Posts

‘‘ဓါတ်ဆီ နှစ်ဂါလံ . . . အင်ဂျင်ဝိုင် တစ်လုံး’’ ‘‘ကိုဇော်ကြီး မနေ့ကဆီဖိုး ပေးပြီးပြီလား’’ ‘‘ဟာ အိုးစွပ် ခွက်စွပ် မနေ့က မကျန်ပါဘူး’’ ‘‘ဟဲ့ ရီနွယ် . . ဇော်ကြီးကျန်တာ မဟုတ်ဘူး . . . ကိုတင်သန်း’’ ‘‘မသိဘူးလေ အမေတို့ဟာက’’ ‘‘ငါ့ . . . ယောင်ပြီး ပြောလိုက်မိတာ ဇော်ကြီးရေ့’’ ဓါတ်ဆီမှောင်ခို အရောင်းဆိုင်မှ ဒေါ်ဝိုင်းသမီး ရီနွယ်မှာ အတော်တောင့်တင်းသော မိန်းမလှလေးဖြစ်သည်။ သမိုင်းမှာ ဓါတ်ဆီ အရောင်းဆိုင်တွေ ရှိသော်လည်း ကားသမားငယ်ငယ် အထူးသဖြင့် ရီနွယ့် အလှကို အပမ်းဖြေ ကြည့်လိုက်သူတို့က သည်ရောက်မှ ဝယ်ကြထည့်ကြသည်။ ရီနွယ့်အမေကလည်း ဒါကို သဘောပေါက်ထားသည်။ ဓါတ်ဆီဂါလံခွက်ကို မနိုင်မနင်း ယူလာတတ်သော ရီနွယ့်လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်ဖမ်းယူလိုက်ရသည်ကိုပင် သူတို့ဓါတ်ဆီဖိုးလေး တဝက်ကျိုးသွားအောင်ကို တန်သည်ထင်ကြ၏။ ပိုက်ဆံပေးပြီး ရီနွယ့် လက်ကလေးကို ကိုင်ရပြီး ဆီ အလကားရလိုက်သလို သဘောထားကြသည်။

တကယ်တော့ ထွန်းထွန်းက ဆင်းရဲသား၊ တောသား ငမွဲလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဉာဏ်ကောင်းသည်။ ထို့အတူ အောက်လမ်းလိုလို ဘာလိုလို တတ်သည်။ သူအောက်လမ်းတတ်ကြောင်းကို သူ့တစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။ ထိုပညာဖြင့် ရွာတွင် ကျောင်းဆရာမလေး ခြောက်ယာက်၊ အပျိုကြီး တစ်ယောက်၊ အပျိုလေးတစ်ယောက် လင်ရှိမယား တစ်ယောက်နှင့် သူဌေးသမီး ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ကာမဖြင့် မြူဆွယ်စားသောက် ကြီးပွားနေသူ ဖြစ်သည်။ မိဘက မရှိ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားဘဝဖြင့် ကျောင်းတက်နေသူလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ခိုးယူလိုက်ပြီး ထိုကျမ်းစာထဲအတိုင်း လုပ်လိုက်ရာ နက္ခတ်မိသွားသဖြင့် ကာမသိဒ္ဓိအောင်မြင်သွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထွန်းထွန်း၏ ကာမသိဒ္ဓိအစွမ်းနှင့် သူဖန်တီးခဲ့သော ခွင်များ ပထမဦးဆုံး သူစမ်းသပ်လိုက်သော ပစ်မှတ်မှာ အန်တီမူ ဖြစ်သည်။ သားသမီးနှစ်ယောက်ရှိ၍ ခရီးခဏခဏ ထွက်သော လင်ရှိသည့် မိန်းမဖြစ်သည်။ သူ့လင်က ခရီးထွက် သားနှင့်သမီးက ကျောင်းတက်နေသော အန်တီမူသည် နေ့လည်နေ့ခင်း အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိတတ်သဖြင့် သူကျောင်းလစ်ကာ ထိုအိမ်သို့ အလည်သွားခဲ့သည်။ ကျမ်းညွှန်းအတိုင်း မယုံတဝက် ယုံတဝက်နဲ့ လုပ်ကြည့်သည်။ စကားပြောနေရင်း သူက မကပ်ရဘဲ အန်တီမူက ညုကြည့်များဖြင့် သူ့အားကြည့်ကာ ကပ်လာသည်။ သူ့အား ဟိုကိုင် ဒီကိုင် လုပ်လာသည်။ သူလည်း မရဲတရဲ အန်တီမူခါးကို ဖက်ကြည့်သည်။

သူကတော့ အသက် ၃၅လောက်ရှိပါပြီ၊ တရုတ်မဆိုတဲ့အတိုင်း အသားကတော့ဖွေးနေတာပဲ၊ နဲနဲဝတယ် ရုပ်ကလဲ အလန်းကြီးမဟုတ်ပါဘူး၊ နို့ကြီးတယ်၊ ဖင်ကောက်တယ်၊ ကျနော် နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာအလုပ်စလျှောက်တော့ သူနဲ့တွေ့တာပဲ၊ သူကကျနော်တို့ ဌာနရဲ့ အကြီးအကဲပေါ့၊ ကျနော်က သူ့လက်ထောက်ပေါ့၊ ကျနော်က အလုပ်တခုလုပ်ပီဆိုလျှင် ငွေရေးကြေးရေးအဓိကမထားပဲ စေတနာထားပီးလုပ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် သူကကျနော်ကို သူများတွေထက်ပိုသဘောကြတယ်၊ လက်အောက်ငယ်သားတွေအပ်ါလဲ ညှာတာတယ်။ စက်ရုံက တရုတ်မတွေထဲမှာတော့ စိတ်ကောင်းအရှိဆုံးပေါ့၊ ကျနော်ကလဲ သူတို့လို စက်ရုံကအဆောင်မှာပဲနေတာလေ၊ ကျနော်က သုံးလွှာ သူက နှစ်လွှာမှာ၊ သူတို့ကတော့ တယောက်တခန်းရတယ်၊ ကျနော်တို့ကတော့ နှစ်ယောက်တခန်းနေရတယ်၊ကျနော်လဲလုပ်သတ်လေး ၆လလောက်ရလာတော့သူနဲ့အတော်ရင်နှီးလာတယ်၊ လျှော့ပင်ထွက်တာ အပြင်သွားတာ ဝန်ထန်းတွေအိမ်သွားလည်တာကအစ အတူတူသွားဖြစ်ကြတယ်၊ စကားပြောရင်လဲ အရမ်းပွင့်လင်းတယ်။ ညနေပိုင်းရောက်တော့ အလုပ်နားရင် သူနဲ့ကျနော် လမ်းလျှောက်ထွက်ဖြစ်ကြတယ်၊ အဲလိုအချိန်မျိုးမှာဆိုရင် သူ့အကြောင်း ကိုယ့်အကြောင်းတွေပြောဖြစ်ကြတယ်။

တရက်မှာတော့ သူကအောင် မင်မှာ ချစ်သူရှိလား၊ ဟုတ် ရှိပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကြာပီလား ရီးစားဖြစ်တာ၊ အင်း .. ၂နှစ်လောက်တော့ ရှိပြီ၊ ဒါဆို မယူကြသေးဘူးလား၊ အော် အစ်မကလဲ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ဆိုတာမလွယ်ဘူးလေ ကိုယ့်ဘက်ကဘာမှ မပြည့်စုံသေးတော့ သည်းခံပီး စောင့်နေရသေးတာပေါ့၊ ကျနော်လဲ လိုချင်တာပေါ့၊ အေးလေ ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်ပါတယ်၊ အစ်မတို့တုန်းကလဲ အဲလိုပဲ အမြန်ယူလိုက်ကြတယ်၊ ဒါပေမယ်စီးပွားရေးအခြေအနေအရ တနယ်စီ ခွဲလုပ်ရတော့သူလဲ နောက်တယောက်နဲ့ ဖြစ်သွားတယ်၊ သူ့ကိုလဲ အပြစ်မပြောပါဘူး၊ မိန်းမနဲ့အနေဝေးနေတော့လဲ သူလဲ ဖြစ်ချင်မှာပေါ့၊ အော် စိတ်မကောင်းလိုက်တာအစ်မရယ်။ ကျနော်ကအစ်မကိုအပျိုကြီးထင်နေတာ၊ရပါတယ် အောင်ရယ်၊ ဘဝဆိုတာဒီလိုပါပဲ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တိုင်းဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့လဲ၊စိတ်မကောင်းစရာတွေ တွေးမနေပါနဲ့အစ်မရယ်၊အော်ဒါနဲ့ကျနော်တို့ကုမ္ပဏီရဲ့စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ဘယ်တော့လဲဒီလကုန်လာမယ်အောင်ရဲ့၊မနက်ဖြန်ကစပြီး စာရွက် စာတန်းတွေပြင်ဆင်ထားရမယ်နော် ဟုတ်ကဲ့ပါအစ်မ၊ ဒီရက်ပိုင်း အချိန်ပိုဆင်းရမယ်နော် ဟုတ်ရပါတယ်အစ်မ၊ ဒီလိုနဲ့ သူနဲ့ကျနော် ရုံးမှာ အလုပ်တွေရှုပ်နေလိုက်တာ လကုန်လို့ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ တွေ ပြန်သွားမှပဲနားရတော့တယ်၊ အဲဒီညမှာပဲ ကုမ္ပဏီက စစ်ဆေးရေးအောင်မြင်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်နဲ့ ညစာစားပွဲပြုလုပ်ပေးတယ်။

“ဘာမှန်းလဲမသိဘူး..” လက်ထဲက စာရွက်ပိုင်းလေးကို ခေါက်လိုက်ရာက ဘေးဘီကိုကြည့်လိုက်တော့ စောစောက စာလာပေးသော (၁၉) နှစ် (၂၀)နှစ်လောက်အရွယ် ကောင်လေးကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ဒီနေ့သင်တန်း ပိတ်ရက်ဖြစ်လို့ ရေမိုးချိုးအဝတ်အစားလဲကာ ခါတိုင်း သင်တန်းပိတ်ရက် များကလို သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သီတာ့ဆီ သွားဖို့ မနက်စာကို စောစော လေးစားပြီး ထွက်၍အလာမှာ ဒီစာတိုလေးကို လမ်းထိပ်ရောက်တဲ့အချိန် မှာ ရရှိလိုက်ရတာဖြစ်သည်။ ဒါဆို သီတာ့ဆီ ငါနောက်ကျမှ ရောက်သွားရင်…အို ခုမှပဲ သတိရ တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ် သင်တန်းပိတ်ရက်တုန်းက သီတာ့ဆီ အလည်သွားရင်း သီတာ ပြောလိုက်သည်။ ဒီနေ့ သူ့အိမ်ကတွေနဲ့ ရန်ကုန်ဘုရားဖူး လိုက် သွားဖြစ်မှာဆိုတော့ သူ အိမ်မှာမရှိတဲ့အကြောင်းကို ကျမ ခုမှသတိရလိုက် သည်။ သင်တန်းပိတ်ရက်တိုင်း သီတာတို့အိမ် သွားလည်နေကျဖြစ်တာမို့ သီတာ သူ့အိမ်ကတွေနဲ့ ရန်ကုန်ဘုရားဖူးလိုက်သွားဖြစ် ကြောင်း ပြော လိုက်သည်ကို မေ့သွားခဲ့ရတာပဲဖြစ်ပါသည်။ “အင်း…တော်သေးတာပေါ့…ဒါဆို ဟိုတစ်ယောက်မှာတဲ့ အောင်ခင်တို့ အိမ်ကိုပဲ သွားတော့မယ်…” ကျမလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ရပါ တော့တယ်။ မင်းမင်း ဆိုတာက ကျမရဲ့ရည်းစား ကျော်မင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမတို့က အခုအင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်းကို အတူ တက်နေတဲ့ တစ်တန်းထဲသား တွေပါ။ သူတစ်ခါမှ ကျမကို ဒီလိုမမှာဘူးလို့ ကျမစိတ်ထဲမှာလည်း စဉ်းစားရကြပ်သွားပါ တယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ကျမဟာ ခပ်သွက်သွက်လေး လှမ်း လိုက်မိပါတယ်။ အောင်ခင်တို့ လမ်းထောင့်ကို မရောက်တရောက်မှာ တော့ ကျမနောက်ကနေ ကျမကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တက်သွားတဲ့ စက်ဘီး တစ်စီးဟာ ကျမရဲ့ရှေ့နားမှာပဲ ရပ်လိုက်တာကြောင့် ကျမ က လှမ်းကြည့် လိုက်မိ ပါတယ်။ စက်ဘီးနင်းလာတဲ့သူက အောင်ခင်ဖြစ်ပြီး နောက်က ထိုင်လိုက်တဲ့သူကတော့ ကျော်သန်းဖြစ် ပါတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး သင်တန်းအတူတက်နေကြတဲ့ တစ်တန်းထဲသား သူငယ်ချင်းတွေပါ။

ကျွန်မနာမည်က လဝင်း အသက်က၂၇နှစ် အင်းစိန်ဈေးထဲမှာအလှကုန်နဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်လေး ဖွင့်ထားတယ်လေ။ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့အတွက်စောစောထ ချက်ပြုတ်ပြီးရင် ရေချိုးရဦးမယ်။ဪ..လဝင်းက တစ်ကိုယ်တည်းနေတာလေ။ အပျိုလားဆိုတော့မဟုတ်ဘူး။ လဝင်း အမျိုးသားက သင်္ဘောသားလေ။ အဲ့တော့လဲအတန်အသင့်စုမိဆောင်မိတာလေး ရှိခဲ့တာပေါ့။ သိတဲ့အတိုင်းပဲသင်္ဘောသားဆိုတော့ အလှအပလဲကြိုက် မိန်းမကြမ်းလဲကြေသပေါ့ရှင်။ ခေတ်လဲမှီပါ့ လဝင်းကိုလဲ ယောကျာ်းရပြီးရင်ခန္ဓာကို ယ်အလှပျက်မှာစိုးလို့ ဂျင်ကို သွားခိုင်းခဲ့တယ်။ သူလဲ ပြန်လာရင် လဝင်း နဲ့အတူတူ ဂျင်လိုက်ကစားတယ်လေ။ အင်း…ခုဆို ကိုကိုမရှိတော့တာ ၆လတောင်ပြည့်တော့မယ်။ သင်္ဘောသားဆိုတော့လဲပင်လယ်မှာပဲ ဇာတ်သိမ်းတတ်ကြတာပါပဲလေ။ ကိုကိုမရှိထဲက ညတိုင်း ကိုကိုနဲ့အတူတူ ချစ်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတာကို သတိရမိတယ်.။သတိရတိုင်းလဲ ကိုကိုဝယ်ပေးထားတဲ့ ဘိုင်ဘရေတာနဲ့ လီးတုနဲ့ပဲစိတ်ဖြေခဲ့ရတာပါပဲ။ ကိုကို့နေရာမှာ အစားထိုးနိုင်မယ့်သူတော့ မရှိဘူးလေ။ ကိုကိုက သင်္ဘောသားပီပီ နိုင်ငံခြား အပြာကာတွေထဲကလိုကြိုးတုပ်လိုးတယ်။ ကြာပွတ်နဲ့ရိုက်လိုးတယ်။ တစ်ခါတလေ ဖယောင်းစက်တွေ ကိုယ်ပေါ်ချပြီးပါ လိုးတတ်သေးတယ်။ အစပိုင်းတော့ လဝင်း လဲမခံနိုင်ပေမယ့် အကျင့်ရလာတော့ အဲ့လိုမှ မလုပ်ရရင် လဝင်း စိတ်ထဲ အာသာက မပြေတော့ဘူး။ တစ်ခုခု လိုနေသလိုပဲ။

ဪ တစ်ခြားသူနဲ့ နေဘူးလားဆိုတော့ ဟိ..သင်္ဘောသားကတော်ပီသအောင် တစ်ခါတော့ ကြေးစားကောင်လေးနဲ့ ဆက်ဆံဘူးတယ်လေ။ ကြေးစားပီပီ အလိုးအမှုတ်ကျွမ်းကျင်ပေမယ့် ကျမစိတ်ထဲမှာ အာသာမပြေတာနဲ့ နောက်ကို မနေဖြစ်တော့ဘူး။ ခုထိ ကိုကိုမရှိတော့ပေမယ့် ဂျင်ကစားတာတော့ မပျက်ခဲ့ဘူး။ အာ့ကြောင့်လဲ လဝင်း ခန္ဓာကိုယ်က မြင်တဲ့ယောကျာ်းတိုင်း၂ခါပြန်ငေးရအောင် စွဲဆောင်မှုရှိ နေတယ်လေ။ ခုခေတ်စကားနဲ့ပြောရရင်တော့ စူပါအကိတ်ပေါ့ရှင်။ အာ..မနက်ကကိုကို့အကြောင်တွေးရင် လွမ်းရင်း ထွက်လာမိတာ ဂျင်ကစားဖို့ဝတ်စုံထည့်ထားတဲ့အိပ် အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ဆိုင်မှာလဲဈေးဝယ်သူပါးလို့ အရင်က ကိုကိုနဲ့ ချစ်ရည်လူးခဲ့တာ ပြန်တွေးရင်ခွကြားလေးမှာ စိုတိုတိုနဲ့။ အိမ်ပြန်ပြီး ဝတ်စုံယူရင်လည်း ကားပိတ်တာနဲ့ဆို အသွားအပြန် ၁နာရီခွဲလောက်ကြာဦးမယ်။ ဂျင်ကလဲကစားနေကြဆိုတော့ မကစားပဲ မနေနိုင်တာနဲ့ ဒီနေ့ ဝတ်လာတဲ့ ထမီအပြာ အင်္ကျီလက်ပြတ်အဖြူပေါ်မှာ ရောင်စုံအစက်အပေါ်ကပန်းရောင်လက်ပြက်လေး ထပ်ဝတ်ထားတဲ့ပုံစံနဲ့ပဲ ပေါက်တောဝက လဝင်း ကစားနေကြ ဂျင်ကို လာခဲ့မိတယ်။

အချိန်ကား ညနေစောင်းနေဝင်ချိန်။ တစ်နေ့တာလုံး အလင်းပေးခဲ့သော နေမင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းမှေးဖျော့လာ၍ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေ၏ ။ ထိုအချိန်တွင် သစ်တောထဲ၌ ညည့်ငှက်တွန်သံမှတစ်ပါး အခြားအသံမရှိ ။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ တောခေါင်းကြီး၏ တဲရှေ့ကျောက်ဆောင်ပေါ်၌ အင်္ကျီလက်ပြတ်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထင်းခွေနေသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် သစ်တောကြီးမှ ပေါက်ဖွားလာသော မိန်းကလေးနှင့်လွန်စွာတူ၏။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သေးသွယ်သော်လည်းအရပ် မြင့်၍ ကျစ်လစ်တောင့်တင်း၏။ အသားညို၏ ။ သူမအမည်မှာ မြနှင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် တဲအတွင်းမှ ခေါ်သံကြားရသည်။ “ဒီညတော့ ငါတို့သားအမိနှစ်ယောက်တည်းပဲ သမီးရေ မိုးချုပ်တော့မယ် မြန်မြန်အိမ်ထဲ ဝင်ပါကွယ်။ မှောင်လာရင် သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ရန်လည်းကြောက်ရ ၊ တောပုန်းဓားပြတွေလည်းကြောက်ရ၊ ဂျပန်စစ်သားတွေလည်း ကြောက်ရနဲ့ ” မြနှင်းသည် ပေါက်ခြမ်းတစ်ခုကို အားရှိပါးရှိ ခွဲနေသည်။ ထင်းခွဲရန် လက်ကိုမြောက်တင်လိုက်တိုင်း သူမရင်အစုံမှာကြွတက်လာ၏။ သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားလိမ်းထားသော သူမမျက်နှာတွင် ချွေးစက်ကလေးများ စို့နေ၏။ “အမေရယ် ထင်းခွဲလို့ပြီးပါတော့မယ် ၊ စိတ်မပူပါနှင့် မမှောင်သေးပါဘူး ၊ သမီးလာခဲ့ပါ့မယ် “ မြနှင်းသည် ထင်းပေါက်စများကို တဲအိမ်အတွင်းပွေ့ယူလာပြီး မီးဖိုအနား၌ ပုံလေသည် ။ ထိုနောက် ဝက်သစ်ချသားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော တဲတံခါးမကြီးကို ပိတ်လေ၏ ။ ထိုပြင် အတွင်းမှ မင်းတုပ်ပါချလိုက်၏။

ဒီနေ့က နှင်းဆီနဲ့ နှင်းဆီရဲ့ချစ်သူတို့ ဒုတိယအကြိမ် ချိန်းပြီးတွေ့တဲ့နေ့ပေါ့။ သူက နှင်းဆီ ပထမဆုံးချစ်ခဲ့ရသူပေါ့။ ရင်တွေကလည်း ခုန်နေလိုက်တာ။ သူနဲ့နှင်းဆီ ပထမဆုံးအကြိမ် ချိန်းတွေ့ခဲ့တဲ့နေရာက ကျူရှင်မှာလေ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်က အရှက်လွန်နေကြပြီး စကားတောင် လေလုံးကွဲအောင် မပြောဖြစ်ခဲ့ကြပါဘူး။ အခုတစ်ကြိမ်တော့ သူကနှင်းဆီကို ကျူရှင်မတက်နဲ့လို့ ပြောတာနဲ့ ကျွန်မလည်း သဘောတူခဲ့တယ်လေ။ သူက နှင်းဆီကို ကျူရှင်ရှိတဲ့လမ်းထိပ်မှာ စောင့်နေခဲ့တယ်။ နှင်းဆီလည်း ကားပေါ်ကဆင်းပြီးတာနဲ့ သူရှိရာကို တန်းပြီးထွက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်ကမကို ပြုံးပြီးလှမ်းကြည့်နေလေရဲ့။ အဲဒီချိန်ထိ နှင်းဆီတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်းတောင်မကိုင်ဖြစ်ကြ သေးပါဘူး။ ‘ဘယ်သွားချင်လဲ’ ‘သူ့သဘောပဲလေ. . . အင်း..တစ်နေရာရာသွားစားကြရင်ကောင်းမလား’ ‘ကောင်းပြီလေ သူ့ဆန္ဒအတိုင်းပေါ့’ဆိုပြီး ပြောရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ကားပေါ်တက်ပြီး လဘက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုက်ဘက်ကို ဦးတည်မောင်းခဲ့ကြတယ်။ ပြောရင်းယုံကြပါ့မလား။

အဲဒီအချိန် ထိ နှင်းဆီတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လိုချစ်သူ နာမ်စားမျိုးခေါ်ရမယ် ဆိုတာတောင် မသိကြသေးဘူး။ ‘‘ကိုကို လို့ခေါ်ရမလား၊ မောင်မောင် လို့…’’။ နာမည်တွေကိုပဲ ခေါ်ပြောနေကြတာပေါ့။ ကားမောင်းနေတဲ့သူ့ကိုကြည့်ရင်း နှင်းဆီနဲ့လျောက်သွားရလို့ သူ့စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေတယ်ဆိုတာကို နှင်းဆီ ခံစားရမိတယ်။ ကျွန်မလည်း အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ ကားမောင်းနေတဲ့ တစ်လျောက်လုံးမှာ နှင်းဆီတို့ နှစ်ယောက်လုံး စကားကိုမပြောဖြစ်ကြဘူး။ နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းရှက်နေကြလို့ပေါ့။ ‘သူ ဗိုလ်အောင်ကျော်လမ်းပေါ်က အိုမူရှီဆိုင်ကို သွားဘူးလား’ ‘ဟင့်အင်း‘ အိမ်ကနေအမြဲတစေကျူရှင်လိုက်ပို့ပေးနေပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း အပြင်ထွက်လည်ခွင့် များများစားစား မရှိဘဲ ဘယ်မှကိုမသွားဖြစ် မရောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ နှင်းဆီအဖိ့ သူမေးတဲ့နေရာကိုလည်း သိနိုင်စရာမရှိတာ မဆန်းပါဘူး။ အိုမူရှီရဲ့ရှေ့မှာ ကားကိုရပ်။ ကားပေါ်ကဆင်းပြီးတော့ ဆိုင်ရဲ့ လွတ်နေ့တဲ့ စားပွဲတစ်လုံးမှာ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ ဆန်ကစ်နှစ်ဗူး မှာတယ်။ မှာပြီးတာနဲ့စားပွဲထိုးကောင်လေးက ‘အစ်ကိုတို့ သီးသန့်ခန်းယူမလား’ ‘သူယူချင်လား’ ‘သူ့သဘောဘဲလေ’လို့ နှင်းဆီက ပြန်ဖြေပြီးတာနဲ့ သူက စားပွဲထိုးကောင်လေးကို. . ‘အေး. . ယူမယ်လေ’ အခန်းလေးက ပုံမှန်စားသောက်ဆိုင်သီးသန့်ခန်းလေးပါပဲ။ ရောက်တတ်ရာရာ စကားတွေ ခဏတစ်ဖြုတ် ပြောဖြစ်ကြတယ်။

မိုးဟိန်းကို ယုံစားပြီး လိုက်ပြေးလာမိတာ မှားပြီလားဟု ယုဇန နောင်တရနေသည်။ အရက်မူးရင် ရန်ရှာတတ်သည့် လင်ဖြစ်သူ အောင်ခင်ကို စိတ်ကုန်ပြီး အရင်ကတည်းက ကြာကူလီဟု နာမည်ကြီးသည့် မိုးဟိန်းနှင့် မူဆယ်ဘက်ကို လိုက်ပြေးလာပြီး မိုးဟိန်းအစ်မလင်မယားပိုင်သည့် မြို့စွန်က ခြံတစ်ခြံမှာ အတူနေကြသည်။ မိုးဟိန်းအစ်မ လင်မယားကတော့ မြို့ထဲမှာနေတာမို့ မြို့စွန်ခြံထဲမှာ လွတ်လပ်လှသည်။ မိုးဟိန်းအစ်မလင်မယားကလည်း မိုးဟိန်းအကြောင်းသိနေပြီမို့ အပျိုကိုခိုးလာတာလား၊ အအိုကို ခိုးလာတာလားပင် မေးမနေတော့။ မိုးဟိန်းကလည်း ယုဇနကို မူဆယ်ထိ ခိုးလာပြီးကတည်းက နေ့ရောညပါ လိုးသည်။ သေးပေါက်ချိန်ပင် မပေး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အားဆေးတွေ ကြက်ဥတွေ စပါကလင်တွေ သောက်ရုံသာမက ရိုးရာတိုင်းရင်းဆေးတွေ ကာမအားတိုးဆေးတွေပါသုံးကာ ဆေးအစွမ်းနှင့် လိုးလေသည်။

လိုးရင်လည်း ရိုးရိုးမလိုး၊ ဖင်ရော အဖုတ်ရော ပါးစပ်ပါ စုံအောင်လိုးသည်။ သူမောလို့ ခဏနားသည့်အချိန်မှာလည်း ယုဇနမှာ အနားမရ။ အဖုတ်နှင့်ဖင်ကို လီးတုတွေ vibrator တွေ တပ်ပေးထားလေ့ရှိသည်။ လင်ဖြစ်သူကိုတောင် ပစ်ပြီး လိုက်ပြေးလာခဲ့သည်မို့ ယုဇနခင်မျာလည်း မိုးဟိန်းကို မလွန်ဆန်ရဲ။ မိုးဟိန်းပြုသမျှ နုနေရသည်။ ပိုဆိုးတာက မိုးဟိန်းက သူ့သူငယ်ချင်းတွေကိုပါ ခြံထဲခေါ်လာပြီး အရက်အတူတူ သောက်လေ့ရှိသည်။ သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာလည်း မိုးဟိန်းက မရှောင်။ ယုဇနကို ဖင်တွေ ရင်တွေ ကိုင်တတ်သည်။ ယုဇနရှက်ပေမဲ့ မိုးဟိန်းကတော့ ရှက်ပုံမရ။ မိုးဟိန်းသူငယ်ချင်းတွေကို ကြည့်ရတာလည်း ဒါတွေမြင်ရတာ ရိုးနေပုံရသည်။ ဘာမှထူးဆန်းပုံမရ။ မိုးဟိန်းအသောက်လွန်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလျင် မိုးဟိန်းသူငယ်ချင်းတွေက ယုဇနကို တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ တက်လိုးလေ့ရှိသည်။ မြို့စွန်ကခြံထဲမို့ ယုဇန အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းလို့လည်း မရ။ တစ်ခါတစ်ရံလည်း ယုဇနကို ကိုယ်လုံးတီးချွတ်ကာ ကခိုင်းပြီး သူတို့ကဘေးက သီချင်းတိုင်ပေးလေ့ရှိသည်။ တရားဝင်ယောက်ျားကိုပစ်ပြီး လင်ငယ်နှင့်လိုက်ပြေးခဲ့သူမို့ ယုဇနလည်း မရှက်နိုင်တော့။ ဝက်မလေးသဖွယ် မိုးဟိန်းနှင့် မိုးဟိန်းသူငယ်ချင်းတွေ၏ အဖြေဖျော်ခံဘဝ ရောက်နေတော့သည်။

သန်လျင်-ကူးတို့သင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့မျှော်လင့် ထားသလို “သီတာ” တစ်နှစ်တို့က မရှိ ဒေါက်တင်ထားသည်ဆို၍ အသင့်ရှိနေသော တိုင်းလုံးကျော် ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်ခဲ့ကြရသည်။ သင်္ဘောအပေါ်ထပ်က လူအနည်းငယ်ချောင်သဖြင့် ဦးပိုင်းခရီးဝေးသွား အိပ်ခန်းများနောက် ကပ်လျက်မှာ နေရာယူကြသည်။ အဲ… ရုတ်တရက် လေပြင်းဝှေ့လိုက်သဖြင့် ပင်လယ်သို့ ဦးတည်ထားသော သင်္ဘောဦးက လည်သွားသည်။ လေက ပြင်းလာသည်။ မိုးပေါက်လေးများ ကျလာသည်။ ကြပ်သိပ်နေသော ခရီးသည်များက တဖက်သို့ စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြ၏။ ဝေလွင် နှင့် ချိုမာ တို့ တသိုက်က ရီလေးနွယ်ကို ဝင်းနောင် ရင်ခွင်ထဲသို့ မရောက်ရောက်အောင် ဖိတိုးပေးကြသည်။

“ဘာမှန်းလဲမသိဘူး……. တအားတိုးတာဘဲ”

“မိုးပက်တယ်ဟ…….”

“တောက်….. သူများသားသမီးတွေများ ကောင်းစားနေလိုက်တာ..”

“မိုးထဲ လေထဲမှာ အဲဒီအနွေးထည်က အကောင်းဆုံးဘဲ”

မထိတထိ နောက်ပြောင်နေကြသော လူငယ်တစ်သိုက်အသံကို အားလုံးကြားနေကြသော်လည်း ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ဝေလွင်….. ချိုမာ… သက်သက်နှင့် မိသူတို့ အုပ်စုက သင်္ဘောဦးခန်းဒေါင့်ရှိ ဝင်းနောင်နှင့် ရီလေးနွယ်တို့ အတွဲကိုသာ ဖိတိုးပေးနေကြသည်။

ထိုစဉ် အသက် (၃၀) ကျော် ဒေါင်ကောင်းကောင်းနှင့် ကုလားဒိန် တစ်ယောက်က ချိုမာ၏ ပြည့်ဝန်းကြီးမားသော တင်ပါးကို မသိမသာ ဖိကပ်တိုးနေသည်။ ပထမတော့ ချိုမာ သတိမထားမိသေး။နောက်မှ သိသိသာသာကြီး ပေါင်နှစ်လုံးဖြင့် ခွကာ တင်ပါးကြီးကို ကပ်တိုးဝှေ့နေသော ကုလားဒိန်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ခိုးလုခိုးလုနှင့် ကြီးမားသော ပေါင်ကြားမှ သူ့လီးကြီးက ချိုမာ့ဖင်ကြားသို့ တိုးဝင်လာမှ ချိုမာ ရှက်ဒေါသနှင့်

နွေရာသီပူအိုက်သော ကာလမို့ ထင်ပါရဲ့……။ ခင်မြင့်ဟာ ဘောလီအင်္ကျီလေးသာ ဝတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေ၏။ အိုက်စပ်ပူလောင်နေသဖြင့် လူးလွန့်ရင်းနှင့် ခါးကထမီဟာလည်း ပေါင်ရင်းထိကို လန်တက်နေသည်။ သတိရလို့ကြည့်လိုက်တော့ မိမိကိုယ်သည် ခင်မြင့်၏ ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်လျှက်သား ရှိနေသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူပျိုသိုးလေးတစ်ယောက်နှယ် ရင်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသလို ဒူးများကလည်း မနိုင်ချင်အောင် ဖြစ်လာသည်။ ညွတ်ခွေကျလာသဖြင့် ကုတင်ကို အားပြုလိုက်မိ၏။ သိမ့်ကနဲ ကုတင်လှုပ်သွားသဖြင့် ခြင်ထောင်အတွင်းမှ ခင်မြင့်သည်…

“….ကိုလွင်လား….. လာလေ… ဘာပြုလို့ ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေတာလဲ……” ဆိုတဲ့ ခင်မြင့်ရဲ့ အိပ်ချင်မူးတူးခေါ်သံကြောင့် မောင်မောင်တစ်ယောက် ညို့ချက်မိသလို ဆတ်ကနဲ ကုတင်ပေါ်က ခြင်ထောင်ထဲကို ရောက်သွားရသလို လူဟာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေရသည့်အဖြစ်……။

“…..ကိုလွင်… ဘာဖြစ်နေတာလဲ.. တလှုပ်လှုပ်နဲ့….” လို့ပြောဆိုပြီး မောင်မောင်ရဲ့ကိုယ်လုံးကို သူမဘက်ဆွဲလိုက်သည်။ ဒိတ်ကနဲ ရင်အစုံဟာ အပြင်ကို ပြုတ်ထွက်သွားပလားဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်ရသည်။ နွေးထွေးနူးညံ့သော ခင်မြင့်ရဲ့လက်အစုံနဲ့ အဖက်ခံလိုက်ရတော့ မောင်မောင်တို့ သွေးဆူလာပြီး အေးအေးမော်နဲ့ ဖိုက်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကလည်း သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည်မို့ မောင်မောင်ရဲ့လက်တွေဟာ ခင်မြင့်ရဲ့နောက်ကျောကို သိုင်းယှက်ဖက်တွယ် လိုက်ပြီး နီထွေးစွတ်စိုနေတဲ့ ခင်မြင့်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို ဖိကပ်နမ်းစုပ်လိုက်သည်။