရှမ်းတရုတ် ကပြားမ မုဆိုးမပေါ့ဗျာ ခန္ဓာကိုယ်ကတောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ ရုပ်ရည်က လှတပတဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ ပညာသင်နေတဲ့ ကောင်တွေနဲ့ ကျွန်တော်မှန်းပြီး ဂွင်းထုခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပင်တိုင်စံပေါ့ဗျာ ဟဲဟဲ ။မောင်မိုး ရေ အစ်မဆိုင်ကယ်က ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး အင့်တင့် အင့်တင့်နဲ့ ကွ စီးကြည့်ပါအုံး ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ ” ကျွန်တော်လည်းပြောပြီး သူ့ဆိုင်ကယ်ကို စီးကြည့်လိုက်တယ် သူပြောသလိုပဲ အင့်တင့် အင့်တင့် ဖြစ်နေတာနဲ့စမ်းစီးနေရာကပြန်လာပြီး ” အစ်မ ဆိုင်ကယ်ကို ရီစတက်စ် ချကြည့်ရမယ် ပြီးရင် လိုအပ်တာလုပ်လိုက်မယ်လေ ” ” သြော် အေး အေး ပြီးရင် အိမ်ကိုသာ လာပို့လိုက်တော့ ထားခဲ့လိုက်တော့မယ် “” ဟုတ် အစ်မ ပြန်ပို့ရအုံးမလား ” ” ကောင်းတာပေါ့ ဟ ” ကျွန်တော်လည်း သူ့ကိုပြန်ပို့ပြီး သူ့ဆိုင်ကယ်ကို လုပ်စရာရှိတာလုပ် ကာဗရိုက်တာ တွေဆေး ဆီဆင်း မဆင်းကြည့် ရီစတက်စ် ချ ပြီး ကောင်းသွားပြီ ဆိုမှ သူ့အိမ်ကို ပြန်ပို့ဖို့လုပ်ပြီး ဆိုင်ကယ်ကို သူ့အိမ်ဘက် မောင်းလာခဲ့တယ် ။ ဓသူ့အိမ်ရှေ့ရောက်တော့မှ လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်တယ်” မနန်း ရေ မမနန်း ကျွန်တော် မိုးသူ ပါ ဆိုင်ကယ်လာပို့တာ အစ်မ ” ” သြော် အေး အေး ကိုမိုး လာ အိမ်ထဲလာခဲ့လေ ” ကျွန်တော်လည်း အိမ်ထဲဝင်လာရင်းနဲ့ ဧည့်ခန်းထဲအရောက် ” အစ်မ ဆိုင်ကယ်က အပြင်ဘက်မှာ ထား,ထားတာ အိမ်ထဲ သွင်းပေးခဲ့ရမလား ” ” ရတယ် ။

ညငှက်ငယ်လေး ယွန်းဖြူ

2025-02-28

ကျမ နာမည်က ယွန်းဖြူ ပါ မိဘတွေကတော့ မရှိတော့ပါဘူး မိဘတွေက ကျောင်းဆရာ ကျောင်းဆရာမ တွေပါ မိဘတွေမရှိတော့ ဘဝမှာ ခက်ခဲစွာ ဘဝကိုဖြတ်သန်းခဲ့ရပါတယ်ရှင် လခစားအလုပ်ကို စိတ်မဝင်ဘူး သုံးချင်တယ် လှချင်တယ် သူများဝတ်သလိုစားသလို လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေချင်တဲ့ ကျမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး နေချင်တဲ့ကျမ အခုတော့ ဒေါ်မြင့်သော်ဆိုတဲ့ ဖာာခေါင်းမ တစ်ဦးနဲ့ရင်းနှီးပြီးနောက် ပျှော်တော်ဆက်မ အဖြစ် ဘဝကိုရပ်တည်ရှေ့ဆက်လို့နေပါတယ် မိဘ တွေသာ အခုလိုဖြစ်နေတာ သိရင် ကျမ ကို သတ်ပစ်ကြမှာ အသေအချာပါပဲရှင် ကျမ လား လမ်းပေါ်မှာတော့ ရှာဖွေမကျက်စားပါဘူး

အခု အဆောင်ငှားနေပါတယ် ဖာာခေါင်းမဒေါ်မြင့်သော် ချိတ်ဆက်ပေးတဲ့ခွင်တွေပဲ လှုပ်ရှားနေပါတယ် ကျမ အကြောင်းက ဒီလောက်ပါပဲ ရှင် အခုလည်း ပိုက်ဆံအိတ်လေးကိုလွယ်ထားရင်း ကြွကြွရွရွလေး တည်းခိုးခန်းမှာ ဧည့်သည်နဲ့တွေ့ပြီး ပြန်ထွက်လာတာပါရှင့် အရောင်စုံနဲ့သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီးရဲ့ကောင်းကင်ကို ကျမ တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်ရင်း ပလက်ဖောင်းထက် လမ်းကိုဆက်လျှောက်လာပါတော့တယ်။အကြော်အလှော် အနံလေး နှာခေါင်းထဲတိုးဝင်လာသောကြောင့် ဗိုက်က အလိုလို ဆာလာပါတော့တယ် လမ်းဘေးဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထမင်းကြော်နဲ့ကြက်ဥကြော် မှာစားလိုက်ပြီး ရေနွေးကိုငှဲ့လိုက်ပြီး ပူလို့ပါးစပ်က မှုတ်သောက်နေချိန်တွင် ယွန်းဖြူ နာမည်ခေါ်သံကြားလိုက်ရလို့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မေမေ တပည့် ငြိမ်းသက်ကို ကို တွေ့လိုက်ရပါတော့ရှင် ငါ ထိုင်မယ်နော် ယွန်းဖြူ ထိုင်လေ ရပါတယ် ငြိမ်းသက်ကို ဆရာ နဲ့ ဆရာမ အကြောင်း ငါလည်း ကြားပါတယ် ယွန်းဖြူ ယွန်းဖြူ တို့နေခဲ့တဲ့ တိုက်ခန်းကိုလည်း ရောက်ခဲ့သေးတယ် ယွန်းဖြူ ပြောင်းသွားတဲ့ လိပ်စာကိုဘယ်သူမှမသိကြဘူးလေ ဒါနဲ့ နေပါအုံး ယွန်းဖြူ ကို ဘာအတွက် လာရှာတာလည်း ငြိမ်းသက်ကို ဖြေပါအုံး ယွန်းဖြူ ငါ နင့်ကို အေးဆေးစကားပြောချင်တယ် ခဏလောက် အပြင်လိုက်ခဲ့ပေးဖို့အဆင်ပြေမလား ငါနင့်ကို ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ် ယွန်းဖြူ ကျမ တစ်ချက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဝေခွဲမရတဲ့အဆုံး လိုက်ခဲ့မယ် ငြိမ်းသက်ကို ကျသင့်ငွေကိုရှင်းလိုက်ပြီး ကျမလည်း ငြိမ်းသက်ကို ခေါ်လာရာသို့ ကားနဲ့အတူ မျှော်စင်ကျွန်း သို့ရောက်ရှိလာပါတော့တယ် ကားပေါ်က တူတူဆင်းလိုက်ပြီးနောက် ယွန်းဖြူ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တိုင်ရင်း စကားပြောကြမလား ငြိမ်းသက်ကို ဆိုင်မထိုင်ချင်ဘူး အေးဆေးတဲ့နေရာတစ်မှာ ခဏထိုင်ကြမယ်လေ လေကောင်းလေသန့်ရှုရင်း နင်ဘာပြောချင်တာလည်း နားတောင်ပေးမယ်လေ ကောင်းပြီလေ။

ကျေးဇူးရှိလို့ ကျေးဇူးဆပ်တာပါ

2025-02-28

သူငယ်ချင်း ငါတော်တော်အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ပါကွာ။ ကူညီပေးပါလား””ခက်တယ်ကွာ။မင်းကလဲ ဇွတ်ကြီးပဲ။ အေး ရရင် ငါပြောမယ်။ မင်းကိုဆက်သွယ်လို့ရမယ့်ဖုန်းပေးခဲ့””အေးအေး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ” ငြိမ်းချမ်း တယောက် မငြိမ်းချမ်းနိုင်သေးပါ။ သူထောင်က လွတ်လာတာမကြာသေး။ သူထောင်ကျရတာလဲ ခုသူမျက်နှာအောက်ကျပြီး အကူအညီတောင်းနေရတဲ့ ဝေယံဟိန်းရဲ့ အပြစ်လဲမကင်းပေ။ သူတို့တွေက တောင်ကြီးနည်းပညာတက္ကသိုလ်က ပထမနှစ်ကတည်းက တဆောင်တည်း နေခဲ့ခင်ခဲ့ကြတဲ့သူငယ်ချင်းတွေ။

မေဂျာတွေ မတူကြပေမယ့် ဆိုးဖော်ဆိုးဖက် ငတ်ဖော်ငတ်ဖက်တွေမို့ ညီအကိုတွေထက် ချစ်ကြသည်။ သူက မိဘမရှိ။ ဦးလေးဖြစ်သူက ကြည့်ရှူ့စောင့်ရှောက်ထားတာ။ ညီအကိုသားချင်းမရှိတော့ သူငယ်ချင်းတွေကို အရမ်းမင်သည်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပတ်သတ်လာရင် အစစအရာရာ အနစ်နာခံသည်မို့ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေပေါသည်။ နောက်ဆုံးနှစ်စာမေးပွဲဖြေပြီးညမှာတော့ သူငယ်ချင်းတွေ ခွဲရတော့မယ်ဆိုပြီး သောက်ကြစားကြသည်။ ပြီးတော့ လျှောက်လည်ကြတော့ သူက မသွားချင်။ မူးနေလို့ တခုခုဖြစ်မှာစိုးလို့တားသေးသည်။ဝေယံထက်က မရ။ အတင်းကိုသွားချင်နေသည်။သူကတော်တော်မူးနေသည်။ ဆိုင်ကယ်သူစီးမယ်ဆိုတော့လဲ ပေးမစီး။ သူ့နောက်က ဘယ်သူ့မှမလိုက်ရဲ။ သူကလိုက်ပြီး ထိန်းရသည်။ လျှောက်လည်ကြရင်း လုံခြုံရေးရဲတွေနဲ့ ငြိကာ ပြသာနာတက်ကြသည်။ သူက အတန်တန်တားတဲ့ ကြားက ဝေယံထက်က တားမရ။ ရဲတွေကစက်နဲ့ လူခေါ်တော့ ရောက်လာတဲ့အခါ ထွက်ပြေးကြရင်း ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို ဖြတ်ကျုံးလိုက်သည်။ သူတို့လဲ ဆေးရုံရောက်သွားသည်။ ဝေယံထက်တိုက်လိုက်တဲ့ ဆိုင်ကယ်က မောင်းတဲ့ကောင်မလေး နေရာမှာ ပွဲချင်းပြီး ဆုံးသွားလို့ ကောင်မလေးရဲ့မိဘတွေက အမှုဖွင့်ထားသည်လို့ သူငယ်ချင်းတွေက ပြောသည်။ ဝေယံထက်ကြောက်နေသည်။ သူ့မိဘတွေ ချက်ချင်းလိုက်လာပြီး အမှုပိတ်ပေးဖို့ လုပ်ပေမယ့်မရ။ ထောင်က သေချာပေါက်ကျမည့်မို့ ဝေယံထက် အဖမ်းမခံပဲ ထွက်ပြေးမယ်လုပ်သည်။ သူငယ်ချင်းတွေက အတင်းတားရသည်။ နောက်ဆုံး သူက သူ့မှာ ဘာမှမရှိ။ သူ့ဦးလေးကလဲ သူ့ဟာနဲ့သူ။ သူထောင်ကျလို့ ဝမ်းနည်းမယ့်သူမရှိ။ ဝေယံထက်က မိဘအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ သူ့ကောင်မလေးကလဲ တငိုငိုတရီရီ။ နောက်ဆုံး သူဘယ်သူ့ကိုမှ မတိုင်ပင်ပဲ ဆိုင်ကယ်ကို သူမောင်းတာပါလို့ ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူဌေးမကြီး မမထား

2025-02-28

သက်ထား သူမ လုပ်ချင်တာတွေ အားလုံး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နေစိုးအောင် ကောင်မလေးတယောက်နဲ့ ငြိနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းလဲကြားရော မခံချိမခံသာဖြစ်ပြီး နေစိုးအောင်ကို ဖုန်းဆက် ရန်တွေ့ခဲ့သည်။ သူ့အထက်အရာရှိ မြို့နယ်မှူးကိုလဲ ဖုန်းဆက်တိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကို မန်းလေးကို ပြန်ပြောင်းပေးဖို့ တောင်းပန်သည်။ သက်ထားကို နေစိုးအောင်နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ထမင်းဆိုင်က ကောင်မလေးရဲ့ အဒေါ်ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ “ကိုယ့်လင် ဘာဖြစ်နေလဲ သိရဲ့လား… ကိုယ့်လင်ကို ထိန်းအုံး”လို့ ခပ်စွာစွာနဲ့ ပြောခဲ့သည်။ သက်ထားသည် နေစိုးအောင်နဲ့ လိင်ဆက်ဆံတာတွေ ရိုးအီလာတဲ့အချိန် သူမဘက်ကစပြီး နေစိုးအောင် လိင်ဆက်ဆံချင်တိုင်း ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဆိုင်နဲ့ ခြံအလုပ်များလို့ အကြောင်းပြပြီး ငြင်းခဲ့တာဖြစ်သည်။ ခြံမှာက ခြံထွက် သီးနှံတွေအပြင် ခြံက ကြက်၊ ဝက်၊ ဘဲ၊ ငါးတွေနဲ့။ သက်ထားတစ်ယောက် ဆိုင်မှာ ချက်ပြုတ်ရတာအပြင် ခြံကို ပြေးပြေးကြည့်ရသည်။ ဒီမှာ သက်ထား မိုးအောင်နဲ့ ဆုံသည်။ မိုးအောင်သည် ပုလိပ်ဖက်က ဖြစ်သည်။ ခြံအလုပ်သမားလေး ဖြစ်သည်။ ဖင်ပေါ့ကာ ခိုင်းလို့ကောင်းသည် ဆိုပြီး သက်ထား ခြံထဲသွားတိုင်း မိုးအောင်ကို အစစ အရာရာ ခေါ်ခိုင်းသည်။ မိုးအောင်သည် မီးမလာတဲ့အချိန်ဆိုရင် သက်ထား ရေချိုးဖို့ ခြံထဲက အိမ်လေးထဲ ရေဆွဲဆွဲဖြည့်ပေးရသည်။ သက်ထား ဇက်ကျောတက်ရင်လဲ နှိပ်ပေးရသည်။ သန်သန်မာမာ ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်လေးနဲ့ အတူတူ အနေနီးစပ်တော့ ဒီကောင်လေးကို သက်ထား စိတ်ဝင်စားလာ သည်။ မိုးအောင်နဲ့ စဖြစ်ခဲ့တဲ့ နေ့အကြောင်း သက်ထား ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။ တကယ်တော့ မိုးအောင်ကို သက်ထားဘက်က စခဲ့တာပါ။ သက်ထား လင်ကို ဂရုမစိုက်ပဲ လုပ်ချင်ရာ လုပ်လာတာ ကြာလာတော့ ငါလုပ်ရင် ဘာမဆို ဖြစ်တာပဲ ငါလုပ်ချင်တာ လုပ်နိုင်သည်လို့ စိတ်ကြီးဝင်တာကြောင့်လဲ မိုးအောင်က သူမစိတ်တွေကို နိုးကြွစေတော့ မိုးအောင်နဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။ မိုးအောင်သည် ရေလာဖြည့်ပေးရင် အပေါ်ပိုင်းဗလာနဲ့ ပုဆိုးတိုတို စည်းထားတော့ သူ့ရင်အုပ် ဝမ်းဗိုက်က ကြွက်သားအဖုအထစ်တွေကိုလဲ သက်ထား ရင်ခုံမိရသည်။ အိမ်လေးထဲ သူမနဲ့ မိုး‌အောင် နှစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သက်ထားစိတ်တွေ ထကြွဖေါက်ပြန်လာမိသည်။ လျော့ရဲရဲစည်းထားတဲ့ ထမိန်ရင်လျားနဲ့ ရေချိုးခါနီးအချိန်မှာ ရေချိုးခန်းထဲ မိုးအောင်နဲ့ ရှိနေတော့ ကာမစိတ်တွေ သောင်းကျန်းလာရသည်။ မိုးအောင်သည်လဲ ဖြူဖွေးတောင့်တင်းပြီး ဖင်ကားကားနဲ့ လှပနေတဲ့ သက်ထားနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဖြစ်နေတော့ စိတ်ထလာပုံရသည်။ သူ့ပုဆိုးရှေ့က အတံချောင်းကြီး ငေါငေါကြီး ထိုးထွက်နေတာ သက်ထား တွေ့ရသည်။

မောင့်ထက်ကြီးတဲ့ ဦး

2025-02-27

“အိသူ” “ရှင်” တစိမ့်စိမ့်တိုက်ခတ်နေသော လေနုစိမ်းလေးက ဗြုန်းကနဲအတင်းတိုးဝှေ့ကာ တိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် တ လှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေသော သစ်ရွက်သစ်ခက်လေးများက ရုတ်ရက် ယိမ်းနွဲ့ယမ်းခါကာ တရှဲရှဲမြည်သံနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူ တို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုတို့သည်လည်း ရင်ထဲအထိ အေးစိမ့်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ “ပြောလေ မောင်” “အိသူ ဘာလို့မောင့်ကို ချစ်တာလဲဟင်” “မောင်မုန်းတဲ့နေ့ဟာ အိသူသေတဲ့နေ့ဆိုတာ အိသူပြောရဲတယ် မောင်” လင်းထိုက် သက်ပြင်းတခုကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်သည်။ မိုးတဖွဲဖွဲကျနေသော ကန်ရေပြင် မှုန်ဝါးဝါးလေးကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိသူက ထီးလေးအား လင်းထိုင်ဘက်သို့တိုး၍ ဆောင်းပေးသည်။ လင်းထိုက်၏လက်တဖက်က အိသူ၏ခါးသေးသေးလေးကို ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တဖက်က အိသူ၏မျက်နှာလေးကို ဆွဲလှည့်လိုက်ကာ မေးဖျားလေးကိုမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကိုဖိကပ်ကာ စုပ်နမ်း ပေးလိုက်သည်။ ထိုမှတဖန် အိသူ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်လိုက်ကာ ပါးချင်းအပ်ထားမိပြန်သည်။ “အိသူမောင့်ပေါင်ပေါ်ထိုင်ပါလား” “ဟာ မောင်ကလဲလူမြင်ကွင်းကြီး” “ထမီလေးအသာလှန်ပြီး ထိုင်လိုက်ပါလား လုပ်ပါ အိသူ ရယ်” အိသူ ဘေးဘီကိုကြည့်လိုက်တော့လဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အိသူထဘီလေးကို အသာမကာ လှန်လိုက်ပြီး လင်းထိုက်၏ပေါင်ပေါ်သို့ ထိုင်သည်။ လင်းထိုက်က ပုဆိုးကို လျှောချပေးလိုက်ရာ မတ်တောင်နေသော လင်းထိုက်၏ ပစ္စည်းကြီးက အိသူ၏ မအင်္ဂါ စပ်လေးထဲသို့ စွပ်ခနဲဝင်သွားသည်။ “ရှက်စရာကြီးကွယ် သူများတွေတွေ့ကုန်ရင်” “အိန္ဒြေမပျက်ထိုင်နေပေါ့ မောင်ဒီလိုပဲ ဖက်ထားမယ်နော် ချစ်လိုက်တာ အိသူရယ် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနော်” ဟုဆိုသော လင်းထိုက်ကိုယ်တိုင်က ရွစိရွစိဖြင့်လှုပ်နေသည်။ အိသူလဲ အငြိမ်မနေနိုင်ပါ မသိမသာလေး လှုပ်ရမ်းနေမိသည်။ အိသူ၏ နှုတ်ခမ်းကိုဖိစုပ်ထားသော လင်းထိုက်၏ လျှာကြီးက သူမ၏ပါးစပ်ထဲ၌ မျှော့ကြီးတကောင်လို လျှောက်သွားနေသည်။ တဖိန်းဖိန်းတရှိန်းရှိန်းဖြင့် ခံစားရင်း အိသူကလဲ လင်းထိုက်၏လည်ပင်းကို ဖက်ထားမိသည်။

အပျိုဖြစ်စ ပပ နှင့် ကြောင်ဖားကြီး

2025-02-27

ပပက ခုမှကျောင်းပြီးကာစ အလုပ်သင်ဆရာဝန်မလေး..နာမည်အရင်းက ပပသွင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အများက ပပဟုပဲ ခေါ်ကြသည်။ အမေဖြစ်သူ မုဆိုးမ ဒေါ်အေးကြိုင်နှင့်အတူ ညီမငယ်နှစ်ယောက်ဖြစ်သူ ဝင်းဝင်းနဲ့ လင်းလင်းတို့ မိန်းမသား လေးယောက်သာရှိသည်။ ဒေါ်အေးကြိင်က မုဆိုးမဆိုပေမယ့် လင်ယောက်ျားမဆုံးခင်ကချန်ခဲ့သော စည်းစိမ်များကို အရင်းနှီးပြုပြီး စိန်ရွှေရတနာဆိုင်ဖွင့်ထားသဖြင့် နောက်အိမ်ထောင်မပြုဘဲ သမီးသုံးယောက်စလုံးကို တင့်တောင့်တင့်တယ်ထားနိုင်သည်။ ဒေါ်အေးကြိုင်က အရွယ်တင်သလို လှလည်းလှသည်။ အားကစားလိုက်စားတော့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က အလတ်ကြီးကျန်သေးသည်။ ရတနာလောကထဲတွင် စိုးမြတ်သူဇာဟု နာမည်ကြီးသည်။ ဒေါ်အေးကြိုင်ကတော့ စီးပွားရေးနဲ့ သမီးသုံးယောက်ရှေ့ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်သူဖြစ်သည်။ ခုလည်း သမီးကြီးပပ ကျောင်းပြီးလို့ ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်သင်အနေနဲ့ စဆင်းရသည်။ ပပတို့ ညီအစ်မသုံးယောက်စလုံးကလည်း အမေအတိုင်းပဲ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး လုံးကြီးပေါက်လှလေးတွေဖြစ်သည်။ ပပကတော့ သမီးအကြီးပီပီ မျက်နာတည်သလို ဆရာဝန်လောင်းဆိုတဲ့ ပညာမာနရှိသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ အိချောပိုလိုမျိုး မျက်နှာကျကတော့ မင်းသမီးဝတ်မှုံရွှေရည်လိုမျိုး ချောမောလှပသည်။ ပပ အလုပ်စဝင်ပြီး သုံးလလောက်နေတော့ တစ်မိသားစုလုံး မြို့ထဲကတိုက်ခန်းကိုရောင်းပြီး အင်းစိန် ဖော့ကန်ဘက်တွင် လုံးချင်းအိမ်လေးတစ်လုံးဝယ်ကာ ပြောင်းနေကြသည်။ မြို့ထဲနှင့်အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးပေမယ့် ဒေါ်အေးကြိင်က အေးဆေးနေချင်သောကြောင့် ပြောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ ပပ ညဂျူတီကျသည်။ ပုံမှန်ဆို မနက်၆နာရီမှ ပြန်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း နေလည်းသိပ်မကောင်းချင်တော့ ခွင့်ယူပြီး အိမ်စောစောပြန်ဖို့ လုပ်သည်။ အိမ်ကိုဖုန်းဆက်ဖို့လုပ်တော့ ဖုန်းလိုင်းက ပျောက်နေသည်။ ပြန်နေကြပဲလေ ကိစ္စမရှိဘူးဟုတွေးပြီး ဒညင်းကုန်းထိပြန်မည့် ဆေးရုံကကားနှင့် လှမ်းကြုံစီးပြန်လိုက်သည်။ ပပတို့လမ်းထိပ်ရောက်တော့ ကားရပ်၍ ပပဆင်းသည်။ အချိန်က ည ၉နာရီခန့် ခုထိဖုန်းလိုင်းကမမိသေး၊ ထို့ပြင် မီးကလည်း ပျက်နေသေးသည်။ မိုးဖွဲများကျနေပြီး လေအနည်းငယ်ပါသည်။ လမ်းထိပ်ကနေ အိမ်ထိဆို အနည်းဆုံး ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် လျှောက်ရမည်။ ပပစိတ်ညစ်သွားပေမယ့် ဖုန်းမီးလေးဖွင့်ကာ မှောင်မဲနေတဲ့လမ်းကြားထဲ တစ်ယောက်တည်းပြန်လာသည်။ အနည်းငယ်ကြောက်ပေမယ့်လည်း ပုံမှန်ပြန်နေကျဖြစ်သောကြောင့် စိတ်အေးအေးထားကာ ပြန်ခဲ့သည်။ လျှပ်စီးလက်သံနှင့်အတူ လေးပြင်းပြင်းလေးတိုးဝေ့လိုက်တိုင်း ပပထဘီ ပေါင်ပေါ်ထိလှန်သောကြောင့် ထဘီကိုလည်း မနည်းထိန်းကိုင်ကာ လျှောက်ရသည်။ မိမိနောက်တွင် အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ခု ပါလာသည်ကိုတော့ ပပ ကြိုသတိမထားမိခဲ့ပေ။

သိပ်အနိုင်ကျင့်တဲ့ ကောင်ဆိုးလေး

2025-02-27

မင်းအောင်နှင့် မဝင်းကြည်တို့က ရပ်ဆွေရပ်မျိုးဟု ပြောရမည့် တစ်ရွာတည်းသားတွေဖြစ်သည်။ ရွာမှာနေစဉ်ထဲက ခြံခြင်းကပ် အိပ်ချင်းကပ်လျက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်ဖြစ်သည်။ မဝင်းကြည်က လွန်ခဲ့သော ၄နှစ်ခန့်ကထဲက ကိုရွှေတင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ မြို့သို့ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရွာမှာကအလယ်တန်းကျောင်းသာ ရှိသည်။ အထက်တန်းကျောင်းမရှိသဖြင့် ၈တန်းအောင်ပြီး ကျောင်းဆက်တတ်မည့်ကျောင်းသားကျောင်းသူတိုင်း မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကာ ကျောင်းတက်ကြရသည်။

မြို့တွင်လည်း နီးစပ်ရာဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ၏ နေအိမ်တွင်အတူနေထိုင်ကာ ကျောင်းတက်ကြရသည်ဖြစ်သည်။ ိုထို့ကြောင့်ပင် မင်းအောင်တစ်ယောက် ၈တန်းအောင်ပြီး ၉တန်းတွင်ကျောင်းဆက်တက်ရန်အတွက် မြို့သို့ရောက်ခဲ့ရသည်။ မင်းအောင်၏မိဘများနှင့်ကလဲ မဝင်းကြည်နှင့်ကသားချင်းတွေလိုဖြစ်နေပြန်၊ နောက်ပြီး မင်းအောင်၏အဒေါ်နှင့်ကလည်း မဝင်းကြည်နှင့်က သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်လေတော့ မဝင်းကြည်သည် မင်းအောင်ကျောင်းတက်ရန်အတွက် အိမ်တွင်နေထိုင်ရန် လက်ခံထားခဲ့ရလေသည်။ လယ်တွေခြံတွေရှိသော မင်းအောင် ၏မိဘများက မဝင်းကြည်တို့အတွက် တစ်လလျှင်ဆန်တစ်အိပ်နှင့် ငွေတစ်သောင်းအား မင်းအောင်၏ စားစရိတ်အတွက်ဆိုကာပေးသဖြင့်လဲ မဝင်းကြည်တို့လင်မယားက မင်းအောင်ကိုလိုလိုလားလားထားခဲ့သည်လည်း ဖြစ်သည်။

မင်းအောင် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက မဝင်းကြည်တို့၏လက်ပေါ်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ မင်းအောင်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သော မဝင်းကြည်ကမင်းအောင်ကို ဝိုင်းဝန်းထိန်းကျောင်းပေးခဲ့ရဖူးသည် ဖြစ်သည်။ ရွာမှ မဝင်းကြည်ထွက်လာတော့ မင်းအောင်က လေးတန်းကျောင်းသားမျှသာရှိသေးပြီး အခုနှင့်တော့ တခြားစီဖြစ်သည်။ အခုမင်းအောင်က အသက်၁၆နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး လူပျိုဖြစ်နေချေပြီ။ ကျေးရွာဓလေ့ အတိုင်း ကျောင်းပိတ်ရက်ကျောင်းအားလပ်ချိန်များတွင် မိဘများ၏ခြံအလုပ် လယ်အလုပ်ကိုကြုံသလိုဝင်ပြီး ကူညီလုပ်ကိုင်ခဲ့တာကြောင့်လည်း မင်းအောင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တောင့်တင်းတင်းဖြင့် သန်မာ ထွားကြိုင်းလှသည်။ မင်းအောင်တစ်ယောက် အိမ်ရောက်လာတော့လဲ ခလေးသားသမီးမရှိသည့် မဝင်းကြည်တို့လင်မယားအတွက် ကူဖော်လောင်ဖက် လက်တိုလက်တောင်း ကူညီမည့်သူရလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အတူးသဖြင့် မကြာခဏ ခရီး ထွက်ရသည့် ဦးရွှေတင်အတွက် အိမ်မှာ မိန်းမသားဖြစ်သူ မဝင်းကြည် တစ်ယောက်ထဲကိုသာ ထားရစ်ခဲ့ရသဖြင့် နောက်ကြောင်းမအေးဖြစ်ရသည်မှ မင်းအောင်ရောက်လာတော့ ကင်းဝေးခဲ့သည်။ မဝင်းကြည်အတွက်ကလဲ ယောကျာ်းဖြစ်သူ ကိုရွှေတင် ခရီးထွက်သွားရင် တစ်ဦးတည်းအိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်မှ အခုမင်းအောင်တစ်ယောက် ရောက်လာသည့်အတွက် သူမအတွက်လဲ အဖော်ရသွားသည်။ မဝင်းကြည်၏ယောကျာ်း ကိုရွှေတင်က မြေတိုင်းစာရေးဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် အမြဲပင် ၁၅ရက်၊ ရက်၂၀လောက် ခရီးထွက်နေရတတ်သည်။ အရင်က ကိုရွှေတင်သည် မဝင်းကြည်တို့၏ရွာဖက်တွင် တာဝန်ကျသဖြင့် ရွာသို့မကြာခဏရောက်ရှိကာ မဝင်းကြည်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အပျိုစင်လေး ဝါဆို

2025-02-27

နေဇော် တစ်ယောက် အလုပ်တာဝန် ပြီးပြီမို့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ လေးရက်လုံးလုံး မိမိ အထက်လူကြီးနဲ့ ခရီးစဉ်တလျှောက် ပါသွားခဲ့တာ အခု မနက်ပိုင်း ပြန်ရောက်ခဲ့တာမို့ နေ့လည်ပိုင်း ရုံးပြန်မတက်ချင်တော့သလို မိမိ အထက်လူကြီးမှလည်း ပြန်နားပါတော့ ဆိုတာနဲ့ အိမ်ကို တန်းပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့တံခါး ပိတ်ထားတာနဲ့ တံခါးခေါက်လိုက်ပီး စောင့်နေလိုက်တာ ခနနေတော့ နေဇော်ရဲ့ခယ်မ ဝါဆို တစ်ယောက် တံခါးလာဖွင့်ပေးတယ်။ အိမ်မှာက နေဇော်ရယ် မိန်းမ ခင်မာလှိုင်ရယ် ခယ်မလေး ဝါဆိုဦးရယ် သုံးယောက်နေကြတယ်။ နေဇော်မိန်းမ ခင်မာလှိုင်က ဆရာမ။ ဝါဆိုဦးကတော့ အခုမှ တက္ကသိုလ် တက်နေတုန်း ဒုတိယနှစ်။ ကျောင်းတက်ရင်းနဲ့ နေဇော်တို့ အိမ်မှာပဲ နေနေတယ်။ အိမ်က ကျယ်ကျယ်လွင့်လွင့်ရှိပီး အခန်းသုံးခန်း ပါတော့ ဒီမှာပဲ ခယ်မလေး ဝါဆိုဦးက လိုက်နေတယ်။ တခါတခါတော့ သူတို့အမေ နေဇော် ယောက္ခမ ဒေါ်ခင်ခင်ဦး လာတယ်။ တစ်လ တခါလောက်တော့ လာတယ်။ နေဇော် ယောက္ခမ ဒေါ်ခင်ခင်ဦးက အခုမှ အသက်လေးဆယ်ကျော်ကျော်သာ ရှိသေးတယ်။ အိမ်ထောင်ပြုတာ စောပီး သမီးနှစ်ယောက် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် မွေးခဲ့တယ်။ ယောက္ခထီးကတော့ သူတို့ ငယ်ငယ်မှာပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့တော့ သမီးနှစ်ယောက် အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ဒေါ်ခင်ခင်ဦးပဲ ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့ရတာ။ နေဇော်နဲ့ ခင်မာလှိုင် အိမ်ထောင်ပြုတာလည်း မကြာလေး တစ်နှစ်ကျော်ကျော် သာရှိသေးတယ်။ ဝါဆိုက တံခါးဖွင့်ပေးအပီး အိမ်ထဲလှမ်းဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ ခင်မာလှိုင် ရှိပုံမရ ကျောင်းဖွင့်ရက်မို့ ကျောင်းသွားသည်ထင်တယ်။ “ဝါဆို နင် အတန်းမရှိဘူးလား ကျောင်းမသွားဘူးလား” “အတန်းက မနက်က တချိန်ရှိတယ် တက်ပီးပီ အခုက နေ့လည်ပိုင်းနောက်ဆုံးချိန်တစ်ချိန်ပဲ အတန်းရှိတာမို့လို့ မတက်ချင်တာနဲ့ ပြန်လာလိုက်တာကိုကြီး” “အော် အေးအေး နေဇော် လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ နေ့လည် ဆယ့်တစ်ခွဲ ကျော်ကျော် ပဲရှိသေးတယ်။ “ကိုကြီး ထမင်းစားတော့မလား ညီမ ပြင်လိုက်မယ်လေ” “အေး နေပါဦး ရေမိုးချိုးလိုက်ပါဦးမယ်ဟာ” “ဟုတ်ကဲ့ ကိုကြီး .. ဒါဆို ပြင်ထားလိုက်မယ် ရေချိူးပီး စားလိုက်ပေါ့ ညီမလေးလဲ မစားရသေးဘူး အတူတူစားရအောင်နော်” “အင်း…အင်း” လှည့်ထွက်သွားတော့ ဝါဆိုကို တချက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အင်းး နောက်ပိုင်း အလှကတော့ သူ့အမ အတိုင်းပဲ တင်းရင်းနေတာများ ထမိန်အပျော့သား ဝတ်ထားတာမို့ အောက်ခံပင်တီ ကြိုးရာလေးက တင်ပါး အစပ်နားမှာ ပေါ်နေတယ်။