Posts

မီးရဲ့နာမည်က ဆောင်းပပအောင် ။ အသက်ကတော့ 23 နှစ်။ မန်နေဂျာလက်ထောက်။ မီးက နယ်ကပါ။ ရေကြည်ရာမြက်နု ဆိုသလို အလုပ်ကိုင် ပေါများရာ ရန်ကုန်ရွှေမြို့တော်ကြီးဆီသို့ တက်လှမ်းရာ ကိုကြီးနဲ့ ဆုံရတာ။ ကိုကြီးက မီးရဲ့အထက်လူကြီး မန်နေဂျာ။

ကိုကြီးလို့သာ ခေါ်တာပါ။ ခုဆို ကိုကြီးအသက်က 40 ပြည့်ပြီ။ ချစ်လွန်းလို့ ကိုကြီးလို့ခေါ်တာ။ ကိုကြီး နာမည်က စိုးမိုးအောင် လူအေးလို့ပြောရင် မမှားဘူး။ အကြီးအကဲတွေနဲ့ဆုံရင် သောက်ဖြစ်တာကလွဲလို့ အားလုံးရှင်းတယ်။ မီးရဲ့ ပထမဦးဆုံးဆိုတာထက်ပိုတဲ့ ကိုကြီး မီးရဲ့ အရာရာ ပထမဦးဆုံးသော ကိုကြီး။

အဲ့နေက အင်တာဗျူးတဲ့နေ ကိုကြီးနဲ့စဆုံရတဲ့နေ့ ကိုကြီးကို မကြည့်ရဲဘူး။ လက်ရှိမှာကိုယ့်ကို စီစစ်ကြီးကြပ် မေးခွန်းတေနဲ့ သတ်မဲ့သူကြီးလေ။ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားရင်း မေးတဲ့ မေးခွန်းတွေကို တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဖြေနေရတဲ့ မီးကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတဲ့ ကိုကြီးလေ (ဒါကတော့ သူနောက်မှပြောပြတာ😊😊)။

ဒီလိုနဲ့ မီးလဲ ကိုကြီးရဲ့ လက်ထောက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ ကိုကြီးဆီက ရိသဲ့သဲ့တို့ မထိတထိတို့ စကားတွေ အပြုအမူတွေကို ယောင်လို့တောင် မရခဲ့ဘူး။ အနေတည်တယ် ပြောရင်ပြတ်တယ် လုပ်ရင် ရှင်းတယ်။ အခုရှုပ်မှ နောင်ရှင်း တခါတည်းလုပ်တယ်။ ဒါမဲ့ လက်အောက် ငယ်သားတွေကို ကြည့်တယ်။ မနိူင်၀န်မထမ်းခိုင်းဘူး။ ကိုယ့်မှာသာ ရေလာမြောင်းပေးရတာ အမော ကိုယ်တော်ချောက ခပ်တည်တည်။

သူငယ်ချင်းနာမည်ကကြွက်သိုး ငယ်ငယ်ကတည်းကဆော့ဖော်ဆော့ဖက် ဒီကောင်က၇တန်းလောက်မှာကျောင်းထွက်သွားတယ် အပြင်လောကအကြောင်းနောကြေတယ် ဒီကောင့်ကြောင့်ပဲဂွင်းထုတတ်လာတာ နှာကိစ္စကတော့ စကားပြောတိုင်းပါတယ် သူ့အမလင်မယားလိုးတာပါ ခြောင်းပြီးထုတဲ့ကောင် သူ့အမအကြီးဆုံး လင်နှစ်ယောက်ယူထားတယ် ခြံဝိုင်းထဲမှာပဲ အိမ်ဆောက်နေတယ် ပထမယောင်္ကျားသေပြီးတော့ ဒုတိယအိမ်ထောင်ထူတယ်ပေါ့ ဖင်အငြိမ်ဆုံးပေါ့ ကျနော်တို့ကမကြီးမခိုင်လို့ခေါ်ကြတယ် သူ့အောက်ကတော့ တင်မာဝင်း သူကတော့ ၂လင်ကွာ ခလေးတစ်ယောက်အမေ ကြားထဲမှာ အပျော်ကုံးတဲ့လင်တွေကလည်းမနည်းလှ ကြွက်သိုးအထက်က အစ်ကိုကအရက်သမား စိတ်ကောင်းရှိတယ် အငယ်ဆုံးကောင်မလေးကလည်း အပျိုဖြန်းဆတ်စလူးထနေပြီ။

ကြွက်သိုးက ကျနော့်အပေါ်သဘောအတော်ကောင်းတဲ့ကောင်သူမိန်းမယူပြီးတော့တောင် သူ့မိန်းမကိုလေးဘက်ထောက်ခိုင်းထားပြီး ကျနော့်ကို တံခါးအကွယ်ကနေခေါ်ထုတ်ပြီး သူ့မိန်းမစောက်ပတ်ကို ပြတယ် သူ့မိန်းမက မသိရှာ ကျနော်လည်းလက်နဲ့ထိကိုင်ကြည့်မိတယ် မိန်းမယူထားပေမဲ့ကျနော်နဲ့အတွဲမပြတ် သူတို့တစ်အိမ်လုံးက ကျနော်နဲ့ကြွက်သိုးကို လင်မယားလို့ခေါ်ကြတယ် ကြွက်သိုးက ကျနော့်ကို ပြောဖူးတယ် ငဇော်မင်းကိုစိတ်ချတာတစ်ခုရှိတယ် မင်းမှာကြာကူလီစိတ်မရှိတာပဲ ငါကတော့ ရလို့ကတော့အကုန်လိုးမှာ ဒါ့ကြောင့်လဲ ကြွက်သိုးကကျနော့်ကို စိတ်ချတာ ကြွက်သိုးက သူ့အမေမုဆိုးမဒေါ်မြင့်နဲ့စီးပွားမခွဲ ကုန်ကူးတဲ့အလုပ်ကိုလုပ်ရတယ် အိမ်ထောင်ဦးစီးပေါ့ ရထားနဲ့ကုန်ကူးတယ် ဈေးမှာသူ့အမေဒေါ်မြင့်က ရောင်းတယ် အပျိုပေါက်မ စန္ဒာရယ် ကြွက်သိုးရယ် အရက်သမားရယ်က ကူလုပ်ရတယ် ကြွက်သိုးအမေက လူကြားထဲတောင် အတော်နောက်တာ။

လူပျိုကြီးဂွေးကြည့်ခြင်လို့ဆိုပြီး ပုဆိုးဆွဲချွတ်တာ အဲ့လိုနောက်တာကို မိသားစုစုံတိုင်းလုပ်လေ့ရှိတယ် ကျနော်ကရှက်ပြီး ပြေးရင် ဝိုင်းရီကြတာ ဓလေ့လိုဖြစ်နေပြီ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ အမြဲစိတ်ပါဖီးလာတာက တင်မာဝင်း သူတို့ခြံဝင်းထဲ လူရှင်းတဲ့ရက်ဆို ကျနော်တင်မာဝင်းကို ကြံဖို့ချောင်းတယ် ဒါပေမဲ့မရဲပါဘူး တင်မာဝင်းကလည်း တစ်လတစ်ခေါက်တော့ ကုန်ကူးတယ် သူ့စီးပွားနဲ့သူ တစ်ရက်နေ့လည်ပိုင်း လူရှင်းတော့ တင်မာဝင်း ကိုတွေ့လိုတွေ့ညားသွားချောင်းတယ် ကြွက်သိုးအိမ်အောက်ကနေကြည့်နေတုန်း ဒေါ်မြင့်က သူ့အိမ်မကြီးကနေ ဟဲ့ငဇော် ကြွက်သိုးညက ခရီးထွက်သွားတယ် လေနင်မသိဘူးလားလို့ရုတ်တရက်လှမ်းအော်တော့ လန့်တောင်သွားသေး ဒေါ်မြင့်က ဈေးရောင်းလို့လားမသိ အသံကတော့ အော်ကျယ် အော်ကျယ် ဟဲ့ကောင်လေးလာစမ်း ငါ့ကိုလာကူစမ်းဆိုတော့ ကျနော်လည်း အိမ်မကြီးပေါ်တက်သွားတယ် ဒေါ်မြင့်မျက်နှာက မကြည်မသာ အဒေါ်နေမကောင်းလို့လားဆိုတော့ အေးဟယ် ဟိုဟာတွေစိတ်မချပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူးလာပြန်နားရတာပဲ တံခါးမကြီးပိတ်ထားလိုက်ငဇော် ကြက်တွေခွေးတွေတက်လို့တဲ့ ခန်းစည်းချထားတဲ့အခန်းထဲကို ရှေ့က ဝင်သွားပြီး လိုက်ခဲ့တဲ့ ကုတင်ပေါ်ခြေဆင်းထိုင်ချလိုက်တယ် အဒေါ်ကျနော်ဘာလုပ်ပေးရမလဲဆိုတော့ ငါ့ကိုဇက်ကြောဆွဲနှိပ်ပေးစမ်းဘာဟယ် အကြောတွေတက်နေတယ်။

အခန်း ( ၁ ) ပေ ၆၀ ပေ ၁၀၀ ပတ်လည် ခြံဝင်းထဲရှိ အစိမ်းရောင် ၄ ထပ်တိုက်ကြီး၏ ပထမထပ်တွင် ခပ်မြူးမြူး တီးလုံးသံလေးနှင့် အသားဖြူဖြူ ကိုယ်လုံးခပ်လှလှ ခါးသေးရင်ချီ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် စီးချက် ကျကျလေး ကခုန်နေ၏။

” သမီးရေ … ပိုးရတီ … ကျောင်းနောက်ကျမယ်နော် … ၇ နာရီ ကျော်နေပြီ ”

” ဟုတ် … ဒယ်ဒီ ”

အခန်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖခင်ဖြစ်သူအသံ ကြောင့် စက်ပိတ်ကာ အကရပ်ပြီး အခန်းပြင် ထွက်လာတော့သည်။ အောက်ထပ် သူမ အိပ်ခန်းလေးထဲ ရေလဲထမိန်ယူကာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး အားကစား ဝတ်စုံလေးအား ချွတ်ချလိုက်၏။ လည်တိုင်ဖွေးဖွေးလေးနှင့် ပုခုံးသား ပြည့်ပြည့်လေးအောက် လုံးဝန်း စူထွက်နေသော နို့အုံထိပ် နို့သီးခေါင်း ၂ ဖက်မှာ ပန်းရောင်းသန်းကာ ပေါ်သည်ဆိုရုံလေးသာ။ ကျန်းမာရေး လိုက်စားသူမို့ ဗိုက်သားချပ်ချပ်လေးနှင့် ဆီးခုံးပေါ်မှ အမွှေးစိမ်းလေးများမှာ အဖုတ် မျက်နှာပြင်ပေါ် ခပ်ကျဲကျဲ ပေါက်ရောက်နေ၏။ ခါးသေးကျဉ်လေးအောက် ဝိုင်းစက်ကော့ထွက်နေသော ဖင်သားစိုင် ၂ ဖက်မှာ မြင်သူ လည်ပြန်ငေးယူရသည်။ ရေချိုးခန်းထဲရှိ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ထဲ သူမခန္ဓာကိုယ်အား တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်ကာ အားရကျေနပ်မှ ရေချိုးတော့၏။

ဒေါက်တာ နွေးနွေးလှိုင် [M.B.B.S, M.Med. Sc (Surgery)] ခွဲစိတ်အထူးကုဆရာဝန် ဆေးရုံကြီးအပြင်ဘက်မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုလှမ်းကြည့် မိတော့ ကျေးငှက်သံလေးတွေနဲ့ အစိမ်းရောင် သစ်ပင်ကြီးများကြောင့် ဘဝ အမောတွေကို ခဏတာ မေ့ပျောက် သွား စေတာပဲလေ။ မနက် ၈နာရီ ကျော်ကျော် လေးပဲ ရှိသေးတာပါ။ ညက ဆိုင်ကယ် အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်တဲ့ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာတော့ ၂ယောက်လုံး နွေး ကိုယ်တိုင် ရရှိလာတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ချုပ်ပေးရတယ်။ တယောက်က လက်မောင်း နှစ်ဖက် နဂါးပုံ တက်တူးတွေနဲ့ အသက်က ၂၀ကျော်လောက်ပဲ ရှိမှာ မျက်နှာ နုနုချောချော လေးကို နားကွင်းတွေရော မျက်ခုံးပေါ်ပါ အကွင်းလေးတွေ ဖေါက်ဆွဲထားတော့ ရုတ်တရက်ဆို အကြည့်ရ ဆိုး နေတာပေါ့။

အရိုးခေါင်းတွေပါတဲ့ တီးရှပ် အနက်ရယ် လည်ပင်းက စတီးဆွဲကြိုး ပြောင်ပြောင် လက်လက်ကြီးရယ် လက်ကောက်ဝတ်က အနက်ရောင် သရေပြားပေါ်မှကြယ်ပုံစံ ဖန်စီပုံတွေ အိုးးးး မျက်လုံးထဲ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ။ ပေါင်လယ်မှာ ၄လက်မ လောက် ဘာလိုခိုင်းမိတာလဲတော့ မသိဘူး ပေါင်လယ်မှာ ၄လက်မလောက် ပြဲသွားတာ ဒဏ်ရာ နက်တော့ သွေးတအား ထွက်နေတာပေါ့။ ထိုင်ခုံ အပုလေးပေါ် ထိုင်ခိုင်းရင်း ဒူးဖုံး ဘောင်းဘီ အပွလေးကို ပေါင်ရင်းထိ လှန်တင်ပြီး ချုပ်ပေးတော့ သူတော့ မသိဘူး နွေး တော့ ရင်တွေ ခုန်နေ ရသေးတယ်။ ချုပ်ပေးတဲ့ ဘယ်ဘက်ပေါင်ရင်းနားက ပန်းနုရောင် ဒစ်ကြီးက ဘောင်းဘီ အဟလေးကနေ ထွက်နေတာ။ ” မမနွေး … မအိပ်သေးတာလား … နိုးနေတာလား “ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကို နားနေခန်းထဲ ထိုင်တွေးနေတုန်း တံခါးခေါက်သံနဲ့အတူ မအိ ဝင်လာပါရော။

မောင်မောင်မျိုးတစ်ယောက်တော်တော်ပျော်နေသည်။အခုချိန်တွင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ စိတ်အချမ်းသာဆုံးလူစာရင်း ကောက်လိုက်ရင် သူထိပ်ဆုံးနားလေးကပင် ပါလာနိုင်သည်။ တကယ်ပေါက်ရင်တောင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်လို့ မရနိုင်တဲ့ အောင်ဘာလေ သိန်း၁၅၀၀ ထီပေါက်တာထက်ပင်ပျော်နေရသည်ဟု ဆိုလျှင် လွန်အံ့မထင်။ အကြောင်းကား သူအလွန်အမင်းစွဲလမ်း ချစ်ခင်ရပါသော…….. ဖူးဖူး ဟုသူအမြတ်တနိုးခေါ်ဆိုအပ်သော မေမီဖူးဖူး ထံမှ ချစ်အဖြေ ကို အံ့သြတကြီး လက်ခံရရှိလိုက်သည်မှာ နာရီပိုင်းမျှသာရှိသေးသောကြောင့်ပင်။ အံ့သြတကြီး ဟူသောစာလုံးကိုရှင်းပါအုံးမည်။ တကယ်တော့ ကိုယ့်ချစ်သူ မိန်းကလေးထံမှ ချစ်အဖြေ စကားပြန်ကြားရသည်မှာ ဘာမှအံ့သြလောက်စရာတော့မဟုတ်။ သို့သော် မောင်မောင်မျိုး မျှော်မှန်းခဲ့မိသော မေမီဖူးဖူးမှာ သူ့တသက်တာ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင်….မော်ဒယ်၊ မင်းသမီးတမျှ လှပသူလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ မောင်မောင်မျိုးကလည်း ရုပ်ရှိ ရေလျှံ ရှိုးကောင်းသူ တစ်ယောက်သာဆိုလျှင် အံ့သြစရာကိစ္စမဟုတ်သေး။ အနှီမောင်မောင်မျိုးမှာ သူလိုငါလို ရွက်ကြမ်းရေကျို ရုပ်ရည်သာပိုင်ဆိုင်သည်။ ငွေရေးကြေးရေးမှာလည်း အလကားနေရင်းသုံးနိုင်ဖြုန်းနိုင် နေသူတစ်ယောက်တော့မဟုတ်။ ရူပါမလို ဗျူဟာသာလိုသည် ဆိုသော ဆရာ့ဆရာကြီးများလို တော်ကီအလွှတ်တွင် ဘော်လီကျွတ်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သူတစ်ယောက် မဟုတ်မှန်းလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိနေပြီးသား။

ထို့ကြောင့် မေမီဖူးဖူး ဟူသော လူတကာဆွတ်ယူချင်သော ပန်းကလေးက မောင်မောင်မျိုးတည်းဟူသော သာမညောင်ည လူတစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ချစ်ကြိုက်ခြင်းမှာ ကိုယ်တိုင် မကြုံရလျှင် ယုံနိုင်ဖွယ်တောင် မရှိသော ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေအဖြစ်အပျက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေ၏။ စင်စစ်သော် ဖူးဖူးမှာ မောင်မောင်မျိုးတို့ ကျောင်း၏အလှပဂေးစာရင်းဝင်တစ်ဦးပင်။ ဖူးဖူး၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းမျက်ဆံနက်နက်လေးများနှင့် အရုပ်ကလေးလို လှပ နုနယ် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာလေးကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပိန်ပိန်ပါးပါး သာရှိသော်လည်း မြန်မာဆန်ဆန် အကျီပုံဆန်းဆန်းလေးများအောက်မှ မို့မောက်ရုန်းကြွနေသော စနေနှစ်ခိုင်ကိုလည်းကောင်း၊ သိမ်သောခါးနှင့် လိုက်ဖက်လှသော တင်အိုးခပ်ကားကား လေးကိုလည်းကောင်း ငေးကြ ဆွေးကြ သက်ပြင်းချကြသော ကျောင်းသားထုမှာ ဒုနှင့်ဒေး ရှိချေ၏။ ထိုမျှမကသေး ကျောင်းအပြင် ကျူရှင် အလာတွင် တစ်ခါတရံဝတ်တတ်သော ရင်ဘတ်ဟိုက်ဟိုက် ဘလောက်စ်လေးများနှင့် ထဘီစကပ်အတွင်းမှ လှစ်ခနဲပေါ်ပေါ်လာတတ်သော ခြေသလုံးသားလေးများကြောင့် အချို့သောကျောင်းသားများမှာ ကျောင်းမှန်မှန်တက်ကာ စာကြိုးစားကြလေသတတ်။ ထို့ကြောင့်ပင် မောင်မောင်မျိုးမှာ ငါလိုလူဇမ္ဘူမှာရှိသေးရဲ့လားဟု လက်ခမောင်းခတ်မတတ်ပင် ဝမ်းသာလုံးဆို့နေရခြင်းဖြစ်လေသည်။ တကယ်တော့ ဖူးဖူးကို သူတိတ်တခိုးချစ်နေမိသည်မှာ ကြာလှပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း သူငယ်ချင်းဖြစ်အောင်အရင်ကြိုးစားကာ ဖူးဖူးအနားကပ်ခွင့်ရအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ မာနမကြီးတတ်သော ဖူးဖူးက သူ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ်အသိအမှတ်ပြုပါသည်။

(အချစ်တက္ကသိုလ် မြကျွန်းညို ဖိုရမ်တွင် အစအဆုံး ရေးသားတင်ဆက်သည်။)

ကျုပ်နာမည်က ဘခက်။ အသက်က ၄၃။ အလုပ်အကိုင်က သင်္ဘောသား။ သင်္ဘောသားဆိုတော့ ဘီယာဗိုက်ကလေးနဲ့ပေါ့ဗျာ။ ထိပ်ကလေးကလည်း နည်းနည်းပြောင်ချင်တာပေါ့။ အရပ်က ၅ ပေ ၄။ သင်္ဘော စလိုက်တော့ ၁၈ နှစ်၊ ၁၀ တန်းအောင်ပြီးခါစလေး။ အသက် ၃၀ လည်းကြရော ပိုက်ဆံလေးလည်း စုမိ၊ အတွေ့အကြုံကလည်းစုံ၊ မိဘတွေကလည်း ဆုံးပါး၊ တစ်ဦးတည်းသော သားလေး ကျုပ် လောကအလယ်မှာ တစ်ယောက်တည်းပေါ့။ မွေးရာဇာတိ မြေလတ်လည်း မပြန်ချင်တာနဲ့ ရန်ကုန်မှာပဲ အခြေချမယ်ဆိုပြီး လိုက်ရှာရင်းနဲ့ ဒီရပ်ကွက်ထဲက ထောင့်ခြံလေးကို ဝယ်ဖြစ်ခဲ့တာ။

ဝန်ထမ်းအများစုနေတဲ့ ရပ်ကွက်ကလေးဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းပါပဲ။ ပေ ၄၀ ပေ ၆၀ အကွက်လေးထဲမှာ ၂၅ ပေ ၃၅ ပေ နှစ်ထပ်တိုက်လှလှလေး တစ်လုံးဆောက်၊ အိမ်ရှေ့မှာ အလှပန်းပင်လေးတွေစိုက်၊ ဘေးနဲ့နောက်မှာ သီးပင်စားပင်လေးတွေ စိုက်ထားတော့ တစ်ခြံလုံး အုံ့အုံ့ဆိုင်းဆိုင်း ဝေဝေဆာဆာနဲ့နေချင်စရာလေးပါ။ ထမင်းချက်ဖို့နဲ့ ခြံကိုပြုစုဖို့ နယ်က ဆွေမျိုးနီးစပ်တဲ့ ဇနီးမောင်နှံ ရောက်လာပြီးကတည်းက ကျုပ်ရဲ့ဘဝဟာ အေးချမ်းပြည့်စုံသွားပါပြီ။ စိတ်ကြိုက်လိုင်းရရင် ၆ လတစ်ခေါက်လောက်လိုက်လိုက်၊ စိတ်မပါရင် ၆ လလောက်နားလိုက်နဲ့ ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းနေရင်းနဲ့ တစ်နေ့……..။

အစများ၏ အစမှ စရမည်ဆိုလျင်တော့ မိုးဆွေ၏ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ အန်တီမိုးက စရမည်ထင်သည်။ အန်တီမိုးက တစ်ခုလပ်မလေး ဖြစ်သည်။ သမီးလေး တယောက်ရှိသည်။ သမီးလေးပင် ဆယ်တန်းအောင်၍ တက္ကသိုလ်အဝေးသင် တက်နေပြီဖြစ်ရာ အန်တီမိုးအသက်မှာလည်း လေးဆယ်ပင် စွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အန်တီမိုးက နေ့ခင်းဘက်တွင် ရုံးသွားတတ်ပြီး ညကျလျင်တော့ သူတို့အား ဂိုက်သဘောမျိုး စာသင်ပေးတတ်သည်။ ညဂိုက်များမတိုင်မီလည်း အန်တီမိုးက အပြင်တွင် ဂိုက်လိုက်ပြသည်။ ထိုဂိုက်များပြီးမှ အိမ်ပြန်လာပြီး သူတို့အား စာသင်ပေးသည်။ သူတို့ဆိုသည့် ဂိုက်လိုက်သူများမှာ မိုးဆွေနှင့်အတူ မိုးဆွေ၏ အစ်မရူပါခင်၊ တင်ထွန်းနှင့် တင်ထွန်း၏ ညီမလေး နှင်းသူဇာခင်၊ တင်စိုး၊ ဇော်ထက်နှင့် မိန်းကလေး သုံးယောက်ပါသည်။ မိန်းကလေး သုံးယောက်မှာ အိမ်နီးချင်းမှ သင်းသင်းချို၊ မိုးမိုးဆောင်းနှင့် ပိုပိုခင်တို့ဖြစ်သည်။ အန်တီမိုးအား အစဦးဆုံး သံသယဝင်ခဲ့သူမှာ တင်ထွန်းဖြစ်သည်။

သူက အန်တီမိုး စာလိုက်ပြပေးသည်ဆိုသော အိမ်ကို သူသတိထားမိလိုက်သည်မှာ ကျောင်းသား မရှိခြင်းက စသည်။ ထို့ကြောင့် တင်ထွန်းက အန်တီမိုးသွားသော ပထမဆုံး ဦးပိုင်အောင်ဆိုသည့် အိမ်ကို ခိုးဝင်ကာ စချောင်းသည်။ အန်တီမိုးသည် ဦးပိုင်အောင် အိမ်ထဲဝင်ပြီးနောက် အိပ်ခန်းထဲ တိုက်ရိုက်ဝင်သည်။ အိပ်ခန်းထဲရောက်သော် အပေါ် အင်္ကျီများကို ချွတ်လိုက်သည်။ ဦးပိုင်အောင်က ခွေးလည်ပတ်အနီရောင်လေး ယူလာသည်။ အန်တီမိုး လည်ပင်းတွင် ပတ်လိုက်သည်။ အန်တီမိုးက ထမိန်လည်း ချွတ်ချလိုက်သည်။ အန်တီမိုးက ခွေးလည်ပတ်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်သည်။ ဦးပိုင်အောင်က ခွေးလည်ပတ်မှ သံကြိုးကို ဆွဲကာ အန်တီမိုးနို့ကို ကိုင်သည်။ အန်တီမိုးက ကြည့်နေသည်။ နို့များကိုင်ပြီးနောက် နံရံကိုလှည့်၍ ကုန်းပေးသည်။ ဦးပိုင်အောင်က အန်တီမိုးအိုးကို ကိုင်ကစားသည်။ ပြီးလျင် အောက်ကနေ ပင့်ရိုက်သည်။ အန်တီမိုးက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။

အသုဘ တစ်ခုတွင်…

“ဟီး……ဖေဖေနဲ့မေမေ သမီးတို့ကို ထားခဲ့ပြီလား။”

“ဟီး.. မမ မေမေတို့ကို ခေါ်ပါဦး။”

“မေမေ ဖေဖေ ထပါဦး သားတို့ကို ကျောင်းလိုက်မပို့တော့ဘူးလား။”

ဒေါ်စန်းတင်မှာ မိမိ၏ တူမနဲ့တူ နှစ်ယောက်ကို ဖက်ထားရင်း

“ညီမလေးရေ၊ မောင်လေးရေ အဖြစ်ဆိုးလှချည်လား။ နင်တို့သားသမီးတွေကို ဒီအတိုင်းထားသွားတော့မှာလား။ ရပါတယ် ညီမလေးတို့။ ငါ့တူ၊ တူမတို့ကို ငါ့သားသမီးလို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး မွေးစားမယ်။ ညီမလေးတို့ ကောင်းရာသုကတိလားပါစေ။”

“သားတို့သမီးတို့ အားမငယ်ကြနဲ့ အရီးတစ်ယောက်လုံး ရှိတယ်။”

ဒါဟာ ဖိုးဂျမ်းရဲ့ ဘဝအပြောင်းအလဲ တစ်ခုပါ။ ဖိုးဂျမ်း အသက် ၁၀ နှစ်သားမှာ မိဘနှစ်ပါးက ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားကြသည်။ ဒါကြောင့် အဒေါ်ဖြစ်သူက မျက်စိသူငယ်နားသူငယ်နဲ့ ကျန်ခဲ့တဲ့ တူနဲ့တူမတို့ကို မွေးစားလိုက်သည်။ ကျောင်းကိုလည်း ဆက်လက်ထားပေးသည်။ ဖိုးဂျမ်းရဲ့အစ်မ နာမည်မှာ မဌေးယဉ်ဖြစ်ပြီး သူထက် ၅ နှစ်ကြီးသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်စန်းတင်မှာလည်း သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။ သမီးနာမည်မှာ မခင်ငြိမ်းလတ် ဖြစ်သည်‌။ မဌေးယဉ်ထက် နှစ်နှစ်ကြီးသည်။

ခင်မေချစ်ကို တစ်ဆွေလုံးတစ်မျိုးလုံးက ဝိုင်းပယ်ထားသည်။ ပြောဆိုဆက်ဆံခြင်းမလုပ်ကြဟုဆိုလျှင် ခင်မေချစ် ဘယ်လောက်ဆိုးသလဲဆိုတာ သိသွားနိုင်သည်။ နောက် ခင်မေချစ် ဘာတွေမှားခဲ့သလဲဟုလည်း စဉ်းစားစရာဖြစ်လာရ သည်။ မှန်သည်။ ခင်မေချစ်က အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးက ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အမှားကို ကျူးလွန်မိခဲ့သည်။ ဦးခင်ဝင်းနှင့် ဒေါ်မေသစ်တို့မှာ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးထဲတွင် ရတနာဆိုင်ကြီးဖွင့်ထားသည့် ရတနာကုန်သည်တွေဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် တစ်ဦး တည်းသော သမီးလေး တစ်ယောက်ထဲရှိသည်။ သူကတော့ ခင်မေချစ် ပင်ဖြစ်သည်။ စီးပွားကလည်း ချမ်းသာ၊ မိသားစုသုံးယောက်စလုံးကလည်း ကျန်းမာဆိုတော့ သူတို့မိသားစုလေးသည် ပျော်ရွှင်ချမ်း မြေ့စရာကောင်းလှသည်။ ဒါပေမယ့် ခင်မေချစ် အသက်(၁၈)နှစ်အရွယ်တွင်တော့ သူတို့မိသားစုလေး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့ရ သည်။ ဒါကလည်း ခင်မေချစ် ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပုံက ခင်မေချစ်က သူ့ထက်အသက်(၁၀)နှစ်လောက်ကြီးသော အရက်သမားတစ်ယောက်နှင့် လိုက်ပြေးသွားခြင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ကြည့်ဦး။ ခင်မေချစ် ယူလိုက်တာက လူပျိုလူ လွတ်မဟုတ်၊ ကလေးတစ်ယောက်အဖေ တစ်ခုလပ်ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးခင်ဝင်း ခမျာ သမီးကို ရှာလည်းမရှာ၊ ပြန်လည်း လက်မခံတော့ဘဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဆင်းရဲခြင်းကြီးစွာဖြင့် အရက်၏ ကျေးကျွန်ဖြစ်လာခဲ့ရ သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မေသစ်ကတော့ သမီးဖြစ်သူ ခင်မေချစ်အား တွေ့အောင်ရှာ၍ လင်ဖြစ်သူမသိအောင် ခိုးဝှက်၍ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ နောက်သုံးနှစ်မျှကြာသောအချိန်တွင် ဦးခင်ဝင်းမှာ အရက်ကြောင့် ဘဝဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဒေါ်မေသစ်က သမီးဖြစ် သူကို အိမ်သို့ပြန်ခေါ်၍ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးတွင် အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချထုခွဲလှူဒါန်းပြီး သူမကိုယ်တိုင် စစ်ကိုင်းချောင်တွင် ယောဂီဝတ်သွားတော့သည်။ ဝဋ်ကြွေးဆိုတာက မနေပါ။ အိမ်ထောင်သက် (၁၀)နှစ် အရောက်မှာပင် ခင်မေချစ် ယောက်ျားစံထူးမှာ အရက်ကြောင့်ပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။

အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ် သို့ လေယဉ်တစ်စင်း ဆင်းသက်လာလေသည် ။ ထိုလေယဉ်ပေါ် မှ အသားဖြူဖြူ ဗလတောင့်တောင့် ဖြင့် ကြည့်ကောင်းသော ယောၤကျား တစ်ယောက် နေကာမျက်မှန်လေး တပ်ခါ ဆင်းလာ ခဲ့သည် ။ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ ကို စတိုင်ကျကျလေး ဝတ်ခါ ဆံပင်တိုလေး ကို ဂျဲလ်ထောင်ထားသည် ။ သူ၏ စတိုင်သည် တကယ် ကို ကြည့်ကောင်းပြီး ရုပ်ရည်အရလည်း ချောမောလှ သဖြင့် မိန်းကလေးများ ငေးလောက် စရာဖြစ်သည် ။ သူ၏ နမည်မှာ လင်းလရောင် ဖြစ်သည် ။ အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် သာ ရှိသေးသည် ။ လင်းလရောင် ခရီးဆောင်အိတ်လှည်းလေး ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည် ။ သားးးးး အကိုကြီးး မိမိ အား ခေါ်လိုက်သံ နှင့် တူသဖြင့် လင်းလရောင် ခေါ်သံကြား ရာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ မှန်ပေသည် ။ လင်းလရောင် ကို ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အသက် ငါးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦး နှင့်။