Posts

ဇော်ထွန်းနိုင်ဆိုတဲ့ကျနော်ကအခု တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်နေပြီ။ငယ် ငယ်ကတည်းကအမေဆုံးတယ်။ ကျောင်းပြီးတော့အဖေဆုံးပါးသွား ပြန်တယ်။လူ့လောကအလယ်မှာ တစ်ယောက်တည်းကျန်နေတယ်။ ပျင်းရိစရာအရမ်းကောင်းတယ်။ ဒါတောင်မှအဖေကနေစရာအခန်း လေးတခန်းပေးထားခဲ့ပြီးပညာ လေးတတ်အောင်ကျောင်းထားပေးခဲ့လို့ပါ။ ကျနော်မှာနေထိုင်ဖို့အိမ်ရှိတယ်။အဲဒီအတွက်စိတ်မပူရဘူး၊ ဒါပေမယ့်ငွေမရှိဘူး။ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာအလုပ်ဝင်ရင်းကခင်ခင်ငြိမ်းဆိုတဲ့မိန်းကလေးနှင့်တွေ့ကြတယ်။ ခင်ခင်ငြိမ်းကလည်းနယ်ကပဲအဆောင်မှာနေရင်းအလုပ်လာလုပ်တာပါ။

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ဖေးမကူညီကြရင်းနီးစပ်လာခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီက(စီအီးအို) ကလည်းသဘော ကျတယ်။ရိုးသားတဲ့အပြင်လုပ်ငန်းစီစဉ်တာကောင်းမွန်တဲ့အတွက်သူ ဌေးကလည်းချစ်တယ်။အစက တော့ကျနော်ခင်ခင်ငြိမ်းအပေါ်ရိုးရိုးသားသားပဲခင်တယ်။စနောက်တာ တော့ရှိတယ်။ခင်ငြိမ်းလဲဒီလိုပဲနေ မှာပါ။ဒါပေမယ့်ခင်ငြိမ်းကကျနော့်အတွက်ဆိုရင်စေတနာပိုပါတယ်။ ယောက်ကျားလေးကတစ်ယောက်တည်းဘဝဆိုတော့ကောင်းကောင်းချက်မစားနိုင်ဖြစ်သလိုပဲ ချက်ပြုတ်စားသောက်တတ်တာ။ သူကတော့သူ့ဘာသာချက်ပြုတ်စားတတ် တဲ့အတွက်အမြဲပဲကျနော့်အတွက်ဟင်းပိုထည့်ခဲ့တယ်။

”ခင်ငြိမ်း ဘာချ က်လာသလဲ” ကိုဇော် ကရောဘာချက်လာသလဲ” “ကြက်ဥကြော်ပဲ” “ထင်သားပဲ” အင်းလေငါလဲဒါပဲချက်တတ်တယ်” လာပါခင်ငြိမ်းမှာစုံတယ်၊ခင်ငြိမ်းအပိုချက်လာတယ်” “ဟဲ့ခင်ငြိမ်းနင်ကကိုဇော့်အတွက်ပဲ ချက်လာသလား၊ငါတို့အတွက်မပါဘူးလား” (စီအီးအို) ကလှမ်းစတယ်။ “အာဆရာကလည်းဆရာမှာကအ စစအရာရာပြည့်စုံတယ်၊သမီးဟင်းဆရာဘယ်စားမလဲ” ”နင်ကမကျွေးချင်ရင်ဒီလိုပဲ” ”မဟုတ်ပါဘူးဆရာရယ်၊ဆရာစား ချင်တာပြောခင်ငြိမ်းသေချာချက် လာပါ့မယ်” ”ဟားးးဟားးစတာပါခင်ငြိမ်းရာ၊ကိုဇော်ကိုပဲသေချာချက်ကျွေးလိုက်ပါ။

ဒီကောင်ဟင်းကြည့်လိုက်ရင်ကြက်ဥကြော်ပဲ” ”ဟုတ်တယ်ဆရာရေ” “ကိုဇော် မင်းငါ့ဆီကဟင်းလာယူ၊မင်းအမလဲ မင်းအတွက်ပိုထည့်ပေးလိုက်တယ်””ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ” “ခင်ငြိမ်းနင်နှော်ငါမပြောမရှိနဲ့၊ ကိုဇော်ကငါတွေ့ဖူးတဲဝန်ထမ်းထဲ မှာ တော်တဲ့လူထဲပါတယ်” “ဆရာကလည်းမြှောက်နေပြန်ပြီ””တကယ်ပြောတာ၊ဥက္ကဌကလည်း မင်းကိုမျှော့်လင့်ချက်ထားတယ်ကွ” “ဆရာရယ် ကျတော်ကဘာကောင်မှမဟုတ်ပါဘူး” “မဟုတ်ဘူးကိုဇော်မင်းကရိုးသား တယ်ထက်မြက်တယ်၊ငါတို့ကုမ္ပဏီအတွက်အားကိုးရတယ်” ”ကျေးဇူးပါဆရာရေ” ကျနော်(စီအီးအို) ဆီကဟင်းသွားယူ တယ်။သူကလည်းပိုပိုသာသာထည့်ပေးတယ်။

ကျနော်ခင်ငြိမ်းဆီပြန် လာပြီး “ခင်ငြိမ်းစားတော့မလား” ”စားမယ်လေကိုဇော်” “အင်းစားလေ” ထမင်းဘူးတွေကိုဖွင့်လိုက်တယ်။ခင်ငြိမ်းကသူ့ထမင်းချိုင့်ထဲကဟင်းကိုကျနော့်ကိုအရင် ဦးချ ပြီး ”ရော့ကိုဇော်စားလေ” ”စားပါ့မယ်ခင်ငြိမ်း “ခင်ငြိမ်းလဲစားလေ” “ဟုတ်ကိုဇော်” ခင်ငြိမ်းဟာကျနော့်အပေါ်မှာအ ကိုကြီးတစ်ယောက်လိုတွယ်တာ တယ်။ကျနော်လည်း ညီမတစ်ယောက်လိုခင်တယ်။ ဒီလောက်ပဲလားဆိုတော့လည်းမ ဟုတ်ဘူး၊သဘောလည်း ကျပါတယ်။ခင်လေးရုပ်က အလှကြီးတော့မဟုတ်ပေမယ့်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကမဆိုးဘူး။ ချစ်စရာကောင်းပါတယ်။ အနီးကပ်မြင်ရတဲ့ ကျနော်တစ်ခါတလေလည်းခင်ငြိမ်းကိုကြိုက်ရင်မဆိုးဘူးလို့တွေးမိ တယ်။ခင်လေးဆီကရတဲ့ကိုယ်သင်းနံ့လေးတွေကြောင့်တစ်ခါတစ်ခါ လည်းရင်ခုန်တယ်။ကုမ္ပဏီကအ ကြိုအပို့ရှိတဲ့အတွက်ကားနှင့်အ တူပြန်ရတယ်။

ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေဟာ ပျှမ်းမျှအားဖြင့် အသက် (၁၃)၊ (၁၄)နှစ်လောက်မှာ ရာသီသွေးစပေါ်ပြီး အပျိုဖေါ်ဝင်ကာစဖြစ်သည်။ အစပထမမှာ လစဉ်မမှန်သေးပေမယ့် ပျောက်လိုက်ပေါ်လိုက်နဲ့ အစပြုပြီး နောက်ပိုင်းမှာလစဉ်မှန်သွားပါသည်။ဒီလိုရာသီသွေးစပေါ်ပြီး အပျိုဖေါ်ဝင်ပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဟိုမုန်းဓါတ်တွေဖွံ့ဖြိုးပြောင်းလဲမှုကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ ပြောင်းလဲမှုများ သိသိသာသာဖြစ်ပေါ်လာပါတော့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရင်သားနို့လေးတွေဟာ တစ်ဖြေးဖြေးစူထွက်လာပြီး ဖွံ့ဖြိုးမှုကိုစတင်လာပါတော့သည်။

ချိုင်းမွှေးလေးတွေစပြီး ပေါက်လာတတ်သလို ပေါင်ကြားက အင်္ဂါဇာတ်မှာလည်း အမွှေးလေးတွေအစပြုပြီး ပေါက်လာပါသည်။တင်သားတွေလည်း ကားလာပါသည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲလာမှုအနေနဲ့ကတော့ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေက အပျိုဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ယောင်္ကျားလေးတွေကို အရင်တုံးကထက်ပိုပြီး သတိထားလာမိပါသည်။ အချစ်စိတ်ဆိုတာလည်း အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာစ၍ သန္ဓေတည်ခဲ့ရပါသည်။ငယ်စဉ်ခလေးဘဝတုန်းက မိန်းခလေးသဘာဝလှချင်ပချင်တာရှိခဲ့ပေမယ့် အပျိုဖြစ်လာတာနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပတွေကို ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ယောင်္ကျားလေးတွေ သတိထားမိစေချင်သည်။ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပကို ယောင်္ကျားလေးတွေမြင်စေချင်တယ်။ ဂရုတစိုက်ရှိစေချင်လာပါသည်။ ဒီလိုဖြစ်အောင်လည်း အလှအပကို အရင်တုန်းကထက် ပိုပြင်၊ ပိုဂရုစိုက်ပြီး မြင်သာထင်သာအောင် နေတတ် ထိုင်တတ်တာမျိုးတွေ လုပ်လာပါသည်။

ဒါကိုအများက အပျိုလုပ်သည် ဟု ကင်ပွန်းတပ်ကြပါသည်။နောက်အသက်(၁၅) (၁၆)နှစ်လောက်ရောက်လာတော့ ကျွန်မတို့ မိန်းခလေးတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပကို ယောင်္ကျားလေးတွေက ဂရုတစိုက်ရှိရုံသာ မဟုတ်တော့ဘဲ ယစ်မူးစွဲလန်းစေချင်လာပါသည်။ ဒါ့အပြင် ယောင်္ကျားလေးတွေနဲ့လက်ပွန်းတတီး နေရတာရင်းရင်းနှီးနှီးနေရတာတွေကို ခုံမင်လာပြီး မိန်းခလေးတွေမှာ လိင်စိတ်တွေ ပေါ်လာတာကိုဒီအသက်အရွယ်မှာထင်ထင်ရှားရှား သိသာလာရပါသည်။ဒီအချိန်မှာဘဲ ကျွန်မတို့မိန်းခလေးတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ယောင်္ကျားလေးတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို စွဲလန်းတာမျိုးအဲဒီယောင်္ကျားလေးနဲ့ အတူအနားမှာရှိနေတာ ရင်ထဲမှာကြည်နူးကျေနပ်နေရတာမျိုးတွေကနေစပြီး အဲဒီယောင်္ကျားလေးကနေ ကိုယ့်ကိုလာပြီးထိတာကိုင်တာ၊ နမ်းတာမျိုးတွေကို လိုလိုလားလား ဆန္ဒတွေဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါသည်။ ဒီကနေစပြီးကျွန်မတို့ မိန်းခလေးတွေဟာ ရည်းစားတွေထားကြပြီး ကာမမှုကို ရှေးရှုလာပါတော့သည်။

တည…ကျွန်တော် အိပ်ယာပေါ်မှာလဲလျောင်းရင်း မျက်နှာကျက်ဆီသို့သာ ငေးမောရင်း လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အကြောင်းအရာတခုကို စဉ်းစားလို့နေမိပါတော့တယ်…ကုတင်ဘေးမှာတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ မိနစ် ၃ဝလောက်က ဟန်နီမွှေနှောက်ထားတဲ့ အိပ်က ပွင့်ရက်သား..သူမကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ခံစားချက်မဲ့တဲ့မျက်နှာ၊ ငြင်းသွဲ့စွာ အသက်ရှူရင်း ဘေးတစောင်းလဲလျောင်းကာ စောင်ထူထူအောက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို ပွတ်သတ် ယုယလျက်…

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သူမကိုတွယ်တာစိတ်နဲ့အတူ ပြောမပြတတ်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတခုကို ခံစားနေရတာနဲ့အတူ ရင်ထဲက ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အသက်ရှုသွင်းထုတ်တဲ့လေ၊ နူးညံ့နွေးထွေးတဲ့ အသားအရေနဲ့ သူမရဲ့သင်းပျံ့တဲ့ရနံ့ စတဲ့ အတိတ်ကဖြစ်ပျက်များကိုလည်း ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားရင်း..နေပါဦး…အဲ့ဒါဘာတွေလဲ…ငါမူးနေတာလား….အာ…ဘာတွေဖြစ်နေပြီလဲ မသိပါဘူး…အေးမြတဲ့လေနဲ့အတူ မရေရာမှုတွေ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်စရာ တွေးခေါ်မှုတခုဆီတွန်းပို့လိုက်ပါတယ်..ဟန်နီဆိုတာက ကျနော့် အမေ ငယ်ငယ်လေးထဲက ခေါ်ယူမွေးစားထားတဲ့ ကျနော်ညီမရင်း သဖွယ်ချစ်ခင်ရသူလေးပါ။

အထူးသဖြင့် ကျွန်တော် ခုလေးတင်ရရှိလိုက်တဲ့ အပြုအမူလေးတခုကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်ကို စတင်နိုးထစေခဲ့တာကလဲ တကြောင်းပေါ့ဗျာ…ကျွန်တော်ဘေးတစောင်းအိပ်လိုက်ရင်း ဟန်နီ့ရဲ့ မျက်နှာကို တလက်မချင်း တလက်မချင်း စေ့စေ့ကြည့်ကာ စဉ်းစားမိနေပါတယ်…

ဒါပေမယ့် ဘာခံစားမှုမှ ဖြစ်မလာတဲ့အပြင် ကျွန်တော်မြင်လိုက်ရတာကတော့ ကျွန်တော်ရဲ့ အဖိုးတန်ညီမလေးရဲ့ နူးညံ့အပစ်ကင်းတဲ့ မျက်နှာလေးပါပဲ..ဇာတ်လမ်းတပုဒ်ကို ခေါင်းထဲမှာ အတန်ကြာ စဉ်းစားမိတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ နှစ်သိမ့်မှုတခုကို ရှာတွေ့မှဖြစ်တော့မယ်လို့ စဉ်းစားမိတာနဲ့အတူ…ရွက်ဖျင်တဲကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာတဲ့ လေနုအေးနဲ့အတူ ပတ်ဝန်းကျင်က ပိုးကောင်လေးတွေရဲ့ အော်မြည်သံကလည်း ကျွန်တော်ကို ငိုက်မျဉ်းစ ပြုစေပါတော့တယ်..ထိုစဉ်မှာပဲ ကျွန်တော့်ညီမလေးရဲ့ ရုတ်တရက်တွန်းထုတ်လိုက်တာနဲ့အတူ စဉ်းစားခန်းကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ကျွန်တော့်ညီမလေးရဲ့ စိုစွတ်စွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ပိပိလေးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားရောက်အောင် လှည့်လိုက်ပါတော့တယ်….

သဲစုတို့အဆောင်က ဝန်ထမ်းတွေချည့် ဖြစ်သည်။ ဌာနပေါင်းစုံကဖြစ်ပြီး ပညာရေးဝန်ထမ်းဆိုလို့ သဲစုတစ်ယောက်ထဲပါသည်။ လူပေါင်း၄၀ကျော်မှာ သူ့အုပ်စုနှင့်သူဖြစ်သည်။ သဲစုက ရွယ်တူအကောက်ခွန်က ဒုအကောက်ခွန်မှူး စိမ့်ရယ် စီမံကိန်းက ဖြူရယ် ဘဏ္ဍာအခွန်က သူသူရယ် လေးယောက်က တစ်တွဲဖြစ်သည်။ အနေကြာတော့လည်း ညီအစ်မအရင်းတွေလို ဖြစ်နေသည်။ ဒီနေ့က ရုံးပိတ်ရက်မို့ သဲစုနဲ့ စိမ့်အခန်းမှာ လေးယောက်စုမိပြီး ရောက်တတ်ရာရာတွေ ပြောရင်း စိမ့်ကသူ့ဘဲနဲ့ ချိမ်းတွေ့တဲ့အကြောင်းကို ပြောပြနေသည်။

စိမ့်က.. “သူက အရမ်းဆိုးတာဟဲ့နှစ်ယောက်ထဲဆိုတော့သူကဲချင်တိုင်း ကဲတာပေါ့ဟာ” ဆိုစသည်။ သူသူက “ဘယ်လိုကဲတာလဲငါတို့သိအောင် ပြောပြလေ” ဆိုတော့ အားလုံးက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။ စိမ့်က “နင်တို့မို့ ပြောပြမှာနော်” ဆိုရပ်ထားတော့ အားလုံးက”အေးပါဟယ်”ဆိုပြီး ပြိုင်တူပြောကြသည်။ စိမ့်က “သူက ငါ့နှုတ်ခမ်းကိုမရမက နမ်းတာဟနောက်သူ့လက်ကြီးကလည်းငါနို့တွေကို ကိုင်တာ” ဆိုရင်း ခနရပ်ပြီး.. “ငါလည်း ထူပူသွားတာပေါ့ဟာ ပြီး” ဆိုရပ်ထားလို့ သဲစုက စိတ်မရှည်ဘဲ “ပြောလေဟာနင်မချန်ဘဲပြော” လို့ဝင်ပြောသည်။

အဲ့ဒီကျမှ စိမ့်က “ဇာတ်လမ်းက ဒီလိုဟ” ရုံးပိတ်ရက်ဆို နေပြည်တော်က ပြင်းဘို့ကောင်းသည်။ စိမ့်တို့လျှောက်လည်လွန်းလို့ လည်စရာနေရာကလည်း မရှိတော့။ သူ့ဘဲ ကိုစိုးက ရမည်းသင်းဘက်ကို သွားလည်ဘို့ပြောလို့ စိမ့်ဆိုက်ကယ်နောက်ကနေ လိုက်သွားသည်။ ဗုဒ္ဓဂါယာဘုရားကို ခနဝင်ဖူးပြီး တပ်ကုန်းကို ဖြတ်ကာ ရမည်းသင်းရောက်သည်။ ရမည်းသင်း တရုတ်ဆိုင်မှာ ထမင်းစားပြီးမှ စိမ့်ဒုက္ခ တွေ့တော့သည်။ ဗိုက်နာပြီး အိမ်သာဝင်ချင်လာသည်။ ဆိုင်မှာသွားဘို့ကလည်း ဂျင်းဘောင်းဘီရှည်နဲ့မို့ မဖြစ်။ ကိုစိုးအစီအစဉ်နဲ့ ဟော်တယ်မှာ အခန်းတစ်ခန်းငှားပြီး ကိစ္စရှင်းလိုက်ရသည်။

အချိန်တွေက အကုန်မြန်သည်ဟု ကျွန်မ ထင်မိသည်။ ခင်နှင်းဝေဆိုတဲ့ ကျွန်မဟာ အခုဆို သမီးတစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမဖြစ်လို့နေပါပြီ။ လွန်ခဲ့သော (၁၅) နှစ်ကျော်က အဖြစ်အပျက်တွေက အခုထိတိုင် မေ့လို့မရနိုင်သေး။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အားကိုးလက်ထပ်မိခဲ့ကာမှ ထိုယောကျ်ားနဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတို့၏ ခြယ်လှယ်အသုံးချခြင်းကို သိလျှက်နဲ့ ခံခဲ့ရတယ်။ ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ ကာမနွံထဲမှာ ( ၅ ) နှစ်ကျော်လောက် သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့အတူ နစ်မြှုပ်နေမိခဲ့တယ်။

လင်ယောက်ျား ကိုမင်းအောင်ရဲ့ မွေးစားအမေ ဒေါ်ချိုသက်ရီရဲ့ အစီအစဉ်တွေအတိုင်း မသိလိုက် မသိဘာသာ လျှောက်နေမိခဲ့တယ်။ ဒီလိုပဲ ကိုမင်းအောင် ဇာတ်သွင်းလို့ရတဲ့ ကာမသားကောင် မိန်းကလေးတွေအတွက်လည်း အကျိုးအမြတ်ရပြန်ပါသေးတယ်။ ကျမနဲ့ ကိုမင်းအောင်ဟာ နှစ်ဦးသဘောတူ နားလည်မှုတွေနဲ့ လက်တွဲမဖြုတ်ခဲ့ကြပါဘူး။

ကျမ ဘယ်လောက်ပဲ ဘယ်လိုယောက်ျားမျိုးကို ကုန်းကုန်း ကျမသားအိမ်ထဲသို့ သူတို့လရည် အဝင်မခံခဲ့ပါဘူး။ အလိုးခံသက် ရင့်လာတာနဲ့အလျောက် ယောက်ျားတစ်ယောက် လရည်ထွက်ခါနီး ပြုလုပ်တဲ့ အပြုအမူတွေကို နားလည်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဆေးထိုးဆေးသောက်လုပ်စရာ မလိုအောင် သူတို့တွေလည်း စိတ်ကျေနပ်အောင် လရေတွေကို ပါးစပ်ထဲ မျိုချပေးတာမျိုး၊ နို့ တွေပေါ် ဂွင်းတိုက်ထုတ်ခိုင်းတာမျိုး၊ ဗိုက်ပေါ်၊ ဖင်ပေါ်၊ မျက်နှာပေါ် အစုံတင်ပြီး ပန်းထုတ်တာမျိုးတွေကို လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျမမှာ မိခင်စိတ်ရှိပါတယ်။ ကိုမင်းအောင်ကို ဖွင့်ဟတိုင်ပင်ရင်း ကျမတို့နှစ်ဦးရဲ့ ရင်သွေးလေး တစ်ယောက် ရယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ကြပါတယ်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

“ဟူးးးး ပူလိုက်တာနော် ဆောင်းတွင်းတဲ့ လခွီးထဲမှပဲ”

ဆောင်းရာသီရဲ့ နေ့လည်ခင်းက အရမ်းပူတယ်ဗျာ။ ဆောင်းတွင်းသာပြောတယ် ပူအိုက်စပ်လို့။ ကျနော်က ဆယ်တန်း။ အိမ်မှာဆို စာမလုပ်လို့ဆိုပြီး အဖိုးအိမ်ပို့လိုက်လို့ အခုလို အပူဒဏ်ကို ခံစားနေရတာပေါ့ဗျာ။

အခုကျနော် နေ့လည်နားချိန်ရတုန်းလေး အိပ်နေတာဗျ။ နေရာက အဖိုးလေးအိမ် အပေါ်ထပ်မှာ။ ပျဉ်ကာသွပ်မိုး နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးရဲ့ အပေါ်ထပ် အခန်းလေးတစ်ခန်းမှာပေါ့ဗျာ။

အဖိုးလေးက စစ်ထွက်။ သိပ်စည်းကမ်းကြီးတာ။ ဦးလေးတွေက ကျူရှင်သင်တဲ့သူတွေ။ ဂိုက်လည်း သင်တယ်။ ကျနော်က အဖိုးအပါအဝင် ဦးလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို ကြောက်ရတော့ စာလုပ်ရတာပေါ့။ အဖွားလေးကလည်း ဒုကျောင်းအုပ်ဆရာမ။ ဦးလေးတွေကလည်း နာမည်ကြီး ဂိုက်ဆရာတွေ။ တပည့်တွေ စာမရရင် စိတ်မထင်ရင် မထင်သလို ထရိုက် ထိုးကြိတ်တတ်တဲ့သူတွေ။ မိဘအများစုကတော့ ဦးလေးတို့ စာသင်ပုံကို ကြိုက်ကြတယ်ဗျ။

ငယ်သေးသူရဲ့အချစ် ကျွန်တော့်အသက် ၁၂နှစ်၊ ၇တန်းတက်နေချိန်မှာ သူက အသက် ၁၈နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ဆီကပညာတွေ အတော်များများရခဲ့ပါတယ်။ သူ့နာမည်က ဝါ၀ါတဲ့။ ဆယ်တန်းတက်နေတယ်။ တနေ့တော့ အခွေသွားကြည့်ရင်းနဲ့ မိုးသည်းသည်းထန်ထန်ရွာလာရော …။ အဲဒါနဲ့ သူ့အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို ““သား မပြန်နဲ့တော့လေ ဒီမှာပဲအိပ်”” ဆိုပြီးတော့ သူ့တူမကို ““ခေါ်အိပ်လိုက်ပါ၊ ကလေးတယောက်ထဲ မိုးရွာနေတော့ ကြောက်နေလိမ့်မယ်”” ဆိုပြီးပြောလိုက်တယ်။ ညလည်း နည်းနည်း နက်လာတော့ ကျွန်တော်သမ်းပြလိုက်တယ်။ မဝါဝါက ““မောင်လေး အိပ်ချင်နေပြီလား”” ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း အပျင်းတချက်ဆန့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာပဲ မဝါဝါက (နောက်ကို မဝါဝါကို မမလို့ပဲရေးတော့မယ်) သူ့အခန်းထဲခေါ်သွားတော့တယ်။ သူ့တယောက်ထဲ နေတဲ့အခန်းဆိုတော့ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း၊ မှန်တင်ခုံတွေ စာကြည့်စားပွဲတွေနဲ့ပေါ့လေ။ ကျွန်တော့်ကို အိပ်ယာပေါ်ခေါ်သွားပြီး ခြင်ထောင်ချပေးတယ်။ သူကတော့ အပြင်ဘက်မှာ စာကျက်နေသေးတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကလည်းကျွန်တော်ပဲ၊ မီးလင်းနေရင် မအိပ်တတ်တော့ မီးပိတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ညအိပ်မီးလေးပဲ ကျန်တော့ မမလည်း စာကျက်လို့မရတော့ပဲ အိပ်ရာထဲ ဝင်လာ ရတာပေါ့။ မမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လှဲချလိုက်တယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းနေလားလို့မေးပြီး စောင်ခြုံပေးတယ်။ ခဏနေတော့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းလာတော့တယ်။ ကျွန်တော် အိပ်တဝက်နိုးတဝက်ဖြစ်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော့် နဖူးကို ပွတ်ပေးနေတာကိုခံစားမိလိုက်တယ်။ ဆက်ပြီး ဆံပင်တွေ၊ ပါးတွေကိုလည်း ပွတ်ပေးနေတော့ ကျွန်တော်ပြန်ပြီး နိုးလာတော့တယ်။ ဘေးကိုလည်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရော …မမ၊ ““မမ မအိပ်သေးဘူးလား””

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

” ဒေါက် ဒေါက် သမီး ချိုချိုအောင်ရေ ”

”ရှင်အမေ”

”သမီး နင့်အစ်ကိုရော”

”မသိဘူးလေ အမေ..။ သူ့အခန်းထဲရှိမှာပေါ့ ”

”မရှိဘူး မေမေကြည့်ပြီးပြီ..။ အခုပဲ ပြန်ရောက်တယ် ဘယ်လစ်ပြန်ပြီလဲ မသိဘူး”

”ခုန လမ်းမှာတော့ သူ့သူငယ်ချင်းဖုန်းလာလို့ ပြောတယ် အမေ။ ကိုကျော်ကြီးတို့နဲ့ ချိန်းနေတာ ကြားတယ်”

”အင်း ဒီကောင်လေးကတော့။ ခဏနေ ဖုန်းဆက်ပြီး အိမ်မှာပြန်လာနေခိုင်းစမ်း သမီး…။ ဘယ်မှလျှောက်မသွားနဲ့လို့။ ဒီည မေမေနဲ့ဖေဖေ ပွဲရုံလုပ်ငန်းရှင်တွေ အစည်းအဝေးရှိတယ်။ အဲ့မှာပဲ ညစာစားဖြစ်မယ်။ သမီးတို့မောင်နှမ တစ်ခုခုသာ ဝယ်စားကြတော့။ အိမ်မှာ ဘာမှမရှိဘူး”

[ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေးအား နာမည်/နေရာဒေသ လွဲပြောင်း၍ စာဖတ်သူ အဆင်ပြေစေရန် ခံစားတင်ပြပါသည်။ ]

အခန်း ( ၁ )

” ရွှီးးးးး …… ဖေါင်းးးး ဖေါင်းးးးးး …… ရွှီးးးးး …… ဖေါင်းးးးး ……… ဒိုင်းးး ……… ရွှီးးးး …… ဖေါင်းးးး …… ဒိုင်းးးးး ”

သွယ် တို့ မြို့လေးရဲ့ သီတင်းကျွတ် ညလေးပေါ့။ တရပ် ကွက်လုံး မီးတွေ လင်းထိန်နေတာ။ ကလေးတွေလည်း ဖျောက်အိုး ဖေါက်လိုက် မီးရှူးမီးပန်းတွေ လွတ်လိုက် ပျော်ရွှင် နေကြတယ်။

” မသွယ် ရေ …… ပြီးပြီလား ”

” ဟုတ် …… မမခိုင် ”

ဘေးအိမ်က မမခိုင်တို့ လင်မယားနဲ့ ပွဲသွား ကြည့်မလို့ အရင်ရက်က ပြောထားကြတာ။ မမခိုင် နာမည်က မိုးမိုးခိုင် သူ့ယောင်္ကျား နာမည်က ကိုရဲမင်း။ လင်မယား ၂ယောက် လုံးက ရုံးဝန်ထမ်းတွေပါ။ သွယ် တို့ လင်မယား ထက် ၃နှစ်လောက် ကြီးကြ တယ်။ သွယ် က ၃၂နှစ်ထဲ မမခိုင်တို့ လင်မယားက ၃၅နှစ် ကျော်နေပြီ။ သွယ့် နာမည်က အေးအေးသွယ်ပါ။ အားလုံးက သွယ် ပဲ ခေါ်ကြတာ။ သွယ့် ယောင်္ကျား မျိုးသူ က သွယ်နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ သူတို့ ဖုန်းကုမ္ပဏီက သီတင်းကျွတ် ဘုရားဖူး လိုက်ပို့တော့ ပါသွားလေရဲ့။ သွယ် တယောက် ထဲ အိမ်မှာ ပျင်းနေတုန်း မမခိုင် တို့ လင်မယားက အဖေါ်လာစပ် တာနဲ့ ပွဲကြည့် ဖြစ်တာ။

အမေ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ကြောင်း သတင်းကြားရတော့ ခင်ခင်စန်းတစ်ယောက် ချုံးပွဲချ၍ ငိုလိုက်မိသည်။ ပြီးတော့……. ကြည့်ဦး…. အမေယူလိုက်သည်က လူမျိုးခြား ကုလားကြီးတဲ့…… ဝမ်းနည်းတာလဲပါသည်။ ယူကြုံးမရတာလဲပါသည်။ ဒါကြောင့်ပင် ခင်ခင်စန်းတစ်ယောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေး၍ နေမိသည်။

လူကြုံနှင့်ပေးလိုက်သော အမေ့ထံမှ စာနှင့်အတူ ဖွားလေးအတွက် အိမ်ပြင်ဖို့နှင့် လိုအပ်တာသုံးဖို့ ငွေ တစ်သောင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ခင်ခင်စန်းအတွက် အဝတ်အစားဝမ်းဆက် သုံးစုံနှင့် ငွေသုံးထောင်ကလည်း သပ်သပ်ပေးလိုက်သေးသည်။ ဒါကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် အမေတစ်ယောက် ချောင်ချောင်လည်လည်ဖြင့် အပူအပင်မရှိ နေနိုင်တော့မည်ဟုတွေး၍ ခင်ခင်စန်းတစ်ယောက် အနည်းငယ်တော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားရသည်။

ရန်ကုန်မှ ပြန်လာသော လူကြုံကလည်း ခင်ခင်စန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ မအေးသန်း တစ်ယောက် ကောင်းစားနေကြောင်း အမွှန်းတင်၍ ပြောရှာပါသည်။ ဒါ့အပြင် မအေးသန်းက လူမျိုးခြားကို ယူလိုက်တယ် ဆိုပေမယ့်လဲ ယောကျ်ားဖြစ်တဲ့သူက ကုလားဖြစ်ပေမဲ့ မအေးသန်းကို တော်တော်ပင် ဂရုစိုက်ကြောင်း၊ အခုဆိုရင် မအေးသန်းတစ်ယောက် ဈေးထဲတွင် ဆိုင်ထွက်စရာပင် မလိုတော့ကြောင်း ပြောပြသဖြင့် တဖက်တလမ်းမှနေ၍ ခင်ခင်စန်းသည် အမေ့အတွက် စိတ်အေးရပါသေးသည်။