Posts

(အတွေးပင်လယ်ပြာ ဖိုရမ်တွင် ရေးသားတင်ဆက်သည်)

မြူတွေ၊ မြူတွေ ထူထပ်စွာ ရစ်သိုင်းနေသည်။ သူရောက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရန် ဗေဒါရီ ကြိုးစားသော်လည်း မြူတွေကြောင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရ။ မီးတိုင်တွေ ထိန်နေအောင် ထွန်းထားသော ဒီတဲကြီးထဲတွင် ဘာဖြစ်လို့ မြူတွေ ရစ်သိုင်းနေရတာလဲ သူစဉ်းစားမရ။ လူသံလိုလိုကြားရသဖြင့် ဗေဒါရီ ရှေ့သို့အသာတိုးကြည့်သည်။ သလွန်လိုလို ညောင်စောင်းလိုလိုပေါ်တွင် တကိုယ်လုံး ချွေးစက်ချွေးပေါက်များဖြင့် စိုရွှဲနေသည့် ခန္ဒာကိုယ်နှစ်ခု သို့မဟုတ် ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ချစ်တင်းနှောနေကြသည့် လုလင်ပျိုနှင့် သူမနှင့် သက်တူရွယ်တူ လုံမပျို။ အသက် ၂၀ ပင် မပြည့်တတ်သေးသည့် မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းတွင် နာကျင်ခြင်းတွေကို တွေ့သည်။

အို … ရှက်ရှက်နှင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။

တဲနန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ဘုရားထီးတင်ပွဲ ကျင်းပနေကြသည်။ ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် ပရိသတ်က စည်ကားလှသည်။ ထီးတင်နေကြသူများကို ဗေဒါရီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ ရှေ့ဆုံးက ပိုးထည် အဝတ်ဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ခန့်ညားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၊ သူ့ဘေးတွင် သူနှင့် သက်တူရွယ်တူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး … ပိုးထည် အဝတ်ဖြူနှင့်ပဲ။ သူတို့၏ နောက်တွင်တော့ ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် မင်းပျိုမင်းလွင်တစ်ဦးနှင့် နန်းဝတ်နန်းစားနှင့် မိန်းမပျို ၃ ဦး။ လုလင်ပျိုနှင့် နောက်ဆုံးမှ မိန်းမပျိုတို့မှာ စောစောက တဲနန်းထဲက နှစ်ယောက်ပဲဟု ဗေဒါရီ မှတ်မိသည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ဒီလို တစ်နေ့ပေါ့ဗျာ။ အစ်မ လာမယ်ဆိုတော့ သွားကြိုရတာပေါ့ ။ တူမရောက်နေတာ ကြာပေမယ့် သူက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆိုတော့ တစ်မြို့ထဲတောင် တခါတလေမှ ဆုံဖြစ်တာ။ အစ်မက သူ့သမီးဆီ လာလည်တယ် ဆိုတော့မှပဲ သွားကြိုဖြစ်တော့တယ်။

ကျုပ်ကလည်း ဗမာပြည်ကို စိတ်နာလို့ ထွက်လာတာ မပြန်ရရင် ပြီးရော။ ဘယ်နိုင်ငံကမဆို ကျုပ်ကို စီဒီဇင်ရှစ် ပေးလို့ကတော့ ယူမှာပဲဆိုတော့ အခုဆို ဗမာပြည်အတွက် ကျုပ်က နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်နေရပြီလေ။

ကျုပ်က ဒီနိုင်ငံမှာ စီတီဇင်ယူထားတာ ဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင်အခန်းဝယ်ထားပြီး ကိုယ်က master bedroom မှာနေ ကျန်တဲ့အခန်းတွေကို ငှားစားထားတယ်။ ကျုပ်အခန်းမှာ ငှားနေကြတဲ့သူတွေက ဘဲတွေကြီးပဲဆိုတော့ တူမလေး ကျောင်းတက်မယ်ဆိုပြီး လာတုန်းက မိန်းကလေးတွေပဲနေတဲ့ apartment တစ်ခု ရှာပေးလိုက်တယ်။

သန့်စင်တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် အရမ်းလိုချင်တောင့်တနေသည်။မိန်းမနှင့် လဲခွဲနေရတာလေးလလောက်ရှိနေပြီး ဆန္ဒဖြေဖျောက်စရာ အပျော်တွေကလဲမရှိ။ဒါကြောင့်အွန်လိုင်းပေါ်တက်လိုက် အပြာစာအုပ်များဖတ်လိုက်နဲ့ တကိုယ်ရည်အာသာဖြေနေရသည်။ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုတော့မရှိပေ။တနေ့တော့ သူတာဝန်ကျရာ နေရာအနားရှိ မြို့ပေါ်သို့ အလုပ်ကိစ္စနှင့်သွားရာ မြို့ထဲတွင် သူ သင်တန်းတက်ခဲ့တုန်းကကောင်မလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်ခင်သန်းနုဆိုသည့်ကောင်မလေး။အသက်ကတော့ ၃ဝပတ်ဝန်းကျင် သူ့ထက်တစ်နှစ်ကျော်ကျော်ငယ်သည်။ကလေးတစ်ယောက်အမေ။သူ့အမျိုးသား နှင့်လဲရင်းနှီးသည်။သင်တန်းပြီးသွားတော့ လူချင်းမတွေ့ဖြစ်ကြပေမယ့်လိုင်းပေါ်တွင်အ မြဲစကားပြောဖြစ်ကြသည်သူ့အမျိုးသား နှင့် ကိုယ်နဲ့က ဘောလုံးပွဲဝါသနာတူ။လောင်းကြေးများကိုအွန်လိုင်းပေါ်မှတဆင့် တူတူလောင်းကြသည်သူ့အမျိုးသားကသူ့ ထက်နှစ်နှစ်ငယ်သည်။ပွဲစားတစ်ဦးပင်။ခင်သန်းနုကရုပ်ရည်အားဖြင့်အချောစားကြီးထဲကမဟုတ်။ယဉ်ယဉ်လေးနှင့်ချစ်စရာ ကောင်းသည်။ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က အရပ်က၅ပေ၂လက်မမို့ပုသည်ဟုမဆိုနိုင်ပေမယ့် ရှည်တဲ့အထဲတော့မပါ။

အရပ်နဲ့အလိုက်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က မထွားပေ။တင်များက တအားမသေးပေမယ့် မကြီးပေ။ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်နှင့် လှသည်။ကလေးတစ်ယောက်အမေဆိုပေမယ့် ကလေးကသုံးနှစ်ကျော်ပြီမို့နို့မတိုက်ရလို့လား ရင်သားများကိုတင်းရင်းစေရန်ဆေးလိမ်းလို့လားမသိ သေးသေးနှင့်တင်းတင်းရင်း ရင်းရှိသည်။သူကပဲတဏှာစိတ်တွေထ ကြွနေလို့လားမသိ တွေ့တာနဲ့အကုန်ကို တဏှာကြည့်နဲ့ကြည့်မိသည်ထင်သည်။သူနဲ့တွေ့တော့ခင်သန်းနုမှာအရမ်းဝမ်းသာသွားပြီး လာနှုတ်ဆက်သည်။သူလဲ ဒီဖက်မှာအလုပ်နဲ့ရောက်နေတာ သုံးလ ကျော်ပြီဟုပြောသည်အမျိုးသားနှင့်ကလေးကိုထားခဲ့ရပြီး တခါမှမပြန်ရဘူးလို့လဲပြောသည်။သူနဲ့တွေ့တော့အရမ်းအားရှိတာပဲဟုပြောသည်။နှစ်ယောက်သား အအေးဆိုင်တစ်ခု မှာထိုင်ပြီး ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်နှင့် အိမ်ထောင်ရေး လူမှုရေးစီးပွားရေး အခြေအနေများကိုအပြန်အလှန်မေးကြ ပြောကြသည်။ ခင်သန်းန ုကနောက်နှစ်လ နေရင် သူတို့မြို့ သ ို့ပြန် ပြောင်းရမှာမို့ ခွင့်မရကြောင်း သူ့အမျိုးသားကလဲ အလုပ်မအားသဖြင့်မလာနိုင်ကြောင်းဟိုတစ်ခါသားနှင့်လင်လာ သော်လည်းနေ့ချင်း ပြန်သွားရကြောင် ခဏသာတွေ့ရသဖြင့် နောက်ပိုင်းမလာတော့ကြောင်း။ခုနည်းနည်းကြာလာလို့အပြင်သို့ထွက်လိ့ုရ သော်လည်း အိမ်ကိုပြန်ဖို့ထိ နားရက်ကမလုံလောက်လို့ သူလဲမပြန်ဖြစ်ကြောင်းပြောပြသည်။သန့်စင်လဲ သူကတော့တာဝန်နဲ့မို့ ပြန်လို့မရကြောင်း ပြန်ချင်ရင်ရပေမယ့် အလုပ်ကအရေးကြီးတော့ မပြန်ဖြစ်ကြောင်းပြောသည်။ခင်သန်းနုအလုပ်ကိုမေးရာ အလှကုန်ပစ္စည်းရောင်းသည့်နေရာမှာ အရောင်းကိုယ်စာလှယ် တာဝန်ခံဖြစ်သော်လဲ စက်ရုံလာဆောက်ပြီးကုန်ပစ္စည်းထုတ်နေ သောကြောင့် လာရောက်ပြီး သင်တန်းသဘောအနေနဲ့တက်ရပြီး ကြီးကြပ်ပေးရတာဖြစ်သည်ဟုပြောသည်။စက်ရုံနေရာက သူတာဝန်ကျရာ နေရာနှင့်နီးသည်။သူလဲအဲ့စက်ရုံနားက ကုမ္ပဏီမှာ တာဝန်ကျနေတာမို့ အကူအညီလိုရင်အားမနာနဲ့ဟုပြောလိုက် သည်။ပြန်တော့ခင်သန်းနုနှင့်သူ့အခန်းဖော်အမကို သူ့ကားနှင့်ခေါ်ကာလိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။ အဖေနဲ့အမေရဲ့ အခန်းထဲက အသံတွေကိုကြားပြီး မျိုးမင်းတစ်ယောက် စိတ်ညစ်နေရလေသည်။ ဒီလို အဖေနဲ့အမေရဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြသောအသံက ထုံးစံတစ်ခုလို ဖြစ်နေသော်လည်း ဒီအသံတွေကို ကြားရတိုင်း စိတ်ညစ်ရသည်ကတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

မျိုးမင်းရဲ့အဖေ ဦးမင်းဒင်က ဇနီးဖြစ်သူအပေါ်မှာ အလွန်ပင် သဝန်တိုတတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ညအိပ်ညနေ ခရီးထွက်ရသော အလုပ်ကြောင့် စိတ်မချပေ။ ထို့အပြင် ပွဲစားလုပ်နေသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အိမ်ပြင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထွက်နေသော ဒေါ်သီတာမျိုးကြောင့် သူ့အဖေရဲ့ သံသယစိတ်တွေက ပိုများလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမေက ပွဲစားတို့ထုံးစံအတိုင်း အပေါင်းအသင်းများလာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် အမျိုးသားများနှင့် တွဲသွားတွဲလာ လုပ်နေခြင်းကြောင့် အဖေနဲ့ တကျက်ကျက် ရန်ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးကျော်ခေါင်အဖို့ အသက်ကြီးမှ မုတ်ဆိတ်ပျားလာစွဲတာ ခံရသလားတော့ မသိ။ သူ့မိတ်ဆွေလည်းဖြစ်၊ ငယ်ပေါင်းလည်းဖြစ်တဲ့ ဦးစောမောင်က သူ့ကုမ္ပဏီမှာ ခေတ္တခဏ ရုံးသွားထိုင်ဖို့ ပြောတုန်းက ဦးကျော်ခေါင် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့။ ဒါကလည်း သူ့မှာ အကြောင်းရှိသည်။

ဦးကျော်ခေါင်ဆိုသည့်သူက အလုပ်လုပ်စရာမလိုဘဲ အချိန်တန်လျှင် ဝင်ငွေရှိနေသူလေ။ သူ့ကိုယ်သူ သူဌေးဟု ခေါင်းစဉ် မတပ်နိုင်သော်လည်း ဦးကျော်ခေါင်သည် ငွေကြေးနောက်ခံတော့ အတော်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မိန်းမရ ကံကောင်းသူဟုလည်း ဆိုရမည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ကျော်ကျော်က ဆုံးပါးသွားပြီ ဖြစ်သော သူ့မိန်းမ ဒေါ်သူဇာသည် ဆွေကြီးမျိုးကြီးထဲမှ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ညားခါစတုန်းကဆို သူမဘက်က ပိုင်ဆိုင်မှုက သူ့ထက်တောင် များသည်ဟု ဆိုလို့ရသည်။

အခုတော့ သွားလေသူကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုက သူ့ဟာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ ဒီတော့ ဦးကျော်ခေါင် လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရသည်။ လုပ်ချင်တာတွေလည်း လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းတာတွေ ရှိသလို၊ ဆိုးတာတွေ ရှိသည်။ ကောင်းတာတွေကတော့ ပေါ်တင်လုပ်ပြီး၊ ဆိုးတာတွေကတော့ ဒိုင်လျှိုလေး လုပ်ခဲ့သည်။ အဲဒီလို ကိစ္စပေါင်းစုံ လုပ်ခဲ့တာထဲမှ အခုပြောမည့် ဇာတ်လမ်းနှင့် သက်ဆိုင်တာကို ရွေးပြောရမည်ဆိုလျှင် ခင်မင်ရာ ခင်မင်ကြောင်း မိတ်ဆွေတစ်ချို့၏ အလုပ်တွေတွင် ရှယ်ယာဝင်ထားခြင်းသာ။

အဖုံးဖွင့်ထားသော လေးထောင့်သံပုံး၏ အဝတွင် သစ်သားတုတ် ကန့်လန့်ခံကာ ချိတ်ဖြင့် ချိတ်တံပိုးဖြင့် ထမ်းလာခဲ့သော ရေအပြည့်ပါသည့် သံပုံးနှစ်ပုံးကို ရင်မောင်သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာထိန်းပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကွေးကာ မြေပေါ်ကို ချလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ပုံးနှစ်ပုံးတွင် ချိတ်ထားတဲ့ ချိတ်နှစ်ချိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ တံပိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူပြီး အနီးရှိ အုန်းပင်မြစ်အုံကြီးတွင် မှီကာ ထောင်လို့ ထားလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ရေအပြည့်ပါလာသော သံပုံးနှစ်ပုံး အတွင်းမှ ရေများကို ရင်မောင်သည် တစ်ပုံးချင်း မပြီး အနီးရှိ ဒီဇယ်ပေပါကို ထက်ပိုင်းဖြတ်ထားသော စည်ပိုင်းဖြတ် အတွင်းသို့ လောင်းပြီး ထည့်လိုက်၏ ။ ရင်မောင် ထမ်းလာသော သံပုံးနှစ်ပုံးအတွင်းမှ ရေများ ကုန်သောအခါတွင် စည်ပိုင်းပြတ်အတွင်းတွင် ရေများ ပြည့်သွားတော့သည် ။

ရင်မောင်သည် သူ၏ ခါးတွင် ဝတ်ထားသော ပုဆိုးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏ ။ ပြီးတော့ သူ၏ ပုဆိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တချက် နှစ်ချက်လောက် ဖြန့်ပြီးမှ ခါးတွင် ပြန်ပြီး ခပ်တိုတို ဝတ်လိုက်၏ ။

ခင်ခင်လေးတစ်ယောက် သူနာပြုသင်တန်းဆင်းပြီး တောရွာလေးတစ်ရွာမှာ တာဝန်ကျတယ်။ အသက်ကငယ်ငယ် ရုပ်ရည်လေးကလည်းရှိတော့ အဖြူနှင့်အနီလေး တွဲဝတ်ထားရင် ကျက်သရေရှိသလို လုံးဝန်းပြီးတောင့်တင်းတဲ့ တင်သားလေးက အိချောပိုထက် သာတယ်။ အွန်း တင်ပဲရှိတယ်ထင်လား ရင်လည်းရှိတယ်။ မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့်ဆို မြင်သူတိုင်း ချစ်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ခင်ခင်လေးမှာ ရည်းစားသနာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကြိုက်တဲ့သူတွေ ရှိပေမယ့်လည်း ခင်ခင်လေး စိတ်မဝင်စားရဲဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ခင်လေးရဲ့မိဘက ဆင်းရဲတယ်။ မိဘက ပညာသင်ပေးနေတဲ့အရွယ်မှာ ရည်းစားသနာများထားခဲ့ရင် မိဘက ပြောဆိုပြီး ပညာဆက်သင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်လို့ပဲ။

“ကဲ ညီမ ညီမလေးကို ဒီရွာကလူတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ရှင့် ဆရာ”

“ဒီနေ့ ခင်များတို့ရွာကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ သားဖွားဆရာမလေးပါ။ သူ့နာမည်က ခင်ခင်လေးတဲ့။ ဝန်ထမ်းအသစ်တွေ ချပေးတဲ့အတွက် အဆင်မပြေတာလေးတွေရှိရင် ဒီရွာက ရပ်မိရပ်ဖတွေက ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးစေချင်တယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး။ ကျနော်တို့ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်။ အခုတော့ ဆေးပေးခန်းက ဆောက်နေဆဲ ကာလဆိုတော့ ဆရာမလေးကို ကျနော်တို့ရွာက သင့်တော်တဲ့ အိမ်တစ်အိမ်မှာ နေရာစီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

“ဒီကိစ္စက ဥက္ကဌကြီးတို့ကို အားကိုးရမှာပဲ”

မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတယ်။ ရုံးက AE မွေးနေ့မို့ ရုံးသူရုံးသားတွေကို နေ့လည်စာလိုက်ကျွေးလို့ ကျွန်တော်က ဘီယာအမူးသောက်ပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တာ။ ကျနော်တို့အိပ်ခန်း လင်မယားအိပ်တဲ့ကုတင်မှာ လီးက မပျော့မမာ အနေအထားနဲ့ ပေါင်တွေဖြဲပြီး ကုတင်ဇောင်းမှာ ထိုင်နေတာ အရပ်ထဲက ဆိုက်ကားသမားကြီး ဦးအေးမောင်ပေါ့။ လီးကြီးကို တယုတယကိုင်ပြီး ပန်းသွေးရောင် နှုတ်ခမ်းလေးဟကာ မက်မက်မောမော ကြည့်နေသူက ကျနော့်မိန်းမ ခင်မိုးဝေလေ။

ခင်မိုးဝေ အသက်က ကျနော့်ထက် ၄ နှစ်ငယ်တာ၊ ကျနော်က ၃ဝ ဗျ၊ သူက ၂၆ နှစ်။ ကျနော်တို့လက်ထပ်တာ ၁ နှစ်ကျော်ပါပြီ။ ဦးအေးမောင်က အသားမဲမဲ ဗိုက်ပူကြီးပါ။ နှုတ်ခမ်းထူထူနဲ့ ၂၄ နာရီ ကွမ်းစားနေတဲ့သူ။ အသက်က ၅၅ လောက်ရှိနေပါပြီ။ ရုပ်ရည်ကလည်း ရွတ်ကြမ်းရည်ကြိုပါ။ မိန်းမက တင်းတင်းရင်းရင်းနဲ့ သေးကျင်တဲ့ခါးလေးအောက်က ဖင်သားကြီးများက ကော့ထွက်နေတာ ကျနော် အကြမ်းပတမ်း မလုပ်တာမို့ အခုထိ ဖင်က မကျဘူးဗျ။

နက်မှောင်နေတဲ့ လမွှေးအုံကြီးအောက်က လီးကြီး သူမလက်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ကြီး ဖြစ်လာလေသည်။ ယောကျ်ားဖြစ်သူ ရုံးက ပြန်မလာသေးခင် ကာမဆန္ဒနောက် လိုက်ခဲ့မိသည်။ မနက်က ကိုစိုးမင်း ရုံးသွားပြီး ဈေးသို့သွားရန် ဦးအေးမောင်အိမ်သို့ ဆိုက်ကားငှားရန် ဝင်ခဲ့ရာမှ စခဲ့ရသည်။

မန္တလေးမြို့ ကန်တော်ကြီး အရှေ့ဖက်ခြမ်း တစ်ခုသော တိုက်ခန်း၏ အစွန်ဆုံးရှိ တတိယအလွှာတွင် အမျိုးသမီး ၃ ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ်နှင့် ကြိတ်၍ တိုင်ပင်နေကြသည်။ မည်မျှအရေးကြီးသော စကားမို့ ယခုလို ကြိတ်၍ တိုင်ပင်နေကြသည် မသိ။ အဝင်တံခါးမကြီးကို အသေအချာ ဂျက်ထိုးပိတ်၍ တကယ့်ကို တိုးတိတ်စွာလေး။

အသားညိုညို ခပ်တောင့်တောင့် မျက်နှာခပ်ချောချော မိန်းမနာမည်က မညိုရှိန်။ အသားညိုသော်လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ယောက်ျားတွေမက်လောက်သည့် အဖုအထစ် အမို့အမောက် အစွင့်အကား အင်္ဂါရပ်တွေနှင့် အားလုံးပြည့်စုံသည်။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ကြာမူကြာဟန်က အပြည့်ရှိသည်။ အသက်က ၃၅ နှစ်ဝန်းကျင်။ ဤတတိယအလွှာက တိုက်ခန်းက သူမပိုင်ဆိုင်သည်။ သူမက မန္တလေးမြို့တွင်းရှိ တရုတ်သူဌေးတစ်ဦး၏ တတိယမြောက်မယား။

နောက်တစ်ယောက်က မညိုရှိန်ထက် ၃ နှစ်ခန့်ငယ်သည်။ သူမ အသားအရေက အသားဝါ အသားလတ်။ သူမကလည်း မညိုရှိန်ကဲ့သို့ပင် ကျားပုရိသတွေ စွဲမက်လေ့ရှိသော အဖုအထစ် အမို့အမောက် အင်္ဂါရပ်တို့နှင့် ပြည့်စုံသည်။ မျက်ပေါက် အနည်းငယ် ကျဉ်းသည်မှအပ ကျန်တာတွေ အကုန်လှသည်။ ကျန်တာတွေ အကုန်လှနေတော့လည်း အခုလို မျက်ပေါက်လေး နည်းနည်းကျဉ်းနေတာကပင် သူမ၏ စွဲမက်ချစ်ချင်စဖွယ် အလှတစ်မျိုးဖြစ်ပြန်သည်။ သူမကတော့ မညိုရှိန်၏အောက်ထပ် ဒုတိယအလွှာမှာ အငှါးနေထိုင်သည်။ မုံရွာမြို့ရှိ ယောက်ျားနှင့်ကွဲခဲ့၍ မန္တလေးမြို့ စိန်ပန်းရပ်ရှိ သံရေကျိုစက်မှုလုပ်ငန်း ပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ မယားငယ်အဖြစ် ခံယူထားသည်။ သူ့အောက်တွင် နောက်ထပ်နံပါတ်များ မပေါ်ပေါက်သေးသည့်အတွက် သူမ၏ရာထူးက ငြိမ်သည်ဟုဆိုနိုင်သည်။ သူမနာမည်က မဝင်းဝါလတ်။

အောင်အောင်သည် ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာ ကျောင်းဆင်းခါစ အလုပ်မရှိသေးသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နွေးနွေးသည် Eco ကျောင်းပြီးခါစ ဖြစ်သည်။ ချစ်သူနှစ်ဦးမှာ အလုပ်မရှိသေးခင် အိမ်မှ သဘောမတူသဖြင့် ခိုးပြေးကြသည်။ ဘယ်သွား၍ ဘယ်လာရမှန်း မသိကြ။ နှစ်ဦးသား ပါလာသော လက်ဝတ်ရတနာများအား ထုခွဲရောင်းချကာ အောင်အောင်၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဝင်းနိုင်အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သပ်ရပ်သော နှစ်ထပ်အိမ်လေးသို့ ရောက်သော်

“ဝင်းနိုင်ရေ ဝင်းနိုင်”

“ဟာ အောင်အောင် အကြောင်းမကြား ဘာမကြားနဲ့”

“အေး ငါ မိန်းမ ခိုးပြေးလာလို့။ အဲဒါ ဘယ်သွားရမှန်း မသိတာနဲ့ မင်းဆီမှာ ခဏနေမလို့ကွ။ ဒါ ငါ့ချစ်သူ နွေးနွေးတဲ့”

“ဟားးး လန်းလှချည်လား အောင်အောင်ရ။ လာလာ အပေါ်တက်။ ခဏမဟုတ်ဘူး မင်းတို့ ပျော်သလောက်နေ ဟုတ်ပြီလား။ ငါက တစ်ကိုယ်ရည်သမားဆိုတော့ ဘာမှ အားနာစရာ မလိုပါဘူးကွာ”

ဝင်းနိုင်သည် နွေးနွေး၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အား မျက်လုံးကျွတ်မတက် ကြည့်ရင်း အောင်အောင်တို့ကို အိမ်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားသည်။