Posts

" ကောင်းလိုက်တာ သူငယ်ချင်းရယ်...နင့်ဟာကြီးက ..ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်ပေးးး "

2024-03-14

(မှတ်ချက်။ လက်တွေ့ မစမ်းသပ်ရန်နှင့် အပျင်းပြေ အပျော်ဖတ် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းသက်သက် မျှသာလျှင် ဖြစ်ပါကြောင်း။)

🏵️အခန်း – ၁ (ရမ်ဘို)🏵️

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ် မိုးပေါက်ကျသံတွေက အတော်ကလေး ပြင်းထန်နေသည်။ တဖျောက်ဖျောက် မည်ရုံသာမကဘဲ တဒုန်းဒုန်း တအုန်းအုန်းနှင့် နားစည်ပင် ကွဲထွက်မတတ် ဆူညံလွန်း လှပေသည်။ သွပ်မိုးသုံးထပ်တိုက် အဆောက်အဦ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ဖြစ်၍လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဆူညံလွန်းနေခြင်းဖြစ်မည်။ မိုးသံလေသံကြားမှာ သူမ အာခေါင်ခြစ်မျှစူးစူးဝါးဝါးဟစ်အော်နေသံကို ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ကြားနိုင်လိမ့်မည် မထင်ပါချေ။

ဟန်နီတစ်ယောက် သူမအိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်ထက်မှာ လေးဘက်ထောက် မှောက်ခုံရက် ကုန်းမှောက်အိပ်ကာဖြင့် အမှောင်တကာ့အမှောင်ထဲမှာ အသိပ်သည်း အနက်ရှိုင်းဆုံးဖြစ်သော ရာဂအမှောင်ကမ္ဘာထဲကို လုံးလုံးလျားလျားကြီး ကျရောက်နစ်မွန်းမိလျက်ရှိပေသည်။

သူမနှင့်အတူ ရှိနေသူက သူမနှင့်အရင်းနှီးဆုံးလည်းဖြစ် အနေနီးစပ်ရာကနေ သူမအနေနှင့် အတူနေချစ်သူ အဖော်မွန်ကောင်းအဖြစ် အားလုံးထဲကမှ သီးသန့်ထုတ်နှုတ်ရွေးချယ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမတို့ အဖြစ်က သဒ္ဓါလွန်၍ တဏှာနယ်ကျွံမိကြသည့်အဖြစ်မျိုးလို့သာ ဆိုရချေတာ့မည်။

သူ့နာမည်က ရမ်ဘို (ခေါ်) ဘို။ မြန်မာအမည် ရန်ကြီးအောင် လို့ခေါ်သည်။ ကျားကျားလျားလျားနှင့် အရွယ်ရောက်ပြီး သူမအပေါ်အကြင်နာတရားကြီးမားလှစွာဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ ငြိုငြင်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ အနားကနေ တစ်ဖဝါးမခွာ သူမသွားလေရာနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေတတ်သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။

သခင်မလေး ခိုင်းသမျှ အကုန်လုပ်မယ့် အခိုင်းအစေ ကျွန်တော်

2024-03-14

နေ့ခင်း၏ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်များ လျော့ပါးသွားသည့် ညနေချိန်ခါ၏ သာယာလှသော လေပြေညှင်းများနှင့်အတူ အင်းယားကန်ဘောင်ပေါ်တွင် လေညှင်းခံသူများစွာနှင့် စည်ကားနေပါတော့သည်။

“Mrs Rose မနက်ဖြန် ပြန်သွားပြီးရင် ပြန်လာဦးမှာလား…”

“အင်း…. သိပ်မကျိန်းသေပါဘူး။ ကျွန်မ ပြန်လာဖြစ်ချင်မှ လာဖြစ်လိမ့်မယ်..”

“ကျွန်တော်ကတော့ Mrs Rose ကို ထပ်လာစေချင်ပါတယ်…”

ကန်ဘောင်ပေါ်တွင် လေညှင်းခံ အပန်းဖြေရင်း ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသည် စကားတပြောပြောနှင့် အေးချမ်းမှု့ရဲ့ အရသာကို ခံစားနေခဲ့ပါတော့သည်။ Mrs Rose သည် ဥရောပနိုင်ငံတစ်ခုမှလာသော ခရီးသွားဧည့်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်မှာတော့ Mrs Rose အတွက် စကားပြန်အနေဖြင့် အေဂျင်စီမှ တာဝန်ပေးခံထားရသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြင်မြင်ချင်းချစ်တဲ့ အချစ်များနှင့်သာမက သံယောဇဉ်များပါ ပေါင်းစည်း၍ ယခုဆိုလျှင် သမီးရည်းစားဘဝ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။

Mrs Rose ၏ နီညိုရောင်ဆံကေသာ၊ တောင့်တင်းတဲ့ ခန္တာကိုယ်၊ ပုလဲလုံးနှင့် တူလှစွာသော မျက်လုံးလေးများတို့သည် ကျွန်တော်၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင်မူ ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်သက်ကြွေကျလာသော နတ်သမီးတပါးသယောင် ထင်မြင်နေမိပါတော့သည်။

“ဘာမှမဖြစ်‌ပါဘူး ခဏ‌လေးပါ ညီမ‌လေးရယ်‌..အချိန်တန်ရင် ကောင်းလာမှာပါ "

2024-03-14

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

(အောက်ဖော်ပြပါ ဇာတ်လမ်းအား ရသအနေဖြင့်ဖတ်၍ အတုမယူသင့်ကြောင်း အသိပေးအပ်ပါသည်။)

ကျွန်‌‌တော်‌တို့က ‌မောင်‌နှမနှစ်‌‌ယောက်‌တည်းပဲ ရှိတာပါ…။ ညီမနဲ့က သုံးနှစ်‌ကွာပါတယ်‌…။ ကျ‌နော်‌က ၉ တန်းလောက်‌မှ ဂွင်းစထုဖူးတာ…။ ကျ‌နော်‌ ၁၀ တန်းအောင်‌‌တော့ ညီမ‌လေးက ၈ တန်း။ အဲ့အချိန်‌မှာပဲ ညီမနဲ့ စဖြစ်‌တာပါ။

၁၀ တန်းအောင်‌ပြီး ‌ကျောင်းက မတက်‌ရ‌သေး‌တော့ မနက်‌ဆို‌ တော်‌‌တော်‌နဲ့ အိပ်‌ယာမထဘူး။ ကိုယ်‌အိပ်‌တဲ့ ခြင်‌‌ထောင်‌နဲ့ ဘီဒိုနဲ့က ကပ်‌‌နေတာ….။ ညီမ‌လေးက မနက်‌ပိုင်း ကျောင်းသွားဖို့ ‌ရေချိုးပြီးရင်‌ အဲ့နားမှာ ထမိန်‌ရင်‌လျားလေးနဲ့ အင်္ကျီလာလာဝတ်‌တယ်‌။ တခါတ‌လေ ကိုယ်‌ကနိုး‌နေရင်‌ ခြင်‌‌ထောင်‌ထဲက‌ မြင်‌မြင်‌‌နေရတာ‌ပေါ့။

အရမ်းထန်တဲ့ လိုင်းပေါ်က ဆရာမလေး

2024-03-14

ကျွန်တော့် အလုပ်မှာက WiFi ဖရီးရတယ်။ ကျွန်တော် ည ရုံးအိပ်ရုံးစားနဲ့ နေနေတဲ့ အချိန်ပေါ့ ။ ကျွန်တော့် အလုပ်က ကွန်ပျူတာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ရတယ် ။ ကွန်ပျူတာပိုင်းလည်း နည်းနည်း အကျွမ်းတ၀င်ရှိတယ်ဗျ ။ ရုံးအိပ်ရုံးစား ဆိုတော့ ညဘက်တွေကြတော့ ပျင်းတာနဲ့ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးနဲ့ အွန်လိုင်းတက် ဟိုကားကြည့် ဒီကားကြည့်ပေါ့ ။ အဲ့အချိန်က ဖေ့ဘွတ်က သိပ်ခေတ်မစားသေးဘူး ။ Gtalk ကတော့ မြန်မာပြည်မှာ ခေတ်အစားဆုံး အချိန်လို့ ပြောရမယ်။ အဲ့ဒီတော့ဗျာ ကျွန်နော်လည်း Gtalk သုံးတာပေါ့ ။

ကျွန်နော်က ဘလော့ဂ်တွေ ဘာတွေလည်း ရေးပါတယ် ။ ထားပါတော့ အဲ့ဒီမှာပဲ Gtalk ပြောရင်းနဲ့ ကျူတာဆရာမ တစ်ယောက်နဲ့ အွန်လိုင်းမှာ တွေ့ပြီး ခင်ဖြစ်တယ် ။ အစပိုင်းတော့ ဆရာမမှန်း မသိဘူး။ နောက်ပိုင်း ရင်းနှီးလာတော့ သူက ကျူတာဆရာမ ဖြစ်ကြောင်း ပြောတယ် ။ အသက်က ၃၄ နှစ်ရှိပြီ ။အပျိုကြီး တစ်ယောက်ပေါ့။ အခုမှ ကွန်ပျူတာ အင်တာနက်တွေ စလေ့လာတဲ့အကြောင်း ပြောတယ် ။ ကျောင်းမှာလည်း ကွန်ပျူတာခန်းကို သူက တာ၀န်ယူထားတယ် ။ အာ့နဲ့ ကျွန်နော်လည်း တတ်သလောက် မှတ်သလောက်ကို အွန်လိုင်းချက်တင်ကနေတဆင့် သူ့ကို ပြောပြပေးတယ် ။ ဆရာမကို ဆရာ ပြန်လုပ်ရင်း သင်ပေးတယ်ပေါ့ဗျာ ။

“…အား… အမေ့…. အင်း…. ထိ… ထိတယ်….. ကိုကျော်ဆွေရဲ့…. အီး.. ရှီး…. ကျွတ်… ကျွတ်…. ကောင်းလိုက်တာရှင်…..”

2024-03-14

“….အေး… ဟုတ်တယ်….. ငါလည်း ကြားဖူးတယ်…..။ စောက်ခေါင်းနက်တဲ့ မိန်းမကို ခေါင်းအုံးခုပြီး လုပ်မှအားရဆိုဘဲ….။ ခါးအောက် ခေါင်းအုံးခုလိုက်တော့ သားအိမ်ဝက မြင့်တက်လာပြီး လီးထိပ်နဲ့ ဆောင့်မိတော့ ပိုကောင်းဆိုဘဲကွ….”

တူးတူးက သူကြားဖူးသမျှကို အားပါးတရ ပြောနေစဉ် အောင်ထွန်းက…

“….ခေါင်းအုံးခုလိုးတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ……။ မိန်းမတစ်ယောက် စောက်ခေါင်းနက်မနက် ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ…..။ သူ့ထမီလှန်ပြီး လက်နဲ့ ထိုးကြည့်ရမှာလား…”

“…..နင့်..အမေကလွှားမှဘဲ….။ လက်နဲ့ထိုးကြည့်လို့ ရမလားဟ….။ ပါးကျိုး ထောင်ကျသွားမှာပေါ့……။ခွီးစ်တဲ့မှာဘဲ…. တုံးလိုက်တာ….”

တူးတူးက အောင်ထွန်းကို ကလော်တုတ်လိုက်သည်။

“…..ဒါဖြင့်ရင်…. စောက်ခေါင်းနက်မနက်သိဘို့ ပြောလေကွာ…”

အောင်ထွန်းက သူ့အမေကို ထိပါးပြီး ပြောလာသော တူးတူးကို မကျေမနပ်သံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“…..ပြောလိမ့်မပေါ့ကွာ… မင်းကိုက လောနေတဲ့ဥစ္စာ “

ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နားထောင်နေသော စိုးလွင်က ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

“….ငါဖတ်ဖူးတဲ့ ကာမသျှတ္တရ စာအုပ်ထဲမှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်ပေါ့လေ…. ဖင်ကောက်တဲ့မိန်းမဟာ… စောက်ခေါင်းနက်သတဲ့ကွ…… သာမာန်ကို မဟုတ်ဘဲ… သိသိသာသာကောက်တဲ့ မိန်းမပေါ့ကွာ…”

“…..အော်…. အေး.. အေး… ရွာတောင်ပိုင်းက ပဲပြုတ်သည် မရင်မိ လိုပေါ့နော်..”

ညစ်ညမ်းသွားသော ပန်းပွင့် လှလှလေး

2024-03-13

(အချစ်တက္ကသိုလ် မြကျွန်းညို ဖိုရမ်တွင် ရေးသားတင်ဆက်သည်)

ယခုဇာတ်လမ်းသည် Femdom ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ပြင် Piss, Scat, Spit များကို အဓိက ဦးစားပေးထားသည်မို့ ဖတ်ဖို့အဆင်မပြေသူများ ကျော်သွားပေးပါ။

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

“ပန်းအသစ်တွေများစွာ ရှိနေပါသော်လည်း ပန်းဟောင်းကိုသာ တမ်းတမ်းတတနဲ့ တပ်မက်လိုချင်မိပါလေတော့ ထိုအရာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဝဋ်ကြွေးလေဘဲလား”

တည်းခိုခန်းကပေးတဲ့ တဘက်ကို ခါးမှာပတ်၍ သူမရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာပါတယ်။ သူမရဲ့အလှကို ကုတင်ပေါ်မှာထိုင်ရင်း ကျွန်တော် ခံစားနေမိပါတယ်။ ခံစားနေတယ်ဆိုတာမှာ နှမျောခြင်းများလည်း ပါတာပေါ့။

သူမနဲ့ကျွန်တော် တစ်လကိုတစ်ခါ လကုန်ရက်တိုင်းမှာ အခုလို တည်းခိုခန်းတစ်ခုခုမှာ တွေ့ဖြစ်ကြတယ်။ သူမက ကျွန်ဝောာ် တောင်းဆိုတာကို ပေးတယ်။ ကျွန်တော်က သူမတောင်းတဲ့ ပိုက်ဆံကို ပေးရတယ်။ တခါတခါတွေးမိတယ် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အရင်လို အချစ်ဆိုတာရော ရှိနေသေးရဲ့လား။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ချစ်နေဆဲပါ။ သူမဘက်က မည်သို့ရှိမည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိနိုင်ပါ။

သူမ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး လှဲနေလိုက်သည်။ ကျွန်ဝောာ်လည်း တန်ဖိုးရှိတဲ့အချိန်ကို အကျိုးရှိလေအောင် သူမ ‌ခြေထောက်နားမှာ နေရာယူ၍ သူမရဲ့ ‌ခြေဖမိုးကို စတင်နမ်းလိုက်ပါသည်။ သူမ‌ရဲ့ ‌ခြေချောင်းများကို ရေခဲချောင်းကိုယက်သလို အရသာခံ၍ ယက်လိုက်ပါသည်။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို အာရုံသိပ်မရှိလှပါ။ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲတွင် ထည့်လာသော Channel Myanmar မှ ဇာတ်လမ်းများကိုသာ ကြည့်နေပါသည်။

” အား ဦး ချစ်ဖူးပြီးတော့မယ်။ အား ဟင်းဟင်း လုပ်ထား.. ဦး လုပ်ထား အားးးး”

2024-03-13

“ဘုန်း”ဆောက်လုပ်ရေး ဆိုလျှင် မသိသူ မရှိသလောက်ပင် ။ ဝန်ဆောင်မှုကောင်းခြင်း၊ ဒီဇိုင်းသေသပ်လှပခြင်း၊ ခိုင်ခန့်ပြီး အလုပ်အပ်သူများ၏ စိတ်တိုင်းကျ ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း တို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဘုန်းခန့်တစ်ယောက် အလုပ်များပြီး project တစ်ခုဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ် နေလေသည်။

“ကိုကို မအိပ်သေးဘူးလား အချိန်လည်းကြည့်ဦး”

မိမိ၏ဇနီး ချစ်ဖူး အသံကြားမှ ဘုန်းခန့် နာရီကို လှမ်းကြည့်မိသည် ။ ည ၁၂:၂၀ ပင်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

“အလုပ်လုပ်တာလည်း လုပ်တာပေါ့ ကိုကိုရယ်။ ကျန်းမားရေးလည်း ဂရုစိုက်ဦးမှပေါ့”

ဟုပြောကာ ဘုန်းခန့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ပြီးခါနီးမို့ တခါတည်း အပြီးသတ်လိုက်ချင်လို့ပါ မိန်းမရယ်”

ဘုန်းခန့် သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သော ချစ်ဖူးကို မကြည့်ပဲ ကွန်ပျူတာထဲမှ သူ၏အလုပ်ကိုသာ အားရုံစိုက်၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကို ချစ်လေးတို့ကို အရင်လို ဂရုမစိုက်နိုင် ၊ အချိန်မပေးနိုင်တာ တော်တော်ကြာပြီးနော် ကိုကို”

“ချစ်ကလည်းကွာ ကိုကိုလုပ်နေတာတွေ အားလုံးက ချစ်တို့အတွက်ပဲလေ”

“ဒါတော့ဒါပေါ့ ကိုကိုရယ်။ ကိုကိုက ညတိုင်း အလုပ်တွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေတော့ ချစ်က ကိုကိုကျန်းမားရေး ထိခိုက်မှာ စိတ်ပူလို့ပါ”

”အား…..ကောင်းလိုက်တာ ခလေးရယ်…ဘယ်အရာနဲ့မှ မလဲနိုင်ဘူး ”

2024-03-13

”Octane နှစ်ထောင်ဖိုးလောက်…..”

တွေးလက်စ အတွေးတွေကို လက်စသတ်ပြီး ရှေ့မှာရပ်ထားတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို ဆီဖြည့်လိုက်သည်။ စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်တာကြောင့် ဆီပန့်မှာ ပိုက်ဆံပမာဏကို မရိုက်ထည့်မိ။ အပြင်ဘက်ကို ငေးရင်း ဆီထည့်လိုက်တာ ဆီတွေက တိုင်ကီအပြင်ဘက်ကို လျှံကျကုန်သည်။

”သီရိ…… နင်ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”

ငှက်ဆိုးထိုးသံလို အသံသြသြကြီးကြောင့် သီရိလန့်ဖျတ်သွားပြီး ကိုင်ထားတဲ့ ဆီဂေါက်ကို ယောင်ယမ်းပြီး လွှတ်ချလိုက်သည်။ သီရိသူငယ်ချင်း ကောင်မလေးက အလိုက်တသိ ဆီဂေါက်ကို ပြန်ကောက်ပြီး လိုအပ်တာတွေ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးသည်။ သီရိ ဝမ်းနည်းစိတ်နဲ့ အတူ ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ငုံ့ထားလိုက်သည်။

”ကဲ…… သီရိ…။ ပိုသွားတဲ့ ဆီဖိုး ၁၄၀၀ စိုက်ပေး…။ စာရင်းက တစ်နေ့ချင်းစီရှင်းတာ။”

”ဟို…ဟို… ဦး…။ သမီးလခထုတ်မှ ဖြတ်လို့ မရဘူးလားဟင်..။ အခုလောလောဆယ် ပိုက်ဆံမရှိသေးလို့ပါ ဦးရယ်။”

ဆိုင်မန်နေဂျာဦးသူတော်ရဲ့ အဆီတွေဝေ့နေတဲ့ မျက်နှာကြီးက တင်းမာနေသည်။

”နင်တို့တွေ အဲဒီလိုလုပ်ပေါင်းများနေပြီ။ အမြဲတမ်း ငါချည်းပဲ စိုက်ပေးလို့ ဘယ်ရမှာလဲ။”

”သမီး…. အိမ်မှာ အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ပါ ဦးရယ်။ တကယ်ပါ။ အခုတောင် အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ စားရေးသောက်ရေး ခက်ခဲနေလို့ပါ။ ဒီကြားထဲ အမေကလည်း ရောဂါနဲ့ တစ်ရှောင်ရှောင်ဖြစ်နေတာ…။မောင်လေးကလည်း …. လည်း….”

“မလုပ်လိုက်ပါနဲ့...အဲ့အောက်ကဟာကြီးက နောက်ပိုင်း သော်တာ့ အသဲစွဲ ဖြစ်မှာ”

2024-03-13

တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူကို သတိရမိတဲ့အခါတိုင်း အလွမ်းဖြေရင်း နားထောင်ဘို့ version ၄ ခုနဲ့ ဆိုထားတဲ့ Hello Darling ဆိုတဲ့ အင်္ဂလိပ် သီချင်းလေးကို ကျွန်တော့ Laptop ပေါ်မှာ တင်ထားပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မန္တလေး ကိုရောက်လျှင် ပိုသတိရမိပြီး ပိုနားထောင်ဖြစ်ပါတယ်။

၂၀ဝ၈ ခု၊ နှစ်ဆန်းပိုင်းလောက်ကပါ။ အောင်မင်္ဂလာအဝေးပြေးဝင်း ရန်ကုန်-မန္တလေး Express ကားတစ်စီးပေါ်မှာ ည ၇ နာရီကား လက်မှတ်ဝယ်ပြီး ကားထွက်မည့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ ၁၀ မိနစ်ကျော်တဲ့အထိ ကားကမထွက်သေးဘူး။ ခရီးသည်တွေ ကျန်နေသေးလို့ ထင်ပါရဲ့။ ထိုင်ခုံတွေကလည်း ဟိုနား တစ်ခုံ ဒီနားနှစ်ခုံဆိုသလို လွတ်နေသေးတယ်။ ကျွန်တော့် ဘေးခုံကလည်း မလာသေးဘူး၊ တစ်ချို့က လမ်းကစောင့်ပြီး စီးတာတွေလည်း ရှိတတ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ကတော့ များသောအားဖြင့် ဘုန်းကြီးတွေနဲ့အတူ ကျတတ်ပါတယ်။ ကားပေါ်မှာ ဖွင့်ထားတဲ့သီချင်းလေးတွေ နားထောင်ပြီး စောင့်နေတုန်း အသားဖြူဖြူ၊ နှာတံပေါ်ပေါ် လူရည်သန့်သန့် အသက် ၃၀ ခန့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကားလက်မှတ်ကိုင်ပြီး တက်လာပါတယ်။ စပါယ်ယာက သူ့ပစ္ဇည်းတွေသယ်လို့ အနားရောက်တော့ အပေါ်မော့ကြည့်ရင်း

“ အင်း…….ဟင်းဟင်း…ဒေါက်….တာ့ ဟာကြီး ဆက်သွင်းအုံးမှာလား..ဟင်…….”

2024-03-13

“ ဟင်း……လာပြန်ပြီဟယ်…စိတ်ညစ်တယ်…..”

“ စိတ်ညစ်တယ် ”

ဟု ညီးတွားလိုက်သော မိန်းမလှလေး၏ ပါးအို့လေး အစုံက ပန်းသီးမှည့်လေးအလားရဲတက်သွားသည်..။ အသစ်ဖောက်လုပ်ထားသော လမ်းမကြီးပေါ်၌ စပရင်တာ အဖြူလေးတစ်စီးက ငြိမ့်ခနဲထိုးရပ်သွားသည်..။ ကားထဲမှ သပ်ရပ်ထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ယောက်က စက္ကူအိတ် ခပ်ကြီးကြီးနှစ်လုံးနှင့် ငါးသုံးလုံး လက်ဆွဲ ပလပ်စတစ်အိတ်တစ်လုံး ဆွဲကိုင်ကာ

“ သိမ့် – တေလာ ”

အပ်ချုပ်ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်..။ အပ်ချုပ်ဆိုင်အတွင်း အစီအရီ တန်းစီထားသော ခြေနင်းစက်ချုပ်ခုံလေးလုံးအနက် လက်ဝဲဖက်ဒေါင့်မှစိတ်ညစ်တယ် ဆိုသော ကောင်မလေးမှ အပ အားလုံးက ရွှေမင်းသားလေးကို အပြုံးမျက်နှာဖြင့်ကြည့်နေကြသည်..။

“ ဟယ်…..မောင်မောင်…..ကြည့်စမ်း…အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမလို့လား…..”

စက်ခုံများအနောက်မှ စားပွဲတစ်ခုမှ..ခပ်တောင့်တောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပေကြိုးကို လည်ပင်းမှာပတ်ရစ်ရင်း ဆိုင်ရှေ့ ထွက်လာသည်..။

“ ကျနော့် အစ်မက ဂျပန်က အစလေးတွေ ပို့လိုက်လို့….မမရဲ့…အဟင်း….”

“ အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမယ်ပေါ့….အခုတစ်လထဲ ရှစ်ထည် ရှိနေပြီ……..”

“ ဟုတ်တယ်…ဒီလကျမှ မမက ဘာစိတ်ကူးပေါက်တယ် မသိဘူး….စွတ်ပို့နေတာပဲ….ဂျပန်က လူကြုံကလဲဒီလ တော်တော်လာတာ….”

စပို့ရှပ် အဖြူအောက်မှ ထွားစို့ မောက်ကားနေသော ရင်ဘတ်ကြီးများ ၊ လက်တို စပို့ရှပ် လက်စီးအောက်မှသန်မာကျစ်လျစ်သော လက်မောင်းအိုးကြီးများက ကာယဗလ အားကစားသမားမှန်း သိသာစေသည်..။ပြောင်တင်းနေသော စကိုင်းဘလူး ဂျင်းဘောင်းဘီကြောင့် ခန့်ထည်ထွားကြိုင်းသော ပေါင်တန်ကြီးများကတစ်တစ်ရစ်ရစ် ဖြင့် ကြည့်ကောင်းလှသည်..။ ခြေထောက်တွင် စီးနင်းထားသော ဝေါ့ကင်းရှူးအနက်ရောင် ဒီဇိုင်းကလည်း မြန်မာပြည်တွင် နောက်ဆုံးလိပ်တက်စ် ဒီဇိုင်းမှန်း သိသာထင်ရှားသည်..။