Posts

နေ့လည် ၂နာရီခန့်တွင် သင်တန်းထဲမှ စံပါယ်ပန်းလေးသဖွယ် ဖြူနု လှပသော ကောင်မလေးတစ်ယောက် မြူးတူးစွာ ထွက်လာသည်။ သူမ နာမည် စံပါယ်။ အသက်က ၂၀ပြည့်ကာစ အပျိုပေါက်မလေးပေါ့။ ရင်ထွား ခါးသိမ် တင်ကားသည့် သူမ၏ အလှက ပုရိသတိုင်း၏ စိတ်ကူးကို ကုတင်ပေါ် တန်းရောက်စေသည်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ဝါသနာပါသော သင်တန်း တက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်တန်းရှေ့တွင် အပြုံးနှင့် စီးကြိုနေသော သူမ၏ ချစ်သူ အောင်အောင်။ “စောင့်နေတာ ကြာပြီလား ဟင်” “မကြာသေးပါဘူး ချစ်…. သင်တန်း စကတည်းက မပြန်တာ အဟဲ” “ကိုအောင်က သိပ် ကဲတာဘဲ.. တော်ကြာ ကိုအောင့် မေမေတို့ ဆူနေဦးမယ်” “ဆူပါဘူးကွာ… ကဲ တက်… သွားကြစို့” အောင်အောင့် ဆိုင်ကယ်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် စံပါယ့် ဖင်လေး အိကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ “စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက် သင်တန်း ပိတ်တယ်နော် ကို‌အောင်” “ဟာ… ဒါဆို မနက်ဖန် မတွေ့ရတော့ဘူးပေါ့… ဒါဆို တခုခု စားပြီးမှ ပြန်ပို့မယ်ကွာ” “နှစ်ရက်ထဲ ဥစ္စာ… ကိုအောင်ကလည်း” “ချစ်တာကိုးဗျ… ဟားးး ဟားး ဟားး” ဆိုင်ကယ် ထွက်သည်နှင့် အောင်အောင့်ခါးကို ပန်းနု ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားသည်။ ဆိုင်ကယ်လေး ဦးတည်ရာက မန်းလေး တောင်ခြေဖက်က အအေးဆိုင်တန်းသို့။ အအေးသောက်ပြီး နှစ်ယောက်သာ မန်းလေး တောင်ပေါ် တက်ကာ ဘုရားဖူးရင်း စောင်းတန်းတွင် ထိုင်၍ တီတီတာတာ ပြောဆိုကြသည်။ ညနေ ၄နာရီခွဲ မှ အိမ်ပြန်ပို့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပထွေး ဦးမြအောင် တစ်ယောက် ထုံးစံအတိုင်း အရက်ပုလင်းနှင့် “ဖေမြ… မေမေရော” “ညည်း အဖိုး နေမကောင်းလို့…. ရွာကို ခဏပြန်သွားတယ်… အဲ့ဒါ အဖေါ်ရအောင် ဆိုပြီး မိနွယ်ကို ခေါ်သွားတယ်” “ဟင် ဒါဆို စုစုရော” “စုစုတော့ ပါမသွားဘူး… အခု ကျော်နိုင်က ညည်း အမေတို့ကို လိုက်ပို့ရင်း အပြန် သူ့သမီးကို ကျူရှင်ကနေ ဝင်ခေါ်လိမ့်မယ်” “ဟုတ်ဟုတ်” မိမိ ရှေ့ကနေ ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်သွားသော မယားပါ သမီး၏ တင်ပါ ဝိုင်းဝိုင်းကြီးများကို ကြည့်ရင်း ဦးမြအောင် တံထွေး မြိုချလိုက်သည်။

ကိုကိုရယ်” ပြွတ် ပလပ် စွပ် စွပ် ဖတ် ဖတ် “အဲဒါနဲ့ဆက်ပြောပါအုံးထွေးရယ်” “အာ ကိုကိုကလဲ ထွေးခဏ ခဏပြောနေတာကို ဟင့် နားထောင်လိုမဝသေးဘူးလား အင့် ဖတ် ဖတ် ပြွတ်” “အင်းပါထွေးရယ် ဒီတစ်ခါ အစကစပြောပြပါအုံး ထွေးရဲ့ဇတ်လမ်း ကလေးနားထောင်ရင်းထွေးကိုလိုးရတာအရသာရှိလွန်းလို့” “ဟင်း သူကဖြင့်ဒါဘဲ ဇတ်လမ်းအစကဒီလိုပါတဲ့ရှင်” “အဲဒီအချိန်က ထွေးတို့ဆီကိုအဲဒီလူကြီးပြောင်းမလာခင်ကထဲက အလုပ်ထဲက အမကြီးတွေပြောနေကြာတာကအဲဒီလူကြီးကဏှာဘူးကြီး တဲ့ ။မိန်းမဆိုရင်ဘယ်မိန်းမမှမရှောင်ဘူးတဲ့ ဏှာတအားဘူးတာဘဲတဲ့ မန္တလေးကအလုပ်ထဲမှာတော့နာမည်ကြီးဘဲတဲ့ မိန်းမဆိုရင်အပျို အအို လင်ရှိရှိ မရှိရှိမရှောင်ဘူးတဲ့ ပြီးတော့သူက နည်းနည်းလေးအသက်ကြီး ပေမဲ့ အဲဒီဘက်မှာတအားသန်တာဘဲတဲ့ အဲဒီတော့ထွေးတို့အလုပ်ထဲကမိန်းမတွေကသူ့ကိုမမြင်ဘူးခင်ကထဲကအရမ်းစိတ်ဝင်စားကြတာ သိလား ကို” “အား အဲ့ဒါနဲ့ထွေးကလည်းစိတ်ဝင်စားတဲ့အထဲပါတယ်ပေါ့လေ”

“အငြ့ ဖလှတြ ဗှှတြ ဖတြ ပှှတြ ပှှတြ အား ကောငြးလိုကတြာကိုရယြ ကိုလိုးတာကလညြး တမွိုးအရသာရှိတယနြောြ အငြ့ တခကွလြောကြ ခပပြှငြးပှငြးကလေးဆောငြ့လိုကစြမြးပါအုံး ကိုရယြ အငြ့ ဟငြးဟငြး” “ရော့ ရော့ အငြ့ ” ဖနြးဖနြး ပလှတြ စှပြ စှပြ ပှှတြ ဖတြ ဖတြ “အာ့ ကိုမေးထားတာဖှအေုံးလေ အဲဒီလူကှီးကိုစိတဝြငစြားတဲ့အထဲ မှာ ထှေးလညြးပါတယပြေါ့ ဟုတလြား” “ပါတာပေါ့ ကိုရယြ မိနြးမဆိုတာဘယမြိနြးမဖှဈဖှဈ ဏှာကှီးတဲ့ယောကြ ကွားကိုသဘောကကွှတာဘဲ အခှအနေအခွေိနအြခါအရကိုယြ့ဘာ သာခွုပတြီးပှီး ဟနဆြောငနြကှရေတာ အစမထှကနြိုငဘြူး လူမသိဘူး ဆိုရငြ အဲဒီလိုလူမွိုးနဲ့ကှုံလိုကကြှခငွသြူတှပေါဘဲကိုကိုရယဟြငြ့” ပှှတြ ပလှပြ စှိ စှိ စှပြ စှပြ ဖတြ “အား ကောငြးလိုကတြာကိုကိုရယြ စောကခြေါငြးထဲကိုစိမြ့သှားတာဘဲ လိုးကိုကို လိုးလိုး အငြ့ အဟဈ ဟဈ အငြ့ ” “ပှီးတော့လေ မိနမြးတှကေ လငရြှိပမေဲ့ ကှာကူလီတှဆေိုသိပစြိတဝြငစြားကှတာကိုကိုရဲ့ ငါ့ကိုမွားလာကှာခိုလမလေားဆိုတဲ့အတှေးနဲ့ လူမရိပမြိအောငြ အဲ့ဒီလူကိုကှာပဈရတာအမောဘဲ အဲဒီလူကသာ ဘယသြူမှမသိအောငြ ကငွကြငွလြညလြညခြဉွြးကပတြတရြငပြါလာတာဘဲ သိလား’ “ကဲပါ ထှေးကလဲ ထှေးအကှောငြးပှောပှအုံးလေ”

မဖြူဖြူခိုင်က အသက် ၂၉စွန်းစွန်း ရှိနေပြီ။ ရင်းနှီးသူအားလုံးက မမဖြူလို့ပဲ ခေါ်ကြသည်။ မမဖြူက အပျိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အပျိုကြီးဆိုတာတောင်မှ အတော်ပင်ဟိုင်းနေပြီဟု ပြောရမည်။ မမဖြူက အတော်လှသည်။ အသားဖြူဖြူနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ဗွီဒီယိုမင်းသမီးတွေလိုလှသည်။ အချိုးကျသည်။ သူ့ကို ကြိုက်တဲ့သူတွေ ရှိမှာပဲ။ ဘာလို့သူက မယူခဲ့တာလဲ ဆိုသော အတွေးတွေက အောင်မင်း ခေါင်းထဲ မကြာခဏ ရောက်လာနေကျပေါ့။ အောင်မင်း အသက် ၂၀ ထဲရောက်နေပြီ။ မိန်းမတွေရဲ့ အလှအပကို ခံစားတတ်ရုံမက ရွာမှာနေတုန်းက ရွာလူကြီးရဲ့ သမီးကိုပင် ခိုးပြေးဖူးသည်။ သူ့သမီးကို ခြေသလုံးအိမ်တိုင် အောင်မင်းနဲ့ သဘောမတူလို့ အတင်းလိုက်ခွဲပြီး သူ့သမီးကို မြို့သို့ ပို့လိုက်သည်။ အသက် ၁၉ နှစ်နဲ့ အောင်မင်း တစ်ခုလပ် ဘဝ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရောက်ခဲ့ရသည်။ ရွာတွင် မနေချင်တော့သဖြင့် မြို့သွားချင်ကြောင်းပြောတော့ အောင်မင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော ဦးလေးက သူ၏ သူငယ်ချင်း ရန်ကုန်တွင် ကားဘော်ဒီရုံ လုပ်နေသူ ကိုစံဖေထံသို့ စာရေးပေး လိုက်သည်။ လက်ရင်းတပည့်လိုချင်နေသူ ကိုစံဖေကလဲ အောင်မင်းကို လိုလိုလားလား လက်ခံခဲ့သည်။ ကိုစံဖေ့ ဇနီး မခင်လှကလဲ တစ်ရွာထဲသား မင်းအောင်ကို ခင်သည်။ ကိုစံဖေက မြို့တက်သွားတာ ကြာပြီမို့ သိပ်မသိခဲ့ပေမဲ့ မခင်လှကိုတော့ ရွာမှာနေထဲက အောင်မင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကိုစံဖေတို့ လင်မယားက အောင်မင်းကို သူတို့နှင့် တစ်အိမ်ထဲ အတူ နေထိုင်စေခဲ့သည်။ အိမ်မှာက ကိုစံဖေတို့ လင်မယားနှင့် ကိုစံဖေ၏ ညီမ အောင်မင်းအခေါ် မမဖြူ ဟုဆိုသော ဖြူဖြူခိုင်တို့သာ ရှိလေသည်။ ကိုစံဖေက ဘော်ဒီဆရာ ဝင်ငွေကကောင်းတော့ ဇိမ်ခံရင်း ကဇော်သမား ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ၂၄ နာရီ ကိုစံဖေထံမှ အရက်နံ့က မပြတ်ရနေတတ်သည်။

`ခွေးတွေ.. ရှင်တို့ … ခွေးတွေ သိလား´ အငုံ ငယ်သံပါအောင် ကြုံးအော်ပစ်လိုက်သော အသံလေးက တိုက်ကြီးအတွင်း ဗုံးပေါက်ကွဲသလို မြည်ဟီးသွားလေသည်။ အငုံရဲ့မေမေ ပွင့်က ခပ်ဝေးဝေးရောက်နေသော ထမီကို ကယောင်ကတမ်း ဆွဲယူပြီး ခြေမှစွပ်ဝတ်ကာ၊ ပြေကျနေသော ဆံပင်ကို ကပိုကရို ထုံးဖွဲ့သည်။ နို့နှစ်လုံးအပေါ်သို့ အလိပ်လိုက်လေး တက်နေသော ဘရာစီယာကို အတင်းဆွဲချပြီး အုံကြီးထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖုံးဖိကာကွယ်သည်။

ဦးဦးသံဒိုင်က ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်ပြီး တံခါးဝသို့ သုတ်ခြေတင်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ `လူယုတ်မာကြီး.. ရှင်ပြဿနာတက်သွားချင်လား.. ထိုင်စမ်း.. ဘယ်မှမသွားနဲ့´ ခြောက်ပေးနီးပါးထွားကြိုင်းသော ကိုသံဒိုင်က (၁၆) နှစ်သမီးလေး အငုံ၏ အဆိုကို လေးစာရိုကျိုးစွာ လိုက်နာရှာသည်။

အကုန်.. စောက်ရှက်ကွဲကုန်မယ်´ အငုံက နာဇီဟစ်တလာမျက်နှာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သည်။ ပွင့်က ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေရှာသည်။ ကြည့်ပါဦးရှင်.. ဒါ.. ဧည့်ခန်းရှင့်.. ဧည့်ခန်း..။ ကျမဒက်ဒီ.. ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံတဲ့.. မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဧည့်ခန်း သိကြရဲ့လား´ အငုံ့စကားသံသာ ထွက်ပေါ်နေပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်စလုံးထံမှ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေကြသည်။

လက်ထပ်ပြီးမှ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကျွန်မ ယောက်ျားက ကျွန်မကို မချစ်ဖူး ဆိုတာပဲ။ မင်္ဂလာဦးညမှာ ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း မလိုးပေးဘဲ သူ့ဒယ်ဒီနဲ့ သူ့မိထွေး လိုးနေတာကို ထိုင်ကြည့် နေတယ်။ ပြီးမှ ကျွန်မကို ပါကင် လာဖောက်တယ်။ လိုးနေတုန်း ယောက္ခထီးက အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး အဆင်ပြေလား လာမေးသေးတယ်။ ကျွန်မယောက်ျားက အချက်၂၀လောက် ခပ်ကြမ်းကြမ်း လိုးပေးပြီး ပြီးသွားတော့ မပြီးသေးတဲ့ ကျွန်မက အလိုမပြည့်သလို ဟာတာတာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ဘယ်လို မိသားစုလည်း မသိပါဘူး လင်မယား လိုးကြတာ တံခါးလည်း မပိတ်ဖူး။ ညတိုင်း သူ့ဒယ်ဒီနဲ့ မိထွေး လိုးသံတွေက ကြားနေရတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာလည်း ယောက္ခထီးက သူ့မိန်းမ နို့လှန်ကိုင်နေတာပါပဲ။ အစကတော့ မြင်ရတာ ရှက်ပေမယ့် နောက်တော့ ရိုးသွားတယ်။

ယောက်ျားရဲ့ ကြီးတော်ကြီးရော မိထွေးရော ယောက္ခထီးရော အိမ်ဖော်တွေနဲ့ပါ အဆင်ပြေပေမယ့် ယောက်ျားဆီက အချစ်ကို အပြည့်အဝ မရတော့ ခံစားရတယ်လေ။ ညဘက်မှာ ကျွန်မတို့ အိပ်ခန်းထဲမှာ တီဗွီရှိရက်နဲ့ ဧည့်ခန်းမှာ သွားကြည့်တယ်။ ကြည့်ရင်ရိုးရိုး မကြည့်ဘူး။ သူ့မိထွေး မေလေး ဆိုသူရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို ခေါင်းအုံးအိပ်ပြီး ကြည့်တာ။ ကျွန်မ အလစ်ကျရင် နို့တောင်လှမ်းကိုင် လိုက်သေးတယ်။

အခန်း (၁) ဤအတွေ့

အင်းလျားကန်ရေပြင်ကို ကျောခိုင်းကာ ဆောက်လုပ်ထားသည့် မာလာမြိုင်ဂေဟာနှင့် နှင်းဆီမြိုင်ဂေဟာ တိုက်နှစ်လုံးမှာ အထက်တန်းလွှာဟု ခေါ်ဆိုအပ်သည့် ပစ္စည်ဥစ္စာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများနေထိုင်ရာ စံအိမ်ဂေဟာများပေမို့ ခေတ်မီလှပကာ နေချင့်စဖွယ် သာယာလှပပါပေသည်။

မာလာမြိုင်ဂေဟာတွင် အတွင်းဝန် လူပျိုကြီး ဦးကျော်မင်း နှင့် တူဖြစ်သူ ကျောင်းသာ မောင်ဝင်းနိုင် တို့ နှစ်ဦးသာ နေထိုင်လျက်ရှိပြီး အိမ်တွင် အစေခံနှင့် ထမင်းချက်ရန်အတွက် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ကျော်ရှိ ကရင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် မာလီအလုပ်နှင့် တိုက်စောင့်အဖြစ်ကိုမူ ဝေလရာလူမျိုး မန်ဂလာဆိုသော ကုလားကို ခိုင်းစောထား၏။

နှင်းဆီမြိုင်ဂေဟာတွင် အငြိမ်းစာအရာရှိ ဦးသန်းဝေ နှင့် ဇနီးဒေါ်ခင်မေ အပြင် သမီးဖြစ်သူ မြီးကောင်ပေါက်အရွယ် မော်လီနှင့် ဦးသန်းဝေ၏နှမ အပျိုကြီး မနှင်းဝေတို့ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ အထက်တန်းလွှာ အရာရှိကြီးများဖြစ်ကြသည့်အလျောက် မာလာမြိုင်နှင့် နှင်းဆီမြိုင်ဂေဟာတို့တွင် နေထိုင်ကြသူများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခင်မင်ကြကာ တဘက်နှင့်တဘက် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာကြလေ၏။

လူပျိုကြီး ဦးကျော်မင်းသည် တဘက်ခြံမှ အပျိုကြီး မနှင်းဝေကို ပိုးပန်းလျက် ရှိသကဲ့သို့ သူမကလည်း သူ့အား မေတ္တာသက်ဝင်လျက် ရှိသော်လည်း နှစ်ဦးသားမှာ မိမိတို့ သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းနေရသဖြင့် ပွင့်လင်းရင်းနှီးခြင်း မရှိနိုင်ကြပေ။ ဦးကျော်မင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် အချစ်ရေးကို ပွင့်လင်းစွာ ဖွင်ဟရန် မဝန့်မရဲ ဖြစ်နေသဖြင့် ညနေ ကျောင်းက ပြန်လာမည့် မောင်ဝင်းနိုင်အား စောင့်မျှော်နေ၏။ သူ၏အကြံမှာ တူဖြစ်သူအား မေတ္တာစာပေးခိုင်းရန်ဖြစ်၏။

သူ့အကောင့်လေးမီးစိမ်းနေပါလား ဖုန်းလေးကိုကိုင်ပြီး ဖေ့ဘုတ်လေးကို ဖွင့်လိုက်တော့ ကေသီအကောင့်လေး မီးလေးစိမ်းနေတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါမှလည်း နှုတ်မဆက်ရဲတဲ့ဘဝ။ ကေသီရေ ကိုယ့်မှာသာ ကိုယ့်အပြစ်နှင့် ကိုယ်ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ တို့နှစ်ယောက်ချစ်ခြင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ဇီဇာကြောင်မှုကြောင့် တို့တွေဝေးခဲ့ကြရတာ မဟုတ်လားလေ။ အားလုံး ကိုယ့်အပြစ်တွေပါကွာလို့ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့လေးတွေးရင်း အတိတ်ကို စိုးသီဟတစ်ယောက် တမ်းတပြီးမဆုံနိုင်တဲ့ဘဝမို့ ဆွေးနေရတယ်လေ။ ကျနော် ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းတက္ကလိုလ် တည်ဆောက်ရေးမှာ အန်ဂျင်နီယာကန်ထရိုက်တာ အဖြစ်တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ကနေပြီး အလုပ်သွားရတာလေ။ ကားမောင်းပြီးပေါ့။ ဖောင်ဒေးရှင်းလေးစတင်နေခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ပုံစံတွေက မတည်မငြိမ်၊ အခုတစ်မျိုး တော်ကြာတစ်မျိုး ဖြစ်နေတာကြောင့် မူလဒီဇိုင်းအတိုင်း လုပ်ထားရကနေ ပုံစံပြောင်းတဲ့အတွက် ပေါက်ကွဲနေတဲ့အချိန် ကားကိုမြန်မြန်လေးမောင်းလာခဲ့တယ်။ သံလျင်ဖက်ကမ်းရောက်တော့ လမ်းရှင်းပါတယ်ဆိုပြီး အရှိန်တင်လိုက်တယ်။ လူက ကိုယ့်အတွေးနှင့် ကိုယ်ဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကရုမစိုက်အားဘူးဗျ။ လမ်းသွယ်လေးကနေ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး အတင်းထွက်လာတယ်။ ကားရှေ့အထိရောက်လာတာကြောင့် ကျွီ..ဟီ..ဟီ..ကျွီ ကားဘရိတ်ကို အတင်းဖမ်းနင်းရင်း ဒေါသထောင်းကနဲ ထွက်သွားတယ်။ မတိုက်မိပေမယ့် ဆိုင်ကယ်ကလှဲသွားတယ်။ လှဲသာလှဲသာ သောက်ခလေးမက လက်ထဲက ရေခဲချောင်းကို မလွှတ်ဘူး။ သိတဲ့အတိုင်း အလုပ်ထဲမှာ ဆဲနေကျပုံစံအတိုင်း အယုတ်တအနတ္တတွေ ထွက်သွားတယ်။ ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ဆိုင်ကယ်ကိုထူရင်း ကြည့်လိုက်ကာ “ဟေ့ကောင်မလေး..ဒါကားဟဲ့ ကားတိုက်ရင် သေတတ်တယ် နားလည်လား၊ နင်လင်မလိုချင်တော့ဘူးလား” “အံမာ တိုက်ချင်တိုက်ပလိုက်၊ လင်မလိုချင်တော့ဘူးလား ဘာလာနဲ့” ကျနော်လည်း အဲဒီအခါမှ သတိထားမိတယ်။ ကောင်မလေးက မျက်ကြောတင်းလေး ဆေးဆိုးဆံပင်လေးနှင့်။ ရုပ်လေးက ချစ်စရာလေးပါ။ တော်တော်လေးလည်း လှတယ်။ သူ့အရပ်နှင့်လိုက်ဖက်တဲ့ အလှအပ အဖုအထစ်တွေက ရင်ခုန်ချင်စရာပါ။ ရင်ထဲမှာ ရေခဲမြစ်လေး စီးဆင်းသွားတယ်။ သိပ်ချစ်သွားပြီခေးရယ်။ “ဒီလိုပါ လင်ယူမယ်ဆို ငါ့ကိုစဉ်းစားပေးပါလို့” “အမ် မသာကြီး..ရုပ်ကဖြင့် သင်းချိုင်းကို ခြေတလှမ်းနေပြီ ငါခဲနှင့်ကောက်ထုလိုက်ရ” ကောင်မလေးက ပါးစပ်ကလည်းပြောရင်း ခဲကောက်ကိုင်လို့ ကျနော်ကားပေါ်တက်ပြီး အတင်းမောင်းပြေးရတော့တယ်။ ဟိုက် မလွယ်ကြော ဇတ်ဇတ်ကြဲလေး ကျနော် အဲဇတ်ဇတ်ကြဲလေးကို ခိုက်သွားတယ်။ အင်း..အသက်ကလည်း ၇နှစ်လောက်ကွာမယ့် သဘောရှိတယ်။ ဒီလိုအလန်းလေးက ငါလိုလူကို ဘယ်ကြိုက်မလဲကွာ။ ဘာဖြစ်ဖြစ် သူ့အချစ်ကိုရဖို့ ငါ့သိက္ခာတွေ မာနတွေကို ခဝါချရမှာပဲလေ။ ချစ်တော့လည်း လူငယ်စတိုင်ဖမ်းရမှာပေါ့။ နောက်နေ့ အဲဆော်ကို အဲဒီနေရာလေးမှာပဲ ကြိုစောင့်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။ အဟဲ နဖူးစာရွာလည်ပြီ။ ရန်ကုန်သားနှင့် သံလျင်သူ၊ အဟီး..မိုက်တယ်။ အော်..ငါတော့ ရှင်မွေ့လွန်းနှင့်တော့ တွေ့ပြီ။ အင်း..အဆင်ပြေအောင်ပဲ လုပ်ရမယ်၊ ငါ့အသက်က မိန်းမယူရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ။ စိတ်ကူးနှင့်ရူးပေါ့ဗျာ။ကေသီတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲနေတယ်။ မနက်က ရေခဲချောင်းလေးဝယ်ပြီး ဆိုင်ကယ်လက်တဖက်နှင့် ထိန်းစီးပြီး လမ်းသွယ်က လမ်းမကြီးပေါ်တက်တော့ အရှိန်နည်းနည်းလွန်ပြီး သူများလမ်းကြောပေါ် ရောက်သွားတာ။ ရန်ကုန်ဖက်ကလာတဲ့ ကားနှင့်တိုက်မိတော့မလို့။ လဲသွားတာ လူကိုမထူပဲ ဆိုင်ကယ်ကိုထူတယ်။ ပြီးတော့ သောက်အားမနာ ပါးမနာလည်း ပြောသေးတယ်။ ဘာတဲ့ လင်မလိုချင်ဘူးလားတဲ့။ သူ့အပူကျနေတာပဲ။ ပြီးတော့လည်း ရိသဲ့သဲ့ ရည်းစားစကားပြောသေးတယ်။ လူကဖြင့် ဘဲအိုဘဲနာကြီးဖြစ်နေပြီ ဒီကမှ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ အားမနာလျှာမကျိုးပြောထွက်တယ်။ စိတ်တိုပြီးခဲနှင့်ထုမလို့ ခွေးသားကြီးတွေ့ရင်တော့.ဟင်းးးဟင်းး ဒေါသစိတ်လေးလျှော့လိုက်ပြီးမှ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တယ်။ အသက်သာကြီးတာပါ။ ရုပ်ကမဆိုးဘူးပဲ အမယ်သူ့တစ်ကိုယ်လုံးလဲ ရေမွေးနံတွေနှင့် မွေးနေတာပဲ။

အချိန်က ည(၁၁)နာရီ ရှိပေပြီ။ ဆယ်နာရီလောက်ကတည်းက တဖြေးဖြေးစဲသွားသော မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲသို့လာရောက်ကြသည့် ပရိသတ်များနှင့် သူတို့၏ကားကြီးကားငယ် အသွယ်သွယ်တို့သည် တဦးတလေ တစီးတလေမျှပင် မရှိကြတော့ပဲ ခြံဝန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် ပစ္စည်းများလိုက်လံသိမ်းဆည်းနေကြသော အလုပ်သမား သုံးလေးယောက်သာ ရှိတော့သည်။ ထို့အပြင် ဥရောပပုံစံ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးထဲတွင်လည်း အိမ်သူအိမ်သား နှစ်ယောက်သုံးယောက်တို့သည် ပစ္စည်းများသိမ်းပြီးကြသည်နှင့် အိပ်ယာဝင်ကြရန်ပြင်ဆင်နေကြပေပြီ။ သီတာခိုင်သည် သူမ၏ဖိနပ်လေးကို ချွတ်၍ ပါကေးခင်းပေါ်တွင် ခင်းထားသော နီညိုရောင်ကော်ဇောပေါ်သို့ လှမ်းအတက်မှာပင် သူမ၏အကြည့်က အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့သည် အန်တီကြီးကို ကန်တော့နေကြသည်။ သီတာခိုင်သည် လှမ်းလက်စ ခြေလှမ်းကို ရုတ်၍ အသာရပ်နေလိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် မင်္ဂလာမောင်နှံတို့သည် အန်တီကြီး၏ ရှေ့မှထ၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ မျက်လွှာလေးချ၍ ငုံ့ထားသော သတို့သမီးဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်လေးမှာ နီမြန်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်သည် သီတာခိုင်ရပ်နေရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဧည့်ခန်း၏ အခြားတဘက်ရှိ အပေါ်ထပ်သို့တက်သည့် လှေကားကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားနေကြသည်။ သတို့သား၏ ဘေးမှကပ်ရက် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ လိုက်ပါသွားသော ညီမငယ် နီလာခိုင်၏ နောက်ကျောကို သီတာခိုင်သည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒီနှစ်ထဲတွင် နီလာ အတော်ကိုထွားလာသည်။ အသက်(၁၈)နှစ်သာရှိသေးသော နီလာ၏ ကိုယ်လုံးမှာ သီတာ ကိုယ်လုံးနှင့် တန်းတူလောက်ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

ကျွန်မနာမည်က ဇင်ဇင်ပြုံး ပါ..။ သိတဲ့အတိုင်းပါဘဲ.. ရင်အုံကြီးကြီး ၊ တင်သားထွားထွား နဲ့ မြင်ရတဲ့သူ ဘဝင်ဆူသွားရစေတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ..။ ကျမအသားက ခပ်ညိုညိုနဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ခပ်တောင့်တောင့်ပါ..။

သူများတွေက ပြောကြတယ်။ ကျမကိုယ်ခန္ဓာက ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့ ဖုထစ်မို့မောက်နေရမယ့်နေရာတွေက ဖုထစ်မို့မောက်နေသတဲ့ ရှင်။ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားက ပြောရရင်တော့ အရပ်က ၅ ပေ မပြည့်တတ်ပေမဲ့ ရင်က ၃၉ ၊ ခါးက ၃၀ ၊ တင်က ၄၀ ရှိတယ်ရှင့်..။ ကျမရဲ့ ဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေက ထွားထွားပြည့်ပြည့် တင်းတင်းကားကား ဖြိုးဖြိုးအိအိကြီးတွေပါ..။

ကျမ လမ်းလျှောက်သွားရင် ကျမဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေ အချက်ကျကျနဲ့ အနိမ့်အမြင့် လှုပ်ရှားနေပုံတွေက မြင်ရသူ ပုရိသယောက်ျားတွေရဲ့ စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်စေတာပေါ့ ရှင်..။ သူတို့ရဲ့ ကိလေသာ ရာဂမီး ရမ္မက်တွေကို ပိုပိုပြီး ထကြွစေတာပေါ့ ရှင်..။

ကျမရဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းမို့မောက်ပြီး တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင်းဝင်းအိအိ ရှိနေတယ်..လေ..။ ဒီတော့ ကျမကို တွေ့တဲ့သူတိုင်းက စိတ်မထပဲ နေပါ့မလား ရှင့်..။ ကျမ လမ်လျှောက်သွားရင် ကျမကို ကြည့်ပြီး အားရကျေနပ်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေ စိတ်ထဲမှာ ကာမမီးတောက် တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်နှာတွေ ၊ ကျမကို ကစ်ချင်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရပါတော့တယ်…။

“ဖောင်း… ဖောင်း… ရှီး… ဖောင်း” သီးတင်းကျွတ် လပြည့်ကျော် တစ်ရက်နေ့ ညလေးက မိုးတိမ်သားကင်းကင်းနဲ့ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ရပ်ကွက်ထဲက ကလေးငယ်တွေရဲ့ ဗျောက်ဖောက်သံက ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး ဟိုမှသည်မှ သောသောညံနေသည်။ “ဖေဖေ နားညီးနေပြီထင်တယ်” “မညီးပါဘူး သမီးရယ် ဖေဖေတို့ ငယ်ငယ်ကလဲ ဒီလိုပဲ ကစားကြတာပါပဲ” ဝရံတာကနေ အိမ်ထဲကို ဝင်လာရင်း ဘေးက စတီခုံလေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့ ချွေးမလေးကို ဦးထွန်း လှမ်းကြည့်ပြောလိုက်မိသည်။

“အဖေ့သားနဲ့ မြေးကတော့ ရေကျော်ပွဲဈေး သွားကြပြီ” “သမီးရော လိုက်မသွားဘူးလား” “မလိုက်ချင်ပါဘူး အဖေရယ် လူအရမ်းများတာ သူတို့သားအဖပဲ ဝါသနာပါတယ်လေ” ပြောပြီးတော့ နောက်ဖေးဖက် ထွက်သွားတဲ့ ချွေးမလေးကို ဦးထွန်း ငေးနေမိသည်။ မိန်းမဆုံးပြီးကတည်းက ရွာကအိမ်မှာ တစ်ယောက်ထဲ နေနေရာကနေ သားနဲ့ချွေးမလေးက ရန်ကုန်ကို ဘုရားဖူးခေါ်လို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြောရဦးမယ် ကျွန်တော့် အသက်က အခုတန်ဆောင်မုန်းဆို ၄၈ နှစ် ပြည့်ပြီ။ ရွာမှာတော့ မိန်းမနဲ့ ကုန်စုံဆိုင်လေးဖွင့်ရင်း ဘဝကို ရပ်တည်ခဲ့ကြတာ။ သားဖိုးလုံးကလည်း အားကိုးရပါတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမ ဆုံးသွားတော့ ဘာမှမလုပ်တော့နဲ့ဆိုပြီး သူပဲထောက်ပံ့ထားတာလေ။ ဒီကောင့်ကို ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းထားဖို့ ရွာမှာ လင်မယားနှစ်ယောက် ခြို့ခြံချွေတာပြီးတော့ နေခဲ့ရတာ။ ကျောင်းပြီးတော့ အလုပ်ဝင်ရင်းနဲ့ အလုပ်ရှင်ရဲ့ သမီးနဲ့ ညားတော့တာပါပဲဗျာ။ ဒီကောင်သိတတ်လို့သာပေါ့။ အိုဇာတာ ကောင်းတယ်ပဲ ပြောရမယ် ထင်တယ်။ အခုတော့ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ရပဲ ဘုရားသွားကျောင်းတက်ပေါ့။ အခုလဲ အဖေ ရန်ကုန်လာနေဆိုတာနဲ့ တစ်လနှစ်လ ရောက်လာခဲ့တာ တောသားဆိုတော့လည်း ကိုယ့်ရွာပဲ ကိုယ်ပျော်တယ်လေ။ ခင်ရာဆွေမျိုး မြိန်ရာဟင်းကောင်း ဆိုသလိုပေါ့။