Posts

အသက်က ၂၇နှစ်ဆိုတော့ အပျိကြီးပေါက်စပေါ့။ မိဘတွေက မရှိတော့ပါဘူး မြစ်အနောက်ဖက်က ငါသိုင်းချောင်း ရွာသူတစ်ယောက်ပေါ့။ ခုတော့ မြို့ပေါ်က ဒေါ်လေးဌေးတို့အိမ်မှာ နေနေတာ ငါးနှစ်လောက်ရှိပါပြီ။ အသားညိုပေမယ့် တင်တွေရင်တွေ သူ့နေရာနဲ့သူ ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွယ်သွယ်နဲ့မို့ ပုရိသ အပေါင်း ခညှောင်းနေကြပါတယ်။ အဒေါ်က အမေ့ဘက်က ညီမပါ။ သူတို့အိမ်မာ အဒေါ်ရယ် သူ့ယောက်ျားရယ် သူတို့ သားလေး ကျမမောင်ဝမ်းကွဲ ရဲနောင်ရယ် အတူနေကြတာပါ။ ဈေးချိုဈေးကြီးမှာ ဖနပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားရင်း အဒေါ်ယောက်ျား ဦးသိန်းက ကားမောင်းပါတယ်။ မောင်လေးရဲနောင်က ၁၀တန်းအောင်လို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် စောင့်နေသူတစ်ယောက်။ ဒီနေ့မနက် အစောကြီး ဟင်းချက်စရာဝယ်ဖို့ ဈေးကိုသွားခဲ့တယ်။ ကျမ ဈေးရောက်တော့ ဝက်သား ဟင်းသီးဟင်းရွတ် အတို့မြုပ်လေးပဲ ဝယ်ခဲ့တော့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဒေါ်တို့က နိုးနေပါပြီ။ ကျမလည်းဆိုင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေလိုက်တယ်။ ရှစ်နာရီလောက်မှ အိမ်ကနေ ဈေးချိုဘက် ထွက်ကြတာ။ လိုက်ထရပ်ကားလေးတစ်စီး ဝယ်ထားတော့ ကျမတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးမှ ကားဂိတ်ပြန်ထိုးရတာ။ ဖိနပ်ဆိုင်ရောက်ပီဆို ဦးလေးက ဆိုင်ကူဖွင့်ပါတယ်။ ပြီးမှ ဂိတ်ကိုသွားတာ။ ဈေးရောက်တော့ ”အေးခိုင် ငါမုန့်တီ သွားဝယ်မလို့ ညည်းနဲ့ကိုသိန်းတို့ ဆိုင်ဖွင့်ထားနှင့်” ဈေးမြေညီထပ်သို့ မဝင်ပဲ ဗန်းခင်းရောင်းသော မုန့်ဆိုင်တန်းလေးတွေဆီ လျှောက်သွားတော့သည်။ ”ဟုတ် ဒေါ်လေးဌေး… သမီး ဆိုင်သွားဖွင့်လိုက်တော့မယ်” ကျမလည်း ပြောပြီး ဆိုင်ခန်းရှိရာ မြေညီထပ်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဆိုင်ခန်းနားသို့အရောက် ”အို” ကျမ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်လာရတယ်။ ဆိုင်ခန်းတွေက ကိုးပေပတ်လည်ခန်းတွေ ကပ်လျှက်ပေါ့။ ကိုယ့်နေရာကိုယ် အမြင့်ပေ ၄ပေလောက် ပတ်ပတ်လည် သစ်သားကြမ်းပြားများဖြင့် ကာ၍ ရှေ့မျက်နှာပြင်ကို ဂိုထောင်သဘောမျိုး အရှင်ထားပြီး သော့ခတ်ရသည်။ ခတ်ထားသော သော့ဖွင့်၍ ဂိုထောင်ထဲ ပက်လက်ကြီးလှန်ကာ ဦးသိန်းမှာ ဖိနပ်ထုပ်များ ဆွဲထုတ်နေသည်။

ကျမ အသက် ၁၅နှစ်။ ကျမတို့ရွာကို ရန်ကုန်မှာရှိတဲ့ အမေ့အမျိုးတွေ အလည်လာကြတယ်။ ကျမ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အမျိုးတွေပါ။ အမျိုးရှိတယ် ဆိုလို့သာ သိရတာ မြင်လည်း မမြင်ဖူးကြပေပဲကိုး။ အမျိုးတွေ ၅ယောက်လောက် လာလည်ကြတာ အဲ့ထဲမှာ အမေ့မောင် နှစ်ဝမ်းကွဲ ၂ယောက်ရယ်၊ အဖိုးလေးနဲ့ သူ့မိန်းမ၊ ကျမ အဖိုးလေး ၁ယောက်ရယ် ကျမတို့ ကျောင်းပိတ်နွေရာသီရက်တွေဆိုတော့ ကျမလည်း အိမ်မှာထမင်းချက် ရေခပ်ပြီးရင် သငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားဆော့သေးတယ်။ ကျမ ဦးလေးဝမ်းကွဲ ၂ယောက်က ဦးလွင် နဲ့ ဦးစိုးလို့ခေါ်တယ်။ ဦးလွင်က အိမ်ထောင်နဲ့ အသက် ၃၀ ကျော်။ ဦးမိုးက လူပျို အသက် ၂၇ လောက်။ သူတို့ ညီအကိုတွေက ရန်ကုန်မှာ တက်စီမောင်းကြတာ ကားသမားတွေပေါ့။ ဦးလွင်က အရပ်နည်းနည်းပုတယ် အသားဖြူဖြူ၊ ဦးစိုးက အရပ်ရှည်တယ် အသားဖြူဖြူပဲ၊ ကျမကလည်း အပျိုဖော်ဝင်ကာစဆိုတော့ ထမိန်ကြီးကားယားကားယား ဝတ်ထားတော့ ဖင်ဖားဖားနဲ့ အပျိုကြီးလိုလိုပေါ့။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်ပြီး ၂ရက်လောက်ကြာတော့ ကျမ စသတိထားမိတာ ဦးစိုးတစ်ယောက် ကျမအနားက ဖြတ်သွားတိုင်း ကျမဖင်ကို မသိမသာရှပ်ထိ ကိုင်သွားတတ်တာပဲ။ ကျမလည်း အစက သိပ်သတိမထားမိဘူးလေ။ နောက်တော့ ကျမ ဆော့ရင်လည်း အမြဲကြည့်ကြည့်နေတတ်တယ်။ သူ ကျမအနားက ဖြတ်သွားတိုင်း ကျမဖင်ကု ထိထိသွားတိုင်း ကျမရင်ထဲ တထိပ်ထိပ်ဖြစ်သွားမိတယ်။ တနေ့ ဦးစိုးက “သမီး ခဏလာပါအုန်း” “ဟုတ်ကဲ့” သူထိုင်နေတဲ့ အနားကို ကျမတိုးသွားလိုက်သည်။ “လာ ဒီမှာထိုင်ပါအုန်း ပြောစရာရှိလို့” သူ့နံဘေး ကျမထိုင်လိုက်သည် ချက်ချင်း သူဘာမှမပြောသေး “ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနော်”ဟုဆိုပီး ကျမနို့ထိပ်ကလေးကို စမ်းသလိုလိုဖြင့် ထိလိုက်သည်။

ဒီနေ့လည်း အောင်မိုးခြိမ့် သူ့ရုံးခန်းကို စောစောစီးစီး ရောက်နေတယ် ။ သူ့ထက် စောတာက သူ့တပည့် သိန်းအုပ်ကျော် ။ သူ့ကား ထိုးဆိုက်လိုက်တာနဲ့ သိန်းအုပ်ကျော် ကားဆီကို ပြေးလာတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်အပြားလေးကို သိန်းအုပ်ကျော်က လှမ်းယူလိုက်တဲ့အချိန် အောင်မိုးခြိမ့်က “ ဒီနေ့ ရှိုင်းတို့အမှု ရုံးချိန်း ရှိတယ် မဟုတ်လား…. တပည့်…” လို့ မေးလိုက်တယ် ။ သိန်းအုပ်ကျော်က ချက်ချင်းဘဲ.. “ ဟုတ်တယ်..ဆရာ…၁၁နာရီ …” လို့ ဖြေလိုက်တယ် ။ ရုံးခန်းပေါ်ကို တက်လာတဲ့အချိန် အောင်မိုးခြိမ့်က “ တပည့်ရေ..ဆရာ့အတွက် ကော်ဖီ ဖျော်တဲ့ အချိန်မှာ အောက်ထပ်ဆိုင်က ဘဲသားမုန့်လေးပါ မှာလိုက်ကွာ.. ဟီး..အိမ်က ဘာမှ မစားခဲ့ရသေးလို့ ..” လို့ သိန်းအုပ်ကျော်ကို ပြောလိုက်တယ် ။ သိန်းအုပ်ကျော်က “ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ….” လို့ ဖြေတယ် ။ မနေ့ညနေက ရေချိုးခန်းထဲမှာ မယားချောလေးနဲ့ စလိုက်တဲ့ ကာမပွဲကြမ်းလေးက အိပ်ခန်းထဲကို ရောက်သွားပြီး ပီပီပြင်ပြင် ဆွဲဖြစ်ခဲ့ကြပြီးတော့ အစရှိသွားတာနဲ့ ဆက်တိုက် ဆိုသလိုဘဲ တပွဲပြီး တပွဲဆွဲဖြစ်သွားကြတာ လေးချီတိုင်တိုင်ဘဲ ။ မနက်ကျတော့ မယားဖြစ်သူလည်း အိပ်ရာက ခါတိုင်းလို မထဘဲ နှပ်နေလို့ ဘရိတ်ဖတ်စ် ဘာမှ မစားခဲ့ရသေးတာ ..။ သူ့ရုံးခန်းကို သိန်းအုပ်ကျော်က ကြိုတင်ရောက်နှင့်ပြီး အဲကွန်းဖွင့်ပေးထားတာကြောင့် သူဝင်သွားတာနဲ့ စိမ့်အေးနေတယ် ။ ဒီနေ့ ရုံးချိန်းမှာ ရှိုင်းရဲ့ ကွန်ပိုဇာ (တေးရေးဆရာတွေ ) အာမခံရမယ်လို့သူ ကြိမ်းသေတွက်ထားတယ် ။ ပေးကမ်းခြင်းသည် အတားမဆီး ဆူးညှောင့်ခလုပ်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်မှာ သေချာတယ်လေ ။ ကော်ဖီပူပူ တခွက်နဲ့ ဘဲသားမုန့် တပုဂံ သူ့စားပွဲပေါ်ကို ရောက်လာသည် ။ ဟာနေတဲ့ ဝမ်းဘိုက်ကို ဖြည့်တင်းပြီးချိန်မှာ သိန်းအုပ်ကျော်က အပြင်ကနေ အင်တာကွန်းနဲ့ “ ဆရာ..ဆရာ့သူငယ်ချင်း ဦးအာကာကျော်ကျော် နဲ့ ဇနီး ရောက်နေပါတယ်.. ဆရာ တွေ့နိုင်ပါမလား…” လို့ ပြောလိုက်တာကို သူ ကြားလိုက်ရလို့ သူ့သူငယ်ချင်း အာကာကျော်ကျော် သူ့မိန်းမကို ခေါ်လာ မိတ်ဆက်ပေးမယ် လို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရလိုက်တယ်…။ “ တပည့်ရေ..လွှတ်လိုက်ပါကွယ်…” လို့ သူ ပြန်ပြောလိုက်ရင်း နံရံက မှန်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန် စစ်ဆေးလိုက်တယ် ။ ဘဲသားမုန့်ကြောင့် ပေနေတဲ့ ဆီတွေကို လက်သုတ်ပုဝါနဲ့ သေသေချာချာ သုတ်ပစ်လိုက်တယ် ။ အာကာကျော်ကျော်နဲ့ သူ့မိန်းမ ဝင်လာတယ် ။ “ လာ သူငယ်ချင်း..ထိုင်ကြပါ…” အာကာကျော်ကျော်ရဲ့ မိန်းမက တော်တော် ငယ်တာဘဲ ။ သူ့မိန်းမ ဒီလောက် ချောလိမ့်မယ်လို့ အောင်မိုးခြိမ့် ထင်မထားခဲ့ဘူး။ အသားဝင်းဝါဝါ စွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိတဲ့ မျက်လုံးမျက်ခုံးနဲ့ နှာတန်ပေါ်ပေါ် နှုတ်ခမ်းလှလှနဲ့ ကုလားဆင်လေး။ ရုတ်တရက် ကြည့်ရင် မဂိုကုလားဖြူမလေးနဲ့ တူသည်။

မြတ်နိုး၊ သူမက ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲက နာမည်ကြီးကောင်မလေး တစ်ယောက်ပါ။ အရမ်းလှပြီး ဇယားလိုလို ဘာလိုလို အသံထွက်ပြီး နာမည်ကြီးနေတာပါ။ သူမက စတိုင်မိုက်မိုက်နဲ့ အတော်ကို လန်းတဲ့ လှတဲ့အထဲမှာ ပါပါတယ်။ သူမ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို အဲ့လို ဖြစ်သွားလဲဆိုတာကတော့ အရိပ်အမြွက်ပဲ သိတယ်။ စိတ်တော့ မကောင်းစရာပဲ။ ဆင်းရဲတာလည်း ပါတာပေါ့လေ။ သူ့အကြောင်းက ဒီလိုပါ။ မြတ်နိုး တစ်မိပေါက် တစ်ယောက်ထွန်း ဆိုရမည်လား မွေးချင်း ငါးယောက်ထဲတွင် နို့ညာဖြစ်သည့် မြတ်နိုးသည် အစ်မဖြစ်သူများထက် ချော၏ လှ၏။ ရုပ်ရှင်မင်းသမီး ရှုံးလောက်အောင်ကို လှချင်းမျိုးဖြစ်၏။ အဖေဖြစ်သူက သူမ လေးနှစ်အရွယ်တွင် ဆုံးသည်။ အမေက အကြော်ကြော်ရင်း သူမတို့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဒီလိုနဲ့ ကိုးတန်းရောက်တော့ လူငယ်သဘာဝ ရည်းစားထားဖြစ်သည်။ ဟိုချိန်း ဒီချိန်းလုပ်ပါသည်။ တစ်နေ့ သူတို့ ကျောင်းပြေးရင်း တော်တော်လှမ်းသည့် မြို့စွန်းတစ်နေရာတွင် ချစ်သူနှစ်ဦး ချိန်းတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့ သူမ ဘဝပျက်ခဲ့ရသည်။ သူမချစ်သူကြောင့် မဟုတ်ပါ။ သူမ၏ ကြမ္မာကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ထင်ပါသည်။ “မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ” လူကြီးငါးယောက်။ သူမတို့ကို ဝိုင်းထားသည်။ “ဖမ်းလိုက်စမ်း” “ကျွန်မ… ကျွန်တော်…” သူမတို့ စကားမပြောနိုင်တော့ပါ။ သူမတို့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ ကောင်လေးကို စာအုပ်မှ စက္ကူများဖြဲကာ ပါးစပ်ထဲသိပ်ထည့်ပြီး ပုဝါဖြင့် ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်သည်။ လွယ်အိတ်ကြိုးဖြင့် လက်ကို နောက်ပြန်ချည်လိုက်သည်။ “သေသွားမယ်” ဟုခြိမ်းချောက်ကာ မှောက်အိပ်ခိုင်းပြီး လည်ပင်းကိုနင်းထားသည်။ နီနီက ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ရင်း ကြောက်နေသည်။

သွယ်သွယ်မိုးယုသည် ဆရာထန်ဆိုတဲ့ အကြားအမြင်ပေါက်ပြီး ယတြာကောင်းသည်ဆိုတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ဆီကို သွားပြီး အစီအမံတွေ လုပ်နေသည် ဆိုတာကို ကျော်ကျော်ဘို သိသွားသည် ။ ရဲမှူးကို မသေချာဘဲ သူ သတင်းမပို့သေး ။ ရဲမှူးက ဘာထူးလဲ ခဏခဏ မေးနေသည် ။ သူက ကျနော် စုံစမ်းဆဲပါ ဆရာ လို့ဘဲ ပြောထားသည် ။ သွယ်သွယ်မိုးယု နဲ့ ဆရာထန်တို့ ညနေဖက်ကြီး ချိန်းကြတဲ့အခါ ကျော်ကျော်ဘိုလည်း သေချာအောင် စုံစမ်းဖို့ သူတို့ ချိန်းတဲ့ အိမ်ကလေးဆီကို တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည် ။

ဆရာထန်ရဲ့ တပည့်ကြီးဆိုတဲ့ ဦးကင်းသည် လူရှေ့မှာတော့ ပုတီးကြီးနဲ့ တရားသမားကြီး ပုံဖမ်းနေပေမယ့် လူသူမရှိတဲ့ ဒီခြံ ဒီအိမ်ထဲမှာတော့ ဂျော်နီဝါကားနဲ့ ဘဲကင် အမြည်းနဲ့ ငြိမ့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ ကျော်ကျော်ဘိုသည် ဆရာထန်နဲ့ ရဲမှူးကတော် သွယ်သွယ်မိုးယုတို့ တရားခန်းထဲမှာ ဓါတ်ကူးနေကြတာကို မျက်မြင်တွေ့ချင်တဲ့အတွက် ခက်ခက်ခဲခဲ စွန့်စွန့်စားစား ချောင်းမြောင်းသည် ။ ဆရာထန်ရဲ့ တရားခန်းလေးသည် မီးလုံး ဝါတာတာလေး တလုံးဘဲ ထွန်းထားသည် ။

မီးရဲ့နာမည်က ဆုမြတ်။ အသက်ကတော့ ၂၃နှစ်။ မန်နေဂျာလက်ထောက်။ မီးက နယ်ကပါ။ ရေကြည်ရာမြက်နုဆိုသလို အလုပ်ကိုင် ပေါများရာ ရန်ကုန်ရွေမြို့တော်ကြီးဆီသို့ တက်လှမ်းရာ ကိုကြီးနဲ့ ဆုံရတာ။ ကိုကြီးက မီးရဲ့အထက်လူကြီး မန်နေဂျာ။ ကိုကြီးလို့သာ ခေါ်တာပါ။ ခုဆို ကိုကြီးအသက်က ၄၀ ပြည့်ပြီ။ ချစ်လွန်းလို့ ကိုကြီးလို့ခေါ်တာ။ ကိုကြီး နာမည်က စိုးမိုးအောင် လူအေးလို့ပြောရင် မမှားဘူး။ အကြီးအကဲတေနဲ့ဆုံရင် သောက်ဖြစ်တာကလွဲလို့ အားလုံးရှင်းတယ်။ မီးရဲ့ ပထမဦးဆုံးဆိုတာထက်ပိုတဲ့ ကိုကြီး မီးရဲ့ အရာရာ ပထမဦးဆုံးသော ကိုကြီး။ အဲ့နေက အင်တာဗျူးတဲ့နေ ကိုကြီးနဲ့စဆုံရတဲ့နေ့ ကိုကြီးကို မကြည့်ရဲဘူး။ လက်ရှိမှာကိုယ့်ကို စီစစ်ကြီးကြပ် မေးခွန်းတေနဲ့ သက်မဲ့သူကြီးလေ။ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားရင်း မေးတဲ့မေးခွန်းတေကို တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဖြေနေရတဲ့ မီးကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတဲ့ ကိုကြီးလေ ဒီလိုနဲ့ မီးလဲ ကိုကြီးရဲ့ လက်ထောက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ ကိုကြီးဆီက ရိသဲ့သဲ့တို့ မထိတထိတို့ စကားတွေအပြုအမူတွေကို ယောင်လို့တောင် မရခဲ့ဘူး။ အနေတည်တယ် ပြောရင်ပြတ်တယ် လုပ်ရင် ရှင်းတယ်။ အခုရှုပ်မှ နောင်ရှင်း တခါတည်းလုပ်တယ်။ ဒါမဲ့ လက်အောက် ငယ်သားတေကို ကြည့်တယ်။ မနိုင်ဝန်မထမ်းခိုင်းဘူး။ ကိုယ့်မှာသာ ရေလာမြောင်းပေးရတာ အမော ကိုယ်တော်ချောက ခပ်တည်တည်။ တနေ့ ဆုံခဲ့ရတဲ့ တနေ့၊ သူနဲ ကိုယ်နဲ့ ဖူစာဆုံမယ့် နေ့လေးပေါ့။ သူ့ရဲ့မွေးနေမှာ သူဌေးက ကိုကြီးကို ဘောက်ဆူးအများကြီး လက်ဆောင်ပေးတယ်။ အာ့ကြောင့် ကိုကြီးက ကေတီဗွီ လိုက်ပို့ပေးတယ်။ လက်အောက်ငယ်သားတေနဲ့ ကိုကြီးဟာ အဲ့ညမှ သူငယ်ချင်း ဘော်ဒါတွေလို တသွေးတည်း တသားတည်းနဲ့ အရမ်းပျော်စရာ ကောင်းတဲ့ညပေါ့။ ကိုကြီးအတွက် တက်နိုင်သလော လက်ဆောင်ပေးမယ်ပေါ့။ ကိုယ်တွေ စီစဉ်ခဲ့ပေမဲ့ ကိုကြီး မယူခဲ့ဘူး။ လုံးဝလက်မခံဘူး သူပျော်ပျော်ရွင်ရွင်နဲ့ အားလုံးကို ဒကာခံကာ ပျော်ခဲ့တဲ့ည ဖြစ်သလို မီးနဲ့ကိုကြီးရဲ့ အချစ်ည ရင်ခုန်သံဆိုရင်လဲ မမှားပါဘူး။ အပျိုရည် ပျက်ခဲ့တဲ့ည၊ ငိုခဲ့ရတဲ့ည၊ ပျော်ခဲ့ရတဲ့ည။

သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းဖြင့် ကူးယူထားသော အပြာကားများကို မင်းသွေးတစ်ယောက် နားကြပ်တပ်ကာ ဆေးလိပ်ဖွာရင်း ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ အိမ်ခန်းနံရံကို မှီပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ မိန်းမဖြစ်သူ ချောအိကတော့ အခန်းထဲတွင် အိပ်မောကျ နေလေသည်။ နွေ ရာသီမို့ အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်နေသည်။ မင်းသွေး အပြာကားများကို စတင် ကြည့်ရှုနေရင်း ဇာတ်ဝင်ခန်း တချို့ကြောင့် အမည်မသိသော ခံစားမှုများ ဖြစ်လာလေသည်။ ထိုဇာတ်ဝင် ခန်းမှာ သာမန် ဇာတ်ကားများနှင့် မတူဘဲ တမူထူးခြား နေသည့်အတွက် မင်းသွေး စိတ်တွေ ထလာကာ ပုဆိုးထဲမှ လီးကိုပင် ပွတ်သပ်ပြီး သတိလွတ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဂွင်းထု ပစ်လိုက်လေသည်။ ထိုဇာတ်ကားထဲကအတိုင်း လုပ်ကြည့်ချင်စိတ်များလည်း တဖွားဖွား ဖြစ်လာလေသည်။ ဖုန်းပိတ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး အိပ်ယာထဲ ပြန်ဝင်လာက်သည်။ မိန်းမ ဖြစ်သူကတော့ အိပ်မောကျ နေလေသည်။ ချောအိက လုံးကြီးပေါက်လှ ရင်ကထွား၊ ခါးကသိမ်၊ တင်က ကားနှင့် မြင်သမျှ ပုရိသများ စိတ်ကြွချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ရုပ်ရည်ကလည်း လှပကျော့ရှင်းသူလေး ဖြစ်သည်။ ချောအိဘေးတွင် ဝင်လှဲကာ သူ့မိန်းမ အိုးတွေကို ကြည့်ပြီး ကြည့်ခဲ့မိသော အပြာဇာတ်ကားကို ပြန်တွေးနေမိသည်။ နောက်တစ်နေ့ ရုံးတွင် ဖြစ်သည်။ ဆေးကုမ္မဏီ တစ်ခုမှာ မင်းသွေးနဲ့ သူငယ်ချင်း နေမာန်မှာ ပစ္စည်းပို့ တာဝန်ခံများ ဖြစ်ကြပြီး အမြဲ အတူတကွ တွဲလျှက် လုပ်ကိုင်သူ များဖြစ်ကြသည်။ ”ဟရောင် မင်းသွေး… မနေ့က ငါ ပေးတဲ့ ကားတွေ ကောင်းလား… ဟဲဟဲ မင်း ကြည့်ပြီး ငါ့မိန်းမ သက်မွန်ကို လိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ် မလား” “ဟာ… မင်းကလည်း မဟုတ်တာ“ တကယ်တမ်းမှာ မင်းသွေးလည်း နေမာန်ရဲ့ မိန်းမ သက်မွန်ကို ကြိတ်လိုးချင်နေသူ ဖြစ်သည်။ မဖြစ်နိုင်လို့သာ ငြိမ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ခုလို နေမာန် ကိုယ်တိုင်ပြောလာတော့ မင်းသွေး ဖွားဖက်တော်က ထတောင် သွားလေသည်။ “ငါကတော့… မင်း ငါ့ မိန်းမကို လိုးမယ်ဆို သဘောတူတယ်ကွာ…. မင်းမိန်းမ ချောအိလေးလည်း ပြန်မျှပေါ့ကွာ” “မင်း စကားကို အတည်ပြောကွာ…. မင်း တကယ် လုပ်ရဲလား“ ”ဟ… တကယ်ပြောနေတာ မင်းသွေး…. မင်းနဲ့ငါ အလဲအလှယ် လုပ်မယ်ကွာ“ ”ငါတို့ မိန်းမတွေက လက်ခံပါ့မလားကွ… မလွယ်ဘူး နော်“ ”ညက အပြာကားထဲကလို လုပ်ပေါ့…. အချိန်တန်ရင် သူတို့လည်း ချော်လဲ ရောထိုင်သွားလိမ့်မယ်“။ ”လုပ်ကွာ ကြာတယ်… မင်း အရင်စလုပ် “ ”အိုခေ သယ်ရင်း“ အပေးအယူ တည့်သွားသည်နှင့် ရုံးဆင်းတာနဲ့ ရင်ခုန်ခြင်း များစွာဖြင့် မင်းသွေး အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

“အမ လေး … အအ … နာလိုက် တာ …ဟင့် … တော်ပါ တော့” နွေးလေ နာလွန်းလို့ တောင်ပန်ရင်း မျက်ရည်တွေပါ စီးကျလာသည်။ “အင့် … အင့် … ခဏလေး အောင့်ခံလိုက်.. အရမ်း ကောင်းလာတော့မှာ” ”အား… အ… အ … ကွဲပြီ… နွေးဟာလေး … ပြဲပြီနေမှာ… နာလိုက် တာ … အ ဟင့် ဟင့်” အချက် (၂၀)ခန့် ဆောင့်လိုးပြီးမှ နွေးအဖုတ်ထဲ လီးကို အရင်းထိ ကပ်ထားလိုက်သည်။ “မနွေး… ကိုမိုး အင်္ကျီ ချွတ်မယ်နော်” “ဟာ… မချွတ်နဲ့” “အင့်… အင့် …ဘွတ်… ဘွတ် “နွေး ရှက်လို့ နို့အုံပေါ် လက်(၂)ဖက် ကာပြီး ငြင်းတော့ ကိုမိုးအောင်က ဖင်ကြီး ပြန်ကြွပြီး လေးငါးချက် ဆက်တိုဆိုသလို ဆောင့်လိုးရင်း နွေးလက်တွေကို ဆွဲဖယ် ပစ်သည်။ အချွတ်မခံရင် နာမယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ အဖုတ်ထဲ တင်းကျပ်အောင် နာနေလို့ နွေးလည်း လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ ချည်သား အင်္ကျီပေါ်က နှိပ်သီးတွေ တလုံးချင်း ဖြုတ်ပြီး ဘေးကို ဖြဲချပစ်ကာ နို့အုံကို ဖုံးထားတဲ့ နွေးရဲ့ ဘော်လီကို နို့သီးခေါင်းပေါ်အောင် ဆွဲချပြီး တဖက်ပြီး တဖက် စို့တော့သည်။ နို့စို့နေရင်း ခဏကြာမှ လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ပြီး တချက်ချင်း လိုးပေးနေတယ်။ ”မနွေး“ ”ဟင်“ ”ကျနော်… မနွေးကို ချစ်တယ်“ နွေး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘူး။ အထိအတွေ့အောက် သာယာမိပေမယ့် နွေးမှာ မောင်တယောက်လုံး ရှိနေတာလေ။ နောက်တယောက် ချစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ “ကိုမိုးရယ်… နွေးက ကိုမိုး သူငယ်ချင်းရဲ့ မိန်းမလေ… ဒီလိုမျိုးနေမိတာ… လူမသိရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး … အချစ်ဆိုတာပါလာရင် မတူတော့ဘူး… ခံစားရလိမ့်မယ်“ ”ဟင်… မနွေးက ကျနော့်အပေါ် မချစ်ပဲနဲ့“ တချက်ချင်း လိုးရင်း ကိုမိုးအောင် မျက်ဝန်းထဲ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတော့ နွေးပါ ဝမ်းနည်းလာရသည်။ မောင့်ကွယ်ရာ သူစိမ်းယောက်ျားနဲ့ ကာမဆက်ဆံရင်း တကယ်များ ချစ်မိသွားပြီလား ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။

ကျမငယ်ငယ်လေးထဲက မိဘတွေ ဆုံးသွားလို့ အဒေါ်နဲ့ ရင်းနီးတဲ့ ရန်ကုန်က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတစ်ခုက မွေးစားထားလို့ ရန်ကုန်ရောက်နေတာ။ မွေးစားတယ် ဆိုပေမယ့် တကယ့်မိသားစုလိုဘဲ ငယ်ငယ်လေးထဲက ပြုစု စောင့်ရှောက်လာကြတာပါ။ ဘဝမှာ ဘာမှ လိုလေသေးမရှိဘူး မွေးစားအကိုဆိုလဲ ကျမကို ညီမလေး အရင်းလိုကို ချစ်တာ အမှားတစ်ခုကို မလုပ်မိခင်အထိပေါ့။ အဲဒီနောက်တော့ ငါးရာနှစ်ဆယ့်ရှစ်ကနေ ထောင့်ငါးရာ ဖြစ်လာရတာပေါ့ရှင်။ ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ထိ ကျမ ဖိုမဆက်ဆံရေးကို တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ နားမလည်ခဲ့ပါ။ အချိန်ရှိသ၍ ကျောင်းစာနှင့် အားလျင် ခြံထဲဆင်း၍ အားကစားလုပ်နေခဲ့သည်က များသည်။ ကိုကိုနှင့် ကျမ ရေချိုးခန်းထဲမှာ မထင်မှတ်ပဲ ဆုံတွေ့မိကြရာမှ ကာမနွံထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ ကိုကိုရဲ့ တယုတယ နမ်းရှိုက် ယက်စုပ်ပေးခဲ့မှုက ကျမစိတ်တွေ ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပါသည်။ ကြီးထွားရှည်လျားလှတဲ့ ကိုကို့ဟာကြီးကို အနီးကပ် ကိုင်တွယ်လိုက်မိကတည်းက ကျမ…ကျမ….။ တွေးသာကြည့်ကြပါတော့ ရှင်.. အဲဒီ စောစောပိုင်းက အဖြစ်အပျက်တွေဟာ မတိုင်ပင်ရ ၊ မစီစဉ်ထားရပဲနှင့် အချိန်ကိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရတာပါ။ နောက်ပိုင်းမှ သိရတာက ကိုကိုတစ်ယောက် ရေချိုးကန်ဘေးနားက သူ့နားနေခန်းလေးထဲမှာ ကြီးထွားစေသော ဆေးများလူးလိမ်းကာ သူ့စိတ်တွေ တအားဖောက်ပြန်နေသည်ကို ကျမ လုံးဝမသိခဲ့ရပါ..ကျမ မထင်မှတ်ပဲ ကိုကို့ကို လိုက်ရှာရင်း သူ့နားနေခန်းလေးထဲကို ရုတ်တရက်ရောက်သွားခဲ့မိရာက။ ကိုကိုဟာ သူ့ဟာကြီးကို ဆုတ်ကိုင်လျက် တအားငြီးငြူနေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရလို့ ကျမ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့အနားကို ကပ်ပြီး လက်လွတ်စပယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်လေ။ အဲဒီရဲ့ နောက်မှာတော့ ကိုကိုနဲ့ ကျမငယ်ငယ်တို့ ကာမပင်လယ်ကြီးထဲကို မမောနိုင်မပန်းနိုင် ကူးခတ်နေခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်တွေထဲ သက်ဆင်းခဲ့၇တော့တာပါ ရှင်။

“ဖြန်းးး… လွှတ်စမ်း ရသ… နင် ငါ့ကို ခုလွှတ်” ထူပူသွားတဲ့ ဘယ်ဘက်ပါးကြောင့် မမနဲ့ လူချင်းခွာပြီး ကျနော် အမြတ်တနိုးကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ မျက်နှာလေးကို ငေးရင်း။ “နင် ငါ့ကို ဒီနေရာကို ချိန်းတာ…. ငါ့ကိုဖက်ပြီး ငါ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းဖို့လား… နင့်ရဲ့ အရေးတကြီး ကိစ္စရှိတယ်ဆိုတာ ဒါလား” “မဟုတ်ဘူး မမ… မမနဲ့ သန့်စင်ဆိုတဲ့ လူကြီး လက်ထပ်ဖို့တစ်ပတ်အလိုမှာ ကျနော့်ဘဝနဲ့ ရင်းပြီးချစ်ခဲ့ရတဲ့ မမကို ခနတဖြုတ်အဖြစ် တွေ့ခွင့်မရှိတော့ ဘူးလား… ပြောစမ်းပါအုံး ဒေါ်စုစုမောင်… ငြိတွယ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သံယောဇဉ် တွေက သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ကုန်တာလား… အသွေးအသားတွေပုံအောပြီး ချစ်ခဲ့ရတာတွေက တိမ်ပေါ် အရုပ်ရေးသလိုလား… ခင်ဗျား ဗျာ… ရက်စက်လွန်းမနေဘူးလား” စကားလုံးတွေကို နှုတ်ခမ်းဝမှ တရစပ်ဖွင့်ဟရင်း ကျနော့်ပါးပြင်ထက်ဆီမှာ မျက်ရည်တွေ စကျလာပြန်တယ်။ နေရာကား အထင်ကရနယ်မြေ အင်းလျားကန်ဘောင်။ ထိုကန်ဘောင်ထက်မှာ အင်းလျားရေပြင်ကို ဘေးခိုင်းပြီး မျက်ရည်စတွေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေတဲ့ ရသနဲ့ စုစုမောင်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်က ဒီရက်ဒီနေရာမှာတွေ့ဖို့ မမကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ခွင့်တောင်းခဲ့တာ။ နှစ်ယောက်သားကြား တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခြေနေကို ကျနော်ကပဲ ပြန်လည်စတင်လိုက်တယ်။ “မမဘက်က ပြောစရာမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျနော်ပြန်တော့မယ်”။ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ရပ်နေနိုင်တဲ့ စိမ်းကားနိုင်သူကြီးကို ကျောခိုင်းပြီး ခြေလှမ်းတွေကို ရန်ကုန်-ပြည်လမ်း ဟိုဘက်ခြမ်းရှိ ဘတ်စ်ကား ဂိတ်လေးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်တော့တယ်။ ခြေထောက်နဲ့မြေကြီး ထိနေလား မသဲကွဲပေမယ့် ကျနော့်အတွေးတွေကတော့ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဆီသို့ ပြေးလွှားကူးခပ်ရင်း။ ကျနော်တို့ မြို့လေးမှာ အဝေးသင်တက်ရင်း အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေတာကို မကြည့်ရက်နိုင်တဲ့ ဖခင်က “သာကေတ”မှာရှိတဲ့ အဖွားအိမ်ကနေတစ်ဆင့် သင်တန်းတစ်ခုခုတက်ဖို့ တချက်လွှတ် အမိန့်ကြောင့် အထုပ်အပိုးပြင်ရင်း ရန်ကုန်မြေကို ခြေချခွင့်ရခဲ့ပြန်တယ်။ အဖွားနဲ့အန်တီလေးရဲ့ အစီစဉ်ကြောင့် အဖွားတို့အိမ်အောက်ထပ်မှာပဲ စတည်းချလိုက်တယ်။