Posts

ကျမနာမည်က ဇင်ဇင်ပြုံးပါ..။ သိတဲ့အတိုင်းပါဘဲ..။ ရင်အုံကြီးကြီး ၊ တင်သားထွားထွား နဲ့ မြင်ရတဲ့သူ ဘဝင်ဆူသွားရစေတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ..။ ကျမအသားက ခပ်ညိုညိုနဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ခပ်တောင့်တောင့်ပါ..။ သူများတွေက ပြောကြတယ်လေ..။ ကျမကိုယ်ခန္ဓာက ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့ ဖုထစ်မို့မောက်နေရမယ့်နေရာတွေက ဖုထစ်မို့မောက်နေသတဲ့ ရှင်ရယ်..။ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားက ပြောရရင်တော့ အရပ်က ၅ ပေ မပြည့်တတ်ပေမဲ့ ရင်က ၃၉ ၊ ခါးက ၃၀ ၊ တင်က ၄၀ ရှိတယ်ရှင့်..။ ကျမရဲ့ ဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေက ထွားထွားပြည့်ပြည့် တင်းတင်းကားကား ဖြိုးဖြိုးအိအိကြီးတွေပါ..။ ကျမ လမ်းလျှောက်သွားရင် ကျမဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေ အချက်ကျကျနဲ့ အနိမ့်အမြင့် လှုပ်ရှားနေပုံတွေက မြင်ရသူ ပုရိသယောက်ျားတွေရဲ့ စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်စေတာပေါ့ ရှင်..။ သူတို့ရဲ့ ကိလေသာ ရာဂမီး ရမ္မက်တွေကို ပိုပိုပြီး ထကြွစေတာပေါ့ ရှင်..။ ကျမရဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းမို့မောက်ပြီး တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင်းဝင်းအိအိ ရှိနေတယ်..လေ..။ ဒီတော့ ကျမကို တွေ့တဲ့သူတိုင်းက စိတ်မထပဲ နေပါ့မလား ရှင်..။ ကျမ လမ်လျှောက်သွားရင် ကျမကို ကြည့်ပြီး အားရကျေနပ်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေ စိတ်ထဲမှာ ကာမမီးတောက် တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်နှာတွေ ၊ ကျမကို ကစ်ချင်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရပါတော့တယ်…ရှင်..။

မြို့စွန်တနေရာ အဝေးပြေးလမ်းမကြီး အနောက်ဖက် ပျံကျဈေးလေးက ရောင်းသူဝယ်သူ အသံပေါင်စုံနဲ့ ဆူညံနေတာဗျို့။ ကျုပ်လည်း မိန်းမကို ဈေးခင်းပေးပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

” မချို ငါပြန်ပြီ နေ့လည်ကျမှ လာတော့မယ် “

” အင်းပါ ကိုမောင်ခြိမ့် … အိမ်ရောက်ရင် ကလေးသေချာကြည့်နော် “

ကျုပ်မိန်းမ မချိုကလည်း ရောင်းမယ့်ပန်းတွေ ရေဝတ်အုပ်ရင်း ပြန်နှုတ်ဆက်နေတာပါ။ ဟုတ်တယ် ကျုပ်နာမည် မောင်ခြိမ့်ဗျ။ ငယ်ငယ်ထဲက အတူနေရတဲ့ ဘဒွေးက ပေးထားတာ။ မိဘတွေက ကျုပ်ကလေးဘဝထဲက ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ဆုံးသွားတော့ မမှတ်မိတော့ပါဘူး။ ဘဒွေးကပဲ လေးတန်းထိ ကျောင်းထားပေးပြီး တောင်ယာဝင်လုပ်ခိုင်းတာ။ကျုပ်က အပင်ပန်းခံနိုင်ပေမယ့် တောင်ယာအလုပ်ကျ ဝါသနာမပါဘူးဗျ။ ဒါနဲ့ လူပျိုပေါက်ရောက်တော့ ဘဒွေးက ဆိုက္ကား တစ်စီးဝယ်ပေးပြီး ဒီဈေးလေးထဲ ဂိတ်ထိုးခိုင်းတော့တာပဲ။

ကျုပ်ဆိုက်ကားနင်းတော့ ၃ နှစ်လောက်ကျ ဘဒွေးလည်း ဆုံးရော။ ကျုပ်အိမ်ထောင် မကျခင်ကတည်းက မြှာပွေတယ်ခေါ်မလား ဂေါ်စွံတယ်ခေါ်မလားပဲ။ ပန်းရံသမကနေစပြီး ဆရာဝန်ကတော်တွေထိ ညီမ မမ အဒေါ်အရွယ်တွေ အကုန်လိုးဖူးတယ်။ ကြွားတာတော့ မဟုတ်ဖူး ခုထိကို ကျုပ်တို့နေတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ကျုပ်မိန်းမ မသိအောင် စားနေတာပါ။

တပေါက်ပေါက်ကျနေသော ရေစက်ရေပေါက်များကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးပေါင်းစုံ လွင့်မျောနေသော နွယ် “နွယ်ရေ သမီး ရေချိုးနေတာကြာပြီနော်။ရုံးချိန် နီးပြီ” “ဟုတ် မေမေ” မေမေ့ အသံကြားမှ သတိဝင်လာပြီးရေချိုး အလှပြင်ကာ ရုံးချိန်အမှီ ထွက်လာခဲ့ပါသည်။ ရုံးရောက်ပြီ ဆိုသည်နှင့် ပူဆွေးမှုများကို ဖုံးကွယ်ရင်း ဟန်လုပ်ပြုံးနေရသည်။ တနေ့တာကုန်လွန်ခဲ့သော်လည်း မောင့်အပေါ်ထားရှိမိ‌သော ချစ်ခြင်းတရားနှင့် အလွမ်းတွေကို မေ့ပျောက်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါ။

တပါးသူနှင့် ပျော်မြူးနေသော မောင့်ပုံရိပ်များသာ နွယ့်အမြင်အာရုံအတွင်း စွဲထင်‌နေခဲ့ပါသည်။ ချစ်ခြင်းနှင့် မုန်းခြင်းလွန်ဆွဲပွဲတွင် အနိုင်ရခဲ့‌သောမုန်းခြင်းကြောင့် ခွဲခွါခဲ့သော်လည်း ပူလောင်စွာ ခံစားနေမြဲဖြစ်သည်။ “မတစ်ယောက်ပဲချစ်တာပါ ။ဆက်ကိစ္စနဲ့ အချစ်နဲ့ တခြားစီပါမရယ်။သာယာမှုကို ရှာတိုင်း အချစ်မဟုတ်ပါဘူး။မကို မခွဲပါရစေနဲ့”ဆိုသောမောင့် စကားသံများ အကြားအာရုံတွင်းဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းမိသည်။ စိတ်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ မကပ်သော နေ့စွဲများစွာကို အားတင်းကျော်ဖြတ်ရဦးတော့မည်။

အမေတခုသမီးတခု ဖြစ်ပြီး မြိုသိပ်ခြင်းမှာ နေသားကျနေသော သူမအတွက် ရင်ဖွင့်ဖော်က ရှားပါးလှသည်။ မောင်နှင့် မိမိ၏အကြောင်းကို မသိသော ပတ်ဝန်းကျင်တခု၌ စိတ်ထွက်ပေါက်ရှာရန်အတွက် အကောင့်တုတခု ဖွင့်သုံးဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ စိတ်ပြေလက်ပျောက် သုံးရာမှ အထီးကျန်ဆန်သောနွယ်တစ်ယောက် အားလပ်ချိန်တိုင်းသုံးရင်းဖြင့် အကောင့်တုတွင် နေသားကျလာခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းမျိုးစုံ လက်ခံခြင်း၏ အကျိုးဆက်အဖြစ် နယ်ပယ်ပေါင်းစုံမှ လူတန်းစားမျိုးစုံနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။

တစ်နာရီနီးပါးလောက်လိုးပြီး နှစ်ယောက်သား လရည်နှင့်စောက်ရည်များ ပြိုင်တူပန်းထွက်ကာ ကိစ္စပြီးလိုက်ကြရသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့် ဒီတစ်ကြိမ်တွင်လည်း နှစ်ချီဆက်တိုက်ပြီးလိုက်ရခြင်းဖြစ်၍ အားတော်တော်ပျော့သွားကာ ထူးကျော်ရင်ခွင်ထဲ အသာဝင်ရောက်ကာမှိန်းနေလိုက်ရလေသည်။ “ထူးကျော်ရယ် မမ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်သလဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားလို့တောင်မရဘူးကွယ် အပျော်ကနေအပျက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုူးပဲ ထင်ပါတယ် ” သူမက နောင်တရသလို ပြောလိုက်မိသည်။ ထူးကျော်က သူမပါးပြင်ကလေး အသာအယာနမ်းပြီး ချော့မော့နေရလေသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့် သူမအကြောင်းတွေ ထူးကျော်ကို ပြန်လှန်ပြောပြသည်။ သူမအသက် ၁၉ နှစ်သမီးလောက်မှာ လင်နောက်လိုက်ပြေးသည့်အကြောင်းတွေ သမီးနှစ်ယောက်ရှေ့နောက်ဆင့်မွေးပြီး သမီးကြီး ၈ နှစ်သမီးလောက်တွင် ယောက်ျားဖြစ်သူ နိုင်ငံခြားသင်္ဘောလိုက်ရင်း အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ကာ ဆုံးပါးသွားပုံတွေ သူမတို့နှစ်ဖက်မိဘတွေက လူချမ်းသာတွေဖြစ်ကြ၍ ဘဝကိုအပူအပင်မရှိဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ရန်ကုန်မြို့တွင် ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်းဝယ်ယူပြီး နေထိုင်ခဲ့ကာ လင်သည်ဖြစ်သူသေဆုံးချိန်ကျမှ သမီးနှစ်ယောက်နှင့် ကသီလင်တဖြစ်ခဲ့ရ၍ နယ်ရှိမိဘတွေပြန်လည်ပြောင်းရွေ့လာခဲ့ရကြောင်း။

တိုက်ခန်းကိုလည်း ပြန်လည်ရောင်းချပြီး မိဘတွေနှင့်အတူ ဒိုးတူပေါင်ဖက် လုပ်ကိုင်စားသောက်နေလာခဲ့ကြောင်းများ ပြောပြပါသည်။သမီးတွေအရွယ်ရောက်၍ သမီးကြီးသန္တာက အသက် ၂၁ နှစ် အငယ်မနီလာက ၁၈နှစ်သမီး အရွယ်လောက်မှာ အိမ်ထောင်အသီးသီးကျကာ တစ်ယောက်က မြိတ်ထားဝယ် အငယ်မက တစ်ဖက်နိုင်ငံမှာ သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြကြောင်း ထူးကျော်အကြောင်းစုံသိလိုက်ရသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့်က ယခုအချိန်မှာ မိဘတွေလည်းမရှိရှာတော့ဘဲ မောင်နှမသားချင်းတွေ တကွဲတပြားဖြစ်ကာ စုဆောင်းထားသမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို တတိတိထိုင်စားရင်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့်လုံးပါးပါးကာ အထည်ကြီးပျက်ဘဝကို ရောက်ရှိနေလေပြီ။ သမီးနှစ်ယောက်ဆီက လစဉ်ပုံမှန်ပေးပို့လာသော ငွေကြေးများကို ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ်သုံးစွဲပြီး ဘဝကို ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နှင့်ဖြတ်သန်းနေရလေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ သူမဘဝမှာ သမီးနှစ်ယောက်ရဲ့အဝေးမှာနေရပြီး တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဆန်လှသည်ဟု ဆိုရချေမည်။ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်လိုတာကိုယ်ရကြပြီမို့ အတွေးကိုယ်စီနှင့်ငြိမ်နေကြပြီးနောက် ဒေါ်နီနီမြင့်က … “မောင်လေး မမတို့ တစ်နေ့လုံး ဒီလိုနေကြဖို့ မသင့်ဘူးထင်တယ် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်းကြည့်ရဦးမယ် မင်းဖက်က ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ညဖက်ကျမှ မမအိမ်နောက်ကနေ ပတ်ပြီးလာခဲ့လိုက်ပါ မမအိမ်တံခါး ဖွင့်ပေးထားမယ် ” “ကောင်းပါပြီ မမ မမလည်း ကျွန်တော့်ကြောင့် မောလှရောပေါ့ ကျွန်တော်တော့ ဒီလို မမျှော်လင့်ဘဲ မမနဲ့ အဆုံးစွန်ထိ ချစ်ခွင့်ရတာကို ကျေနပ်မဆုံးပါဘူး ” ။

ရွာလမ်းတစ်လျောက် လက်ချင်းချိတ်ပြီး လျှောက်လာတဲ့ သူတို့အတွဲကို တွေ့တဲ့လူတိုင်းက အထူးအဆန်းသဖွယ် ငေးကြည့်နေတာကြောင့် ရဲလေး ရှက်သလိုလိုတောင် ဖြစ်လာသည် ။ ဒီရွာသားဖြစ်တဲ့ သူ့ကြောင့်တော့မဟုတ် သူ “မ´´လို့ခေါ်တဲ့ ခင်ယုလွင် ကြောင့်ဆိုတာလဲ ရဲလေးသိသည်။ ရွာကလူတွေ မြို့သူ မြို့သားဆိုရင် ဇွတ်ကြီးအထင်ကြီး အားကျတတ်တာကိုသူမကြိုက်ချင် … တောသူတောင်သား ဘဝသမားတွေပီပီ ညိုညိုညစ်ညစ် အသားအရောင်တွေကြားမှာ ဖြူဖွေးစိုလဲ့နေတဲ့အသားရည်ကြောင့် ခင်ယုလွင်က ပိုလို့ထင်ပေါ်နေသည်။ ရင်သား အခြေကနေစပီး ခါးအထိ မသိမ်လွန်း မတုတ်လွန်းပဲ ပြေဆင်သွားတဲ့ကိုယ်လုံးရှပ်ရှပ်လေးရယ် ခါးအောက်ပိုင်းမှာ ပြည့်တင်းကော့ကားနေတဲ့ တင်သားစိုင်ကြီးတွေ ကို ရေချိန်ကိုက်လာဟန်တူတဲ့ ငယ်ငယ်ကဆော့ဖော်ဆော့ဖက်ကောင်တွေ ကြည့်ပီးပစ်မှားသွားတာကိုလဲ ရဲလေး… ခပ်ပြုံးပြုံးပဲ တုန့်ပြန်မိသည်။ စိတ်ထဲကတော့ အိမ်ပြန်ချင်နေသည်။ “မ´´ `ဟင်´ “ရှေ့ဆက်သွားရင် မြစ်ကမ်းပဲရှိတော့တာ အိမ်ပြန်ရအောင်´´ “မောင်ကလဲ အခုမှထွက်လာတာကို အဲ့မြစ် ဘက်ပဲသွားမယ်လေ အိမ်ရှင်ကဧည့်ဝတ်မကျေမလုပ်နဲ့နော် ´´ တားရမဲ့ပုံမရှိတာနဲ့ တစ်လမ်းလုံး တွေ့သမျှလူ ပြုံးပြပြီး နှစ်ယောက်သား မြစ်ဆိပ်ဆီဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

ကမ်းစပ်ရောက်လို့ လူတစ်ယောက်မှမမြင်မှ ရဲလေး သက်ပြင်းချမိသည်။ “မောင်တို့ရွာက သာသာယာယာရှိသားပဲ´´ မျက်စိတဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင် ဝေ့ဝှိုက်ကြည့်ပြီး ခင်ယုလွင်ကပြောလာသည်။ ရဲလေးဆီကအသံထွက်မလာတာကြောင့် ခင်ယုလွင် သူ့ဘက်လှည့်ကြည့်တော့ ဖုံးဖွင့်ပီးစိုက်ကြည့်နေတာတွေ့တာနဲ့ လက်ထဲကဖုံး ဆွဲလုယူကြည့်သည်။ “ဒါကြည့်ရမဲ့ အချိန်လား´´ “ရွာထဲကကောင်တွေ ဇာတ်ကားတောင်းနေတာလေ အဲ့ဒါဖုံးထဲရှိသေးလား စစ်နေတာ´´ “ပိတ်လိုက်စမ်းပါ မောင်ရာ မဲမဲသဲသဲကြီးတွေရွံစရာကြီး´´ “ဖြူတဲ့ကပ္ပလီရှိလို့လား …မ… ရဲ့´´ “ပိတ်လိုက်တော့ ဒီမှာစကားပြောနေတာကို´´ “ကဲ ပြောဗျာ ပြောတော့´´ ရဲလေး…ခင်ယုလွင် သူတို့ရွာအကြောင်းမေးသမျှ စိတ်မပါလက်မပါ ဒိုင်ခံဖြေရတော့သည်။ မှောင်စပြုမှ သူ့အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ တစ်နှစ်ကျော် ဆိုတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ရဲလေး နဲ့ ခင်ယုလွင် တော်တော်ခရီးပေါက်ခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုရမည် ။ ရွာကနေ မြို့တက်… ကျောင်းသွားတက်ရာက ကျောင်းပီးလို့ ဘာအလုပ်လုပ်ရမယ် မှန်းမသိဖြစ်နေချိန် ကားဝပ်ရှော့တစ်ခုမှာ အချိန်ပိုင်း ဝင်လုပ်ခဲ့ရာက သူတို့ ဆီကားလာပြင် ရေလာဆေး နေကြ သူ့ထက်အသက်သုံးနှစ်ခန့်ကြီးတဲ့ ခင်ယုလွင်နဲ့ ရဲလေးဆုံခဲ့သည် ။ ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းဆန်မည် ။ ရဲလေး ကိုယ်တိုင်လဲ သူ့လို ရုပ်ရည်ကလွှဲလို့ ဘာမှမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ခင်ယုလွင် ပြန်ချစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို … ။

တနေ့ကျော်စွာတယောက် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက ကျော်စွာမိဘတွေကို စာပို့ပြီးရုံးခန်း ခေါ်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျော်စွာကျောင်းပြေးတဲ့အတွက်ပါ။ ကျော်စွာ ကျောင်းဘယ်လောက်ပြေးသလဲဆိုရင် တစ်လမှ သုံးရက်ထဲ ကျောင်းတက်ပါတယ်။ ဆရာကြီးသတိပေးလို့ ကျောင်းပြန်တက်တဲ့အချိန်မှာ ကျော်စွာအတွက် အရမ်းပျော်စရာကောင်းတဲ့နေ့လေးဖြစ်လာပါတယ်။

ဆရာမလေးစိမ်းစိမ်းစိုတယောက် ကျော်စွာတို့အခန်းထဲကို ရောက်လာတော့ သူတခါမှ မမြင်ဘူးတဲ့ ကျောင်းသားလေး ကျော်စွာကို တွေ့လိုက်ပါတယ။် ဆရာမလေးစိမ်းစိမ်းစို ကျော်စွာဆီ လျှောက်လာပါတယ်။ ကျော်စွာဆီ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာတဲ့ဆရာမလေး စိမ်းစိမ်းစိုဟာ အရမ်းလှပါတယ်။ အသားအရေက ဝင်းဝါပီး အရမ်းကိုကြည့်ကောင်းပါတယ်။ အဖြူရောင် ရင်ဖုံး အင်္ကျီလေးနဲ့ ကျောင်းစိမ်း ထမီလေးကို ခပ်တင်းတင်းလေး ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ ဆံပင်ကိုထုံးထားပီး သနပ်ခါး ပါးကွက်ကြားလေး နဲ့အရမ်းလှနေပါတယ်။ ဆရာမလေးစိမ်းစိမ်းစို ကျော်စွာကိုမေးတယ်။

” မင်းကကျောင်းသားသစ်လား” တဲ့ ကျော်စွာပြုံးနေလိုက်တယ။် ဘေးက သူငယ်ချင်တွေကလဲ ပြုံးလို့ပေါ။့ အဲတာနဲ့ ဆရာမလေးက ” မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ” လို့မေးတယ်။ ဘယ်ဆရာ ဘယ်ဆရာမနဲ့မှမတည့်တဲ့ ကျော်စွာတယောက် ဆရာမရဲ့အသံလေးကြားတော့ တစ်ခါမှမခံစားဖူးတဲ့ ခံစားမှုမျိုးဖြစ်လာပါတော့တယ်။ “မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ” “ကျော်စွာပါ’ “အော်ကျော်စွာဆိုတာ မင်းလား” “ဟုတ်ကဲ့” “မင်းက တော်တော်နမည်ကြီးတာဘဲ ဒီကျောင်းမှာ ဘောလုံးကန်တာ အရမ်းတြော်ပီး ခရိုင်ထိပါသလို ကျောင်းသူလေးတွေ ပါးစပ်ဖျားမှာလဲ မင်းက ရေပန်းစားတဲ့ kingတယောက်ဘဲ ပြီးတော့ မင်းနာမည်အကြီးဆုံးက ကျောင်းပြေးတာဘဲကွ အဲဒီတော့ မင်းဒီနေ့ ဆရာမအိမ်ကိုလိုက်ခဲ့ပါ မင်းကိုအပြစ်ပေးရမယ်”

ကျုပ်က အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်လုပ်ငန်း လုပ်ပါတယ်။ အိမ်ပွဲစား ပေါ့လေ။ ကိုယ့်ဝါသနာနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့အလုပ် ဆိုတော့လည်း ဒီအလုပ်ကို လုပ်ရတာ ပျော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်မှာ နာရီ ၄၀ လောက် တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် ဖိနပ်ပေါက်အောင်သွားပြီး အာပေါက်အောင် ပြောရ ဆိုရတာတော့ သိပ်မသက်သာလှပါဘူး။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေလို ပိတ်ရက်မျိုးဆို ပိုဆိုးတာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒီအလုပ်ကို ထီးဖြူ ဖိနပ်ပါး အလုပ်လို့ လူတွေ ပြောကြတာကိုး။ အိမ်ရောင်းချင်တဲ့ သူတွေက ကျုပ်ကို နေ့လည် ၁၂ နာရီ လောက်ကနေ ညနေ ၄ နာရီအထိ အချိန်အတွင်းမှာ ဝယ်မယ့်သူတွေကို လာပြစေချင်ကြတာ။ တစ်နေ့လုံးနီးပါး ဆိုပါတော့ဗျာ။ ဝယ်မယ့်သူလေး တစ်ယောက် နှစ်ယောက်လောက် လာကြည့်မယ့်အရေးကို ကျုပ်က တစ်နေကုန် ကျောတောင့်အောင် တပိန်ပိန် တလိမ်လိမ်နဲ့ သွားစောင့်ပေးရတာပါပဲ။ သူများအိမ်မှာ သွားနေရတာဆိုတော့ ကိုယ့်အိမ်လိုလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလို့ ဘယ်ရပါ့မလဲ။ ဣန္ဒြေကြီး တစ်ခွဲသားနဲ့ အတောင့်လိုက် ထိုင်နေရတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ပဲ နှင်းမြူတွေ အုံ့မွိုင်းပြီး ခိုက်ခိုက်တုန်အောင်အေးတဲ့ ဆောင်းရာသီရဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို ရောက်လာပါတယ်။ အဲဒီနေ့မှာ ကျုပ်က ရောင်းမယ့်အိမ်တစ်လုံးကို သွားပြတာဗျ။ အိမ်က နေရာအချက်အချာလေးလည်း ကျပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လေးလည်း ကောင်းတယ်။ အိမ်ရှင်တွေက ပြောင်းသွားပြီဆိုတော့ အဲဒီအိမ်မှာ လူမရှိဘူးပေါ့ဗျာ။

သူ့နာမည်က သဇင်။ကျွန်တော် ပထမဆုံး လိုးခဲ့ဖူးတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ သူက ကျွန်တော်၈ တန်း နှစ်တုန်းက သင်္ချာကျူရှင် ဆရာမလေ။ အဲဒီတုန်းက နေ့တစ်နေ့ကို ခုထိပြန်သတိရနေတုန်းပဲဗျာ။စနေနေ့တွေဆိုရင် မသဇင်ကကျွန်တော်ကို မနက် ၉ နာရီကနေ ၁၁ နာရီထိ လာသင်တယ်။အဲဒီစနေနေ့ကတော့ အဖေနဲ့ အမေက အလှူတစ်ခုကိုသွားနေတော့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော်လည်း မသဇင် မလာခင် ငှားထားတဲ့ သြကားကို ဖွင့်ကြည့်နေမိတယ်။သြကားကြည့်နေရင်း မသဇင်ကိုမှန်းပြီး လက်ကလည်း ဂွင်းတိုက်နေမိတယ်။

မှန်းဆိုသြကားထဲက မင်းသမီးက သူနဲ့ တော်တော်ကို တူတာကိုး။ အပြင်မှာကလည်း မိုးတွေရွာနေတာမှ သည်းသည်း မည်းမည်းပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘဲလ် တီးသံကြားလို့သြကားကို အမြန်ပိတ်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်တော့ မသဇင်ဖြစ်နေတယ်။မမ တစ်ကိုယ်လုံးလဲ မိုးရေတွေရွဲလို့ပါလား။ အေးဟယ် မိုးက သည်းလွန်းတော့ထီးဆောင်းတာတောင် မလုံဘူး။ ကျွန်တော် မေမေ့ အဝတ်တွေသွားယူပေးမယ်။မမအဝတ်တွေ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေသွားညှစ်လိုက်။ ပြီးမှ မေမေ့အဝတ်တွေနဲ့ လဲလိုက်။ အဲဒီအချိန်မှာ မသဇင်ရဲ့ မျက်စိတွေက အောက်စိုက်နေတာကြောင့် သူ့မျက်စိလမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်တော့ သြကား ကြည့်ထားလို့ ပုဆိုးအောက်က တောင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လီးကို ကြည့်နေတာ မှန်းသိလိုက်ရတယ်။

အပိုင်း (၄) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း

ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို ပါးအပ်ထားတဲ့ အညို့အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းလာလို့ အလန့်တကြား အညို့ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာလေးက နီမြန်းနေပြီး စိတ်ထလာမှန်းသိလိုက်ပြီ။ ကျနော့်ကိုလည်း အတင်းပွတ်သပ်စပြုလာပြီး .. တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ဘာတွေမှန်းမသိ ပြောလာတယ်။

“မောင်.. ဟင်းးဟင်းးးး .. အညို့ကို တစ်ခါလောက် ချစ်ပေးနော်..။ ဝင်နီ ပြန်မလာသေးပါဘူး..။ လာပါ မောင်ရယ်…။ အညိုလေ တအားဖြစ်လာလို့ပါ..။ အညို့ကို သနားတယ်မလား…။ မောင်ချစ်တာမခံရတာ လနဲ့ချီသွားပြီ.. အရမ်းသတိရတယ်.. သိလားးး ..။ နော် မောင်နော်…။ ဝင်နီနဲ့ မောင်ချစ်တာတွေ ဟိုဖက်အခန်းကနေကြားရတိုင်း…. အညို့ဟာလေးကို ပွတ်ပွတ်ပြီးး …ဟင်းးးး..ဟင်းးးးး .. မောင်လို့ ..။ အညိုဟာ အချစ်ငတ်နေတာပါကွယ်..။ အားရပါးရ တစ်ခါလောက် ချစ်ပေးနော်… ဟားးးး ဟားးးးးး !!”

“ပြွတ်..ပလွတ်..ပြွတ်..”

ပြောချင်ရာတွေပြောရင်း ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ထားတယ်။ ကျနော့်လည်တိုင်ကို ဖက်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်တယ်။ ကျနော် သူ့ကိုယ်လုံးလေးကို တွန်းဖယ်နေတာဗျာ။ မရဘူး အတင်းကြီးဖက်ထားပြီး ကျားနာခဲ ခဲထားပြီ။ သူ့ ရင်ကွဲဆွယ်တာ အပြာလေးကို အတင်းဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ဘရာပန်းရောင်လေးကို လှန်တင်လိုက်တော့.. အိစက်လှပတဲ့ နို့ညိုစိုစိုကြီးတွေ ပေါ်လာတယ်…။

အပိုင်း (၃)

မညိုညိုရဲ့အိပ်ခန်းထဲ ကျနော်ဝင်ပြီး ရေစိုဘောင်းဘီတိုနဲ့ အတွင်းခံကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူ့ကုတင်ပေါ်မှာတွေ့တဲ့ တဘက်ဖြူဖြူလေးကိုပတ်ပြီး အိပ်ခန်းပြူတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်တော့ အခန်းထဲမှာ မှောင်သွားတာနဲ့ မီးချောင်းခလုတ်ကြိုးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။ မညိုညိုရဲ့ ကုတင်ပေါ် တင်ပါးလွဲထိုင်နေရင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့အစ်မပါဆိုပြီး စိတ်ကို တင်းထားလိုက်တယ်။ ခဏလေးနေတော့..

“ဝင်လာမယ်နော်”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေတဲ့ ရေနွေးမတ်ခွက်ကြီးကိုင်ပြီး မညိုညို ဝင်ချလာရော။

“ရော့.. ပူပူလေး မှုတ်သောက်”

ဆိုပြီး ကျနော့်လက်ထဲကို ရေနွေးခွက်ကို ထည့်ပေးပြီး ကုတင်ဘေးက မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ တစ်ခုခုကို ရှာနေတယ်။ ကျနော်လည်း တော်တော်လေး ချမ်းလာတာ သိသာလာတာနဲ့ ရေနွေးပူပူကို မှုတ်ရင်း ဖြေးဖြေးချင်း သောက်နေမိတယ်။ ၃-၄ ကျိုက်လောက် သောက်မိမှ နည်းနည်းနွေးနွေးထွေးထွေး ဖြစ်သွားတယ်။ မညိုညိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မှန်တင်ခုံပေါ် လက်တစ်ဖက်ထောက်ပြီး ကြွက်လျှောက်တန်းပေါ်က ပုလင်းတွေကို လျှောက်ကိုင်ကြည့်နေတာ တွေ့ရတယ်။ မမှီမကမ်းဆိုတော့ ခြေဖျားလေးထောက်ထားတဲ့ သူ့နောက်ပိုင်းအလှလေးက ကော့တက်နေတာ မြင်ရတယ်။ ရေစိုတွေ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ဖြစ်နေတော့ တင်ပါးက ထမီနဲ့ကပ်နေတာ ပိုပီးမြင်ရတာ သွေးဆူစေတယ်။