Posts

သူငယ်ချင်းရဲ့အမေသာဆိုတယ် အသက်ကတော့သိပ်ကြီး သေးဘူးဗျ. . . ၄၀ကျော်လောက်ပဲရှိအုံးမယ် ဂျင် ကစားတာ ဘယ်လိုကစားလဲတော့မသိဘူး တနေ့တခြား ဖင်ကြီးကကြီးပီး ရင်းကိုကြီးလာတာဗျာ. . အိမ်ကလဲနှစ်ခြံကျော်လောက်ဆိုတော့ ညနေတိုင်းသွားသွားငမ်းရတာအမော. . . သူ့ယောကျာ်းကကား သမား ဆယ်ဘီးကားတွေမောင်းတာဗျ . . . ပုံစံကတော့ဖန်ရင်ရ မယ့်ရုပ်ကြီးဆိုတာသိတော့လဲ စွန့်စားရတာပေါ့ဗျာ. .ဒီလိုနဲ့တ ရက် ဘော်ဒါနားသွားတော့. . .

သား ကိုထက် သားသူငယ်ချင်း မရှိဘူး သူ့အဖေနဲ့လိုက်သွားတယ်ကွ. . . အော်ဟုတ် ပြန်တော့မယ်အန်တီ နေပါအုံးကိုထက်ကလဲ သားဇင် မရှိလဲ အစ်မရှိနေတာပဲ သူ့ကိုသူအစ်မလို့သုံးတာဗျ ကျနော်ကလဲဂွင်ချောင်းနေတာဆို တော့ ဟုတ်ဟုတ်ဆိုပြီးထိုင်နေတော့တာပေါ့ အို့ ကျွတ်စ် ကျွစ် . . ဂျင်း ဆော့ထားတာပေါင်တွေကိုက် လိုက်တာသားရာ. . .ဟုတ်အစ်မ နှိပ်ပေးရလား အင်းအနှိပ်တော့ခံချင်တယ် ဒါပေမယ့် ရိုးရိုးနှိပ်နေကျဆိုရင် တော့ ဘာမှမထူးဘူးသားရဲ့. . . ဟုတ် ဘယ်လို နှပ်ပေးရမှာလဲအစ်မသင်ပေးလေ အဲ့ဆိုနဲ့ သူကအရင်ကျနော့်ကိုနှိပ်ပေးမယ် ကျနော်မှတ်ထားပီး ပြန်နှိပ်ပေးရမယ်ပေါ့ဗျာ . .

ထားထား သူမ လုပ်ချင်တာတွေ အားလုံး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နေစိုးဝေ ကောင်မလေးတယောက်နဲ့ ညိနေတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းလဲရရော မခံချိမခံသာ ဖြစ်ပြီး နေစိုးဝေ ကို ဖုန်းဆက် ရန်တွေ့ခဲ့ သည် ..။ သူ့အထက်အရာရှိ မြို့နယ်မှူးကိုလဲ ဖုန်းဆက်တိုင်သည် ..။ သူ့ကို မန်းလေးကို ပြန်ပြောင်းပေးဖို့ တောင်းပန် သည် ..။ ထားထားကို နေစိုးဝေနဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ထမင်းဆိုင်က ကောင်မလေး ရဲ့ အဒေါ်ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားခဲ့တာ ..။ ကိုယ့်လင် ဘာဖြစ်နေလဲ သိရဲ့လား..ကိုယ့်လင်ကို ထိန်းအုံး ..လို့ ခပ်စွာစွာ နဲ့ ပြောခဲ့သည် ..။ ထားထား သည် နေစိုးဝေ နဲ့ လိင်ဆက်ဆံတာတွေ ရိုးအီလာတဲ့အချိန် သူမဘက်ကစပြီး နေစိုးဝေ လိင်ဆက်ဆံချင်တိုင်း ညင်းပယ်ခဲ့ သည် ..။ ဆိုင် နဲ့ ခြံအလုပ်များလို့ အကြောင်းပြပြီး ညင်းခဲ့တာ ..။ ခြံထွက် သီးနှံတွေ..အသီးတွေ..ခြံက ကြက်..ဝက်..ဘဲ ငါးတွေ နဲ့ ဆိုင်မှာ ချက်ပြုတ်နေတော့ ခြံကို ပြေးပြေးကြည့်ရ သည် ..။

ဦးဘတုတ်ရဲ့ဇနီး ဒေါ်ဒေါ်လှမှာ ငယ်စဉ်က သူတို့ နယ်က မယ်ဘွဲ့ရထားခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ပြီး၊ အသက်ကလေး ရလာသော်လည်း ၊ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း အမြဲလုပ်နေသဖြင့် သမီးများကပင်အားကျလောက်အောင် နုနယ်နေပေသေးသည်။ ဦးဘတုတ်က ဒေါ်ဒေါ်လှကို သူတို့ မြို့နှင့် မိုင် ၂၀ ခန့်ဝေးသော တိုင်းမြို့ကြီးကို သွားလည်ဖို့ ပြောနေ၏။ သူတို့သားမက် ကိုတင်ထွတ်လည်း ရောက်နေသည်ဆိုတော့ သွားချင်တဲ့နေရာ လိုက်ပို့ပေးခိုင်းလို့ ရမည်ပေါ့။

တစ်နေ့ သူတို့ရှိရာသို့ ကိုတင်ထွတ်တစ်ယောက် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ မြို့လေးမှ မိုင်အနည်းငယ်ဝေးသော ရွာတစ်ရွာတွင် အလုပ်ကိစ္စအတွက် သွားစရာရှိရာမှ ယောက္ခမကြီးတွေ ရောက်နေသည်ကြားလို့ လှည့်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုဒေသနယ်ပယ်တွင် ကားလမ်းများမှာ အင်္ဂလိပ်ခေတ်ကတည်းက ဖောက်ခဲ့သော လမ်းများကို မပြုမပြင်ပဲ သုံးနေကြတုန်းမို့ ကားအသုံးနည်းပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်များသာ အသုံးများလေသည်။

ကိုတင်ထွတ်ကလည်း ထုံစံအတိုင်း သူ့ ဘီအက်အေ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီး တဖုန်းဖုန်းနှင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဦးဘတုတ်ကတော့ သူ့ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေခဲ့ခြင်တာနဲ့ အတော်ပဲဆိုပြီး ဒေါ်ဒေါ်လှကို ကိုတင်ထွတ်နှင့် တစ်ရက်နှစ်ရက် လိုက်သွားလည်ဖို့ ပြောသည်။ ဒေါ်ဒေါ်လှက လည်း ပျင်းတာနဲ့ လိုက်မယ်ဆိုပြီး အထုပ်တစ်ထုပ်စာပဲ ဆွဲပြီး လိုက်ဖို့ပြင်သည်။ ကိုတင်ထွတ်က သူသွားမည့်ရွာမှာ အောက်ကို ထပ်ဆင်းရပြီးမှ မြို့ကို အထက်ပြန်တက်ရမှာမို့ ယောကက္ခမကြီး ပင်ပန်းမှာစိုး၍ အပြန်ဝင်ခေါ်ပါမည်ဟု ပြောသေး၏၊ သို့သော် သူသွားမည့်ရွာ၊ ယခု ဒေါ်ဒေါ်လှတို့ နေရာ နှင့် သူတို့ ရုံးခွဲရှိသည့် မြို့တို့မှာ ဖိုခနောက်ဆိုင် တည်ရှိနေသဖြင့် တကူးတက ပြန်ဝင်ခေါ်နေရမည်၊ ထိုရွာပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကလည်း လှသည်ဟု နာမည်ကျော်သဖြင့် ဒေါ်ဒေါ်လှက အခုကတည်းက လိုက်မည်ဆိုတော့လည်း မငြင်းဆန်ရဲ၊ သူ့ ဆိုင်ကယ် အနောက်မှာတင်၍ ခေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။

“ အစ်မ…ဒီမှာ…အချဉ်ထုပ်နှစ်ထုပ်ဖိုး…” အသံလွင်လွင်လေးကြောင့် ယာလက်စ ကွမ်းယာကို ချ၍ ထွေးကြည်မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကောင်မလေးတစ်ယောက် ၊ ပါးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ပါးကွက်လေးကိုရေးရေးလေး တင်ထားသည်။ သူမလှမ်းပေးနေသော ငါးရာတန်တစ်ရွက်ကို လှမ်းယူရင်း နောက်ဖက်တွင်လည်း သူမနှင့် မတိမ်းမယိမ်း ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပါရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သည်တစ်ယောက်ကတော့ အသားညိုစိမ့်စိမ့်ဖြင့် ကျစ်ဆံမြီးလေး နှစ်ချောင်းချထားသည်။ ကလေးမလေးနှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါကက်အစ ဘာမှပြောစရာမလို..။ ရွက်ကြမ်းရေကျို ဆိုတာထက်သာပြီး လှတယ်လို့ ပြောနိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

“ ဟဲ့..အိ…ကိုတုတ်ကြီးက သူ့အတွက် ကွမ်းယာတစ်ရာဘိုး မှာလိုက်သေးတယ်လေ..” “ အေး…ဟုတ်သားဘဲ… ငါမေ့တော့မလို့….အစ်မ..ကိုတုတ်ကြီးအတွက် ကွမ်းယာ တစ်ရာဘိုး ယာပေးပါအုံး…” “ အော်….အေးအေး….” ထွေးကြည် လက်ထဲမှ ငါးရာတန်ကို ကွမ်းယာခုံအံဆွဲထဲ ပစ်ထည့်ပြီး ကွမ်းရွက်ကိုဆွဲကာ ထုံးသုတ်ပြီး ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။ “ ညီမတို့က .. ကိုချိုကြီး ဆိုင်ကလား…” “ ဟုတ္တယ္…အစ္မ…” “ ညီမတို့က ညီအစ်မလား… အရင်က မတွေ့ဖူးပါဘူး…” “ မဟုတ်ဘူး…အစ်မ…တစ်လမ်းထဲသူငယ်ချင်းတွေ…ဒီမှာအလုပ်ဝင်တာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်…” “ အော်…အေးအေး…ရော့…ကိုတုတ်ကြီးအတွက် ကွမ်း…ဒီမှာ ငွေနှစ်ရာ…” ထွေးကြည်က ကွမ်းထုတ်နှင့်အတူ ပြန်အမ်းငွေ နှစ်ရာကိုပါ သူမ၏အမေးကို ဒိုင်ခံဖြေနေသော အသားဖြူဖြူနှင့် အိ ဆိုသော ကောင်မလေးကို ပေးလိုက်၏။ “ သွားမယ်နော်…အစ်မ…” “ နောင်လဲ လာဝယ်နော်…” “ ဟုတ္ကဲ့…အစ္မ…”

Dr မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

သက်ထွေး ရင်တွေခုန်နေမိသည်။ သူတကယ်ပဲ ကြုံရတော့မည်လား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အင်သွားတာလား၊ မကြာခင် အဖြေပေါ်တော့မှာပဲလေ။

သူဆိုင်ကယ် အစုတ်ကလေးနှင့် စစ်ကိုင်းတံတားကို ဖြတ်ကာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ညွှန်လိုက်သော ဟက်ပီးဟော်တယ်လေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်တာက ကောင်ကလေးကို တစ်နေ့လုံး တစ်ခန်းယူမည် ညမအိပ်ဟု ပြောကာ အခန်းတစ်ခု ယူကာ ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်။ နောက်တော့ အခန်းရှိရာသို့ တက်လာလိုက်သည်။

အခန်းလေးထဲမှာ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်လေး တစ်လုံးနှင့် သိပ်အကျယ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း သပ်သပ်ယပ်ယပ် ရှိသည်။ အတွင်းထဲက တံခါးလေးတစ်ချပ်တွေ့လို့ တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝရံတာ သေးသေးလေး တွေ့ရသည်။ မြို့ပြရှုခင်းတွေ တွေ့နေရသည်။ တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ မှန်ပြတင်းပေါက်တွေက အလင်းရောင်အပြည့် ဝင်နေသည်။ သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်ကမူ အခန်းထဲကို မမြင်ရပေ။

သူနဲ့ကျွန်တော်ဖြစ်ရပ်အမှန်လေးပါ ကျွန်တော်တို့က မေဂျာတူသူငယ်ချင်း Maths ဒုတိယနှစ်လေးတွေပေါ့ သူ့နာမည်က ရည်မွန် ရည်မွန်က သိပ်မလှပေမဲ့ အကိတ်ဗျ ကိတ်တာတောင် တစ်ကိုယ်လုံးမကိတ်ဘဲ ဖင်ပဲရွေး ကိတ်တဲ့ စော်လေးပေါ့ သူ့ကိုတွေ့တွေ့ချင်းမှာပဲ သူ့ဖင်ကိုထောက်လှမ်းရေးဆင်းခဲ့ရတာ အဲ့နေ့က ပထမနှစ်အောက်လို့ ဒုတိယနှစ်ဆက်တက်ဖို့ ကျောင်းအပ်တဲ့နေ့လေးပေါ့ သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ လုယက်တိုးဝှေးပြီး အပ်ရတာ သူတိုးဝှေးရင်းနဲ့ သူ့ဖင်ကို ဝင်ဆောင့်မိတာပေါ့ သူပြန်လှည့်ကြည့်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်ပေါ့ နောက်ကတွန်းလို့ ဆောရီးပါပေါ့ ပထမတစ်ခါတော့ မတော်တဆဆောင့်မိတာဗျာ နောက်အခါတွေကျ နောက်ကနဲနဲတွန်းတာနဲ့ ကိုယ်က ခပ်ပြင်းပြင်းထောက်ကြည့်တာပေါ့ မျက်နှာပုံစံလေးက ချစ်စရာလေးလည်းမဟုတ် ချောတာလည်းမဟုတ်ဘဲ ထန်တဲ့ဘက်ရောက်တယ်ပေါ့ ဝတ်ထားတာက အကျီက လက်ပြတ်လေး အပေါ်ပိုင်းက ဇာနဲ့ချုပ်ထားတာပါ ရင်ညွှန့်နားအထိပေါ့ ကိုယ်က သူ့အနောက်ကဆိုတော့ ဇာနဲ့ လှစ်ဟပြထားတဲ့ သူ့ကျောလေးရယ် တင်းကြပ်နေတဲ့ တင်ကိုကြည့်ရင်း အောက်က မာလာတာပေါ့ ဒါမျိုး ဘယ်လက်လွတ်ခံမလဲ လိုက်ထောက်တာပေါ့ ကြာလာတော့ ဖိကပ်ထားတာ နတ်ဘုံရောတာက်နေသလားအောက်မေ့ရတယ် သူကလည်း မခေဘူးဗျ နောက်တော့ပြန်လှည့်ကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှမပြောဘူးဗျ တစ်ခါမှာ ဖိကပ်ထားရင်း ဟသွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့တင်ကို သူ့လက်နဲ့ ကာလိုက်တာပေါ့ ကျွန်တော့်ဘက်ကို သူ့လက်ဖဝါးထားပီး ကာထားတာဗျ ကိုယ်လည်းသတိမထားမိလိုက်ဘူး ထောက်လိုက်တဲ့အချိန် ကိုယ့်ကောင့်က သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ထိမိပီး သူလက်ကို ဆုပ်လိုက်တာ လန့်သွားတာပေါ့ ကိုယ်လည်းငြိမ်ပီး ဖိကပ်ထားတာပေါ့တာ လက်နောက်ပြန်နဲ့ ဂွင်းထုပေးသလိုဖြစ်နေတာ ကိုယ်လည်လူတိုးသလိုလိုနဲ့ တိုးဝင်လိုက် နောက်ဆုတ်လိုက်နဲ့ ကောင်းနေတာပေါ့ဗျာ ရည်မွန်ရဲ့ အထာပေးမှုနဲ့ တစ်ချီပီးသွားတယ် ပီးတော့ ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့် ကျောင်းအပ်လို့ပီးသွားတယ် ပြန်ခါနီး သူကျွန်တော့်ကို လှညိ့ကြည့်သေးတယ်ဗျ ဆက်မလုပ်ရဲတော့ ဒီအတိုင်းကျန်ခဲ့ရတာပေါ့

“ဖိုးတာရေ…..ဟေ့…. ဖိုးတာ ……“

“ဗျိုး……“

“အခုလာစမ်း…….“

သောင်းမြင့်တို့နှင့် စကားပြောနေစဉ် သူ့အမေက လှမ်းခေါ်သဖြင့် ဖိုးတာ ပြန်ထူးလိုက်၏…။ သူ့အမေအကြောင်း သူသိ၏ ..။ ခေါ်တုန်းလာရင်လာ…။ မလာလို့ကတော့ ထန်းလက်နဲ့ ကျောတစ်ပြင်လုံးအရေလန်အောင် ဆော်တတ်သည်..။ အဲဒါ ငယ်ငယ်တုန်းကတည်းက….။ ထို့ကြောင့် ..ဖိုးတာတစ်ယောက် အိမ်သို့ အပြေးပင် ပြန်ခဲ့သည်..။ သောင်းမြင့်တို့နှင့်အိမ်ချင်းဆက်လျက်မို့ ခဏချင်း သူ့အမေ ရှေမှောက် ရောက်သွား၏..။

“အင့်….အဲဒီငွေ နှစ်ဆယ်…တင်ကြည်မဆီ သွားပေး….လိုက်စမ်း….၊ ဖေလိုးမကစောက်ကြီးစောက်ကျယ်နဲ့…….“

သူ့အမေ တကယ်ဒေါကန်နေ၍ ဖိုးတာ ဘာစောဒကမှ တက်မနေတော့ပဲ ပိုက်ဆံ နှစ်ဆယ် လှမ်းယူ၍မတင်ကြည်မတို့အိမ်ဖက် ပြေးထွက်ခဲ့သည်..။ ( မှတ်ချက် ၊ ၊ ထိုခေတ်က ဆန်တစ်ပြည် ငွေ ၅ ကျပ် ခေတ်ဖြစ်၏ )မတင်ကြည်မတို့အိမ်က ရွာအနောက်ဖျားမှာမို့ အတန်ငယ် အလှမ်းဝေးသည်..။ ဖိုးတာတို့ကရွာအလယ်ပိုင်းမှာ ဖြစ်သည်..။ မတင်ကြည်မတို့ အိမ်ရောက်တော့ ခြံတံခါးပိတ်ထားတာ တွေ့ရသည်..။

တောအရပ် ဒေသမို့ ပဲစဉ်းငုံ ရိုးနှင့် လုပ်ထားသော တံခါးမို့ ဖိုးတာ ခြံတံခါးကိုဖြဲ၍ အထဲဝင်ခဲ့သည်..။ဖိုးတာတစ်ယောက် သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားကောင်းတုန်း အခိုင်းခံရသည်မို့ စိတ်တိုနေရသည့်အထဲခြံတံခါးရော ၊ အိမ်တံခါးပါ ပိတ်ထားသည့်အတွက် စိတ်တိုစွာဖြင့် တောက်ခေါက်လိုက်မိသည်..။

အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လာပြန်တော့ ငယ်ငယ်ကအကြောင်းတွေသတိရမိသည်။ အဲ့တုန်းက သူက ၂၁ ဝန်းကျင်လောက်၊ မိဘတွေပြသနာ ဖြစ်တာကြောင့်ရော မိဘနဲ့အတူမနေရတာကြောင့်ပါ ဆိုးလို့ရမျှ ဆိုးနေတဲ့အချိန်၊ ဆေး၊ အရက် ၊ဆက် အကုန်လုပ်သည်။ အပေါင်းအသင်းတွေထဲမှာ အကောင်ကြီးကြီးသားသမီးတွေပါတယ်ဆိုတော့ လုံခြုံတာလဲပါသည်။ ပေါင်းတဲ့အပေါင်းအသင်းတွေကလဲဒီထဲကလူတွေ၊ ထားတဲ့ဆော်ကအစ။ အဲ့တုန်းက သူတို့ကိုပစ္စည်းပစ်နေတာ ကိုသီဟနှင့် မဒါလီတို့လင်မယား၊ အတွဲကိုယ်စီဖြင့် ဟော်တယ်တကာ သွားဆွဲကြ ပါတီတွေလုပ်ကြဖြစ်သည်။ မဒါလီအဖေက မူးယစ်က ဘာကောင်ဆိုလားပဲ သူ့ဆီမှာ မရတဲ့အချိန်မရှိ၊ ထုတ်တဲ့စက်ရုံပိတ်ထားရင်တောင် သူ့အဖေဖမ်းထားတာတွေနဲ့ တစ်နှစ်လောက်ပစ်လို့ရသည်ဆိုပဲ။ ကိုသီဟကတော့ ဖက်ရှင်ဆိုင်ဖွင့်ထားသည်၊ တစ်လတစ်ခါ နှစ်လတစ်ခါလောက်တော့ ဘန်ကောက်၊ စင်ကာပူဈေးထွက်ဝယ်ရသည်။ အခုလိုအွန်လိုင်းကမှာလို့သိပ်အဆင်မပြေသေး။ အလုပ်မရှိ ဖြုန်းအားကောင်းသည့် သူရဇော်တို့အုပ်ဖြင့်တော့ အတော်တွဲမိကြသည်။

သူရကတော့ တစ်ခါမှာလျှင် သူ့ဆော်ဧပရယ်အတွက်ရော နှစ်ယောက်စာ ၁၀၀လောက်မှာရသည်၊ မဒါလီပြောတာတော့ သူမောင်လေးနှင့်တူသည်ဆိုကာ သူရဇော်မှာလျှင် ၁၂၀၊ ၁၃၀လောက် ရသည်။ အား … ဇော် ဆောင့်ဆောင့် “ ကောင်းလား ဧပရယ် ဟင် ? ” “ကောင်းတယ်မောင် ကောင်းတယ် အဲ့လိုပဲဆောင့် ဧပရယ် ပီးချင်လာပြန်ဘီ”“မောင်က သိပ်အလိုးကောင်းတာပါပဲကွာ ဟုတ်တယ် အဲ့လိုဆောင့် မောင့်ကိုအရမ်းချစ်တယ်ကွာ . …. . ပီးပီ အချစ်ပီးပီ မောင် အ အား …. ” “မောင်က သိပ်အလိုးကောင်းတာပါပဲကွာ အင့် ဟုတ်တယ် အဲ့လိုဆောင့် မောင့်ကိုအရမ်းချစ်တယ်ကွာ . …. .၊ ပီးပီ အချစ်ပီးပီ မောင် အ အား …. ” သူရဇော်လဲ သူထိန်းထားသမျှတွေ လွတ်ထုတ်ပေးလိုက်ပြီးသူခဏလှဲနေတုန်း သူ့ရင်ဘတ်ထဲဧပရယ်တွန်းဝင်လာကာ မောင် အရမ်းကြာတယ်နော် ဒီတခေါက် ပစ္စည်းကောင်းတယ် အင်း ဒီအတိုင်းလဲမောင်ကြာတာပဲကို ဟုတ်ပါတယ် ကိုကြာကြီးရယ်၊ အသီးလေးဆွဲထားတော့ မပီးနိုင်မစီးနိုင်ဖြစ်သွားတာပြောတာ၊ ပီးတော့ ပိုလဲထန်တယ် နော်၊ မောင်ဟာကြီး သိပ်မကျသေးဘူး ခစ်ခစ် ပြောပြောဆိုဆို လက်သည်းနှင့်သွားထောက်တော့ ဟိုကောင်က ခေါင်းပြန်ထောင်ချင်လာသည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့တော့ တော်ပါတော့ အားးးး သေပါပြီ။ ကိုကို တော်ပါတော့ အားးး နာလိုက်တာ သေပါပြီ။ အား”

အချစ်ဆိုတာကို ရင်မခုန်ဖူးသေးတဲ့ မေမဒီ ဆိုတဲ့ ကျမအတွက် နာကျင်မှုထက် အရွယ်မတိုင်ခင် စော်ကားဖျက်စီးခံရခြင်းထက် မောင်နှမအရင်းကြီးဖြစ်တဲ့ ကိုကိုရဲ့ မတရားမုဒိန်းကျင့်ခြင်းကို ခံနေရလို့ ကျမအသဲနှလုံးတွေ တစ်ဆက်ဆက် နာကျည်းခံပြင်းရင်း နှုတ်ခမ်းကို အံကြိတ်ကိုက်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ ထိန်းမရသိမ်းမရ ပြိုဆင်းနေပါတော့တယ်ရှင်။

မဆန့်မပြဲ ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲ တင်းကြပ်စွာ ဝင်နေသော လီးက နုနယ်လွန်းတဲ့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကို ပွတ်တိုက်ဝင်သွားလိုက်တိုင်း ပွန်းရှသွားသော စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးက သွေးစလေးများပါ စီးကျနေပါတော့တယ်ရှင်။

“ငါ့တူလေး မင်းမင်း မင်းဘာစာအုပ်တွေ ဖတ်နေတာလဲကွ”

“ဦးဦး ကျနော် ဝတ္ထုစာအုပ် ဖတ်နေတာ”

“မင်းကွာ အရည်မရ အဖတ်မရ ဝတ္ထုတွေ ဖတ်နေရတယ်လို့”

“ဦးဦးကလည်း ကျနော် ပျင်းလို့ပါ”

“အေး ပျင်းနေရင် ဒီလို အနှစ်သာရရှိတဲ့ တရားစာအုပ်တွေ ဖတ်ပေါ့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးဦး”

ကျနော်လည်း ဦးလေးပေးတဲ့ စာအုပ်ကို ခဏယူကြည့်တော့ အနစ္စအမြဲမရှိသော၊ စာအုပ်ဖြစ်နေတယ်။ “ဟင်းးး” သက်ပြင်းချလိုက်ရတယ်။ ကဲဗျာ စဉ်းစားကြည့်လိုက် သူက ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းတက္ကသိုလ်က ကထိက၊ ကျနော်က သူ့တူ၊ ကျနော်ဆယ်တန်း အောင်ပြီးကတည်းက ရောက်နေတာ။ သူက အသက်လေးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဘာတဲ့ ပင်စင်ရရင် ဘုန်ကြီးဝတ်ပြီး တရားအားထုတ်မယ်တဲ့။ ကျနော်ကိုလည်း သူ့လိုလူပျိုကြီးဖြစ်စေချင်တာ။

ကျနော်ဗျာ အခုဖိုင်နယ်ရောက်ပြီ၊ သူ့ကိုကြောက်လို့ ရည်းစား မထားရဲဘူး။ အခုခေတ် စကီလေးတွေက မိုက်မှမိုက်၊ အလန်းစားတွေ၊ ကိုယ့်အကြိုက်မတွေ့သေးလို့သာ.. မစွန့်စားရဲတာ။ တနေ့တနေ့ တရားနာရတာနှင့် တရားထိုင်ရတာနှင့် မလွယ်ဘူဗျ၊၊ သူ့အိမ်နေတော့ သူ့စည်းကမ်းပေါ့ဗျာ။

—————-

ကျနော်လည်း ညစ်ညစ်နှင့် ကျောင်းဘက်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကားပေါ်ကဆင်းတော့ နောက်ဆုံးကပဲဆင်းတာ “အွန့်” ဆင်းလိုက်တာ ကားပေါ်တက်လာတဲ့ စကီလေးကို သွားတိုက်မိတယ်၊ သူ့လက်ထဲက စာအုပ်တွေပြုတ်ကျသွားတယ်ဗျ။