Posts

ကျော်သိန်းသည် ဒီညနေ သင်္ဘောထွက်မှာမို့ ခွဲနေရမဲ့ အချိန်တွေအတွက် အတိုးချပြီး သူ့ရဲ့သမီးအရွယ် ဇနီးသည်လေး နီနီကို ကောင်းကောင်းကြီး စပ်ရှက်သွားမည်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည် ..။

ရေချိုးပြီးလို့ ထမိန်ရင်လျားလေးနဲ့ ထွက်လာတဲ့ နီနီကို ကျော်သိန်း လှမ်းဆွဲကာ ဖက်လိုက်သည် ..။ နီနီကို သူလက်ထပ်တာ တစ်နှစ်ကျော်ကျော်ဘဲ ရှိသေး သည် ..။ ငွေနဲ့ပေါက်ပြီး ယူသည်လို့ လူတွေ ပြောကြတာကို ကျော်သိန်း ဂရုမစိုက်ပါ ။ သူက အသက် ၅၀၊ နီနီ က ၂၃ ..။

ကျော်သိန်းက နီနီ့မိဘတွေ တင်နေတဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးခဲ့ပြီး မြို့ပြင်က မြို့သစ်တစ်ခုရဲ့ ရပ်ကွက်လေးထဲ တဲသာသာ အိမ်လေးနဲ့ နေရတဲ့ နီနီတို့ကို ရန်ကုန်မြို့ ကျောက်မြောင်းရပ်ကွက်ထဲ တိုက်ခန်းနဲ့ နေစေသည်။ ပြီးတော့ နီနီ့ကို ယူသည်။ နီနီနဲ့ ကျော်သိန်းကတော့ လမ်း ၅၀ ထဲမှာ သီးခြားနေသည် ။ ကျော်သိန်းက ဇနီးမယား အသစ်စက်စက်လေးနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလိုသည် ..။

ကျွန်တော့် အလုပ်မှာက WiFi ဖရီးရတယ်။ ကျွန်တော် ည ရုံးအိပ်ရုံးစားနဲ့ နေနေတဲ့ အချိန်ပေါ့ ။ ကျွန်တော့် အလုပ်က ကွန်ပျူတာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ရတယ် ။ ကွန်ပျူတာပိုင်းလည်း နည်းနည်း အကျွမ်းတ၀င်ရှိတယ်ဗျ ။ ရုံးအိပ်ရုံးစား ဆိုတော့ ညဘက်တွေကြတော့ ပျင်းတာနဲ့ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးနဲ့ အွန်လိုင်းတက် ဟိုကားကြည့် ဒီကားကြည့်ပေါ့ ။ အဲ့အချိန်က ဖေ့ဘွတ်က သိပ်ခေတ်မစားသေးဘူး ။ Gtalk ကတော့ မြန်မာပြည်မှာ ခေတ်အစားဆုံး အချိန်လို့ ပြောရမယ်။ အဲ့ဒီတော့ဗျာ ကျွန်နော်လည်း Gtalk သုံးတာပေါ့ ။

ကျွန်နော်က ဘလော့ဂ်တွေ ဘာတွေလည်း ရေးပါတယ် ။ ထားပါတော့ အဲ့ဒီမှာပဲ Gtalk ပြောရင်းနဲ့ ကျူတာဆရာမ တစ်ယောက်နဲ့ အွန်လိုင်းမှာ တွေ့ပြီး ခင်ဖြစ်တယ် ။ အစပိုင်းတော့ ဆရာမမှန်း မသိဘူး။ နောက်ပိုင်း ရင်းနှီးလာတော့ သူက ကျူတာဆရာမ ဖြစ်ကြောင်း ပြောတယ် ။ အသက်က ၃၄ နှစ်ရှိပြီ ။အပျိုကြီး တစ်ယောက်ပေါ့။ အခုမှ ကွန်ပျူတာ အင်တာနက်တွေ စလေ့လာတဲ့အကြောင်း ပြောတယ် ။ ကျောင်းမှာလည်း ကွန်ပျူတာခန်းကို သူက တာ၀န်ယူထားတယ် ။ အာ့နဲ့ ကျွန်နော်လည်း တတ်သလောက် မှတ်သလောက်ကို အွန်လိုင်းချက်တင်ကနေတဆင့် သူ့ကို ပြောပြပေးတယ် ။ ဆရာမကို ဆရာ ပြန်လုပ်ရင်း သင်ပေးတယ်ပေါ့ဗျာ ။

သန်လျင်-ကူးတို့သင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့မျှော်လင့် ထားသလို “သီတာ” တစ်နှစ်တို့က မရှိ ဒေါက်တင်ထားသည်ဆို၍ အသင့်ရှိနေသော တိုင်းလုံးကျော် ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်ခဲ့ကြရသည်။ သင်္ဘောအပေါ်ထပ်က လူအနည်းငယ်ချောင်သဖြင့် ဦးပိုင်းခရီးဝေးသွား အိပ်ခန်းများနောက် ကပ်လျက်မှာ နေရာယူကြသည်။

အဲ… ရုတ်တရက် လေပြင်းဝှေ့လိုက်သဖြင့် ပင်လယ်သို့ ဦးတည်ထားသော သင်္ဘောဦးက လည်သွားသည်။ လေက ပြင်းလာသည်။ မိုးပေါက်လေးများ ကျလာသည်။ ကြပ်သိပ်နေသော ခရီးသည်များက တဖက်သို့ စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြ၏။ ဝေလွင် နှင့် ချိုမာ တို့ တသိုက်က ရီလေးနွယ်ကို ဝင်းနောင် ရင်ခွင်ထဲသို့ မရောက်ရောက်အောင် ဖိတိုးပေးကြသည်။

“ဘာမှန်းလဲမသိဘူး……. တအားတိုးတာဘဲ”

“မိုးပက်တယ်ဟ…….”

“တောက်….. သူများသားသမီးတွေများ ကောင်းစားနေလိုက်တာ..”

“မိုးထဲ လေထဲမှာ အဲဒီအနွေးထည်က အကောင်းဆုံးဘဲ”

မထိတထိ နောက်ပြောင်နေကြသော လူငယ်တစ်သိုက်အသံကို အားလုံးကြားနေကြသော်လည်း ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ဝေလွင်….. ချိုမာ… သက်သက်နှင့် မိသူတို့ အုပ်စုက သင်္ဘောဦးခန်းဒေါင့်ရှိ ဝင်းနောင်နှင့် ရီလေးနွယ်တို့ အတွဲကိုသာ ဖိတိုးပေးနေကြသည်။

ထိုစဉ် အသက် (၃၀) ကျော် ဒေါင်ကောင်းကောင်းနှင့် ကုလားဒိန် တစ်ယောက်က ချိုမာ၏ ပြည့်ဝန်းကြီးမားသော တင်ပါးကို မသိမသာ ဖိကပ်တိုးနေသည်။ ပထမတော့ ချိုမာ သတိမထားမိသေး။နောက်မှ သိသိသာသာကြီး ပေါင်နှစ်လုံးဖြင့် ခွကာ တင်ပါးကြီးကို ကပ်တိုးဝှေ့နေသော ကုလားဒိန်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ခိုးလုခိုးလုနှင့် ကြီးမားသော ပေါင်ကြားမှ သူ့လီးကြီးက ချိုမာ့ဖင်ကြားသို့ တိုးဝင်လာမှ ချိုမာ ရှက်ဒေါသနှင့်

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ဘာသာပြန် အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

မွန်တဲနားပြည်နယ်အလယ်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ ခြံတစ်ခြံမှာကြီးပျင်းခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်အဖို့ လူများစုနဲ့ သိပ်ပြီး ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိလှပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ညီမခရစ်စတီနဲ့ ကျွန်တော်တို့ နီးနီးကပ်ကပ်ဖြစ်တာ သိပ်ပြီးတော့ အထူးအဆန်း ဖြစ်မနေဘူးပေါ့။

ညီမလေးက ကျွန်တော့်ထက် ၂ နှစ်ငယ်သည်။ ဒါပေမယ့် အသက်ကွာခြားချက်က ဒီခြံကြီးထဲမှာ ဘာအရာမှ မရောက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အလုပ်တွေကိုယ်စီ ပြီးအောင် လုပ်ကြရသည်။ ခက်ခဲတဲ့အလုပ်လား ညစ်ပတ်တဲ့အလုပ်လား ဘာအလုပ်လာလာပဲ ကျွန်တော်တို့ အကုန်ပြီးအောင် လုပ်ကြရသည်။

ကျွန်တော်တို့အဖေဇာတိက အမေရိကန်အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အရွယ်ရောက်မှ အနောက်ဘက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ မွန်တဲနားကို ပြောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပြီး အဖေက သူ့ဘဝနောက်ကြောင်းကို သိပ်ပြီးတော့ ပြောလေ့မရှိ။ အဖေနဲ့အမေက မွန်တဲနားမှာပဲ တွေ့ခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အခုနေနေတဲ့ ခြံကိုဝယ်ပြီး သူတို့လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။

မလွှဲသာလို့သာ ရီလေးမှာ စက်ဘီးကို ဆွဲပြီး ထွက်လာရသည်။ ဒီ ကြည်ကြည်အေး ဆိုသော မိန်းမဆီကို သွားချင်တာ မဟုတ်ပေ။ ဒီမိန်းမက ရပ်သိရွာသိ နှာဘူးမဖြစ်သည်။ အသက်က သုံးဆယ်လောက်။ လူကတော့ လှသည်။ မိန်းမချင်း မနာလိုလောက်အောင် လှသည်။ သူက စျေးရုံထဲတွင် ကလေးဝတ် အဝတ်အစားလေးတွေ ရောင်းသည်။ ဒါပေမယ့် ဒါက အဓိက အလုပ်မဟုတ်။ စျေးထဲတွင် နေ့ပြန်တိုးပေးတာက ကြည်ကြည်အေး၏ အဓိကအလုပ်ဖြစ်သည်။

ကြည်ကြည်အေးဆိုင်မှာက ကောင်လေးတွေ တရုန်းရုန်းနဲ့ အမြဲစည်ကားနေသည်။ ရီလေးမှာ ကြည်ကြည်အေးကို ကြည့်လို့ရတာမဟုတ်။ ကြည်ကြည်အေးက မုဆိုးမဆိုပေမယ့် အပျိုရှုံးလောက်အောင်ကို ဝတ်စားပြင်ဆင်သည်။ သေသွားသော ယောက်ျားထားခဲ့သည့် စီးပွား ဥစ္စာများနှင့် ချမ်းသာနေသည်။ ရင်ထဲက ဘယ်လိုပဲ မကျေနပ်ပေမယ့် တကယ့် တကယ်မှာတော့ ရီလေးမှာ ကြည်ကြည်အေး နှင့် မကင်းနိုင်ပါ။ မနက်ဖြန် မနက် အမေ့ကို ဆေးခန်းပြရမည်။ ဒါကြောင့် လိုသောငွေကို ကြည်ကြည်အေးထံမှ ယူရမည်။

အမေ့နှလုံးရောဂါက တစ်လတစ်ကြိမ် ဆေးခန်းသွားပြရသည်။ ဆေးခန်းက အထူးကုဆရာဝန်ကြီး၏ ဆေးခန်းဆိုတော့ ငွေကလိုသည်။ ရီလေး အပ်ချုပ်ဆိုင်က ချုပ်ရတယ်ဆိုပေမယ့် လိုသလောက်တော့ မရနိုင်။ ဒါကြောင့် လိုတာကို ကြည်ကြည်အေးထံ မနေ့ကတည်းက ပြောထားသည်။

အချိန်က ည (၁၂) နာရီလောက်ရှိပြီ။ ကားလမ်းမတလျှောက်မှာ လူသူအသွားအလာ သိပ်မရှိကြတော့။ ကားတစ်စီးတစ်လေလောက်သာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တွေ့ရပြီး များသောအားဖြင့် အသံဗလံတွေက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျှက်ရှိကြတော့၏။

မို့မို့တစ်ယောက်တည်း ကားလမ်းမဘေးတစ်နေရာမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ အိမ်အပြန် ကားတစ်စီးတစ်လေများ တွေ့လေမလားလို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ရန်ကုန်ရွှေမြို့တော်ကြီးက ယခင်ကလို သူမနှင့် အကျွမ်းတဝင် သိပ်မရှိလှတော့ သူစိမ်းပြင်ပြင်လို ဖြစ်နေသည်။

မို့မို့ ရန်ကုန်မြေနှင့် ဝေးခဲ့ရတာ ကြာပြီ။ ယခု ၁၀ နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ကြာမှ တစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါတောင် တစ်စုံတစ်ရာ အလုပ်ကိစ္စကြောင့်သာ လာရောက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ့်စိတ်သဘောအတိုင်းသာဆို လာဖြစ်ဖို့က သိပ်မသေချာလှချေ။

သူမ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်လားမသိ။ ပရိုဘောက်စ် ကားလေးတစ်စီးက သူမနဘေးသို့ ထိုးရပ်လာခဲ့ပြီး …

“လိုက်မလား အစ်မ … ”

“အော် အင်း … ဟုတ်ကဲ့ ”

မို့မို့ ကားခေါင်းခန်းလေးထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သွားရမည့်နေရာကို ပြောလိုက်တော့ ကားဆရာက ခေါင်းအသာညိတ်ပြသည်။ ကားလေးက လမ်းမကြီးအတိုင်း တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာခဲ့ပြီ။ ကားတစ်စီးလုံးမှာမှ ကားဆရာရယ် သူမရယ် နှစ်ယောက်တည်း။ ကားဒရိုင်ဘာက အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့် သူမနှင့် သက်တူရွယ်တူလောက်ရှိပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားသော လူရွယ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သည်။

“လက်ဦးဆရာမည်ထိုက်စွ ပုဗစရိယ မိနှင့်ဖ” ဒီစကားနှင့် ပတ်သက်လို့ ကျော်မိုး အသေအချာ စဉ်းစားနေ၏ ။ သူအခုလို မိန်းမတွေကို ဆော်တတ်တာ ၊ ဆော်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာတာဟာ အရင်းစစ်တော့ အမြစ်မြေက ဆိုသလို သူ့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့သော သူ့အမေနှင့် သူ့အဖေကြောင့်ဟုသာ မုချ ပြောရပေလိမ့်မည်..။ သူ့အမေနဲ့ အဖေသည် သူ၏ လက်ဦးဆရာ အစစ် ။

ကျော်မိုးတို့မှာ မွေးချင်း သုံးယောက် ရှိ၏ ။ သူက အငယ်ဆုံး ၊ အခုမှ ၁၈ နှစ်ထဲ ရောက်ရုံ ရှိသေး၏ ။ အကြီးဆုံးအစ်မက အသက် ၂၅ နှစ် ရှိပြီ ၊ အိမ်ထောင် ကျသွားသည်မှာ လေးနှစ်ရှိပြီ ။ ကလေးတစ်ယောက်ပင် မွေးပြီးပြီ…။ အလတ်က အစ်ကို ၊ ကျော်မိုးငါးနှစ်သားတွင် ကျောက်ကြီးပေါက်ပြီး ဆုံးသွားသည် ။ ထိုစဉ်က အစ်ကိုလတ် အသက်မှာ ကိုးနှစ်ကျော်ရုံသာ ရှိသေး၏ ။ ကျော်မိုးအမေ မခင်ခင်သိမ့်မှာ သူမွေးပြီးကတည်းက နောက်ထပ် ကလေးမရအောင် သားကြောဖြတ်ထားလိုက်သည်..။ သုံးယောက်ဆို တော်ပြီးဟု လင်မယားနှစ်ယောက် တိုင်ပင်ပြီး လုပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။

ခြံဝင်းကျယ်ကြီးအနောက်ဖက်က ဒရိုင်ဘာအတွက် သီးသန့်ပေးထားသည့် အခန်းကလေးထဲမှာ ကားဒရိုင်ဘာ မြတ်ထွန်းတစ်ယောက်တည်း သူ့ဖီလင်နှင့်သူ အရက်ထိုင်သောက်နေသည်။ ဒီနေ့ သူ အလုပ်အားသည်။ အိမ်ကြီးရှင်တွေ တစ်ယောက်မှမရှိကြဘဲ မေမြို့ဖက်ကို ခရီးထွက်သွားတာကြောင့် အိမ်မှာမာလီဘိုးစိန်ရယ် အိမ်ဖော်မအုန်းတို့သားအမိရယ်သာ ရှိကြသဖြင့် ပင်ကိုယ်ကပင် အသောက်အစား မက်လွန်းသူပီပီ ဇာတိပြပြီး လမ်းထိပ်ကဆိုင်မှာ အရက်နှစ်လုံး သွားဝယ်လာခဲ့ကာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ချရင်း ဆက်ရက်မင်း စည်းစိမ်ခံစားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြတ်ထွန်းအသက် ၄၀ ကျော်ပြီ။ ဒီအိမ်မှာပဲ အိမ်ကြီးရှင်၏ ကားဒရိုင်အဖြစ် ကျိုးနွံစွာ အမှုတော်ထမ်းလာခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှင် ဦးကောင်းဇံ ရှိစဉ်ကတည်းက ဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူလည်း ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်ခဲ့ရပေပြီ။ သူ့ဇနီးနှင့် သားသမီးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သားသမီးတွေကလည်း နိုင်ငံခြားသို့ ရောက်သူရောက် တစ်ရပ်တစ်ပါးမှာ အခြေချသူချနှင့်မို့ မိသားစုဝင် အနည်းငယ်သာ ဒီအိမ်ကြီးမှာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။ ဘယ်အရာမှမမြဲတာ လူ့လောကဓမ္မတာပဲ မဟုတ်လား။ သူပြန်ပြောင်းစဉ်းစားရင်း လွမ်းသလို ဆွေးသလို သံဝေဂရချင်သလိုလို ဖြစ်လာရတော့သည်။

မြတ်ထွန်းက လူလွတ် တစ်ယောက်တည်းသမားပင်။ သူအရင်က အိမ်ထောင်ရက်သား တစ်ကြိမ် ကျဖူးခဲ့ပေမယ့် မမြဲခဲ့ပါ။ ခြံခုန်ချင်တဲ့ မယားလုပ်သူကြောင့် အိမ်ထောင်ရေး အကွဲအပြဲ ဇာတ်ခင်းခဲ့ပြီး နောက်ထပ် တစ်အိုးတစ်အိမ် ထူထောင်ဖို့ကိုလည်း လုံးဝစိတ်ကူးထဲ မထည့်တော့ချေ။ ယောက်ျားပီပီ ဆာလျှင်ဝယ်စားမည်။ လောကမှာ မယားကောင်းသာရှားသည် မိန်းမအလွန်ပေါလှသည်လို့ပဲ သူခံယူထားခဲ့သည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

သက်ထွေး ရင်တွေခုန်နေမိသည်။ သူတကယ်ပဲ ကြုံရတော့မည်လား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အင်သွားတာလား၊ မကြာခင် အဖြေပေါ်တော့မှာပဲလေ။

သူဆိုင်ကယ် အစုတ်ကလေးနှင့် စစ်ကိုင်းတံတားကို ဖြတ်ကာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ညွှန်လိုက်သော ဟက်ပီးဟော်တယ်လေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်တာက ကောင်ကလေးကို တစ်နေ့လုံး တစ်ခန်းယူမည် ညမအိပ်ဟု ပြောကာ အခန်းတစ်ခု ယူကာ ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်။ နောက်တော့ အခန်းရှိရာသို့ တက်လာလိုက်သည်။

အခန်းလေးထဲမှာ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်လေး တစ်လုံးနှင့် သိပ်အကျယ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း သပ်သပ်ယပ်ယပ် ရှိသည်။ အတွင်းထဲက တံခါးလေးတစ်ချပ်တွေ့လို့ တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝရံတာ သေးသေးလေး တွေ့ရသည်။ မြို့ပြရှုခင်းတွေ တွေ့နေရသည်။ တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ မှန်ပြတင်းပေါက်တွေက အလင်းရောင်အပြည့် ဝင်နေသည်။ သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်ကမူ အခန်းထဲကို မမြင်ရပေ။

အခန်း ( ၁ )

“ဟဲ့ ဟဲ့ နင် တင်မောင်လတ် မို့လား”

အလုပ်က မိတ်ဆွေတစ်ယောက် သူ့ အိမ်တက်မင်္ဂလာ ဖိတ်တာမို့ မသွားမဖြစ် သွားရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကျောင်းတုန်းက နာမည်ကို ခေါ်ပြီး မေးလိုက်တာကြောင့် အရင်တုန်းက သူငယ်ချင်းမှန်း တန်းကနဲ သိလိုက်သည်။ လောလောဆယ် ဒီကလူတွေက သူ့ကို မိုက်ကယ် လို့ဘဲ သိကြတာကိုး။ ခေါ်တဲ့သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ တန်းကနဲ မှတ်မိလိုက်သည်။ ပုံစံက ပြောင်းသွားပေမဲ့ ဒီအပြုံးနဲ့ ဒီအသံက အရင်တုန်းကလို မပြောင်း

“ဟာ မဝေ၊ ထင်မထားဘူး၊ ကြည့်စမ်း မှတ်တောင်မမှတ်မိချင်ဘူး”

“ခစ် ခစ်၊ ငါတို့ မျိုးရိုးကိုက ကြီးလေ လှလေဟ၊ နင်ကတော့ဟယ် တခါတည်း ဘာမှကို မပြောင်းဘူး၊ အရင်က အတိုင်းဘဲ၊ ဘာဆေးတွေများ စားပြီး ဒီလောက်တောင် နုနေရတာလဲဟ။ ဒါနဲ့ နင်က ကျောင်းပြီးကတည်းက ယူအက်စ် ထွက်သွားတာ မဟုတ်လား၊ အခု ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်နေတာလဲ။ တခါတည်း ငါတို့ကိုတောင် မဆက်သွယ်ဘူး”