Posts

ကျွန်တော့် ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးမှာ မိန်းမ တော်တော်များများနဲ့ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲက မမေ့နိုင်တဲ့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောပြချင်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်မှာ အရမ်းခင်တဲ့ တင်ဝင်း ဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်း ရှိပါတယ်။ သူ့အိမ်က ကျနော့ရဲ့ စားအိမ်သောက်အိမ်ပါ။ သူ့မိဘတွေက တစ်နေကုန် ဈေးမှာ ဆိုင်ထွက်ပါတယ်။ သူ့မှာ ညီမအရင်းတစ်ယောက်ရှိပြီး တင်မေ လို့ခေါ်ပါတယ်။ တင်မေက ၈ တန်း ကျောင်းသူပါ။ နောက်ပြီး မုံရွာကလာပြီး စက်ချုပ်တဲ့ မသန်းအေးဆိုတဲ့ အစ်မတစ်ယောက်လည်း သူတို့နဲ့ အတူနေပါတယ်။

ဇာတ်လမ်းစခဲ့ပုံက ဒီလိုပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ တင်ဝင်းက နယ်မှာ သင်တန်းတက်နေပါတယ်။ အိမ်မှာမိသားစုလို ဖြစ်နေတော့ နေ့လယ်နေ့ခင်းဆို ကျနော်က သူတို့ အိမ်မှာနေနေကြ။ အဲဒီအချိန်ဆို တင်မေက ကျောင်းသွားပြီ၊ အစ်မသန်းအေးနဲ့ ကျနော် နှစ်ယောက်ထဲ။

အော်… ပြောရဦးမယ်၊ အစ်မသန်းအေးက ယောကျ်ားရှိတယ်၊ သမီးလေးလည်း တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူ့သမီးလေးနဲ့ ယောက်ျားက မုံရွာမှာ သူ့ယောက္ခမတွေနဲ့ နေတယ်။ ကြည့်ရတာ လင်မယား ရန်ဖြစ်ပြီး ဆင်းလာပုံဘဲ။

ကျုပ်နာမယ်က သာဟန် ပါ..။ နေတာက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသက ဇရက်ကုန်း ဆိုတဲ့ ရွာကြီးမှာပါ…။ ဇရက်ကုန်းရွာက ဒေးဒရဲ နယ်ထဲမှာပါ…။ ကျုပ်အသက်က အခုဆို ၄၅ နှစ်ထဲ ရောက်နေပါပြီ…။ ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်ထဲက လယ်အလုပ် ၊ချောင်းအလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့လူဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိပါတယ်..။

ပြီးတော့ အရက်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ မသောက်တတ်ပဲ တခါတရံမှ အနည်းငယ်သာ မသောက်မဖြစ်တော့မှသောက်တတ်တော့ အခုချိန်ထိ တော်ရုံလူငယ်တွေတောင် ကျုပ်ရဲ့ သန်မြန်မှုကို မမှီပါဘူး…။ အသားအရောင်ကတော့ ခပ်ညိုညိုပါ…။ အရပ်က ပုတဲ့ အရွယ်အစားထဲ မပါပါဘူး…။

အဲ…. တစ်ခုပြောဖို့ ကျန်သေးတယ်…။ အဲဒါက ကျုပ်ကို တစ်ရွာလုံးက လက်မြန်သာဟန်လို့ ခေါ်တဲ့ဟာပါဘဲ…။ တစ်ခြားတော့ မထင်နဲ့…။ ကျုပ်ဒီအသက်အရွယ်ထိ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ဖူးပါဘူး…။ ကျုပ်ရဲ့ နာမည်အရှေ့မှာ လက်မြန် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ထူးကြီး ထည့်ပြီး ခေါ်တာက မိန်းမကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ..။ ရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်က သွက်တယ်လေ…။ ကျုပ်က ကွမ်းမစား ၊ ဆေးလိပ်မသောက် ၊ အရက်မသောက်ပေမယ့် အဲဒီမိန်းမတော့ ကြိုက်တယ်လေ..။

အချိန်က ည (၁၂) နာရီလောက်ရှိပြီ။ ကားလမ်းမတလျှောက်မှာ လူသူအသွားအလာ သိပ်မရှိကြတော့။ ကားတစ်စီးတစ်လေလောက်သာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တွေ့ရပြီး များသောအားဖြင့် အသံဗလံတွေက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျှက်ရှိကြတော့၏။

မို့မို့တစ်ယောက်တည်း ကားလမ်းမဘေးတစ်နေရာမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ အိမ်အပြန် ကားတစ်စီးတစ်လေများ တွေ့လေမလားလို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ရန်ကုန်ရွှေမြို့တော်ကြီးက ယခင်ကလို သူမနှင့် အကျွမ်းတဝင် သိပ်မရှိလှတော့ သူစိမ်းပြင်ပြင်လို ဖြစ်နေသည်။

မို့မို့ ရန်ကုန်မြေနှင့် ဝေးခဲ့ရတာ ကြာပြီ။ ယခု ၁၀ နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ကြာမှ တစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါတောင် တစ်စုံတစ်ရာ အလုပ်ကိစ္စကြောင့်သာ လာရောက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ့်စိတ်သဘောအတိုင်းသာဆို လာဖြစ်ဖို့က သိပ်မသေချာလှချေ။

သူမ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်လားမသိ။ ပရိုဘောက်စ် ကားလေးတစ်စီးက သူမနဘေးသို့ ထိုးရပ်လာခဲ့ပြီး …

“လိုက်မလား အစ်မ … ”

“အော် အင်း … ဟုတ်ကဲ့ ”

မို့မို့ ကားခေါင်းခန်းလေးထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သွားရမည့်နေရာကို ပြောလိုက်တော့ ကားဆရာက ခေါင်းအသာညိတ်ပြသည်။ ကားလေးက လမ်းမကြီးအတိုင်း တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာခဲ့ပြီ။ ကားတစ်စီးလုံးမှာမှ ကားဆရာရယ် သူမရယ် နှစ်ယောက်တည်း။ ကားဒရိုင်ဘာက အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့် သူမနှင့် သက်တူရွယ်တူလောက်ရှိပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားသော လူရွယ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့အစောကြီး လင်တော်မောင် အလုပ်ထွက်သွားသဖြင့် နှင်းနှင်းခိုင်တစ်ယောက် ချစ်ရသောမောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ တက်ကြွစွာ အလှတွေပြင်နေသည်။ Revlon နုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲလေးအား အပီး သတ် ဆိုးပြီး နောက် မှန်တင်ခုံပေါ် ပြန်ချလိုက်သည်။ ခပ်ထူထူ နုတ်ခမ်းလေးမှာ နုတ်ခမ်း နီရဲရဲ လေး နှင့် လိုက်ဖက်လွန်းသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မိသည်။ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း မျက်နှာလေး နှင့် ထူထူ ထဲထဲ နုတ် ခမ်းလေး မှာ အနီရဲရဲ လေး ဖြင့်လိုက်ဖက်လွန်းနေသည်။ ဖြူစွတ်ဝင်းပ နေတဲ့ အသားအရည်ကြောင့်လည်း နုတ်ခမ်းသား မှာ ပိုမို ပေါ်လွင်နေသည်။ မှန်ထဲမှ မိမိမျက်နှာအား ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ အိုမီဂါ ပုံစံ ဆံပင်သားတို့အား လက်ဖြင့် တစ်ချက်သပ်ချလိုက်ပီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်ထားသော မွှေးပွ တဘက် အဖြူရောင်ကြီးကို ဖြေချလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ် သို့ ပစ်တင်လိုက်သည် ။

တင်းပြည့်စွံ့ကားနေသော ရင်သားတို့ကို လက်ဖြင့် တစ်ချက် ပွတ်သပ်စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေမှာ မညိုမနီလေးဖြင့် ချွန်ထွက်နေသည်။ ရင်သားအောက်မှ ဗိုက်သားတို့မှာ အနည်းငယ် စူထွက်ချင်သယောင် ဖြစ်နေပေမယ့် နေ့စဉ်ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် သိပ်မသိသာလှပေ။ ချက်အောက်ရှိ ဆီးခုံနေရာတွင် ပေါက်ကာစ အမွှေးလေးတွေမှာ ရေးတေးတေး။ တစ်ပတ်တစ်ခါ ရိတ်တတ်သော အကျင့်ရှိသဖြင့် သူမရဲ့ ယောနိ တစ်ဝိုက်မှာ ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ပေါင်တံနှစ်ခုအား ပူးကပ်ထားသဖြင့် တြိဂံပုံစံလေး ဖြစ်နေသည်။ မှန်ထဲတွင် ဘေးတစ်စောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျစ်လစ် လုံးဝန်းဖြူဖွေးသော တင်သားစိုင်တို့မှာ တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိနေသေးသည်။ သူမကိုယ်သူမ သဘောကျစွာ ပြုံးမိလိုက်သည်။ ဖွံ့ ထွားတဲ့ တင်ပါးဆုံကြောင့် ခါးမှာ သေးသိမ်နေသလို ရှိလှသည်။ မိန်းမတွေထဲတွင် အရပ်မြင့်သည်ဟု ပြောရလောက်အောင် သူမအရပ်က ငါးပေငါးရှိနေသည်။

နေလင်းသည် အသက် ၂၇ နှစ်ခန့်ရှိပြီး ရုံးတစ်ရုံးတွင် စာရေးအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသည်။ သူ၏ အဓိက ဝင်ငွေလမ်းကတော့ ရာဂများ ရမက်ထန်ကာ လောကစည်းစိမ် ကောင်းကောင်း ခံစားပျော်ပါးလိုသော အမျိုးသမီးများကို အခကြေးငွေယူကာ လိုးပေးရ သော အငှါးလင် အလုပ်ဖြစ်သည်..။ အပတ်စဉ် တနင်္လာနေ့ ညနေပိုင်းတွင် နေမိုး အငှါးလင်အဖြစ် အလုပ်သွားလုပ်လေ့ရှိသည်.။

နေလင်း၏ အထက်အရာရှိ ဒေါ်နန်းသီဖြိုးမှာ ရှမ်းတရုတ်မ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အသက်အရွယ်ကတော့ နေလင်းနှင့် မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်သည် ။ အသားဖြူကာ အရပ်မြင့်ပြီး ကယိုလုံးကိုယ်ပေါက် ဆူဖြိုးတောင့်တင်းသည်။

ဒေါ်နန်းသီဖြိုး၏ လင်တော်မောင်က ဆရာဝန် တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ နိုင်ငံခြားတွင် သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေသည်။ ကလေးလည်း မမွေးကြသေး။ နေလင်းသည် သူ့အထက်အရာရှိမ ဒေါ်နန်းသီဖြိုးကို ကြိတ်ပြီး သဘောကျနေသည်။ သို့သော် နီးစပ်ရန် ဖန်ဖို့ အခွင့်အလမ်း မရသောကြောင့် ကြိတ်ပြီးတော့သာ ပစ်မှားနေပြီး ၊ခိုးလို့သာ ငမ်းနေရသည်။

တစ်ခုသော အင်္ဂါနေ့တွင် နေလင်းသည် ရုံးတွင် အလုပ်များသွားကာ ရုံးဆင်းနောက်ကျသဖြင့် အငှားလင်အဖြစ် အလုပ်လုပ်ရာ နေရာသို့ တစ်နာရီလောက် နောက်ကျမှ ရောက်သွားခဲ့ရာ ဒေါ်နန်းသီဖြိုးကို အထူးအမှောင်ခန်းခေါ် အလင်းရောင် လုံးဝမရှိပဲ မှောင်ချထားသော အခန်းထဲတွင် ကာမစည်းစိမ်ခံစားပျော်ပါးရန် ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် အဝတ်လဲခန်း၌ အဝတ်အစားများ ချွတ်နေသည်ကို ချောင်းကြည့်ပေါက်မှ အသာချောင်းကြည့် တွေ့မြင်ခဲ့သည်။

ရင်နှင့်ရင်း၍ မျှဝေသည်နီလာဝင်းက မိုးသန္တာ၏ အဒေါ်ဖြစ်သည်။ နီလာဝင်းသည် မိုသန္တာဖခင်၏ ညီမဝမ်းကွဲဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာ၏ မိဘများတွင် သားသမီးမထွန်းကား၍ နီလာဝင်အား လေးနှစ်သမီးအရွယ်ကပင် ခေါ်ယူ၍ မွေးစားခဲ့သည်။ နီလာဝင်း (၅)တန်း ရောက်သောနှစ်တွင်မှ မိုးသန္တာကို မွေးဖွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာက နီလာဝင်းလက်ပေါ်တွင်ပင် သားသမီးနှင့်မခြား ကြီးပြင်း လာခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ နီလာဝင်းကအခု အသက်(၂၅)နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မိုသန္တာက အသက်(၁၆)နှစ်၊ (၁၀)တန်း ကျောင်းသူဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာ၏ မိဘများက လွန်ခဲ့သော (၃)နှစ်ကျော်လောက်ကပင် ပြည်ပတွင်သွား၍ အလုပ်လုပ်နေသည်။ မိုးသန္တာက နီလာဝင်းကို မခွဲနိုင်သဖြင့် မိဘများနှင့် လိုက်မသွားခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်က နီလာဝင်း အိမ်ထောင်ကျသဖြင့် မိုးသန္တာ၏ မိဘများ တခေါက်ပြန်လာခဲ့ရသည်။

အပြန်တွင် မိုးသန္တာကို ပြည်ပသို့လိုက်ခဲ့ရန်ခေါ်သော်လည်း မိုးသန္တာက လိုက်မသွားခဲ့ပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ နီလာဝင်းကို မိုးသန္တာ မခွဲနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ နီလာဝင်း၏ ယောက်ျား ဇေယျာက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရွှေပြည်သာက စက်ရုံတစ်ရုံတွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးဖြစ်သည်။ တစ်ပတ်မှ နှစ်ရက်သာ အိမ်သို့ ပြန်လာရသည်။ ဇေယျာကလည်း မိုးသန္တာကို နီလာဝင်းကဲ့သို့ပင် သားသမီးတစ်ယောက်လို သဘောထားသည်။ မိုးသန္တာမျက်နှာ အညိုမခံ လိုလေသေးမရှိအောင်ထားသည်။ အလိုလိုက်သည်။ ယုတ်စွအဆုံး တစ်ပတ်မှနှစ်ရက်ထဲ အိမ်မှာနေရတဲ့ ဇေယျာက သူပြန်ရောက်တဲ့ရက် မိုးသန္တာက နီလာဝင်းကို သူမနှင့်လာအိပ်ရန်ပြောလျှင်ပင် ဇေယျာက ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ခွင့်ပြုခဲ့သည်သာဖြစ်သည်။ ကလေးစိတ်မပျောက်သေးသော မိုးသန္တာ၏ ဒဏ်ကို ဇေယျာနှင့် နီလာဝင်းတို့ လင်မယားမှာ မိုးသန္တာကို ချစ်တဲ့စိတ်ဖြင့် ခံခဲ့ရလေသည်။

သူ့နာမည်က ဝေယံ၊ မကြာသေးမီက အီးမေဂျာနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့သည်။ ကျောင်းပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေလေလေဖြစ်နေသည်။ မိသားစုကလည်း အရမ်းချောင်ချောင်လည်ထဲက မဟုတ်။ ဖခင်မှာ အစိုးရ သာမာန်စာ‌ရေး အဆင့်လောက်နဲ့ အငြိမ်းစားယူထားသည်။ အမေကတော့ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဖူးပေ။ မိသားစု သုံးယောက်တည်းရှိသဖြင့် အဖေ့လစာနှင့် ဖူလုံသည်။ အခု အဖေက အငြိမ်းစားယူထားတော့ အဖေ့ပင်စင်လစာနဲ့ မလောက်ငတော့ပေ။ မိသားစု စားဝတ်နေရေးက သူ့တာဝန်ဖြစ်လာသည်။ တစ်ရက် သူ့အမေ၏မောင်ဝမ်းကွဲ ဦးလေးတော်စပ်သူ ဖုန်းဆက်လာသည်။ “ဟေ့ ဝေယံ.. မင်းကျောင်းပြီသွားတော့ ဘာလုပ်နေလည်း… ဘာမှမလုပ်သေးဘူး ဦးလေး၊ အလုပ်ရှာနေတာ မရသေးလို့…. အေး ဒါဆို ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ငါသွင်းပေးမယ် လုပ်မလား… ဟာ လုပ်မှာပေါ့ ဦးလေးရာ ကျေးဇူးအရမ်းတင်တယ်ဗျာ.. အေး ရပါတယ်ကွာ။

ဒီလိုနဲ့ ရွှေယုန်ကုမ္ပဏီမှာ ဦးလေး၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် အလုပ်ရသွားတော့သည်။ ရွှေယုန်၏ပိုင်ရှင် ဦးဝင်းထိန်မှာ အသက်အရွယ်ရလာသဖြင့် သမီးကိုသာ ဦးစီးစေတော့သည်။ နာမည်က ဝင်းခခ၊ ဦးဝင်းထိန်၏သမီး ကုမ္ပဏီ၏စီအီးအို၊ လက်ရှိ ကုမ္ပဏီကို အုပ်ချုပ်နေသူ၊ စမတ်ကျသည် လှသည် ခန္ဓာကိုယ်က မိန်းကလေးချင်းပင် ငေးရလောက်အောင် ကျော့ရှင်းလှပတောင့်တင်းသည်။ အစက အဖေ့သူငယ်ချင်း မျက်နှာနဲ့ ဟိုခိုင်း ဒီခိုင်း ခိုင်းရုံသာ ခေါ်ထားသော်လည်း ကြံရည် ဖန်ရည်လေးရှိ၊ ကျိုးကျိုး နွံနွံလေးလည်းရှိတော့ နယ်က ကိုရဲလွင်သွားနေသော ကုမ္ပဏီခွဲရှိရာ ‌တာဝန်ခံအနေနဲ့ လုပ်ခိုင်းလျှင် လက်လွှဲလို့ရနိုင်သည့် အခြေအနေရှိတော့ ဝင်းခခ ကိုယ်တိုင် အနားသို့ခေါ်၍ သင်ပေးလာ၏။

ကျမနာမည်က ထားထားကြည်ပါ။ ရင်အုံကြီးကြီး ၊ တင်သားထွားထွား နဲ့ မြင်ရတဲ့သူ ဘဝင်ဆူသွားရစေတဲ့ ကိုယ် လုံးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ။ ကျမအသားအရည်က ဖြူဝင်းစိုပြည်သလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း ခပ်တောင့်တောင့်ပါ။

သူများတွေက ပြောကြတာက ကျမကိုယ်ခန္ဓာက ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့ ဖုထစ်မို့မောက်နေရမယ့် နေရာတွေက ဖုထစ်မို့မောက်လို့ မယ်ဝင်ပြိုင်ရင် ပထမရလောက်တယ်တဲ့။ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားက ပြောရရင်တော့ အရပ်က ၅ပေ ၄လက်မ ရင်က ၃၉ ၊ခါးက ၃၀ ၊ တင်က ၄၀နဲ့ ထွားထွားတောင့်တောင့်ကြီးပေါ့။ ကျမရဲ့ တင်ဆုံအိုးကြီးတွေက ထွားထွားပြည့်ပြည့် တင်းတင်းကားကား ဖြိုးဖြိုးအိအိကြီးတွေပေါ့ရှင်။

ကျမ လမ်းလျှောက်သွားရင် ကျမတင်ဆုံအိုးကြီးတွေ စည်းချက်ညီညီနဲ့ အနိမ့်အမြင့် လှုပ်ရှားနေပုံတွေက မြင်ရသူ ပုရိသတွေရဲ့ စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်စေမှာ အမှန်ပေါ့ရှင်။ သူတို့ရဲ့ ရာဂမီး ရမ္မက်တွေကို ပိုပိုပြီး ထကြွစေတာပေါ့။ ကျမရဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းမို့မောက်ပြီး တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင်းဝင်းအိအိ အယ်ထွက်နေတာပေါ့ရှင်။

ဒီတော့ ကျမကို မြင်တဲ့သူတိုင်းက စိတ်မထပဲ ခံနိုင်ရိုးလားရှင်။ ကျမ လမ်လျှောက်သွားရင် ကျမကို မိန်မသားအချင်းချင်း အားကျပြီး ကြည့်တဲ့မျက်နှာတွေ၊ စိတ်ထဲမှာ ကာမ မီးတောက် တောက်လောင်ပြီး ကြည့်နေတဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့ မျက်နှာတွေ ၊ ကျမကို ကစ်ချင်ကြတဲ့ ပုရိသတွေရဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အမြဲကြုံတွေ့နေရတာပေါ့။

တောင်ဒဂုံမြို့ရဲ့ မြို့သစ်ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်က ဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့တစ်ခုမှာ ပညာသင်နေတဲ့ ပညာသင်တစ်ယောက်ပေါ့။ အသက်က ၂၀နှစ်၊ အဖေကတော့မရှိတော့ဘူး။ အမေက နောင်ရေး စိတ်အေးရအောင်လို့ဆိုပြီး ဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့မှာ အလုပ်အပ်ပေးထားတာ။ နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုထဲကို ရောက်ရှိခဲ့ပါပြီ။

ဆင်းရဲခဲ့တဲ့ ဒဏ်ကို ဆက်ပြီး မခံစားချင်တာကြောင့် ပညာကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ စိတ်ပါပါသင်လိုက်တော့ တော်တော်လေးကို ခရီးရောက်ပြီး အင်ဂျင်အပေါ်ပိုင်းတောင် ကိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်ရောက်ရှိခဲ့ပြီလေ။ ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောနေတာနဲ့ စာတောင် တော်တော်ရှည်သွားတော့မယ်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အဖြစ်ပျက်က ဒီလိုဗျ။ ဆိုင်မှာက အလုပ်ပါးနေတာနဲ့ ဖုန်းလေးတွေထုတ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြာကားတွေ ကူးယူပြီး ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဆိုင်ကို ကလစ်ဆိုင်ကယ်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။

သူ့နာမည်က မနန်းကလျာတဲ့။ အသက်က 34 လောက်ရှိပြီ ထင်တယ် ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ကတော့ သူ့ကို မနန်း လို့ပဲခေါ်ကြတယ်။ ဆိုင်မှာ ပြင်နေကျ ဖောက်သည်ပေါ့။ ရှမ်းတရုတ်ကပြားမ မုဆိုးမ ပေါ့ဗျာ။ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ ရုပ်ရည်က လှတပတဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ ပညာသင်နေတဲ့ ကောင်တွေနဲ့ ကျွန်တော်မှန်းပြီး ဂွင်းထုခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပင်တိုင်စံပေါ့ဗျာ ဟဲဟဲ။ ” မောင်စိုးးရေ အစ်မဆိုင်ကယ်က ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး “ ” အင့်တင့် အင့်တင့်နဲ့ကွ စီးကြည့်ပါအုံး “ ” ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ “ ကျွန်တော်လည်းပြောပြီး သူ့ဆိုင်ကယ်ကို စီးကြည့်လိုက်တယ်။

ဦးလေး ဦးလေးရေ ဘယ်သူလည်း အော်ခေါ်နေတာ ရှိတယ်ဟေ့။ အတွေးတွေပျက်လို့ အိမ်အောက်ထပ်ကို ဆင်းကြည့်လိုက်တော့.. ငါ့တူ ဖိုးကျော် လာလေကွာ ဖိုးကျော်ဆိုတာ ကျနော်တစ်ဝမ်းကွဲတူ မိဘတွေတော့မရှိကြတော့ဘူး။ ဖိုးကျော်က ဓါတ်ပုံပညာသင်ယူပြီး နယ်စုံ သွားနေတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။

ဖိုကျော် ဘေးနားမှရပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျနော်ကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းငုံနေရှာတယ်။ တော်တော်လှပြီး အချိုးအစားကလန်းပြီး ချစ်စရာတော်တော်ကောင်းတယ်။ ဖိုးကျော် သူကဘယ်သူလည်း? သူက ပပ ပါ ဦးလေး။ တောင်ကြီးကပါ။ ကျနော် မိန်းမခိုးလာတာ တညလုံး ကားစီးလာရတာ ဒိုက်ဦးကို မနက်မှရောက်တာ။

ကျနော်တို့လက်ထပ်ဖို့ ဦးလေး လိုက်လုပ်ပေးအုံး။ ကဲ အိပ်ပေါ်တက်အုံး ဖိုးကျော် ပပ ပါ တက်လေ။ ဟုတ် ဆိုပြီး နှစ်ယောက်သား တက်သွားပြီး ကျနော်ပါ အိမ်ပေါ်တက်ပြီး ကဲ ဖိုးကျော် ရော ပပပါ ရေအရင်ချိုးလိုက်အုံး လန်းသွားအောင် ပြီးရင် အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ပြီး အပြင်သွားကြမယ်။ မနက်စာအပြင်မှာ အစာပြေစားပြီးမှ တရားရုံးသွားကြမယ်နော်။

ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းဘက် ဖိုးကျော် ထွက်သွားတော့တယ်။ ပပ စပ်စုတယ် မထင်နဲ့နော် ခိုးရာလိုက်လာတာ အိမ်ကသိလား? သိကြမှာပါ ပပ အိမ်မှာ စာရေးထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဦးနာမည်က.. ဦး နာမည်က မင်းလူပါ..ပပ။ အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေမယ် မြန်မြန်လုပ်ကြနော်လို့ ပြောပြီး အိမ်အောက်ထပ်ကို ကျနော် ဆင်းလာခဲ့တယ်။