Posts

မိုးထက် မမကြည်ဝယ်ပေးထားသော ဝတ်စုံအသစ်လေးကို ရေမိုးချိုးပြင်ဆင်ပြီးဝတ်လိုက်လေသည်။ (၁၄)ရက်နေ့မှာ ချစ်သူနဲ့ အပျက်ကဲကြတော့မည်ပေါ့။ ရွာ့အနောက်ဘက်ကမ်း ကမ်းပါးတွင်ပေါက် နေသော နန်းလုံးကြိုင်မြစ်နီနှင့် ဆန်ဆေးရေကို သွေးလူးထားသည်မို့ သူ့လိင်တံကြီးကား တင်းကားနေပြီး ထောင်မတ်နေသည်မှာ ဒုံးပျံကြီးအလား၊ ဒီလီးကြီးနဲ့ ချစ်သူစောက်ပတ်လေးပါကင်ဖွင့်ရတော့မည် ချစ်သူကတော့ ဘယ်လောက်တောင်အော်လိုက်မည်လည်းကို တွေးရင်းတွေးရင်း ဒစ်ဖူးကြီးက လီးရည်ကြည်များစိမ့်ထွက်နေသည်။ ““ မောင်လေး နင်စောစောပြန်ခဲ့နော်….. အိမ်မှဘယ်သူမှရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါတယောက်တည်းကြောက်တယ်”” ““ အင်းပါ….မမ ထက် သိပ်မကြာပါဘူး၊ အမြန်ပြန်ခဲ့ပါမယ် အစ်မ”” ကြည်ကြည် လူပျိုရိုင်းလေး အသက်(၂၀)အရွယ် မောင်လေးကိုကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေမိသည်။ ဟိုဖက်ရွာက မိမိသူငယ်ချင်းယောင်းမလောင်းနဲ့သဘောကြနေသည်မို့ မောင်လေးကို မမကိုယ်တိုင် အောင်သွယ်ပေးခဲ့သည်။ မိုးထက်က (၁၀)တန်းဖြေရတော့မည် ကြည်ကြည်နှင့်ကေဇင်က ဒုတိယနှစ်ဖြေထားကြသည်။ ဒီကောင်မတော့ ဟင်း ဟင်း ငါ့မောင် ဒုတ်စာတော့မိပြီပေါ့ဟု ကြည်ကြည်ထွက် သွားသော မောင်လေးမိုးထက်ကိုကြည့်ကာတွေးလိုက်သည်။ ကြည်ကြည် ရေမိုးချိုးပြီး သနပ်ခါးလိမ်းရန် ကျောက်ပြင်နားထိုင်လိုက်တော့ စောစောတုန်းက မိုးထက် သွေးလူးခဲ့သော နန်းလုံးကြိုင်မြစ်နှင့်ဆန်ဆေးရေခွက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲ့ဒါသွေးလူးတာနဲ့ ယောက်ကျားလေးတွေဟာက အတုတ်ကြီးဖြစ်လာတာဟဲ့ လို့ ကေဇင်ပြောသောစကားကို ပြန်ကြားယောင်မိလိုက်သည်။ ကြည်ကြည်သက်ပြင်းချရင်း “ အင်း….ခုလောက်ဆို မောင်လေးတော့ ဒီကောင် မ ရှင်ပြုပေးနေလောက်ပြီ” ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ ကေဇင်မှာလည်း မိမိလို အပျိုစစ်စစ်ပင် အခင်းတောသွားတုန်းက သူ့ဟာလေးပြဖူးတာ ဖြူဖြူ မို့မို့လေး စောက်မွှေးကတော့ မိမိလောက်တော့မသန် ခပ် ပါးပါးပင်ရှိသေးသည်။ ကြည်ကြည် ကေဇင့်စောက်ပတ်လေးထဲ မောင်လေးဟာကြီးထည့်နေတာတွေးရင်း သူ့ပိပိထဲမှယားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ ညရောက်လို့ မိုးပင်ချုပ်သွားပြီ မောင်လေးလည်း အခုထိပြန်မလာသေး၊ အိမ်ထဲမှာမနေရဲသည်မို့ ကြည်ကြည် အိမ်ရှေ့ထွက်ထိုင်နေမိသည်။ အဖေနဲ့အမေကတော့ ဟိုဖက်ရွာက ဒေါ်လေးဆုံးလို့ ညအိပ်သွားကြသည်။ ဒေါ်လေးဆိုတာကလည်း အိမ်ကိုခဏခဏအလည်လာအိပ်တတ်သူမို့ သရဲကြောက်သော ကြည်ကြည်ကျောချမ်းနေမိသည်။ ““သေနာလေး….နင်ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလည်း….ဒီမှာကြောက်လို့သေတော့မယ် တကတည်းမှ မပြောလိုက်ချင်ဘူး”” ကြည်ကြည် ခြံတံခါးပိတ်ပြီးဝင်လာသော မောင်လေးမိုးထက်ကို ဆီးပြောလိုက် ပြီး မောင်လေးနောက်မှ အမြန်ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။ ““ နင်ပါနဲ့ လာအိပ်….ငါတစ်ယောက်တည်းမအိပ်ရဲဘူး”” ““ အာ့ဆိုလည်း…..ဒေါ်လေးထွေးကိုခေါ်အိပ်ဟာ”” မိုးထက် မကေဇင်နှင့်မတွေ့ခဲ့ရ၍ ဒေါသဖြစ်နေသည်မို့ အစ်မဖြစ်သူကို သေသူဒေါ်လေးကို ခေါ်အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

”အ့ ကိုမင်း လုပ်တော့ကွာ တုံမနေတက်တော့ဘူး” ”အိတုံ ခံချင်နေပြီလား” ”အင်း” ”မကြားရဘူး ပြန်ပြော” ”ခံချင်နေပြီကိုမင်းရယ် ဟင့် အဟင့်” ”အဲ့ဒါဆို ကို့ကို စုပ်ပေးပါဦး” အိတုံလဲ လှဲနေရာမှအသာထကာ သူ့လီးကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲအသာထည့်လိုက်ရင်း စုပ်ပေးနေသည်။နွေးထွေးတဲ့ အာငွေ့ စုပ်ချက်တွေကြောင့် သူ့လီးက သန်မာသထက်သန်မာလာသည်။သူလဲ အိတုံပါးစပ်ထဲမှ လီးကို အသာထုတ်ကာ အိတုံကို ပက်လက်လှဲလိုက်ကာပေါင်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အဖုတ်ဝတွင် လီးကိုတေ့လိုက်ရာ ”ကိုမင်း ဖြေးဖြေးနော်။ကိုမင်း ဟာကြီးက အကြီးကြီး တုံ့ဟာလေး ကွဲသွားလိမ့်မယ်”စိုးရိမ်စွာသတိပေးလေသည်။ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်သည်။သူ့လီးက ဆေးမထိုး ဆေးမစားပဲ တော်တော်ကြီးသည်။သူလူပျိုပေါက်ဘဝနှင့် လူပျိုဘဝက သူငယ်ချင်းများနှင့် လီးကြီးအောင် လေစုပ်ခွက်နှင့်ဆွဲဖူးသည်။အလုပ်ဝင်တော့ နေရာစုံလျောက်သွားရသဖြင့် လူစုံနှင့်တွေ့ကာ ဆေးနည်းကောင်းများကိုတွေ့ပြီး သဘာဝဆေးကောင်းများနှင့်ကြီးလာရသည်လို့ပြောလို့ရမည်။သူနဲ့လုပ်ဖူးသည့်မိန်းကလေးတိုင်း သူ့ကို စွဲလန်းသွားတက်တာများသည်။ဒါကိုတော့ လူပျိုဘဝမှာဂုဏ်ယူမိပေမယ့် အိမ်ထောင်ကျသည့်နောက်ပိုင်း မိန်းကလေးတွေနှင့်ကင်းအောင်ရှောင်သည်။အိမ်ထောင်ရေးအထိခိုက်မခံနိုင်သောကြောင့်ကာ် မိန်းမအပေါ်သစ္စာစောင့်သိတာလဲပါမည်။သူလူပျိုဘဝက လီးတွင်ဂေါ်လီထည့်ဖူးသည်။ဖားကန့်ဘက်တွင် တာဝန်ကျတုန်းက သူနဲ့အရမ်းခင်သည့် လူတစ်ယောက်က သူ့ကိုထည့်ပေးတာပင်။ထည့်ပေးသည့်လူက ဆရာကျသည်ပြောရမလားပင်။ဂေါ်လီကိုအရှင်ထည့်ပေးထားသည်။

မလိုချင်သည့်အခါ ဖြုတ်ထားလို့ရသည်ပင်။သူတခါမှမတွေ့ဖူးလို့အတော်ပင်အံ့သြမိသည်။ကျောက်ကလေးတွေကို သေချာသွေးပြီး သူ့ကို ငါးလုံးထည့်ပေးသည်။အန္တရာယ်မဖြစ်စေရပါလို့လဲ အာမခံလို့သူထည့်ခြင်းဖြစ်သည်။တကယ်လဲ ဘာမှမဖြစ်ပေ။သူ ဖြုတ်ချင်သည့်အခါ ဖြုတ်ထားပြီး သူထည့်ချင်သည့်အခါ ထည့်ထားလို့ရတာမို့အတော်သဘောကျသည်။အိမ်ထောင်ကျသည့်အခါမှာတော့ သူလုံးဝမထည့်တော့ပဲ ဖြုတ်သိမ်းထားလိုပ်သည်။ ခုလဲအိတုံခမျာ သူ့လီးကို လန့်နေသည်။သူလဲ အဖုတ်ဝကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်းအထဲကို ထည့်လိုက်ရာ အဖုတ်က တင်းခနဲ့ဖြစ်သွားပြီး ”အာ့ အ့ ရှီး ဖြေးဖြေးကိုမင်း နာတယ်” ”ညှစ်မထားနဲ့ လျှော့ထားလေ” သူလဲ အစေ့ကို အသာကလိလိုက်ရင်း နို့ကိုကုန်းစို့လိုက်သည်။အဖုတ်က ညှစ်ထားရာမှ ပြန်လျှော့သွားတော့ သူတခါထည့်လိုက်ပြန်သည်။အစေ့ကိုကလိလိုက်ထည့်လိုက်နှင့်စိတ်ရှည်စွာ ထည့်လိုက်ရင်း လီးက တချောင်းလုံး အဖုတ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။အိတုံရဲ့အဖုတ်က အပျိုလဲ ဖြစ်ပြန် ရည်းစားနဲ့ သိပ်မတွေ့ရတာလဲပါ ဝေးနေတာလဲ ပါတာမို့ ကြပ်နေသည်။သူ့လီးတချောင်းလုံးကို ညှစ်ထားတာမို့ ကောင်းလှသည်။အိတုံရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲကာမျက်ရည်တောင်ဝဲနေပေမယ့် အရသာတော့ ရှိနေသည်ထင်သည်။မျက်လုံးတွေက မှိန်းကာ အံကြိတ်ထားသည်။ ”အိတုံ ရလား ထုတ်လိုက်ရမလား” ”ရတယ်ကိုမင်း။မထုတ်နဲ့တုံခံနိုင်တယ်” အံ့သြဖို့တော့ကောင်းသည်။ိမိန်းကလေးတွေများ အရသာရှိရင် နာလဲ ကြိတ်မှိတိကာခံသည့်အမျိုးလားမသိ။

မြန်မာနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံး ဇိမ်ခံသင်္ဘောကြီး ခိုင်ရွှေဝါ။ နိုင်ငံတကာ အဆင့်မီ နည်းပညာများဖြင့် မြန်မာ နိုင်ငံ သီလဝါ သင်္ဘောကျင်းတွင် ဆောက်လုပ်သော သင်္ဘောကြီးဖြစ်သည်။ အင်ဂျင်စွမ်းအား မြင့်မားသဖြင့် မြန် နှုန်းမြင့်မားသည်သာမက သင်္ဘောတွင် ပါဝင်သော ဝန်ဆောင်မှုများကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံသားများသာမက နိုင်ငံခြားသားခရီးသည်များပါ လက်မှတ်အလုအယက်ဝယ်ယူ စီးနင်းကြသည့် သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းလည်းဖြစ်သည်။ အချို့နိုင်ငံခြားသားများက ကမ္ဘာကျော် တိုင်တန်းနစ် သင်္ဘောကြီး လောက် မကြီးမားစေကာမူ လက်ရှိခေတ်နှင့်လျော်ညီသည့် ခေတ်မီဝန်ဆောင်မှုများကြောင့် တိုင်တန်းနစ်ကိုစီးရ သည်ထက် ပိုကောင်းနိုင်ကြောင်း အမွှမ်းတင်ကြလေသည်။ သူတို့ မွှမ်းမယ်ဆိုလည်း မွှမ်းထိုက်ပေသည်။ သင်္ဘောကြီး၏ တည်ဆောက်ပုံက လှပသေသပ်လှသလို သင်္ဘောကြီး၏ တည်ငြိမ်မှုထိန်းစနစ်ကလည်း ခေတ်မီနည်းပညာကို သုံးထားသဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို နားကပ် ထောင်ကြည့်လျှင်ပင် အင်ဂျင်စက်သံ တုန်ခါမှုက ကြားရသည်ဆိုရုံမျှသာ ရှိသည်။ တော်ရုံ လှိုင်းလေလောက်က ခိုင်ရွှေဝါကို မှောက်ဖို့ဝေးစွ တုန်ခါအောင်ပင် မလုပ်နိုင်ချေ။ သင်္ဘောပေါ်တွင် စားသောက်ခန်း၊ ကလေးကစား ကွင်း၊ မီနီဘောလုံးကွင်း၊ မီနီဂေါက်ကွင်း၊ ရေကူးကန်များ မီနီမါးကတ်ကလေးများ ထည့်သွင်းတည်ဆောက်ထား သည်သာမက အထပ်ငါးထပ်၏ အပေါ်ဆုံးနှစ်ထပ်တွင် ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်များတွင်ပေးသည့် ခမ်းနားမှုထက် မညံ့လှသည့် နှစ်ယောက်အိပ်ခန်း၊ မိသားစုအိပ်ခန်းများ၊ တစ်ယောက်ခန်းများလည်း ရှိနေပြန်သည်။ ခေါင်မိုးထက်တွင်မူ လေညှင်းခံရန် ပက်လက်ထိုင်ခုံများ ချပေးထားသည်။ မည်သည့်နေရာကို ရောက်နေသည်ဖြစ်စေ မြန်မာ့ဆက်သွယ်ရေးဂြိုဟ်တုမှ အခပေးငှားရမ်းထားသ ဖြင့် အမ်ပီတီ 4G နက်ဝါ့ခ်ကို သုံးစွဲနိုင်သည့်အပြင် သင်္ဘောမှ အခမဲ့ပေးထားသော မြန်နှုန်းမြင့် ဝိုင်ဖိုင်စနစ်ကို လည်း အခမဲ့ သုံးစွဲနိုင်သေးသည်။ ဝိုင်ဖိုင်ဖြင့် ဖုန်းမှ စာဖတ်နိုင်သလို စာအုပ်ငှားရမ်းဖတ်ရှုလိုပါကလည်း သင်္ဘောလက်မှတ် စမတ်ကတ်ဖြင့် ငှားရမ်းနိုင်သေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အများသူငါ ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည် ဖြစ်လိမ့်မည်။

တစ်ခါတုန်းက တက္ကသိုလ်မှာ… အမှတ်တရရှိတဲ့အေကြာင်းလေးတခုပေါ့ဗျာ။… အဲ့နေ့ကမှတ်မှတ်ရရ၁၂ရက်နေ့၅လပိုင်းလောက်ကပေါ့။ အေဝးသင် မေဂျာတွေစဖွင့်တဲ့အချိန်ပေါ့။အေဝးသင် မေဂျာဆိုလို့ ပြောရအုံးမယ်။ကျွန်တော်တို့ သိပ္ပံမေဂျာသမားတွေက၁ပတ်ခြား ၊အပတ်စဉ် စနေ၊တနင်္ဂနွေပဲ တက်ရတာလေ။ဒါပေမဲ့ အဲ့လို တပတ်ကို ၂ရက်ပဲ တက်ရတာလေးတောင် ကျွန်တော် စိတ်မပါဘူးလေ။ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေဆိုတာကကောင်းတာထက် မေကာင်းတာဆိုရင် ပိုပြီး ဝါသနာပါကြတာကိုးဗျ။(မှတ်ချက် ။။ဆရာကြီးဒီဇိုင်းဖမ်းပြီးပြောခြင်း။ ဟိဟိ ) အဲ့လိုနဲ့ကျောင်းကို ရောက်လာတယ်ပဲဆိုပါတော့။… အဲ့မှာစတွေ့တာဗျဇာတ်လမ်းကအခုမှ စလာတာ။ကျောင်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ကို ပန်းပေါင်းစုံ ခင်းကျင်းထားတဲ့ ပြပွဲလားအောက်မေ့ ရလောက်အောင် ဒီဇိုင်းအစုံအလင်နဲ့ ကျောင်းသူမမများကို တွေ့ရေတာ့တာပဲ။

အဲ့ထဲမှာအထူးခြားဆုံးတယောက်ကတော့ဗျာ ကဗျာဆန်ဆန် ပြောရရင်တော့ ကျွန်တော့်စိတ်ကို ညှိ့ယူသွားတဲ့ မျက်ဝန်းပိုင်ရှင်လေးပေါ့ ။သူပုံစံက ဖတ်နေကြ အပြာစာအုပ်တွေထဲကလို တောင့်တောင့် ထွားထွားလည်းမဟုတ်ဘူးပြီးတော့ ပိန်ပိန် ရှည်ရှည်ကြီးလည်းမဟုတ်ဘူးလေ။အနေတော်လေးပဲ။ ကျွန်တော်အနေနဲ့တော့ အံကိုက်ပဲပေါ့။ကျွန်တော်က အစစအရာရာမှာဇီဇာကြောင်တတ်တဲ့ လူလေ။အဲ့လို ဇီဇာကြောင်လွန်းလို့ အခုချိန်ထိ ရည်းစားဆိုပြီးလက်ဆုပ် လက်ကိုင်ပြစရာကို မရှိဘူး။သူနဲ့တွေ့မှ ကိုရိန်မိုးသီချင်းလို ဖြစ်သွားတော့တယ်။… “မင်းနဲ့တွေ့မှ မခိုင်တဲ့ နှလုံးသား ၊ တုန်ရီနေပြီ ချစ်လေးရေ”…အဲ့လိုလေးပေါ့။ လေရှည်နေတယ် မထင်ကြပါနဲ့ဗျာ။ဖီးလေးတက်နေလို့ပါခ်ခ် ။… မြင်မြင်ချင်းပဲ ချစ်မိသွားတာဆိုတော့ သူ့အကြောင်းစုံစမ်းရတော့ တာပေါ့ဗျာ။။သူ့နာမည်လေးကခိုင်ခင်နှင်းတဲ့ သူတက်တဲ့ မေဂျာက သချာင်္ကလေ။အဲ့လိုစုံစမ်းပေးတဲ့ ဘော်ဒါကိုလည်းကျေးဇူး ပြုရသေးတာပေါ့ဗျာ။စုံစမ်းတဲ့ အကြောင်းတော့ အကျယ်တဝင့် မရေးတော့ပါဘူး။လေရှည်နေတယ် ထင်မှာဆိုးလို့ ဟိဟိ။ သူ့နောက်ကိုလိုက် သူမသိအောင် ငေးကြည့် “လျှောက်ပြန်သံပေး ခြေအေးဝမ်းယောင် “တလလောက် လုပ်ပြီးတော့ ရလာတဲ့ အကျိုးဆက်ကသူ ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိ လာတယ်ပေါ့ ဗျာ။

ဟင်း .. ထွီ .. ဒီနားကလဲ နံလိုက်တာ .. ဟယ်တော့ … ခွေးချီး ” ပထဝီဆရာမ အေးအေး ထင်းရူးပင်ခြေရင်း၌ ဝင်ထိုင်ရင်း အလန်.တကြားအော်ရင်း ထိုင်ရာမှပြန်ထကာ ထမီကိုငုံ.ကြည့်နေခိုက် သူတို.သုံးဦးလစ်ထွက်ခဲ့ကြလေသည်။ သည်ကိစ္စ ဤကိစ္စ … ရေဆုံးရေဖျား အငယ့်အား ပြောပြရန် ကိုအောင်စိုးဝန်လေးနေမိသည်။ “အငယ်… ငိုချင်တယ် …အကိုစိုးရယ် ” “ငိုလေ.. ငိုလိုက် .. ခလေးတွေတော့ငိုရင် အားရှိတယ်တဲ့ ” “အကိုစိုးက မကြင်နာတတ်ဖူး ” “အကြင်နာဆိုတာ ဆယ်တန်းအောင်မှ ပြောရင်ပိုကောင်းမလားဆိုပြီး .. ငါဘယ်သူ.မှမပြောခဲ့ဖူးဘူး … အငယ်” “ဘာလဲ … ဆယ်တန်းမအောင်ခင်ပြောတော့ရော ” “စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ပျက်ပျယ်ရင် လူတွေမှာခံစားရလေ့ရှိတဲ့ ကြေကွဲမှုမျိုးကို .. ငါမခုံမင်တတ်သေးဘူး ” “အစ်ကိုစိုးမှ မချစ်တတ်သေးတာ ” “နင် ပက်ထရစ်ကို ဘာကိုချစ်တာလဲ ” “ဘယ်သိမလဲ …ချစ်တာပဲသိတာ ” အငယ်က ရှက်ရွံ.နီရဲသွားသောမျက်နှာလေးငုံ.သွားကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။ ရင်ဖိုလှိုက်မော လေသံလေးပါသည်။“နင့်အရွယ်က ငယ်သေးတယ် အငယ် … စိတ်လှုပ်ရှားတတ်တဲ့အရွယ်လေး .. ကိုယ့်ကိုချစ်တယ်လို.ပြောလာသူတိုင်းကို ရင်ခုန်တဲ့အချစ်လို.ပဲ နင်တို.နားလည်သေးတာ ” “အစ်ကိုစိုးစကားကို အငယ်လိုက်မမှီပါဘူး ” “အဲ့ဒါ အလကားနင်ပြောလိုက်တာ . ငါသိတယ် နားလည်တယ် … သိပ်နားလည်တယ် … ချစ်တယ်ဆိုတာ ဖိုမတွေအတွက် မလွဲမသွေ ကြုံလာရမဲ့ကိစ္စပါ … ငါအပြစ်မပြောဘူး … ဒါပေမဲ့ ပညာသင်နေတုန်းမှာ အနှောက်အယှက်မဖြစ်စေချင်ဘူး … အေး ဘွဲ.ရပြီးရင် စဉ်းစားတော့ ” “အိုးး မဟုတ်တာ … အချစ်ကိုသော့ပိတ်ထားလို.ရလား” “မတောက်တခေါက် ဝတ္ထုထဲကစကားလုံးတွေ ငါ့ရှေ.မှာမသုံးချင်စမ်းပါနဲ. အငယ်.. နင့်ထက် ငါစာဖတ်သန်တယ် ” ကိုအောင်စိုးစကားပြောရင်း ကျောင်းဝင်းအပြင်သို.လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။

ပုန်းညက်ဖြူ သည် ဦးအောင်ဇေဝင်းကို ကြောင့် အပျိုပေါက် ဘဝမှာ ဖိုမဆက်ဆံရေး လိင်ကိစ္စရပ်တွေကို စတင်သဘောပေါက် မြင်တွေ့ သိရှိခဲ့ရသည်လို့ ဆိုရမည် ။ မောင်းမကန်ကမ်းခြေက ဘန်ဂလိုကြီးပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အသံဗလံတွေကြောင့် ပုန်းညက်ဖြူ သွားကြည့်တဲ့အခါ ပထွေး ဦးအောင်ဇေဝင်းကိုသည် အိမ်ဖေါ်လေး စန်းစန်းတင့်ကို အတင်း ကျင့်ကြံ လိင်ဆက်ဆံနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ ကာမစပ်ယှက်မွုကို ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့ဖူး သိရှိသွားရတဲ့ ပုန်းညက်ဖြူသည် ဒီမြင်ကွင်းတွေကို အမြဲ နေ့စဉ်လို မြင်ယောင်မိပြီး ကာမစိတ်တွေလည်း နိုးထ မိရသည် ။ ဒီနောက်ပိုင်းမှာလည်း ဒီလို လိင်ဆက်ဆံတာတွေကို ထပ် တွေ့ချင်မိတဲ့ စိတ်တွေကြောင့် အမေ ဒေါ်မိုးပပမောင်နဲ့ ဦးအောင်ဇေဝင်းကိုတို့အိပ်ခန်းထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်ကြမလဲ ဆိုတာကို သိချင်မြင်ချင်မိခဲ့ရသည် ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ မြင်ရနိုင်မလဲ ဆိုတာ ကို နည်းလမ်း ရှိဖွေမိသည် ။သူတို့ ကာမပွဲတွေကို ချောင်းကြည့်ချင်မိသည် ။ ချောင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည် ။ စိတ်တွေ ထကြွတတ်လာတာမို့ ကိုယ့်ဖါသာ အာသာဖြေတဲ့ အကျင့်လည်း ရလာသည် ။

ညက ကိုသန့်အမူးလွန်ပြီး သူ့ချစ်သူနွယ်ဆိုသော ကောင်မလေးမှတ်ပြီး အတင်းဖက်အတင်းချုပ်လိုးခဲ့တာအတွက် စိတ်ထဲမှာတော့ မတင်မကျ ဒီကောင်လေးနိုးလာတဲ့အခါ စကားတောက်ကြည့်မယ်ဟု တွေးနေတုန်း ကိုသန့်က ထမင်းစားစားပွဲမှာ လာထိုင်တယ် ခေါင်းကို သူ့ဘာသာနှိပ်နေပြီး အရက်နာကျ ခေါင်းကိုက်နေပုံပေါ်တယ် ဒေါ်သန်းဌေး သံပုရာရည်တစ်ခွက်အမြန်ဖျော်ပြီး “” သား ကိုသန့်သံပုရာရည်လေး သောက်လိုက် သား ညကဘယ်လောက်တောင်သောက်ခဲ့လဲဒီခလေး ” ကိုသန့်လည်း သံပုရာရည်ကို သောက်ရင်း ခေါင်းကုတ်စဉ်းစားနေတယ် “” အန်တီဌေးသားကို အောင်အောင်လိုက်ပို့တာလား အောင်အောင် အလုပ်သွားပြီလား”” တဲ့ဒေါ်သန်းဌေး စိတ်ထဲပေါ့သွားတယ်အင်းဒီခလေးညက ကိစ္စဘာမှသိပုံမရအိမ်ခန်းထဲက ကိစ္စလည်း သိပုံမရ “”သားကို အန်တီကိုယ်တိုင် အခန်းထဲထိ တွဲပို့ပြီး ခြင်ထောင်ပါထောင်ပေးခဲ့တာ”” ကိုသန့်အံသြဟန်နဲ့ “ဟုတ်လား အဲ့လောက်တောင်မူးသွားတာလား”” ဒါနဲ့သားဘာလို့အဲ့လောက်သောက်ရတာလဲဆိုပြီးစကားကိုဆက်ပေးတယ်ကိုသန့်လည်း “” သားချစ်သူက သားကိုအဆက်ဖြတ်သွားလို့စိတ်ညစ်ပြီးသောက်မိတာပါ သူနဲ့သားအတော်တွဲခဲ့တာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ဖြတ်သွားတာ အာ့ကြောင့် ခံပြင်းတာရယ်ဝမ်းနည်းတာရယ်ကြောင့်ပါ ” ဒေါ်သန်းဌေးလည်း သူ့တူကို မိန်းမတွေနဲ့ပတ်သက်လို့မခံစားဖို့ခံစားချက်မကုန်ရင်လည်း ဒီလောက်ထိမသောက်ဖို့တရားဟောနေတော့တယ်ကိုသန့်လည်း အရက်နာကျလို့တရေးပြန်မှိန်းရင်းညကအဖြစ်ကို ပြန်စဉ်းစားနေတယ် သူ့အနေနဲ့မူးပေမဲ့အထင်မှားစရာ မမှတ်မိစရာမရှိ သူ့မှာရည်းစားမှမရှိတာသူ့အဒေါ်အရင်းဒေါ်သန်းဌေးက ယောင်္ကျားသေတာကြာပြီအသက်က ငါးဆယ်အရက်ပု လူကောင်က အနေတော်အသက်ထက်အရွယ်ကပိုနုတယ် အစကတော့ အဒေါ်ဆိုတဲ့အသိက ထိန်းထားသေးတယ် ဒေါ်သန်းဌေးအဝတ်လျှော်ရေးချိုးပြီးထမိန်ရေစိုနဲ့ကို နေ့စဉ်တွေ့ရပါများတော့ သူ့စိတ်တွေဖေါက်ပြန်လာတော့တာပဲ အသားမဖြူမညိုနဲ့ဗိုက်က ခလေး၃ယောက်လောက်မွေးခဲ့ပေမဲ့ ချပ်ရပ်နေတယ် တင်သားတွေက တင်းပြီး ကော့တက်နေတယ် အဝတ်ကို ဘရပ်နဲ့ကုန်းတိုက်တဲ့အခါမျိုးဆို ဖင်သားဆိုင်တွေက ထမိန်မှာတင်းကားပြီး မီးညောင့်ရိုးအတိုင်းခါးအထိ အချိုင့်အမြောင်းက ခွဲခြားထားတော့ မကြည့်ရမနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်။

ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်တော့သူကျတယ် သူကျတာကိုသူကအစောကတည်းကသိပြီးသား သူအဂ်လိပ်စာတစ်ဘာသာကို လုံးဝမဖြေခဲ့သူ့အိမ်ကစည်းကမ်းကြီးသည် ဒါဆိုဒါပဲ ဟိုဟာမလုပ်နဲ့ ဆိုတာမျိုးသူနဲ့အတူ သူ့အကို အမ နဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိသည်အားလုံးထဲမှာ သူကလွဲ၍ သူ့အဖေအမေရဲ့ စစ်စည်းကမ်းအတိုင်းနေကြသည် လိမ်မာကြသည်ပေါ့ သူကတော့ ခွေးဖြစ်မဲ့ကောင်ပေါ့သူက ညဏ်ရည်ကောင်းသည် သူဝါသနာပါတာကိုသာလုပ်မည်ဝါသနာပါတာလုပ်ရမှသာ သူအောင်မြင်မည်ဟု ခံယူထားသူအစတုန်းကတော့ သူ့ဝါသနာက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဂစ်တာသမားသူ့အိမ်ကမသိအောင်သင်တန်းကိုခိုးတက်ခဲ့ရသည် သင်တန်းကိုစ့်အားလုံးကြေညက်ပြီးဆရာကတောင်လက်ဖျားခါရသည် ရှိသမျှမုန့်ဖိုးလေးစုပြီး ဂစ်တာဝယ်သည် ဂစ်တာကို ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်မှာထားပြီး ကျောင်းလွှတ်ချိန်မှာ သွားတီးသည်သူ့အဖေကဒါကိုမြင်သွားပြီး အိမ်ရောက်တော့ ခြိုးခြိုးနှိမ်နှိမ်ပြောပြီး ရိုက်ပါလေရော ဒါနှင့်လားဇွဲမလျှော့ သဘောထားပြည့်ဝသော ကျူရှင်ဆရာအိမ်မှာ ဂစ်တာကိုလေ့ကျင့်ပြန်သည် ဒီတခါတော့ ကျူရှင်ဆရာအပါအဝင် သူ့ဂစ်တာသင်တန်းဆရာကိုပါ သူ့အမေနဲ့အဖေက သွားသောင်းကြမ်းကြတော့ သူအားနာမှုရှက်ရွံ့မှုတို့နှင့် မျက်နှာမပြဝံ့ အိမ်အပြင်လည်းမထွက်တော့ သူ့ကို ဂိုက်ဆရာခေါ်ပေးပြီးမောင်းပြန်သည် သူစာအားလုံးရသည် သို့သော် သူစိတ်မပါတော့ဒူးထောက်တောင်းပန်၍သောိ၎င်း အေးအေးဆေးဆေးပြောပြ၍သော်၎င်း သူ့ရည်မှန်းရာဝါသနာပါရာသာလုပ်ခွင့်ပြုပါရန် မိဘနှစ်ပါးကိုတောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း အကိုကဲ့သို့dsa အမကဲ့သို့ ဆေးကျောင်းဝင်ရန်သာရည်မှန်းရမည်ဟုပဲ ရာဇသံပေးလိုက်ပါတယ် သူရသမျှကို စုထားသည် ငွေအတန်အသင့်ရပါက သူဒီလို တိရစ္ဆာန်တွေကိုရိုက်သွင်းစည်းကမ်းလုပ်သော အိမ်၌မနေလိုတော့ ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်သောနေ့မှာပင်လျှင် သူတို့မြို့ကလေးကနေသူထွက်ခွာလာခဲ့သည် အဖေနဲ့အမေကို အိပ်ပျော်နေစဉ်ကန်တော့ခဲ့ပြီး မောင်နှမအားလုံးကို သူချစ်ကြောင်းစာတိုလေးတစ်စောင်သူရေးခဲ့သည် အဝေးတကာ့အဝေးဆုံးရောက်အောင်သွားရင်းထိုင်းမြန်မာနယ်စပ်မြို့ကလေးဆီသူရောက်ခဲ့တော့သည်။

အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းနဲ့ ဒချိဒချိ

ဒီနေ့ အလုပ်ပိတ်ရက်ဖြစ်လို့ သူရတစ်ယောက် အိမ်မှာဘဲ အေးဆေး အနားယူမယ်လို့တွေးပြီး စားစရာအချို့နဲ့ အမြည်း အနည်းငယ် ဝယ်ကာ City mart မှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ငွေရှင်းကောင်တာ အရောက်တွင် “ဟယ် နင် သူရ မဟုတ်လား “ “အယ် နင်က ဆန်နီ ဆန်နီ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား “ “အေးလေဟယ် နင်ကလည်း မတွေ့တာကြာလို့ မမှတ်မိတော့တာလား “ “အေးဟဲ့ ငါတို့လဲ မတွေ့တာကြာပြီ နင် အခု ဘယ်သွားမှာလဲ “

ဟု သူရမှ မေးရာ “ငါ လှည်းတန်းဘက်မှာ အဆောင်ငှားနေတာဟ ပျင်းလို့ ဒီဘက်မှ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မယ်ဆိုပြီး ထွက်လာတာ သူက မရှိတော့ ငါလဲ ဈေးဝင်ဝ။်ပြီး ပြန်မလို့ဘဲ” “အဲ့ဒါဆို အေးဆေး စကားပြောရအောင်လေ ငါ့ တိုက်ခန်းလိုက်ခဲ့ပါလား ငါလဲ နားရက် ဆိုတော့ နင့်ကို ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ကျွေးမယ်လေ” “အေးလေ ကောင်းတာဘဲ ငါလဲ ပျင်းနေတာဆိုတော့ လိုက်ခဲ့မယ်လေ “ သူရ လည်း ဆန်နီ နှင့် အတူ တိုက်ခန်းဆီသို့ လမ်းလျောက်လာခဲ့လေသည်။ ဆန်နီ နှင့် သူရတို့သည် စတိတ်ကျောင်း တက်ချိန်မှ တက္ကသိုလ် တက်ချိန်အထိ မေဂျာအတူတူ တက်ခဲ့ကြသော သူငယ်ချင်းများဖြစ်လေသည်။ ဆန်နီမှာ ကျောင်း တုန်ူက ဘဲများနှင့် ဇာတ်လမ်းများစွာ ရှိခဲ့ဘူးပြီး သူရမှာ အေးဆေး ပုံမှန်နေသော သူလည်းဖြ်းသည်။ သူရ တိုက်ခန်ူရှေ့သို့ ရောက်သော် တိုက်ခန်း တံခါး ဖွင့်ပီ့း တိုက်ခန်းသို့ ထဲသို့ဝင်သောအခါ “ဟယ် နင့်တိုက်ခန်ူးက အလန်းဇယားပါလား နင့်ကိုယ်ပိုင်လား “

အထက်ကောင်းကင်ပြင်တွင်ညှိ့မှောင်အုပ်ဆိုင်းလျက်၊ လူနေရပ်ကွက်များမှာလည်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်လှသည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်ခုသော တိုက်ခန်းအပေါ်ထပ်၌ မိန်းမပျိုနှင့်ယောက်ျားပျိုတို့မှာ အဝတ်အစား ဗလာကျင်းလျက် ရှိနေကြသည်။ ယောကျ်ားပျိုမှာ ရဲနိုင်ဖြစ်ပြီး၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ကာယဗလ တောင့်တင်း၏။ အထူးသဖြင့် လီးမှာ တစ်ထွာခန့်ရှိပြီး တုတ်ခိုင်၏။ မိန်းမပျိုမှာ မမအေး ဆိုသူ ဖြစ်ပြီး အပျိုကြီး ပူပူနွေးနွေးဖြစ်၏။ ရဲနိုင်၏ကြီးမားသော လီးကြီးမှာ သူမ၏စောက်ပတ်အား ခေါင်းညိမ့်ခေါ်နေသလို တဆတ်ဆတ် မာတောင်နေပေသည်။ရဲနိုင်သည် နို့နှစ်လုံးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ချေမွနေသဖြင့် သူမမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ထိုးထိုးတွန့်တွန့်ဖြစ်လာပြီး၊ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကို ကော့ပေးတော့ ကစားလာလေ၏။ “မောင်လေး မမကို နှိပ်စက်နေတာလားကွယ်…” ရဲနိုင်သည် ဘာစကားမျှပြန်မပြောပဲ စောက်ပတ်တပြင်လုံးကို အသာအယာပွတ်သပ်နေသဖြင့် သူမ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ စောက်ရေကြည်များက အဆမတန်ထွက်ကျလာရာ တေ့ထားသော လီးထိပ်ဖျား တစ်ခုလုံး စိုရွှဲနေလေတော့သည်။ “ချစ်ခွင့်ပြုပါတော့ နော် မမအေး” “ဒီအခြေရောက်မှတော့ မထူးပါဘူး မင်းထင်သလိုပြုတော့…” “ဝမ်းသာလိုက်တာ မမအေးရယ်…” ရဲနိုင်သည် အ”ကိုက်တွေ့လာသည်ဖြစ်၍ သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကို လက်နှင့်ထပ်မံဆွဲကားပြီး စောက်ရည် အရွှဲသားနှင့် ပြဲအာနေသော စောက်ခေါင်းရဲရဲကြီးအတွင်းသို့ သူ၏လီးကြီးကို ဆောင့်ထိုးလိုက်ရာ… “အမလေး…ကျွတ်ကျွတ်…နာလိုက်တာ မောင်လေးရယ်…” သူမသည် လင်မရှိသော အပျိုကြီးဖြစ်သောကြောင့် ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အလိုး အဆောင့်၊ အညှောင့် တို့ကို မခံခဲ့ရဘူးသည့်အပြင် ရဲနိုင်၏လီးကြီးမှာ မနားတမ်းဝင်သွားသဖြင့် ယောင်ယမ်းအော်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။