ဒါကြီးကတောင်နိုင်တုန်းပဲလား မောင်ရယ်
အသက်က ၂၇နှစ်ဆိုတော့ အပျိကြီးပေါက်စပေါ့။ မိဘတွေက မရှိတော့ပါဘူး မြစ်အနောက်ဖက်က ငါသိုင်းချောင်း ရွာသူတစ်ယောက်ပေါ့။ ခုတော့ မြို့ပေါ်က ဒေါ်လေးဌေးတို့အိမ်မှာ နေနေတာ ငါးနှစ်လောက်ရှိပါပြီ။ အသားညိုပေမယ့် တင်တွေရင်တွေ သူ့နေရာနဲ့သူ ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွယ်သွယ်နဲ့မို့ ပုရိသ အပေါင်း ခညှောင်းနေကြပါတယ်။ အဒေါ်က အမေ့ဘက်က ညီမပါ။ သူတို့အိမ်မာ အဒေါ်ရယ် သူ့ယောက်ျားရယ် သူတို့ သားလေး ကျမမောင်ဝမ်းကွဲ ရဲနောင်ရယ် အတူနေကြတာပါ။ ဈေးချိုဈေးကြီးမှာ ဖနပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားရင်း အဒေါ်ယောက်ျား ဦးသိန်းက ကားမောင်းပါတယ်။ မောင်လေးရဲနောင်က ၁၀တန်းအောင်လို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် စောင့်နေသူတစ်ယောက်။ ဒီနေ့မနက် အစောကြီး ဟင်းချက်စရာဝယ်ဖို့ ဈေးကိုသွားခဲ့တယ်။ ကျမ ဈေးရောက်တော့ ဝက်သား ဟင်းသီးဟင်းရွတ် အတို့မြုပ်လေးပဲ ဝယ်ခဲ့တော့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဒေါ်တို့က နိုးနေပါပြီ။ ကျမလည်းဆိုင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေလိုက်တယ်။ ရှစ်နာရီလောက်မှ အိမ်ကနေ ဈေးချိုဘက် ထွက်ကြတာ။ လိုက်ထရပ်ကားလေးတစ်စီး ဝယ်ထားတော့ ကျမတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးမှ ကားဂိတ်ပြန်ထိုးရတာ။ ဖိနပ်ဆိုင်ရောက်ပီဆို ဦးလေးက ဆိုင်ကူဖွင့်ပါတယ်။ ပြီးမှ ဂိတ်ကိုသွားတာ။ ဈေးရောက်တော့ ”အေးခိုင် ငါမုန့်တီ သွားဝယ်မလို့ ညည်းနဲ့ကိုသိန်းတို့ ဆိုင်ဖွင့်ထားနှင့်” ဈေးမြေညီထပ်သို့ မဝင်ပဲ ဗန်းခင်းရောင်းသော မုန့်ဆိုင်တန်းလေးတွေဆီ လျှောက်သွားတော့သည်။ ”ဟုတ် ဒေါ်လေးဌေး… သမီး ဆိုင်သွားဖွင့်လိုက်တော့မယ်” ကျမလည်း ပြောပြီး ဆိုင်ခန်းရှိရာ မြေညီထပ်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဆိုင်ခန်းနားသို့အရောက် ”အို” ကျမ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်လာရတယ်။ ဆိုင်ခန်းတွေက ကိုးပေပတ်လည်ခန်းတွေ ကပ်လျှက်ပေါ့။ ကိုယ့်နေရာကိုယ် အမြင့်ပေ ၄ပေလောက် ပတ်ပတ်လည် သစ်သားကြမ်းပြားများဖြင့် ကာ၍ ရှေ့မျက်နှာပြင်ကို ဂိုထောင်သဘောမျိုး အရှင်ထားပြီး သော့ခတ်ရသည်။ ခတ်ထားသော သော့ဖွင့်၍ ဂိုထောင်ထဲ ပက်လက်ကြီးလှန်ကာ ဦးသိန်းမှာ ဖိနပ်ထုပ်များ ဆွဲထုတ်နေသည်။