Posts

ကျနော့်နာမည်အောင်အောင်။ တအိမ်လုံးကအောင်လေးလို့ပဲခေါ်ကြတယ်။ အိမ်မှာ ဖေဖေ မေမေ ညီမလေး ကျနော် လေးယောက်အပြင် အညာကအိမ်ဖော်မလေး သန်းသန်းရယ် ပေါင်း ၅ယောက်နေထိုင်တယ်။ ကျနော့်မိဘတွေက ဈေးတခုမှာ ဖိုက်ဘာပုဂံတွေရောင်းတယ်။ တရက်ခရစ်စမတ်နဲ့ဥပုဒ် ဈေးနှစ်ရက်ပိတ်တဲ့နေ့ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရား ညအိပ်သွားကြမယ်ပေါ့။ ဖြစ်ချင်တော့ ၂၄ရက်ညနေမှာ ဖျားပါလေရော့။

၂၅ရက်မနက်စောစော တအိမ်လုံးကျိုက်ထီးရိုးသွားမယ့်အစီအစဉ်ကို အမေက အဖေ့အား “ရှင်တို့ပဲသွားကြတော့ ကျမ အောင်လေးကိုပြုစုဖို့နေခဲ့မယ်”ဆိုတော့ သန်းသန်းက “အန်တီလိုက်သွားပါ။ အသန်းနေခဲ့လိုက်မယ်။ မနှစ်တုန်းကလဲ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရား အသန်းရောက်ဖူးနေပြီပဲ။” သန်းသန်းဟာ စကားပြောရင် အသန်း အသန်းလို့ပြောလေ့ရှိတယ်။ အသန်းဟာ ကျနော်တို့အိမ်ကိုရောက်လာတော့ အသက်၂၀ဝန်းကျင်ပါ။ အသန်းက အခု အိမ်မှာ ၁၀နှစ်လောက်ရှိပါပီ။ ကျနော်တို့မိသားစုလိုဖြစ်နေပါတယ်။ ကျနော် ၁၀နှစ်သားကတည်းက အသန်းအိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အခုကျနော့်အသက်က ၂၀။ အသန်းအသက်က ၃၀လောက်ပါ။ ဒီလိုနဲ့ ညနေကျနော်ဆေးခန်းပြပြီးပြန်လာခဲ့တယ်။

ဆရာဝန်ဆေးတလုံးထိုးပေးပြီး အိမ်ရောက်တော့ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ နောက်ရက် ၂၅ရက်မနက် ၄နာရီလောက် အိမ်ရှေ့က အသံတွေကြောင့် ကျနော်နိုးလာတယ်။ အမေက “အသန်း အောင်လေးကို ဂရုစိုက်လိုက်နော်။ ညနေ မသက်သာရင် ဆေးခန်းလိုက်ပြလိုက်အုံး” ဆိုပြီး အမေက အသန်းကို မှာနေသံကြားရတယ်။ ကျနော် မနေ့ညက ဆရာဝန်ရဲ့ဆေးတလုံးနဲ့တင် နေကောင်းနေပါပီ။ ဒီလိုနဲ့ကျနော်လဲ ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ နိုးလာတော့ နာရီကြည့်လိုက်တော့ ၈နာရီ။ ကျနော်လဲရေချိုးခန်းသွား မျက်နှာသစ်ပြီး ပြန်အလာ. အသန်းအခန်းရှေ့ကဖြတ်အလျှောက် အမှတ်မထင်အသန်းအခန်းထဲလှမ်းကြည့်မိတယ်။ အသန်းရဲ့ ထမီဟာ ဒူးဆစ်အထက်နားရောက်နေတယ်။ ဖြူဝင်းတဲ့ခြေသလုံးသားတွေကို အတိုင်းသားမြင်နေရတယ်။

နှုတ်ဆော့မိမှတော့ မထူးတော့ပေ။ သူကလည်း စိန်ခေါ်ပြီလေ။ ဒီတော့ ဘွာခတ်နေလို့ ညံ့ရာကျသွားမှာပေါ့။ ဤသို့ပင် ‘တိုးအောင်’ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သွေးက စကားပြောလာသည်။ သွေးဆိုတာက လူပျိုသွေး။ တိုးအောင်အသက်က ၁၆ နှစ်ကျော်လာပြီ။ ဆန့်ကျင်ဘက်မိန်းမတွေရဲ့ အဓိကပစ်မှတ်တွေကို အငမ်းမရ ကြည့်တတ်လာပြီ။ ပြီးတော့ အသံတွေပြောင်းလာသည်။ နှုတ်ခမ်းမွှေးနုနုလေးတွေ ခပ်ရေးရေးပေါက်လာပြီ။ ‘မာစတာဘေးရှင်း’ ခေါ် ဂွင်းတိုက်တတ်လာပြီ။ အားလုံးခြုံလိုက်လျှင် တိုးအောင်တစ်ယောက် ကလေးမဟုတ်တော့ပဲ လူပျိုဖြစ်လာပြီ။ ကြီးကောင်ဝင်လာပြီဟု ပြောရပေတော့မည်။ မနက်ပိုင်းက သူ့အမေကို မြစ်ဆိပ်သို့ လှည်းနှင့်လိုက်ပို့ပြီး အပြန်တွင် မတင်လှနှင့် တွေ့၏။ တွေ့သောနေရာက ရွာနှင့်အတော်လှမ်းသော တောင်ကြားလမ်းတစ်နေရာမှာ ဖြစ်သည်။ မတင်လှဆိုတာက အသက် ၂၉-၃၀ ဝန်းကျင် ကလေးနှစ်ယောက်အမေ ဖြစ်သည်။ တစ်သားမွေးတစ်သွေးလှ ဆိုသည့်အတိုင်း မတင်လှတစ်ယောက် နှစ်သားမွေးတော့ နှစ်သွေးလှနေ၏။ ပင်ကိုက အချိုးအစားကျနပြီးသား ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားသွားလာနေရသည့်အတွက် အေရိုးဗစ်ကသူတွေထက်ပင် စွဲမက်စရာ ကောင်းနေသေးတော့၏။ သူမယောက်ျား ကိုဘထွန်းက သူ့ထက် အသက် ၁၅ နှစ်ခန့်ကြီး၏။ စီးပွားရေးအရှာကောင်းသော်လည်း လူရိုးလူအတစ်ယောက်သာ ဖြစ်၏။ နွားကောင်ရေ ၃၀ ကျော်သည့်အတွက် တောင် အရှေ့ဘက်ကရွာသို့ အမြဲတမ်း နွားနို့သွားပို့ရသည်။ ယခုလည်း မတင်လှ နွားနို့ပို့ပြီး ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ တောင်းတစ်လုံး ခေါင်းပေါ်ရွက်ပြီး တိုးအောင်လှည်းရှေ့ ပေ ၁၀၀ အကွာလောက်က ကျော့ကျော့ ကျော့ကျော့နှင့် သွားနေ၏။ တိုးအောင်က တံပြာနှင့် နွားဖင်ကို တို့လိုက်ရာ လှည်းက စောစောကထက် ပြေးနှုန်းသွက်သည်။ စွင့်ကားသော တင်ဆုံထွားထွားအိအိကြီးအစုံက နိမ့်ချီမြင့်ချီ စည်းချက်ကျလျက် ရှိ၏။ တိုးအောင်က ပို၍သွက်အောင် တံပြာနှင့် တို့လိုက်ပြန်၏။ “တောက်….ဟဲ့ …..အို” အသံလည်းပေး တံပြာနှင့်လည်း အတို့ခံရသောအခါ နွားနှစ်ကောင်က ခပ်သွက်သွက် ပြေးတော့သည်။ မတင်လှက လှည်းရှောင်ရန် ဘေးသို့ကပ်ရင်း…. “အယ်…ငါက ဘယ်သူများလဲလို့….” “လာလေ အမ…တက်…” “အေး…အေး…” တိုးအောင်က လှည်းရပ်ပေးလိုက်သည်။ “ခေါင်းပေါ်ကတောင်း …ဒီကိုပေးလိုက်လေ…” “ရတယ်..နောက်ကပဲ တင်လိုက်မယ်…” မတင်လှက သူ့ခေါင်းပေါ်ကတောင်းကို လှည်းနောက်မြီးမှာ တင်လိုက်၏။

အသက်အစိတ်မှာ ပုခက်မချိတ်ရရင် တစ်သက်မနိတ်ဘူးဆိုတဲ့ စကားရှိပေမယ့် ထင်အောင်အဖို့ကတော့ အသက်(၂၇)နှစ်ရောက်မှ ရှားရှားပါးပါး ရည်းစားလေးတစ်ယောက် ရခဲ့သည်။ ရမဲ့ရတော့လည်း ထင်အောင်ရည်းစား အေးနှင်းက ထင်အောင်ထက် အသက်(၈)နှစ်လောက် ငယ်သည်။ အေးနှင်းအသက်က ခုမှ (၁၉)နှစ်သာရှိသေးသည်။ အသက်ကြီးမှ ရည်းစားလေး (၁)ယောက်ရတော့ ထင်အောင်မှာ မထိရက်မကိုင်ရက် ထိလိုက်လျှင် နွမ်းကြေတော့မလား ထင်နေသည်။ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ထိုင်၍ အလှကြည့်နေသလို ထားသည်။ ဒါပေမယ့် အေးနှင်းက ခေတ်ကာလသမီးပျိုဖြစ်လို့ ထင်အောင်ထက် ရဲတင်းသွက်လက်သည်။ ရည်းစားဘဝပီပြင်အောင် ထင်အောင်အား လမ်းပြခေါင်းဆောင်ပေးသည်။ ဘာလိုလိုနဲ့ ထင်အောင်နှင့် အေးနှင်းကြိုက်ကြတာ ၇လကျော်လာခဲ့ပြီ။ တစ်နေ့မှာတော့ ထင်အောင်တစ်ယောက် အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းရှိသည့်အချိန် ပျင်းပျင်းနှင့်အိပ်ပျော်နေတုန်း အေးနှင်းတစ်ယောက် ဘယ်ကဘယ်လို ရောက်လာသည်မသိ ထင်အောင်၏ အိပ်ခန်းထဲထိ ရောက်၍လာသည်။ ပက်လက်အိပ်နေသော ထင်အောင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အေးနှင်းက ပါးလေးအပ်ပြီး မှောက်အိပ်လိုက်သည်။ နုညက်သော အထိအတွေ့နှင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တွေကြောင့် ထင်အောင် နိုးလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိသည်။ “ဟင်… သဲ” ထင်အောင် အံ့သြသွားသည်။ “ကိုနိုးလာပြီလား” “အင်း….လာ အိမ်ရှေ့ သွားရအောင်..သဲ” ထင်အောင်က ထထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ အေးနှင်းက ထင်အောင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ် မှောက်ချထားသော သူမ၏ကိုယ်လုံးကို မထသည့်အပြင် ပို၍ဖိချလိုက်သည်။ ဒီလိုအနေအထားမှာ ဘယ်လိုယောက်ျားသားတွေက ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။ ပြောမရသည့်အဆုံး ထင်အောင်က နားမလည်နိုင်စွာနှင့် အေးနှင်း၏ မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေက လှုပ်ရှား၍လာသည်။ ထင်အောင် သူ့ခေါင်းကိုကြွ၍ အေးနှင်း၏ ပါးလေးတစ်ဖက်ကို နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။ အေးနှင်း မျက်လုံးလေး စင်းကျသွားပြီး မျက်နှာလေးက ပြုံးသွားသည်။ အရှိန်ပြင်းစွာ လှုပ်ရှားနေသော ထင်အောင်၏ ရင်ခုန်သံတွေကို အေးနှင်းကြားနေရသည်။ မိန်းမသားဆိုတာက အိန္ဒြေကောင်းလွန်း၍သာ သူတို့ကို အကဲမခတ်နိုင်ရှိရမည်။

အန်တီကြီး နာမည်က ဒေါ်မေမေသန်း ကျနော်တို့အဆောင်ကျောင်းသားတွေခေါ်သည်က “အန်တီကြီး” အသက်က၅၀ အသက်ကြီးပေမယ့် မပျက်စီးသေး ယောက်ျားက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁နှစ်ကျော်လောက်ကမှ ဆုံးသွားတာဆိုတော့ မုဆိုးမလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကြီး။ အန်တီကြီးမှာ သမီးတစ်ယောက်ရှိပြီး မကွေးမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားသည်။

တနှစ်တခါတော့ အလည်လာတာတွေ့ဖူးသည်။ အန်တီကြီးရဲ့ အခုလက်ရှိရုပ်ရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကိုကြည့်ရင် ငယ်ငယ်ကတော်တော်လှခဲ့မယ့်ပုံကတော့ ဧကန်မုချ ဆံပင်ကကျောလည်လောက် မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးနှင့် နှာတံစင်းစင်းလေး နှုတ်ခမ်းလေးများဆို ပန်းရောင်သမ်းချင်နေတုန်း မျက်မှန်တပ်ထားရတော့ တော်တော် ကလပ်ဆစ် ဆန်သည်။ ရုပ်အနီးစပ်ဆုံးပြောရရင် ရုပ်ရှင်မင်းသမီး ခင်ဇာခြည်ကျော်ကို အသက်၅၀ လောက်မှန်းပြီး မျက်မှန်တပ်ကြည့်ပေးလိုက်။

အဲဒါဆို အန်တီကြီးရဲ့ပုံကို မျက်လုံးထဲ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်မယ်ထင်ပါတယ်။ ကျနော်တို့အဆောင်က ယောက်ျားလေးကျောင်းသားအဆောင် မိန်းမဆို၍ အန်တီကြီးတယောက်သာရှိသည်။တဆောင်လုံးက ယောကျ်ားလေးတွေကလည်း မိန်းမဆို၍ ဒီအန်တီကြီးသာရှိတာမို့ အကုန်လုံးက ဒီအန်တီကြီးတွေ့လျှင် သွားရည်တများများ အသက်က ၅o ဆိုပေမယ့် အခုထိအရွယ်တင်နေတုန်း ခါးသေးသေးလေးပေမယ့် အိုးကတော့ တော်တော့်ကိုကျန်နေတုန်း နို့ကချွန်ချွန်လုံးလုံးလေးနဲ့ နည်းနည်းတော့ တွဲကျချင်နေပြီ

အန်တီကြီးလမ်းလျှောက်သွားလျှင် အတွင်းခံမဝတ်ထားတော့ တင်ပဆုံက အိကနဲ အိကနဲ ဒါတွေအကုန်လုံးကျုပ်မြင်ဖူးကတည်းက အန်တီကြီးကို မှန်းလိုးပြီး ဂွင်းထုနေခဲ့တာကြာပြီ သူ့ယောက်ျားရှိကတည်းကဆိုပါတော့ သူ့ယောက်ျားက ရောဂါသည်ဆိုတော့ ဘွားတော်၏အလိုဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းနိုင် ဘွားတော်သွေးသားဆာလောင်နေတာ ကျုပ်ရိပ်မိနေတာကြာပြီ ဘွားတော်ရေချိုးလျှင် တော်တော်များများ ကျုပ်ချောင်းကြည့်နေကျ ရေချိုးခန်းက သုံးထပ်သားကာအလုံဆိုပေမယ့် ကျုပ်လက်ကမြင်းပြီး အပေါက်ဖောက်ထားသည်။

”နေမင်း….တော်ပြီလေကွာ….” “အာ…ဟာ….ဒါ ငါ ရေချိန် မကိုက်…..မကိုက်သေးဘူး…..မင်း…မင်း လဲ ထပ်ချကွာ ထွန်းနောင် ဟေ့ကောင်” “ငါ ….တော်ပြီ…. ဒီအနေလောက်ပဲ ကောင်းတယ်… မင်းလဲ ဒီဟာကုန်ရင် တော်တော့ကွာ….” ရေချိန်မကိုက်သေးဘူး ဆိုသော နေမင်းတစ်ယောက် စကားက လေသံတွေ မဆက်မိတော့ပဲ ခေါင်းကလဲ ငိုက်စိုက်ဖြစ်နေပြီ။ နေမင်းကို ကြည့်ရင်း ထွန်းနောင် စိတ်ပျက်မိသည်။ နေမင်းနှင့် ထွန်းနောင်တို့က တစ်မြို့တည်းသား ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်။ ဆယ်တန်းအောင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဇာတိ ရွှေဘိုမြို့မှ အတူထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ရန်ကုန်တွင် အဆောင်နေ၍ ရရာအလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ရင်း နှစ်ယောက်စလုံး ဘွဲ့တစ်ခုစီ ရခဲ့ကြသည်။ အဲဒီနောက် ရန်ကုန်မှာပင် ဆက်၍ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး စီးပွားရေးကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း နေမင်းက ကြည်မြင့်တိုင် ငါးဈေးတွင် ငါးဒိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ခိုင်မွန်ဆိုသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထွန်းနောင်က တက္ကစီကား ၄စီးပိုင်နေပေပြီ။ နေမင်း အိမ်ထောင်ကျပြီး ၆လမျှ အတူနေခဲ့ကြပြီး နောက်မှ ထွန်းနောင်က သူပိုင်ကားများကို ရောင်း၍ ရွှေဘိုသို့ ပြန်သွားခဲ့ရာ ရွှေဘိုတွင် အိမ်ထောင်ကျကာ ပဲနှင့်စပါး အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ကွဲကွာသွားခဲ့သည်မှာ ၃ နှစ်နီးပါး ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်လက နေမင်းတို့ လင်မယားထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့သည်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် နေမင်း ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် သူတို့လုပ်ငန်းကို ခဏ လာရောက် ဦးစီး လုပ်ကိုင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ထွန်နောင် ရွှေဘိုတွင် လုပ်နေသော လုပ်ငန်းက ထွန်းနောင်၏ ဇနီးကလည်း ကျွမ်းကျင်ပြီး ဖြစ်သည့်အပြင် ဝိုင်းကူလုပ်ပေးနေသည့် ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းတွေကလည်း ရှိနေသည့်အတွက် မုံရွာက သူ့လုပ်ငန်းကို မိန်းမဖြစ်သူနဲ့ ထားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ နေမင်းလုပ်နေသည့် ငါးဒိုင်လုပ်ငန်းဆိုတာက ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဦးစီးဦးဆောင် မရှိ၍ မဖြစ်။ ခိုင်မွန်ကလည်း ခုမှ ၂၅နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ နေမင်းနှင့် အသက်၇ နှစ်တောင် ကွာသည်။ နေမင်းနှင့် ထွန်းနောင်တို့က သက်တူရွယ်တူဖြစ်ပြီး ခုဆို အသက် ၃၂ နှစ်တောင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ နေမင်း မကျန်းမာသည် ဆိုခြင်းမှာ တခြားမဟုတ်။

ကျွန်တော့အိမ်မက်ထဲမှာ နတ်သမီးလေး တစ်ပါး ကျွန်တော်ငပဲကို လာကိုင်ပြီး စုပ်ပေးနေတယ်။ ပြီးတော့ ညှစ်လိုက်သလို ခံစားမိတော့ အိမ်မက်က လန့်နိုးလာတယ်။ အပြင်မှာလဲ တစ်ယောက်ယောက် လာကိုင်နေသလို ခံစားမိတော့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ငါဘယ်ရောက်နေတာလဲ အော် မှတ်မိပြီ ငါ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ စာလာကျက်တာဘဲ ဒါဆို “ဟာ…အမ” “မောင်လေး နိုးပြီလား ရှူးတိုးတိုး” သူပြောမှ ဘေးမှာ အိပ်နေတဲ့ကောင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့သူငယ်ချင်း အိပ်နေတာ သိုးနေတာဘဲ ပုဆိုးကလဲ ခေါင်းမှာ စွတ်လို့ “လာလာ မောင်လေး… အမ အခန်းလိုက်ခဲ့” ကျွန်တော် တွေဝေသွားတယ် အောက်က ကောင်ကလဲ ထောင်လို့ စိတ်ကလဲပါနေပြီ။ ခေါ်နေတာလဲ ကျွန်တော့သူငယ်ချင်းရဲ့အမ စိတ်တို့ ဒွန်တွဲနေတဲ့အချိန် မမရဲ့လက်ကလဲ ဂွင်းတိုက်ပေးနေတော့ လူပျိုရိုင်းလေး ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့ဘူး “ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ မောင်လေး” “ဗျာ….ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး တစ်ခါမှ မလုပ်ဘူးလို့ ခုတောင် ထွက်ချင်နေလို့ ထွက်တော့မယ် အမ…. အား မရတော့ဘူး ထွက်ပြီ ထွက်ပြီ အီးးး” သုတ်ထွက်လာတော့ မမက ပါးစပ်နဲ့စုပ်၍ အဆက်မပြတ် ဂွင်းတိုက်ပေးရင်း ထွက်သမျှ သုတ်တွေကို အကုန် စုပ်ယူမြိုချလိုက်တယ်။ “ကောင်းလိုက်တာဗျာ…. တစ်ခါမှ အဲလိုမကောင်ဖူးဘူး“ “ဒါဆို မောင်လေး အရင်က လုပ်ဖူးတယ်ပေါ့” “ အာ အဲလိုမဟုတ်ဘူး… ကိုယ့်ဖာသာဘဲလုပ်တာ အမ လုပ်ပေးသလို မကောင်းဘူး… အဲဒါပြောတာပါ” “ ဒါဆို ဒီထက်ကောင်းအောင် အမ လုပ်ပေးမယ် အမ အခန်းလိုက်ခဲ့..လာ” ဘာပြောကောင်းမလဲ စိတ်ထဲကသာ စိုးရိမ်နေတာ လူက ထလိုက်နေပြီ။ ပြီးမှ သတိရတယ် “အာ…အမ အမရဲ့အခန်းထဲမှ အမသူငယ်ချင်းတွေနဲ့လေ” “ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ မောင်လေးက မလိုက်ချင်ဘူးလား” “အာ…ဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက သူတို့နဲ့ဖြစ်ပါ့မလားလို့” “အော်မောင်လေးရယ် အမ သူငယ်ချင်းတွေလဲ အမလိုဘဲ စမ်းကြည့်ချင်နေတာ… ဘာလဲ ငါ့မောင်က မကြိုက်လို့လား ….. အာ..မဟုတ်ပါဘူးဗျာ တခါမှ အတွေ့အကြုံမရှိတော့ ကျွန်တော်လဲ စမ်းချင်နေတာ…. လူများတော့ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့တော့ ကောင်းတယ်နော်” သူငယ်ချင်းကို ပြန်ကြည့်တော့ လောကကြီးထဲ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မသိနိုင်အောင် အိပ်မောကျနေလေရဲ့။

သာယာကြည်လင်တဲ့ မနက်ခင်းလေးရဲ့ အေးမြတဲ့လေညင်းလေးတွေနဲ့အတူ ဖိုးသားတစ်ယောက် နိုးထလာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ဆိုရင် ဒီအိမ်ကိုပြောင်းလာတာ တစ်ပတ်တိတိရှိပြီလေ။ ဖေဖေရယ် မေမေရယ်က တစ်ခန်း၊ ကျွန်တော်က တစ်ခန်း၊ မမနဲ့ ညီမလေးကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးက အခန်းမှာပေါ့။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အထင်ကရနေရာတစ်ခု ဖြစ်တာနဲ့အညီ လူတွေလဲ သွားလာလို့ မနက်ခင်းလေးက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီ။ အိပ်ယာထဲမှာ ဟိုဒီတွေနေရင်းနဲ့ အခန်းအပြင်က မေမေ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ခဏနေဆို မနက်စာစားပြီး ဖေဖေ စက်ရုံသွားတော့မယ်လေ။ မေမေလဲဆိုင်သွားတော့မှာဆိုတော့ အိမ်မှာ မမရယ် ကျွန်တော်ရယ် ညီမလေးရယ် သုံးယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့ရတဲ့ရက်တွေက များတယ်။ မမက မေမေ့ အမဝမ်းကွဲရဲ့ သမီးပေါ့ ငယ်ငယ်ထဲက မိဘတွေမရှိတော့ ဖေဖေနဲ့မေမေပဲ သမီးလေးလို စောင့်ရှောက် လာခဲ့တာလေ။ အခုဆို မမက နှစ်ဆယ့်ခွန်၊ ကျွန်တော်က နှစ်ဆယ့်သုံး၊ ညီမလေးက ဆယ့်ကိုး ရှိပြီပေါ့။ အားလုံး ငယ်ငယ်ထဲက သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းပါပဲ ချစ်လဲ ချစ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အောက်အလွှာမှာတော့ မေမေ့ မောင်အငယ်တို့လင်မယား နေကြတယ်လေ။ ဒီလိုနေလာကြရင်းနဲ့ တစ်နေ့ပေါ့ အမေရိကားက မေမေ့အကိုအကြီးဆုံးက ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူလျှောက်ပေးထားတဲ့ ဂရင်းကဒ် ရပြီတဲ့လေ။ အဲ့ဒီတော့ အိမ်မှာလဲ တစ်မျိုးပြောင်းပြီး စဉ်းစားရတော့တာပေါ့။ သူတို့သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့မှာလေ။ ဖြစ်ရဲ့လားပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ သွားဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ အရင်သွားကြည့်မယ်။ ညီမလေးက နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ် မကျော်သေးတော့ လိုက်သွားလို့ရတယ် အဆင်ပြေပြီဆို လာခေါ်မယ်ပေါ့။ အဲ့လို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမသုံးယောက် နေလာကြတာ သုံးလေးလလောက် ရှိလာတဲ့တစ်နေ့ပေါ့၊ အဲ့ဒီနေ့က ညီမလေး မွေးနေ့လေ။ အိမ်မှာ ပါတီလေး လုပ်ချင်တယ်ဆိုတာနဲ့ လုပ်ပေးရတယ်။ ညီမလေးသူငယ်ချင်း ကောင်မလေး လေးယောက်နဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ပေါ့။

ဗျောက်ဖောက်သံများ ဆူညံနေသည်။ “ရွှီးးးးး… ဖေါင်း… ဖေါင်း…… ရွှီးးးး…… ဖေါင်းးးးး…… ဒိုင်းး…… ရွှီးး…… ဖေါင်းး…… ဒိုင်း” နွယ်တို့ မြို့လေးရဲ့ သီတင်းကျွတ် ညလေးပေါ့။ တရပ်ကွက်လုံး မီးတွေ လင်းထိန်နေတယ်။ ကလေးတွေလည်း ဖျောက်အိုး ဖေါက်လိုက် မီးရှူးမီးပန်းတွေ လွတ်လိုက် ပျော်ရွှင် နေကြတယ်။ ” မနွယ်ရေ…… ပြီးပြီလား ” ” ဟုတ်… မမလှိုင်” ဘေးအိမ်က မမလှိုင်တို့ လင်မယားနဲ့ ပွဲသွား ကြည့်မလို့ အရင်ရက်က ပြောထားကြတာ။ မမလှိုင် နာမည်က မိုးမိုးလှိုင် သူ့ယောက်ျား နာမည်က ကိုနေမင်း။ လင်မယား ၂ယောက်လုံးက ရုံးဝန်ထမ်းတွေပါ။ နွယ်တို့ လင်မယားထက် ၃နှစ်လောက် ကြီးကြတယ်။ နွယ်က ၃၂နှစ်ထဲ မမလှိုင်တို့ လင်မယားက ၃၅နှစ် ကျော်နေပြီ။ နွယ့်နာမည်က နွယ်နွယ်ဝင်းပါ။ အားလုံးက နွယ်ပဲ ခေါ်ကြတာ။ နွယ့်ယောက်ျား အောင်သူက နွယ်နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ သူတို့ ဖုန်းကုမ္ပဏီက သီတင်းကျွတ် ဘုရားဖူး လိုက်ပို့တော့ ပါသွားလေရဲ့။ နွယ်တစ်ယောက်ထဲ အိမ်မှာ ပျင်းနေတုန်း မမလှိုင်တို့ လင်မယားက အဖေါ်လာစပ်တာနဲ့ ပွဲကြည့် ဖြစ်သွားတယ်။ ပွဲကလည်း နွယ်တို့ရပ်ကွက်နဲ့ မဝေးပါဘူး။ ခြေလျင် လျှောက်သွားကြတာ မိနစ် ၂၀လောက်ပါပဲ။ လမ်းတလျှောက် ၃ယောက်သား ရင်ဘောင်တန်းပြီး စကားတပြောပြောနဲ့ လျှောက်လာလိုက်တယ်။ ပွဲဈေး ရောက်တော့ လူက တစ်ညှပ်လာတာ။ တဖြည်းဖြည်း မမလှိုင်က နွယ့်အရှေ့ ကိုနေမင်းက နွယ့်အနောက် ‌နွယ်က အလယ်ထဲ ရောက်သွားရောပဲ။ ပွဲဈေးထဲ တိုးခွေ့လျှောက်ကြတော့ နွယ်က မမလှိုင် လက်မောင်းကို ဆွဲထားပြီး ကိုနေမင်းက နွယ့် ပုခုံးတဖက်ကို လက်တင်ဆွဲရင်း ဇတ်ရုံထိ လျှောက်ရတာပေါ့။ တချို့ လူငယ်တွေက မူးရူး အော်ဟစ်ပြီး တွန်းလား ခွေ့လားဆိုတော့ ကိုယ့်လူကိုယ် ကွဲမသွားအောင် ဆွဲထားရတယ်။ ကိုနေ လက်က နွယ်ပုခုံး ပေါ်ကနေ လက်မောင်းပေါ် ရွေ့ဆွဲထားပေးတာ။ တိုးဝှေ့ လျှောက်ရင်း လူက ကြပ်လာတော့ နွယ့်ဖင်နဲ့ ကိုနေ့ပေါင်ကြားက ခပ်နွေးနွေးအရာနဲ့ ဖိပွတ်သလို ဖြစ်တာ ခဏတိုင်းပဲ။ ကောက်ညှင်း ကြည်တောက် ဆိုင်နား ရောက်တော့ အရှေ့ဘက်ကို ကွေ့လာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီလမ်းက ဇတ်ရုံနဲ့ နီးလို့ပါ။ အဲဒီလမ်းက မုန့်ဆိုင်တန်း မရှိတော့ အမှောင်ကျသလို ဖြစ်နေတယ်။ တဖြည်းဖြည်း ကိုနေ့ ပေါင်ကြားက ဟာကြီး မာလာသလို နွယ့်ဟာလေးလဲ အရည်စို့နေတာပေါ့။

ကျမတို့အိမ်ကို ဦးထွတ်ခေါင် လာလည်ပါတယ်။ ကျမတို့အိမ်မှာက ကျမရယ်၊ ကျမယောက်ျားရယ်၊ သားရယ်နေကြတာပါ။ ဦးထွတ်ခေါင်က ကျမယောက်ျား အဖေရဲ့ညီပါ။ ရုံးရက်ရှည်ပိတ်လို့ လာလည်တာပါ။ ဦးထွတ်က အသက်၅၀ကျော် ဝန်းကျင်လောက်ရှိပါပြီ။ လူကြီးကတော့ ခန့်ခန့်ညားညားကြီးပါရှင်။ အိမ်ထောင်က သုံးဆက်ရှိပြီး လက်ရှိမန်းမ ဆုံးပါးသွားလို့ တကိုယ်တည်းသမားဖြစ်နေပါတယ်။ ရည်မွန်တာရယ်၊ အပြောချို အပြောကောင်းတာရယ် ကြောင့် မိန်းကလေးတွေက ဦးထွတ်ကို ခင်ကြပါတယ်။ ဦးထွတ်က အဲလိုဂွင်ဖန်ပြီးစားတဲ့ အပျိုပေါင်း မနည်းတော့ပါဘူးရှင်။ အိမ်ထောင်ရှင်မိန်းမတွေရော၊ အပျိုကြီးတွေရော သူမစားဖူးတာမရှိပါဘူး။ ဘဲသားတောင် စားဖူးချင်စားဖူးမှာပါ။ ကျမမှာ ပြန့်ကားနေတဲ့ ဖင်လုံးကြီးတွေရှိတာကပဲ ဦးထွတ်ကို စိန်ခေါ်နေသလိုဖြစ်နေပါတယ်။

မောင်ကလည်း ဦးထွတ်နဲ့ ခပ်ခွာခွာနေဖို့ပြောပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်က အိမ်မှာအမြဲမရှိဘူးလေ။ သားကလည်း ကျောင်းသားဆိုတော့ ညနေကျမှပဲ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။ မောင်နဲ့သားနဲ့ ထွက်သွားကြတာနဲ့ ကျမနဲ့ ဦးထွတ်နဲ့ပဲ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျမသတိထားမိတာက ဦးထွတ်က ကျမဖင်တွေကို ငမ်းနေပြီဆိုတာနဲ့ ကျမကိုချောင်းနေပြီ ဆိုတာပါပဲ။ သိလိုက်တာကပဲ နောက်ကျသွားသလားမသိပါ။ကျမမီးဖိုချောင်ထဲ ဆေးကြောနေတုန်း ဦးထွတ်ရောက်လာပါတယ်။ သူရောက်လာတာကို ကျမမသိပါ။ ဖြုန်းဆို ကျမကိုအတင်းဖက်ပြီး ပါးတွေကို နမ်းပါတယ်။ “လွှတ်ပါ ဦးရယ် မသင့်တော်ပါဘူး” ကျမရုန်း၍မရပါ။ ဦးထွတ်ပုဆိုးထဲက လီးကြီးက ဖင်ကြားလာထောက်သည်။

မိန်းမက အလုပ်ထဲကို ဖုန်းလှမ်းဆက်တယ်မောင်ရေ ကျမရန်ကုန်ဘုရင့်နောင်မှာ ကုန်စာရင်းတွေသွားရှင်းရမှာမို့ ညအိပ်သွားရမယ် အဲဒါမောင်အိမ်ပြန်နောက်ကျမှာလား သားလေးတစ်ယောက်တည်းအိမ်မှာတဲ့ ကျနော်လည်းဆိုဒ်ထဲမှာဒီည လက်စအပြီးသတ်ရမှာမို့ နောက်ကျနိုင်ကြောင်းပြောရတယ်အာ့ဆိုလည်းရွာကို ဖုန်းဆက်ပြီးအမေ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်တဲ့ အေးအေးလို့ပြောပြီး ကျနော်လည်းဖုန်းချလိုက်တယ် ကျနော်ကဆိုဒ်မန်နေဂျာ ကျနော်နဲ့အတူမန်နေဂျာတစ်ယောက်ရှိတယ် သူကလည်းဒီကနေ့မှ မလာဆိုတော့ ကျနော်တစ်ယောက်တည်း ပန်းရံသမားတွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေနဘမ်းလုံးရတယ် ည၁၁နာရီလောက်ကျတော့ အားလုံးချွေးတလုံးလုံးပြီးသွားတယ်

အလုပ်သိမ်းနေတုန်း ကျနော့်နဲ့အတူလုပ်တဲ့ မန်နေဂျာ ကိုဇော်လေးပေါက်ချလာတယ် ဆောရီးကိုဇော်ကြီးရာ ကျနော်အိမ်မှာ အရေးကြီးကိစ္စပေါ်လာလို့ ခင်ဗျားပင်ပန်းသွားပြီပေါ့ ကျနော်လည်း ပင်ပန်းတာတော့ ပြောမနေနဲ့ဆရာရေ သူ့နာမည်က ကိုဇော် ကျနော်လည်း ကိုဇော်ပါပဲ အလုပ်ထဲမှာ နာမည်ကွဲအောင် ဇော်ကြီး ဇော်လေး ခွဲရတယ် သူနဲ့ကျနော်က အသက်လည်းလပိုင်းပဲကွာတယ် ကျနော်ကလပိုင်းကြီးတော့ ဇော်ကြီး ဖြစ်သွားရော ကျနော်နဲ့ကိုဇော်လေးဟာ အတွဲညီတယ် အသာအနာတွက်ကြသူမဟုတ် ညီရင်းအစ်ကိုပမာလာဗျာ အိမ်လိုက်ခဲ့ ခင်ဗျားကို ရှယ်ပြုစုမယ် ဆိုပြီး သူ့အိမ်ဆိုတာက ယာယီဝန်ထမ်းအိမ်ယာပါ အိမ်ရောက်တော့ သူကပုလင်းတစ်လုံးနဲ့ အမြည်းပန်းကန်ထုတ်လာပြီး ကဲဆရာဇော်ကြီး ဘာအရက်လည်းမမေးနဲ့ ၃ခွက်လောက်သောက်ပြီးမှ ပြောမယ်တဲ့ ကျနော်လည်းပထမတစ်ကြိုက်မော့ချလိုက်တယ် အူထဲ ပူဆင်းပြီး နားထင်တွေပါပူတက်လာတယ် ပြင်းတယ်ဗျို့ ကိုဇော်လေးက ဒီအရက်က ရေမရောရဘူး ဆရာ နောက်ထပ်cheerတဲ့