Posts

မြို့စွန်တနေရာ အဝေးပြေးလမ်းမကြီး အနောက် ဖက် ပျံကျဈေးလေးက ရောင်းသူဝယ်သူ အသံပေါင်စုံနဲ့ ဆူညံနေတာဗျို့။ကျုပ်လည်း မိန်းမကို ဈေးခင်းပေးပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ နုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ” မချို ငါပြန်ပြီ နေ့လည်ကျမှ လာတော့မယ် “ ” အင်းပါ ကိုမောင်ခြိမ့် … အိမ်ရောက်ရင် ကလေးသေချာကြည့်နော် “ ကျုပ်မိန်းမ မချိုကလည်း ရောင်းမယ့်ပန်းတွေ ရေဝတ်အုပ်ရင်း ပြန်နုတ်ဆက်နေတာပါ။ဟုတ်တယ် ကျုပ်နာမည် မောင်ခြိမ့်ဗျ။ငယ်ငယ်ထဲက အတူနေရတဲ့ ဘဒွေးက ပေးထားတာ။မိဘတွေက ကျုပ်ကလေးဘဝထဲက ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆုံးသွားတော့ မမှတ်မိတော့ပါဘူး။ဘဒွေးကပဲ လေးတန်းထိ ကျောင်းထားပေးပြီး တောင်ယာဝင်လုပ်ခိုင်းတာ။ကျုပ်က အပင်ပန်းခံနိုင်ပေမယ့် တောင်ယာအလုပ်ကျ ဝါသနာမပါဘူးဗျ။ဒါနဲ့ လူပျိုပေါက်ရောက်တော့ ဘဒွေးက ဆိုက္ကား တစ်စင်းဝယ်ပေးပြီး ဒီဈေးလေးထဲ ဂိတ်ထိုးခိုင်းတော့တာပဲ။ကျုပ်ဆိုက်ကားနင်းတော့ ၃နှစ်လောက်ကျ ဘဒွေးလဲဆုံးရော။ကျုပ်အိမ်ထောင် မကျခင်ကတည်းက မြှာပွေတယ်ခေါ်မလား ဂေါ်စွံတယ်ခေါ်မလားပဲ။ပန်းရံသမကနေစပြီး ဆရာဝန်ကတော်တွေထိ ညီမ မမ အဒေါ်အရွယ်တွေ အကုန်လိုးဖူးတယ်။ကြွားတာတော့ မဟုတ်ဖူး ခုထိကို ကျုပ်တို့နေတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ကျုပ်မိန်းမ မသိအော

ကျုပ်မိန်းမ မချိုနဲ့ ဒီဈေးမှာပဲ စတွေ့ကြတာ။သူက ပန်းရောင်းတာလေ…ရင်းနှီးသွားတော့ ကျုပ်က မနက်၃နာရီဆို မချိုတို့ရပ်ကွက် လမ်းမကြီးရဲ့အောက်ဖက် မိနစ် ၂၀ကျော်လောက်နင်းပြီး သွားနိုး ပြီးတော့ မြို့ထဲဘက် ပန်းတန်းမှာ ပန်းဝယ်ဖို့ လိုက်ပို့ရတာ။အနေနီးလာတော့လည်း ဖင်ပုတ်ခေါင်းပုတ်နဲ့ပေါ့။မကြာပါဘူး တရက်ကျ မနက်အစောကြီး ကျုပ်တို့သွားနေကျ တာရိုးလမ်းပေါ်မှာပဲ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နား ဆိုက္ကားကို ရပ်ပစ်လိုက်တယ်။မချိုကတော့ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေတာဗျ။ကျုပ်လည်း အပင်နားခေါ်ပြီး လိုးပစ်လိုက်တာပဲ။လွယ်တောမလွယ်ဘူးဗျ ကျုပ်ကျောကုန်းတွေရော ရင်ဘတ်တွေရော မချိုလက်သည်းရာတွေ ကုတ်ခြစ်ထားတာ။စလိုးကတည်းက အပျိုစစ်မှန်းသိလိုက်တာပါ။လီးစဝင်တော့ အပျိုမှေးက တင်းခံနေတာလေ။နို့လေးစို့ပြီး ပွတ်သပ်ပေးမှ မချိုဆီက ရမ္မက်သံလေးတွေ ထွက်လာတာ။မချိုကာမစိတ် ကြွလာတာနဲ့ လီးကို အရင်းထိ ပစ်ဆောင့်တော့ ငိုပါလေရောဗျာ ပါးစပ်ကလည်း ဆဲလိုက်တာ မိုးမွန်နေတာ။ ” မအေလိုး မောင်ခြိမ့် … နင့်အမေ နင်သွားလိုးလေ သဒေါင်းဇားကြီး … အီးဟီး သေပါပြီ “ ” ခဏပါ မိချိုရာ … ကောင်းလာမှာပါ … အင့် အင့် “ ” တော်ပြီ … ထုတ်ထုတ် … ခုထုတ် မအေလိုး … နင့်လီးက မြင်းလီးလောက်ရှိတာ … ငါ့စောက်ပတ် ကွဲပြီ ဟဲ့ …အမလေး နာလိုက်တာဟာ “ ကျုပ်လည်း မိချိုပါးစပ် ပိတ်ပြီး ဖိဖိလိုးတာ နောက်ပိုင်းကျ အသံသိပ်မထွက်တော့ပါဘူး။လိုးရတာလည်း ပါကင်ဆိုတော့ စီးပိုင်ပြီး ကြပ်ထုပ်နေတာ ကောင်းတာဗျာ။

ရုံးဆင်းရုံးတက်ချိန်ဆိုရင် ဘတ်စ်ကားကျပ်တာ သဘာဝပါ။ လူကျပ်တဲ့ ကားစီးရလို့ ဒုက္ခရောက်တာကတမျိုးဆိုပေမဲ့ တခါတလေ ဖီးလ်ရတဲ့ အရသာကလဲ ယောကျားရော မိန်းမတွေပါ ခံစားတတ်ကြတာပါပဲ။ ထိရ တွေ့ရလို့ ယောကျားတွေချည်းပဲ ဖီးလ်တယ် မထင်ပါနဲ့။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ကျွန်မတို့ မိန်းမတွေလဲ ထိရတာ တခါတလေ ဖီးလ် ဖြစ်ကြတာပါပဲ။ ကျွန်မဆိုရင် ကျောချင်းကပ် ရပ်ကြရတဲ့အခါ ဖင်သားချင်းထိမိတာကိုပဲ တခါတလေ ဖီးလ်တတ်သေးတာ။ ကျွန်မက ထန်တယ်လေ။ ကျွန်မအကြောင်းနဲနဲပြောပြရဦးမယ်။ ကျွန်မအသက်က ၄၃ နှစ်။ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ လင်နောက်လိုက်ပြေးခဲ့တယ်။ မိဘတွေက ပြန်လိုက်ခေါ်ပြီး ကျွန်မတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးကို အိမ်ပေါ်ခေါ်တင်ထားကြရတယ်။ ကျောင်းမှမပြီးသေးတာ။ မိဘဆိုတော့လဲ ပထမတော့ ကရုဏာဒေါသတွေထွက်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ုဖြစ်ပြီးမှတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ ဆိုသလိုပေါ့ရှင်။ အိမ်ပေါ်ခေါ်တင်ထားပြီး အဝေးသင်တက္ကသိုလ် ပြန်ထားပေးကြလို့ ကျွန်မတို့ ဘွဲ့တွေရခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ မိဘအိမ် တလှည့် ၊ ယောက်ျားရဲ့မိဘအိမ်တလှည့် နေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မရော ကျွန်မယောက်ျားပါ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ အလုပ်တဖက်နဲ့ပညာရေးတဖက်နဲ့ ရပ်တည်နေကြရင်း နောက်ဆုံးနှစ်မှာ သမီးလေး ကိုယ်ဝန်ရလာတယ်။ နောက်ဆုံးနှစ်ဖြေတော့ ဗိုက်ကြီးကော့လန် ကော့လန်နဲ့ပေါ့။ သမီးလေးမွေး၊ ဘွဲ့ရပြီး သိပ်မကြာဘူး။ ကျွန်မယောက်ျားက ကားတိုက်ပြီး ဆုံးသွားရှာတယ်။ ကျွန်မမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကလေးတယောက်အမေ မုဆိုးမလေး ဖြစ်ခဲ့ရတာပေါ့။ သမီးလေး မျက်နှာနဲ့ နောက်လင်မယူတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ပေမဲ့ ကျွန်မမိဘတွေက ကျွန်မထက် နဲနဲအသက်ကြီးတဲ့ ကလေးမရှိမုဆိုးဖို တယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ထပ်ချပေးလိုက်တယ်။ သြော် ကျွန်မနာမည်က ခိုင်ခိုင်။ ကျွန်မသမီးလေးနာမည်က မိုးမိုးခိုင်၊ ကျွန်မနောက်ယောကျား နာမည်က ကိုကျော်။ ခုဆို သမီးလေးတောင် အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကိုကျော်နဲ့ ကလေးထပ်မရဘူး။ ကိုကျော်ကအနေအေးတယ်။ သမီးကိုလဲ သမီးရင်းလိုပဲ သဘောထားတယ်။ ချစ်တယ်။ ခက်တာက ကျွန်မရဲ့သမီး။ အပျိုပေါက်ဖြစ်လာကတည်းက ပထွေးကို လိုတာထက်ပိုပြီး ချွဲပစ်နေတယ်။ အရမ်းလဲ နီးကပ်ပွတ်သပ်နေထိုင်တတ်တယ်။ ကျွန်မသိတာပေါ့။ ကျွန်မသမီးလဲ ကျွန်မလို အထန်မပဲဆိုတာ။ “ဟဲ့ မိုးခိုင် ငါပြောထားမယ်နော် ကိုကျော်က နင့်ပထွေး၊ အရမ်း နီးကပ်နေတာတွေ နင့်နေပုံထိုင်ပုံတွေ ငါမကြိုက်ဘူး” “သိပါတယ် အမေရယ် သမီးကကလေးမှမဟုတ်တော့တာ” “အေး ကလေးမဟုတ်လို့ ပြောနေတာပေါ့ဟဲ့… ကြည့်နေကြည့်ထိုင်” “ဟုတ်…သမီးကျောင်းသွားပြီ တာ့တာ” ထွက်သွားတဲ့သမီး မိုးခိုင်ရဲ့ နောက်ပိုင်းကိုကြည့်ရင်း ကျွန်မသက်ပြင်းချမိတယ်။ မိုးခိုင်က အမေတူသမီးမို့ ဖင်တွေ ရင်တွေက ကျွန်မလို အယ်ထွက်နေပြီ။ လမ်းလျှောက်တိုင်း ဖင်တွေရင်တွေက လှုပ်လိုက်တိုင်း ယောက်ျားတွေ သရေယိုချင်စရာ။ ကျွန်မရဲ့ ဖင်တွေဆိုတာလဲ ဘေးဝိုင်းကားတဲ့အပြင် ဒုနဲ့ထည်နဲ့ကို ဆူထွက် လုံးတစ်နေတာ။ နို့တွေဆိုရင်လဲ ပျော့တွဲမနေသေးဘူး။ မာတင်းပြီး လုံးထွက်နေတာ။ သမီးကလဲ အမေ့အမွေ အကုန်ရတာလေ။ အမွေရတဲ့အထဲမှာ နှာထန်တာလဲ ပါတယ်ထင်ပါ့။ ကျွန်မရဲ့ဖင်တွေရင်တွေတင်မဟုတ်သေးဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းထူထူတွေက မြင်လိုက်တာနဲ့ အရမ်းဖီးလ်လာစေတယ်လို့ လင်နှစ်ယောက်စလုံးက ပြောကြတာပဲ။ သေသွားတဲ့လင်ဆိုရင် ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းကိုကြည့်ပြီး ဒီနှုတ်ခမ်းနဲ့ လီးစုတ်ခံလိုက်လို့ကတော့ကွာ ဆိုပြီး ချက်ချင်းလီးတောင်စေသတဲ့… ဟင်းဟင်း ကျွန်မကလဲ အဲဒီလို ကိုယ့်အရည်အချင်းတွေ ကိုယ်သိတော့ ယောက်ျားတွေ ငမ်းကြပြီဆိုတာနကြစိတ်ကကြွလာတာပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မလိုဖင်ရင်ကြီးတဲ့ မိန်းမတွေက လမ်းလျှောက်လို့ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း လှုပ်လှုပ်သွားတဲ့ ဖင်သားတွေ ရင်သားတွေရဲ့ တုန်ခါမှု၊ ဖင်သားချင်း ရင်သားချင်း ပွတ်တာတွေနဲ့ပါ နှာစိတ်တွေ ကြွလာတတ်ကြတာမျိုးလေ။ ထားပါတော့။ တနေ့တော့ ကျွန်မ ရုံးသွားနေကျအချိန်အတိုင်း ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ကို ထွက်လာတယ်။ မှတ်တိုင်မှာ လူတွေအများကြီးပဲ။ ကားရောက်လာတော့ တိုးတက်ကြတာပေါ့။ ကားကျပ်တဲ့အခါ မတ်တပ်ရပ်တဲ့လူတွေက နှစ်တန်းသုံးတန်း တန်းပြီး ရပ်ကြရတာပါ။ အဲလိုအခါမျိုးမှာ နောက်ကလာထောက်တတ်ကြတယ်။ လက်ကမြင်းတတ်ကြတယ်။ တခါတလေ ကျောချင်းကပ် ဖင်ချင်းပွတ်နေတတ်ကြတယ်။ လီးနဲ့လာထောက်မှ လက်နဲ့ လာကိုင်မှ မဟူတ်ဘဲ အဲလိုဖင်ချင်းပွတ်နေရတာလဲဖီးလ် တမျိုးပါပဲရှင်။ အဲဒီ့နေ့က ကျွန်မနောက်က ကောင်လေးတစ်ယောက်က ကျောချင်းကပ် ဖင်သားချင်းထိပြီး ဟိုဘက်ရွေ့လိုက် ဒီဘက်ရွေ့လိုက်လုပ်နေတယ်။ ကျွန်မနောက်ကိုနဲနဲ ငဲ့ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်လေးကလဲ ငဲ့ကြည့်တယ်။ သန့်သန့်ပြန်ပြန့်လေးပါ။ ကျွန်မစိတ်ထဲလဲ တမျိုးဖြစ်လာတယ်။ ဒါနဲ့ ဖင်ကို နောက်နဲနဲပစ်ပြီး ခြေထောက်ကို နဲနဲကားပေးလိုက်တယ်။ သူကလဲ သူ့ဖင်ကိုနေရာနဲနဲရွေ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ဖင်တလုံးကိုသူ့ဖင်ကြားထဲရောက်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။ ဒီတော့ သူ့ဖင်လုံးလေးတလုံးကလဲ ကျွန်မဖင်ကြားမှာ လာညှပ်နေတာပေါ့။ ထူးဆန်းတယ်ရှင့်။ အဲလို ဖင်သားချင်း ထိကပ်နေရတာကိုပဲ ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်စိတ်ကြောင့်ထင်တယ်။ ဖီးလ်တွေတက်နေကြတာ။ကျွန်မကအဲလောက်ကို ထန်တာပါဆို။ ကျွန်မ စောက်ဖုတ်မှာ အရည်တောင်စို့လာပြီ။ ဒီလို တလမ်းလုံး ဖီးလ်ယူလါရင်း ဆင်းရမဲ့မှတ်တိုင် ရောက်တော့ ကျွန်မ တံခါးနားတိုးထွက်လိုက်တယ်။ အဲကောင်လေးကလဲ ကျွန်မနောက်က ကပ်လိုက်လာပြန်တယ်။ ဒီတခါတော့ သူ့လီးနဲ့ကျွန်မဖင်ကို ထိထိမိမိကိုကပ်ဖိထောက်ထားတာရှင်။ အတွင်းခံဝတ်ထားတာတောင် သူ့လီးကြီးရဲ့အထိအတွေကို ကျွန်မခံစားမိနေတယ်။ အတော်ကြီးပြီး အတော်သန်မဲ့လီး ဆိုတာ အတွေ့အကြုံအရ သိတယ်။ ကျွန်မစိတ်တွေ ဆူလာတယ်။ ဒါတောင် ညက ကိုကျော်နဲ့ လိုးထားတာနော်။ တစိမ်ယောက်ျားလေးတယောက်ရဲ့ဘအထိအတွေနဲ့တင်ကျွန်မ နှာထနေပြီ။ ကျွန်မ နောက်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကောင်လေး တချက်တုန်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ပဲကျွန်မမျက်နှာကို ပြုံယောင်လေး သမ်းပြလိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ သူတို့ယောက်ျားလေးဆိုတာ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေက လမ်းစမဖွင့်ပေးရင် ရှေ့ဆက်ဖို့ မရဲတတ်ကြဘူးလေ။ ကျွန်မက သူ့ကို လမ်းစဖွင့်ပေးတဲ့အနေနဲ့ စိတ်မဆိုးတဲ့အမူအရာမျက်နှာပေးလေးလုပ်ပေးလိုက်တာ။ အဲလိုလဲဆိုရော ကိုယ်တော်ချောရဲ့လက်က ဖင်ပေါ်ရောက်လာတော့တာပဲ။ မှတ်တိုင်မရောက်ခင် မီးပွိုင့်မိတာကလဲ ကြာတယ်။ အဲအချိန်မှာ ကိုယ်တော်ချောက ဖင်ကို ဆုတ်ကိုင်ဖြစ်ညစ်တော့တာပဲ။ ကျွန်မလဲ ဖီးလ်တွေ အရမ်းတက်နေပြီ။ အရည်တွေလဲရွဲနေပြီ။ ဒါနဲ့မှတ်တိုင်ရောက်တော့ ခရီးသည်တွေဆင်းကြတာပေါ့။ ကျွန်မလဲ ဆင်းပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကောင်လေးက လိုက်လာတယ်။ ပြီးတော့ကျွန့်မကို ပြုံးပြတယ်။ ကျွန်မလဲ ပြန်ုပုံးပြပြီး သူ့ရှေ့က လျှောက်လာလိုက်တယ်။ နောက်ကနေ ကျွန်မဖင်တွေကို ကြည့်နေမှာသိလို ဖင်ကို ပိုလှုပ်ပြီး လျှောက်ပစ်လိုက်တယ်။

(စိတ်ကူးယဉ် ရေးသားပုံဖော်သည်)

“ကိုရင်သာအေး… ဘယ်မှာလဲ… ကျုပ် သေချာ မမြင်ရဘူးတော့်…”

“ငါ ဒီမှာပါဟ… အေးဘုံရယ်… နင့်မှာလည်း… လကလည်း သာတယ်… လက်ထဲမှာ ဓါတ်မီး ရှိသားနဲ့ သေချာ ထိုးကြည့်လေဟ…”

“အေးပါတော်… လာပါပြီ… တော်က ဘယ်နေရာတွေ ခေါ်မှန်းမှ မသိတာ…”

နေ့လည်နေ့ခင်း ပူပြင်းတဲ့ လယ်ကွင်း ဟင်းလင်းပြင်ကြီးက အခုတော့လည်း လသာသာ ညကလေးမှ လေအေးတွေ တိုက်လို့ ချမ်းအေးနေသည်။ ရွာနဲ့ အတန်ငယ်လှမ်းသော ကိုရင်သာအေးတို့ လယ်ကွင်းတွေရှိရာ အေးဘုံမ တစ်ယောက် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သမီးရည်းစားတို့ ထုံးစံအတိုင်း ချစ်ရည်လူးဖို့ပေါ့။

ကိုရင်သာအေးက လူပျိုကြီး တစ်ကောင်ကြွက်။ အေးဘုံမက မုဆိုးမ မိခင်အိုကြီးနှင့်အတူ နေသူလေ။ သမီးရည်းစားဖြစ်နေတာ တော်တော်များများ သိကြပေမယ့် ဒီဝါကျွတ်မှ ယူရန် စီစဉ်ထားကြသည်။

ကိုရင်သာအေးတို့ လယ်ကွင်းထဲတွင် လယ်တဲလေး တစ်လုံး ရှိကာ အရင်တုန်းက အဲ့ဒီလယ်တဲမှာပင် ချစ်ရည်လူးကြသော်လည်း၊ ဒီနေ့မှ ဘာစိတ်ကူးပေါက်သည် မသိ၊ လယ်ကွင်းပတ်လည်မှာ ဝန်းရံနေဟန်ရှိသော တောင်တန်းကြီးနှင့် ထိုတောင်တန်းကြီးမှ စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်လေးကို လာခဲ့ရန် ချိန်းသည်လေ။ လယ်ကွင်းတွေက စပါးတွေကိုတော့ ရေတံခွန်ကနေ ဖြစ်လာတဲ့ စမ်းချောင်းကြီးထဲမှ ရေ ပြန်သွယ်ကာ စိုက်ပျိုးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒေါက်တာ နွေးနွေးလှိုင် [M.B.B.S, M.Med. Sc (Surgery)] ခွဲစိတ်အထူးကုဆရာဝန် ဆေးရုံကြီးအပြင်ဘက်မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုလှမ်းကြည့် မိတော့ ကျေးငှက်သံလေးတွေနဲ့ အစိမ်းရောင် သစ်ပင်ကြီးများကြောင့် ဘဝ အမောတွေကို ခဏတာ မေ့ပျောက် သွား စေတာပဲလေ။ မနက် ၈နာရီ ကျော်ကျော် လေးပဲ ရှိသေးတာပါ။ ညက ဆိုင်ကယ် အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်တဲ့ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာတော့ ၂ယောက်လုံး နွေး ကိုယ်တိုင် ရရှိလာတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ချုပ်ပေးရတယ်။ တယောက်က လက်မောင်း နှစ်ဖက် နဂါးပုံ တက်တူးတွေနဲ့ အသက်က ၂၀ကျော်လောက်ပဲ ရှိမှာ မျက်နှာ နုနုချောချော လေးကို နားကွင်းတွေရော မျက်ခုံးပေါ်ပါ အကွင်းလေးတွေ ဖေါက်ဆွဲထားတော့ ရုတ်တရက်ဆို အကြည့်ရ ဆိုး နေတာပေါ့။

အရိုးခေါင်းတွေပါတဲ့ တီးရှပ် အနက်ရယ် လည်ပင်းက စတီးဆွဲကြိုး ပြောင်ပြောင် လက်လက်ကြီးရယ် လက်ကောက်ဝတ်က အနက်ရောင် သရေပြားပေါ်မှကြယ်ပုံစံ ဖန်စီပုံတွေ အိုးးးး မျက်လုံးထဲ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ။ ပေါင်လယ်မှာ ၄လက်မ လောက် ဘာလိုခိုင်းမိတာလဲတော့ မသိဘူး ပေါင်လယ်မှာ ၄လက်မလောက် ပြဲသွားတာ ဒဏ်ရာ နက်တော့ သွေးတအား ထွက်နေတာပေါ့။ ထိုင်ခုံ အပုလေးပေါ် ထိုင်ခိုင်းရင်း ဒူးဖုံး ဘောင်းဘီ အပွလေးကို ပေါင်ရင်းထိ လှန်တင်ပြီး ချုပ်ပေးတော့ သူတော့ မသိဘူး နွေး တော့ ရင်တွေ ခုန်နေ ရသေးတယ်။ ချုပ်ပေးတဲ့ ဘယ်ဘက်ပေါင်ရင်းနားက ပန်းနုရောင် ဒစ်ကြီးက ဘောင်းဘီ အဟလေးကနေ ထွက်နေတာ။ ” မမနွေး … မအိပ်သေးတာလား … နိုးနေတာလား “ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကို နားနေခန်းထဲ ထိုင်တွေးနေတုန်း တံခါးခေါက်သံနဲ့အတူ မအိ ဝင်လာပါရော။

ရန်ကုန်မှ မန္တလေးသို့ ထွက်ခွာမယ့် အမှတ်(၅) အဆန် အမြန်ညရထားကြီးရဲ့ အိပ်စင်တွဲဆီ မီချယ် အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဝတ်အစားထည့်တဲ့ အိတ် တစ်လုံးပဲ ပါတာမို့ ရထားပြတင်းနားက ပစ္စည်းတင်စားပွဲလေးအောက်နားမှာ အိပ်ကို ကပ်ထားလိုက်တယ်။

ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး နာရီကြည့်လိုက်တော့ ရထားထွက်ဖို့က မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ လိုတော့တာပါ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထဲမို့ အိပ်ခန်းထဲရှိ အခြားခရီးသည်တွေဟာ မိန်းကလေးတွေပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ စိတ်ထဲက ကျိတ်ဆုတောင်းနေမိသေးတယ်။ တကယ်လို့ ဒီအိပ်ခန်းထဲ နောက်ထပ်ဝင်လာမယ့် သုံးဦးဟာ ဘဲကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်နှယ့်လုပ်ရပါ့။

မီချယ့် ဆုတောင်းက မပြည့်။ မီချယ် မဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း အိပ်စင်ခန်းထဲကို လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားသုံးဦး အထုပ်အပိုး ကိုယ်စီသယ်ပြီး ဝင်လာတယ်။ မီချယ့် ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တကယ်တော့ မီချယ်ဟာ ယင်ဖိုမျှ မသမ်းဘူးသေးတဲ့ အပျိုမဒန်းလေးတော့ မဟုတ်ပါချေ။ ဦးမင်းဝဠာဆိုတဲ့ ဘဲကြီးတစ်ပွေရဲ့ ဖြုတ်ခြင်းကို ခံဖူးပြီးသားပါ။

မီချယ့်ဘက်ကလည်း အလိုတူ အလိုပါလို့ပဲ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီတုန်းကလည်း မီချယ်က အပျိုဖော်ဝင်စ ဘာမှ သိသေးတာမှ မဟုတ်တာ။ မီချယ်တို့နဲ့ တစ်အိမ်ကျော်က မမနွေနှင်းရဲ့ ယောက်ျားမိန်းမ လိင်ဆက်ဆံတဲ့ တစ်တစ်ခွခွစကားတွေကို နားထောင်မိရင်း လက်တည့်စမ်းလိုက်မိတာပေါ့လေ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ယောက်ျားမရသေးရင် မိန်းမဆိုတာ အပျိုပဲလေ။ ဘယ်သူသိတာမှတ်လို့။

တစ်နာရီနီးပါးလောက်လိုးပြီး နှစ်ယောက်သား လရည်နှင့်စောက်ရည်များ ပြိုင်တူပန်းထွက်ကာ ကိစ္စပြီးလိုက်ကြရသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့် ဒီတစ်ကြိမ်တွင်လည်း နှစ်ချီဆက်တိုက်ပြီးလိုက်ရခြင်းဖြစ်၍ အားတော်တော်ပျော့သွားကာ ထူးကျော်ရင်ခွင်ထဲ အသာဝင်ရောက်ကာမှိန်းနေလိုက်ရလေသည်။ “ထူးကျော်ရယ် မမ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်သလဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားလို့တောင်မရဘူးကွယ် အပျော်ကနေအပျက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုူးပဲ ထင်ပါတယ် ” သူမက နောင်တရသလို ပြောလိုက်မိသည်။ ထူးကျော်က သူမပါးပြင်ကလေး အသာအယာနမ်းပြီး ချော့မော့နေရလေသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့် သူမအကြောင်းတွေ ထူးကျော်ကို ပြန်လှန်ပြောပြသည်။ သူမအသက် ၁၉ နှစ်သမီးလောက်မှာ လင်နောက်လိုက်ပြေးသည့်အကြောင်းတွေ သမီးနှစ်ယောက်ရှေ့နောက်ဆင့်မွေးပြီး သမီးကြီး ၈ နှစ်သမီးလောက်တွင် ယောက်ျားဖြစ်သူ နိုင်ငံခြားသင်္ဘောလိုက်ရင်း အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ကာ ဆုံးပါးသွားပုံတွေ သူမတို့နှစ်ဖက်မိဘတွေက လူချမ်းသာတွေဖြစ်ကြ၍ ဘဝကိုအပူအပင်မရှိဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ရန်ကုန်မြို့တွင် ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်းဝယ်ယူပြီး နေထိုင်ခဲ့ကာ လင်သည်ဖြစ်သူသေဆုံးချိန်ကျမှ သမီးနှစ်ယောက်နှင့် ကသီလင်တဖြစ်ခဲ့ရ၍ နယ်ရှိမိဘတွေပြန်လည်ပြောင်းရွေ့လာခဲ့ရကြောင်း။

တိုက်ခန်းကိုလည်း ပြန်လည်ရောင်းချပြီး မိဘတွေနှင့်အတူ ဒိုးတူပေါင်ဖက် လုပ်ကိုင်စားသောက်နေလာခဲ့ကြောင်းများ ပြောပြပါသည်။သမီးတွေအရွယ်ရောက်၍ သမီးကြီးသန္တာက အသက် ၂၁ နှစ် အငယ်မနီလာက ၁၈နှစ်သမီး အရွယ်လောက်မှာ အိမ်ထောင်အသီးသီးကျကာ တစ်ယောက်က မြိတ်ထားဝယ် အငယ်မက တစ်ဖက်နိုင်ငံမှာ သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြကြောင်း ထူးကျော်အကြောင်းစုံသိလိုက်ရသည်။ ဒေါ်နီနီမြင့်က ယခုအချိန်မှာ မိဘတွေလည်းမရှိရှာတော့ဘဲ မောင်နှမသားချင်းတွေ တကွဲတပြားဖြစ်ကာ စုဆောင်းထားသမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို တတိတိထိုင်စားရင်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့်လုံးပါးပါးကာ အထည်ကြီးပျက်ဘဝကို ရောက်ရှိနေလေပြီ။ သမီးနှစ်ယောက်ဆီက လစဉ်ပုံမှန်ပေးပို့လာသော ငွေကြေးများကို ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ်သုံးစွဲပြီး ဘဝကို ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နှင့်ဖြတ်သန်းနေရလေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ သူမဘဝမှာ သမီးနှစ်ယောက်ရဲ့အဝေးမှာနေရပြီး တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဆန်လှသည်ဟု ဆိုရချေမည်။ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်လိုတာကိုယ်ရကြပြီမို့ အတွေးကိုယ်စီနှင့်ငြိမ်နေကြပြီးနောက် ဒေါ်နီနီမြင့်က … “မောင်လေး မမတို့ တစ်နေ့လုံး ဒီလိုနေကြဖို့ မသင့်ဘူးထင်တယ် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်းကြည့်ရဦးမယ် မင်းဖက်က ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ညဖက်ကျမှ မမအိမ်နောက်ကနေ ပတ်ပြီးလာခဲ့လိုက်ပါ မမအိမ်တံခါး ဖွင့်ပေးထားမယ် ” “ကောင်းပါပြီ မမ မမလည်း ကျွန်တော့်ကြောင့် မောလှရောပေါ့ ကျွန်တော်တော့ ဒီလို မမျှော်လင့်ဘဲ မမနဲ့ အဆုံးစွန်ထိ ချစ်ခွင့်ရတာကို ကျေနပ်မဆုံးပါဘူး ” ။

(ဂျပန်ခေတ်ဇာတ်လမ်း ရေးပေးပါဆိုလို့ ဥာဏ်မှီသလောက် တွယ်လိုက်တာ အဟေးးးးးးးးးး)

မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံး သူ့ကျွန်ဘဝ ရောက်ရှိပြီး ဖက်စစ်ဂျပန်များ တောရောမြို့ပါ ခြေရှုပ်နေချိန်တွင် ရွာတစ်ရွာ၌

” နောင် နောင် နောင် နောင် ”

ဂျပန် အလိုတော်ရိ သူကြီးအိမ်မှ လူစု အုန်းမောင်းသံ ကြားရသဖြင့် တစ်ရွာလုံး သူကြီးအိမ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ ဂျပန်ကို ကြောက်ရတာက တစ်မျိုး၊ သူကြီးနှင့် သူကြီးသား အပေါင်းအပါများအား ကြောက်ရတာက တစ်ဖုံကြောင့် ရွာသူရွာသားအားလုံး ဘာပြဿနာ ဖြစ်ပြန်ပြီလည်းဟု စိုးရိမ်နေကြသည်။

” ကဲဟေ့၊ ဒီက သခင်ကြီးက ပြောတယ်။ ဒီရွာမှာ ဖက်စစ်တော်လှန်ရေးလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ သစ္စာဖောက်တွေ ရှိတယ်တဲ့။ အဲ့ဒါ ဘယ်သူတွေလဲ။ ကိုယ့်ဟာကို ဝန်ခံရင် သက်သာမယ်နော။ ငါတို့ စုံစမ်းပြီးမှ သိရတယ်ဆိုရင် တစ်မိသားစုလုံး ပြာကျပြီ မှတ်ပါ ”

ရွာသူရွာသားများ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

” ဟေ့ ဘယ်သူမှ ဝန်မခံဘူးလားကွ၊ သာကျော်ရေ သစ္စာဖောက်ကို ဆွဲထုတ်ခဲ့စမ်း ”

အခန်းတံခါး ကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ချီုအီမွှေးပျံ့နေတဲ့ အနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ အဖြူရောင်မွှေ့ရာ ကုတင်ပေါ်မှာ တဘက်အဖြူ နံငယ်ပိုင်းလေးသာ ပတ်ထားသည့် သူ … မ… လို့ခေါ်တဲ့ သက်ထား က သူ့ကိုလက်လေးကမ်းကာ ဆီးကြိုနေသည်။မောင်… ကြာတယ်ကွာမီးပွိုင့်တွေမိနေလို့ပါ… မ…ပရယ်တီကယ်လဲရှိလို့ကျောင်းဆင်းတာလဲ နောက်ကျတယ်သူမအရှေ့မှာမတ်တပ်ရပ်လျှက်ရှိနေတဲ့ ရဲလေးကိုသက်ထားကလဲခါးကနေပွေ့ဖက်ထားသည်။မကဒီနေ့ပြန်ရောက်တာစောသားပဲအင်း …မ …စောစောပြန်ခဲ့တယ်အတန်းချိန်လဲမရှိလို့ နောက်ပြီး မောင့်… အတွက်အဆင်သင့်ဖြစ်နေအောင်လေတကယ်လဲ… မ …က သူ့အတွက်အဆင့်သင့်ဖြစ်နေပါပြီဆံပင်အုံကောင်းကောင်းကြီးတွေကိုဖြန့်ချထားတဲ့… မ… ကအခါတိုင်း ကျောင်းကို လာသလိူ ဆံထုံး ထုံ့း့ပြီး အိန္ဒြေကြီးတစ်ခွဲသားနဲ့ မဟုတ်ချေ … မ …(သက်ထား) က သူ့တို့ ဆရာမ အသက် သုံးဆယ် စွန်းရုံလေးသာရှိသေးတဲ့ ကျူတာဆရာမ တစ်ယောက်။

ရင်ဖုံး အကျီၤ ၤလေးဝတ်ပြီး လုံချည်ကိုစင့်နေအာင်စည်းကာ စာပြတဲ့ အချိန်မျိုးဆို သူအပါအဝင် ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့ အာရုံတွေက ဘလက်ဘုတ် ပေါ်မှာမရှိ ခါးသိမ်သိမ်လေးအောက်က တင်းပြည့်ကားထွက်နေပြီး အတွင်းခံအရာလေးပင် မြင်နေရတဲ့… မ… ရဲ့ အိုးကြီးပေါ်မှာပဲ ရောက်နေတတ်ကြသည်။ ဒီလိုနေ့ မျိုးတွေဆိုရဲလေး ကျောင်းဆင်းတာနဲ့သက်ထား နေတဲ့အဆောင်ထိလိုက်ပြီး စိတ်ရှိလက်ရှိပေါက်ကွဲကွာ လိုး ပစ်တတ်သည်။အဆောင်ဆိုသော်လဲ နှစ်ထပ်တိုက်ပုလေးတစ်လုံးသာဖြစ်သည် အေးအေးဆေးဆေးနေချင်လို့ သက်ထား က တစ်ရောက်ထဲ ပဲငှားနေသည် ဒီအခြေအနေ က ရဲလေး အတွက်အဆင်သင့်လှလို သက်ထားအတွက်လဲ အဆင်ပြေစေသည်။တကူးတက ဟိုတယ် တွေ ဘိတွေသွားပြီး ကုန်းစရာမလိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က အမြင်စောင်းခဲ့တောင်မှ စာပြပေးနေနဲ့ ကျောင်းသားပါလို့လွယ်လွယ်ပင် ဖြေရှင်းချက်ပေးလို့ရသည်။

World War ဖြစ်နေတော့ ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး Google သွားခေါက်ဖြစ်တယ်။ မန်ယူဖန်ဆိုတော့ မန်ယူနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ဟာဆို ဘာနေနေ စိတ်ဝင် စားတာပေါ့။ မန်ယူက ၁၉၁၁ ခုနှစ်မှာ ချန်ပီယံဆု တစ်ခါရပြီး ၁၉၅၂ ခုနှစ်မှ အမှတ်ပေး ချန်ပီယံဆုကို ပြန်ရခဲ့တယ်။

တိုက်ဆိုင်တာလေးက မန်ယူအသင်း အမှတ်ပေး ဖလားရဖို့ နှစ်ပေါင်း ၄၁ နှစ် စောင့်ခဲ့ရတာ။ ကျုပ်ကတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ ကပ်ကိုးလ်ဖလားရဖို့ ၁၄ နှစ်ပဲ စောင့်ရတော့ မန်ယူထက်စာရင် မဆိုးဘူး။

အိမ်ထောင်သက် ၉ နှစ်ကျော်တော့ မိန်းမရဲ့ ကာမစိတ်က ပြောင်းလဲလာတယ်။ နောက် ၅ နှစ်မှ ကာမစိတ်တံခါး အသစ်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ ရာဂသွေးတွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ကစုန်စိုင်းနေတာ။ ဝင်သက် ထွက်သက်ကြားမှာ ရမ္မက်ခိုးတွေ အလုအယက် ဝေနေရတယ်။ ထူးခြားတဲ့ ခံစားမှုတွေနဲ့ ရင်တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်ပြီး တဒင်္ဂခဏ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ကင်းမဲ့ခဲ့ပေမယ့် မမျှော်လင့်ပဲ ရလိုက်တဲ့ ကာမရသတွေက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ပါဘူး။

(အင်းစက် ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်)

လူမှု့ဘဝနေထိုင်ခြင်းမှာ တစ်ချို့ တိုးလျလျ… တစ်ချို့ စူးရှရှ… သံယောစဉ်နယ်လွန် နေထိုင်မှုအစုစုအတွက် အချို့သော ကာမသက်ဝင်မှုများနဲ့ ရှင်သန်ခြင်းရဲ့ တခါးတချပ်ကို ဖွင့်ကြည့်မိတာပါ။ ( ဘုံခုနှစ်ဆင့် ဖောပြီပေါ့ဗျာ )

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

” ဟဲ့ ဖိုးခင် … မအေလိုး … လီးကြီး တတောင်လောက်နဲ့ … ဟိုလိမ့်ဒီလိမ့် လုပ်မနေနဲ့ … နေဖင်ထိုးပြီ မသာလေးရဲ့ ”

မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ စပြီဗျို့။ အဲ့ဒါ ကျုပ်အမေ ဒေါ်ခင်နွဲ့ရီပဲဗျ။ ကျုပ်တို့ မိသားစုက ၃ ယောက်ထဲဗျ။ အဖေဆုံးတာတော့ ၁ဝ နှစ်ကျော်ပါပြီ။ ကျုပ်နဲ့ ညီမလေး မာလာခင်က ၂ နှစ်ပဲခြားတာ။ ညီမလေးက ၁၈ နှစ်ကျော်ပါပြီ။ ဖြူဖြူလုံးလုံးလေးပါပဲ။ ဒီလိုပဲ အောက်ခြေလူတန်းစားဘဝဆိုတော့ ရုန်းကန်လုပ်စားနေရတာ။ အမေက နောက်အိမ်ထောင်မပြုပဲ ကျုပ်တို့ရပ်ကွက် လမ်းဂွလေးမှာပဲ အကြော်ရောင်းတယ်ဗျ။ အခုလည်း မနေ့ညကတည်းက ထင်းဝယ်ဖို့ ပြောထားတာ ကျုပ် ညတုန်းက မူးပြီးအိပ်သွားလို့ မဝယ်လိုက်ရတာဗျ။