Posts

လည်ပင်းမှာ ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းနီကို တစ်ရှုးနဲ့ ပွတ်သုတ်ပစ်တယ်။ခုံပေါ်ထိုင်ချရင်း သောက်ရေဘူးဆီ လက်အလှမ်း… “ရှေး…နင့်ကို ဂျာကြီးလှမ်းခေါ်နေတယ်… ဘိုးတော်တွေဝိုင်းမှာ” “ငါအမောတောင် မပြေသေးဘူး” “အဲ့ဒါဆို ငါသွားလိုက်ရမလား” “သွားချင်သွားလေ…ငါမလာနိုင်ဘူးပြောလိုက်” ကိုယ်လုံးနည်းနည်းသွယ်ပေမဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့မေးတယ်…ဧကန်န ခုချိန်ထိ လူမရသေးဘူးထင်တယ်… “ငါ တကယ် သွားရမလားဟင်” “အင်း သွားလိုက်…ငါနေမကောင်းလို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာလို့” “ကျေးဇူးပဲဟာ..ငါသွားတော့မယ်” “အင်း” ညို ထွက်သွားမှ ရေဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်တယ်…“ရှေး” နှစ်ပေါင်းများစွာ..ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု… “နင်ပြန်တော့မှာဆို…ငါပြန်လိုက်ပို့မယ်” “ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မှာ…” “ဘယ်ပဲပြန်ပြန်…ငါလိုက်ပို့မယ်” “မလိုဘူး” ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ကိုယ့်ပစ္စည်းတချို့ အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်ပြီး လှည့်အထွက်… “ရှေး” ခေါ်သံနဲ့အတူ နီးကပ်လာတဲ့ မျက်နှာ..ထို့နောက် ကျမ နှုတ်ခမ်းပေါ် နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ ကျရောက်လာတယ်… သူ့လက်တွေက ကျမ ခါးကို သိုင်းဖက်လာတဲ့အခါ… “အွင့်” ကျမ တင်ပါးလေးစားပွဲအစွန်းမှာ မှီမိသွားတဲ့အထိ ခပ်ကြမ်းကြမ်း တွန်းဖက်ရင်း နေနေ ကျမနှုတ်ခမ်းကို မွတ်သိပ်စွာနမ်းတယ်.. “ပြတ်” “နင်..ဘာလုပ်…အင့်” သူ့လက်တွေ ကျမခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ရင်း အငမ်းမရထပ်နမ်းတယ်… နှုတ်ခမ်းခြင်း နမ်းနေရင်း သူ့လျှာနွေးနွေးက ကျမ နှုတ်ခမ်းတွေကို ပွတ်သပ်ကျီစယ်ရင်း ကျမပါးစပ်ထဲတိုးဝင်လာတယ်…

ကျမနာမည်ကစုလှိုင် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ပေါ့ ကျမ အမျိုးသားကတော့ ကိုနိုင်အောင်ပါ။ ကျမနှစ်ယောက်စလုံး ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲမှာပဲ အတူတူလုပ်ကြပါတယ်။ လင်မယားနှစ် ယောက်စလုံးက ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေဖြစ်တဲ့အတွက် အိမ် ထောင်သက်တမ်းလေးနှစ်အတွင်းမှာ ကလေးမယူဖြစ်ကြသေး ပါဘူး။ ကိုနိုင်အောင်ကတော့ အသက်၃၄ နှစ်ရှိပြီး ကျမကသူ့ ထက်အသက်လေးနှစ်ငယ်ပါတယ်။

ကျမတို့မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတော့ ငွေကြေးကြွယ်ဝချမ်းသာသော ယောင်္ကျားဖြစ်သူ ကိုနိုင်အောင်ရဲ့မိဘတွေကနယ်မှာခေါ်ထား သော်လည်း ယောင်္ကျားဖြစ်သူကိုယ်တိုင်က လင်မယားနှစ် ယောက် လွပ်လွပ်လပ်လပ်နေလိုတာကြောင့်ရော ကုမ္ပဏီအလုပ်မှမထွက်လိုတာကြောင့်ရော မိဘများကတိုက်ခန်းတခန်းဝယ်ပေးပြီးနေစေခဲ့ပါတယ်။ ယုယုယယနဲ့ချစ်မဝနိုင်တဲ့အချိန်တွေပေါ့ရှင်။ အိမ်ထောင်သက်လေးနှစ်အတွင်းမှာ ကလေးမယူဖြစ်တာကြောင့် ကျမရဲ့ခန္တာကိုယ်ဟာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်မသွားပဲ အပျိုစင်ဘဝတုန်းကအတိုင်း မြင်သူတကာပုရိသ လည်ပြန်ကာလှည့်ကြည့်ရလောက်အောင်ကို သူ့နေရာနဲ့သူ တင်းတင်းရင်းရင်း စွင့်စွင့်ကားကားရှိနေဆဲပါပဲ။ ယောင်္ကျားနဲ့ အလုပ်အတူတူသွား အလုပ်အတူတူပြန်လိုက် ကုမ္ပဏီပိတ်ရက်တွေမှာ လျှောက်လည်ရင်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ လင်မယားဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပါတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ကျမတို့ရဲ့ဘဝလေးကို ဖျက်ဆီးမဲ့အကြောင်းတရား လေပွေငယ်ကဗိန်းမောင်း တိုက်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျမယောင်္ကျားကိုနိုင်အောင့်မှာ ကင်ဆာဆိုတဲ့ရောဂါ ဆိုးကြီးစွဲကပ်နေပြီ။ ကိုနိုင်အောင် ဗိုက်မခံမရပ်နိုင်အောင်အောင့်သောကြောင့် ဆေးခန်းသွားပြရာမှ အဆင့်ဆင့် စစ်ဆေးရင်း ကင်ဆာရောဂါနောက်ဆုံးအဆင့်ဆိုတာသိလိုက်ရပါတယ်။ ကျမမှာတော့မျက်ရည်မဆည်နိုင်အောင် ကြိတ်ငိုကြွေးခဲ့ရပါတယ်။ ကျမတို့နှစ်ယောက်လုံးကုမ္ပဏီမှ ခွင့်ယူလိုက်ရပါတယ်။ ကျမကတော့ကိုနိုင်အောင်ကိုပြုစုပေးဖို့ပေါ့ ကိုနိုင်အောင် ကတော့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခြင်းမရှိပါဘူး သူ့ရဲ့အလုပ်အပေါ် မှာအစွဲအလမ်းကြီးနေတုန်းပါပဲ။ ကျမလဲကိုနိုင်အောင့်ကို အဘက်ဘက်က တာဝန်ကြေအောင် ပြုစုပေးနေခဲ့ပါတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျမရဲ့သွေးသားကလဲ မရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကာမကိုတောင်းဆိုလာပါတော့တယ်။ ကျမသွေးသားက တောင်းဆိုလာတဲ့ကာမဆန္ဒကိုအ တတ်နိုင်ဆုံးသည်းခံဖြေဖျောက်ပြီးနေခဲ့ရပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ ကုမ္ပဏီမှာ ကျမယောင်္ကျားရဲ့အလုပ်နေရာကို အစားထိုးဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ကျမယောင်္ကျားရဲ့မိတ်ဆွေကိုရန်နိုင် လူနာသတင်းမေးဖို့ ရောက်လာပါတယ်။ ကျမယောင်္ကျားကိုနိုင် အောင့်ကိုမေးတော့ ကျမလဲကိုနိုင်အောင်ရှိရာ အခန်းဆီသို့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။ အခန်းထဲရောက်တော့ နှစ်ယောက် သား အားရပါးရစကားတွေပြောကြတယ်။ ကျမယောင်္ကျား ကိုနိုင်အောင်ကိုကြည့်ရတာ ကုမ္ပဏီအလုပ်ကိစ္စ တွေပြောနေရ ရင် လန်းဆန်းပြီးတတ်ကြွနေသလိုပါပဲ။ ကျမလဲအခန်းပြင်ထွက် ခဲ့လိုက်ပါတယ်။ ကိုရန်နိုင်ဆိုတာ ကျမနဲ့သိပ်စိမ်းတဲ့သူတော့မ ဟုတ်ပါဘူး ကျမအိမ်ထောင်မကျခင်က ကျမကိုလက်ထပ်ဖို့ ခွင့်တောင်းဖူးပါတယ်။ ကျမငြင်းလိုက်တော့ သူနောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေ့ည ဒေါ်တင်တင်မေ ခပ်စောစောပင် အိပ်ယာဝင်ခဲ့သည် ။ အစောကြီး အိပ်လို့လားတော့ မသိ ..။ ညသန်းခေါင်ကျော်ကျော်လောက်တွင် တစ်ရေးနိုးလာကာ ၊ မျက်စိကြောင်လျက် ဘယ်လိုမှ ပြန်အိပ်မရတော့..။ အစတွင်တော့ အိပ်ယာထဲမှာပဲ အသာလဲလျောင်းနေသေးတယ်..။ မျက်စေ့ကကြောင်ကာ အိပ်မရတော့ပဲ ဗိုက်ထဲကလည်း ဆာသလိုလို ရှိသောကြောင့် ရေခဲသေတတာထဲတွင်ထည့်ထားသော စားစရာ တစ်ခုခုယူစားရန် စိတ်ကူးပေါ်လာသောသောကြောင့် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်..။ သမီးကြီး ခင်မေကျော် ရာထူးတိုးတက် စီးပွားဖြစ်ထွန်းလာလို့ နေအိမ်တွင် အခန်းများ ပြန်လည် ပြင်ဆင် ဖွဲ့စည်း မွန်းမံထားခဲ့ရာ ၊ တစ်ယောက်အိပ်ခန်း တစ်ခန်းစီ ရရှိထားသည်..။ ဒေါ်တင်တင်မေ၏ အိပ်ခန်းတွင်ဆိုရင် ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာပါ တွဲပြီး လုပ်ပေးထားသည်..။ ဒေါ်တင်တင်မေ၏ အိပ်ခန်းသည် အိမ်အဝင် တံခါးမနှင့် အနီးဆုးံ ဧည့်ခန်း၏ဘေးနားကပ်လျက် ဖြစ်သည်..။ အိပ်ခန်းထဲမှာ ရေချိုးခန်း၊ အိမ်သာပါ တွဲလျက်ပါရှိသောကြောင့် ညဘက်ဆိုလျင် အပြင်သို့ ပြန်မထွက်တတ်..။ ဒီနေ့ညမှာတော့ ဗိုက်ဆာသလိုလို ရှိလာလို့ ထမင်းစားခန်းဘက်သို့ သွားရန် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာမိခြင်း ဖြစ်သည်..။ ဧည့်ခန်းနှင့် ကပ်လျက်နေရာတွင် ရှိနေသည်မို့ အိပ်ခန်းမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဧည့်ခန်းဘက်သို့ တန်းပြီး မြင်နိုင်သည်..။ ခြေလှမ်း လေးငါးလှမ်းမျှ လှမ်းလိုက်လျင် ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ရောက်သွားနိုင်သည်..။ ဧည့်ခန်းမီးများ မှိတ်ထားသော်လည်း ဧည့်ခန်းထဲရှိ ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကတော့ ဖွင့်လျှက်သားရှိနေသည်..။ ရုပ်မြင်သံကြားစက်က ဒေါ်တင်တင်မေဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက်သားရှိနေရာ အမှတ်မထင် လှမ်းကြည့်မိလိုက်သော ဒေါ်တင်တင်မေ ရုပ်မြင်သံကြား ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ ပြကွင်းများကို ကောင်းကောင်းမြင်လိုက်ရသည်..။ ဒေါ်တင်တင်မေ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင် မျက်နှာကြက်တစ်ခုရဲ့ မီးဆိုင်းများကို အနီးကပ်ရိုက်ပြထားသည့် ပြကွင်းထင်ဟပ်နေသည်..။ ရုပ်မြင်သံကြားစက်ရှေ့တွင် ထိုင်ကြည့်နေသော အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ရှိသည်..။ ဒေါ်တင်တင်မေဘက် နောက်ကျောပေးထားသည့်အပြင် ၊ ဧည့်ခန်းမီးကလဲ မှတ်ထားတာမို့ ထင်ထင်ရှားရှားတော့ မမြင်ရ..။ ရုပ်မြင်သံကြားစက်မှ ထွက်လာသော အလင်းရောင်ကြောင့် ပုံပန်းသွင်ပြင်ကိုမူ မြင်နေရသည်..။ ခင်မေကျော်နှင့် ခင်မေသော်တို့ ညီအစ်မဖြစ်ကြောင်း ဒေါ်တင်တင်မေ သိလိုက်သည်..။ “သည်ညီအစ်မနှစ်ယောက် ညကြီးသန်းခေါင် ထပြီး ဗီဒီယိုကြည့်နေကြတာကိုး..အိပ်ရေးပျက်နေကြအုံးမယ်…“ ဒေါ်တင်တင်မေ စိတ်ထဲမှ တွေးမိကာ သမီးနှစ်ယောက်ကို သိပ်ညဉ့်နက်အောင် ဗီဒီယိုမကြည့်ရန် သတိပေးစကားပြောမည်ပြုသည်..။ သို့သော် သူမ၏ပါးစပ်မှ စကားသံ မထွက်မီ ရုပ်မြင်သံကြားစက် ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားလာသည်..။ မျက်နှာကြက် မီးဆိုင်းကို ရိုက်ပြထားရာမှ အောက်ဘက်သို့ ရုပ်ချည်း ကင်မရာက ဆင်းလာသည်..။ မျက်နှာကြက်အောက် ခုတင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်သည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲ ပေါ်လာသည်..။ ထိုပြောင်းလဲ ပေါ်လာသော မြင်းကွင်းကတော့….အိစက်ညက်ညောသော ဖဲမွေ့ရာကြီးပေါ်တွင် ယောက်ျားနှစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ကို အဝတ်မပါ ဗလာကိုယ်လုံးတီးနှင့် အရှက်ကင်းမဲ့စွာ စပ်ယှက်ပျော်ပါးနေကြပုံ မြင်ကွင်းပင်တည်…။ ၂၉ လက်မ ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကြီးမို့ မြင်တွေရတာတွေက ကြည်လင်းရှင်းလင်း ပြတ်သားလွန်းလှသည်..။ အသံလိုင်းကို ပိတ်ထားလို့ အသံမကြားရသော်လည်း မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းရဲ့ ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုကြောင့် ကာမစပ်ယှက်နေရာမှ ပေါ်ထွက်လာနေမည့် အသံဗလံမျိုးစုံ တို့ကို နားထဲတွင် အလိုလိုပင် ကြားယောက်မိသလိုလိုရှိနေသည်..။ စပ်ယှက်ပျော်ပါးနေကြပုံများကလည်း ရက်ရောပက်စက်လွန်းလှသည်..။ ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်မှာ အသားညိုညို ၊ ရုပ်ရည် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ။ လူကောင်ထွားထွား ကပ်ပလီကြီးဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ လူပုံ ခပ်ညက်ညက် ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် ဘိုတစ်ယောက်ဖြစ်သည်..။ အမျိုးသမီးကတော့ ဂျပန်မ သို့မဟုတ် တရုတ်မ ဖြစ်ပုံရကာ နက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်များ ဖားလျားချလျက် နို့အုံထွားထွား ၊ တင်ဆုံကားကား ၊ ပေါင်းတန် တုတ်တုတ်ဖြိုးဖြိုး ၊ တောင့်တင်းစိုပြေသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိလျက် ရုပ်ရည်လည်း အတော်ချောမောသည်..။ လူကောင်ထွားသော်လည်း မျက်နှာလေးကတော့ ငယ်နုသည်..။ အသက်အရွယ်က အလွန်ဆုံး (၁၈)…(၁၉) လောက်သာရှိလိမ့်မည်..။ ငယ်ရွယ်နုပျိုသော ထိုကောင်မလေး အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာ သရုပ်ဆောင် အလိုးခံပြနေပုံများကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်တင်တင်မေမှာ ရင်ထဲ ကတုန်ကရင် ဖြစ်ရွေ့ လာရသည်..။ ယခုဆိုလျင် ဒေါ်တင်တင်မေမှာ အသက်အားဖြင့် (၃၈)နှစ်ခန့် ရှိနေပေပြီ…။ လင်တော်မောင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ကာမ အရသာ အတွေ့နှင့် ကင်းကွာနေခဲ့ရတာကလည်း (၁၀) နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ပင်ရှိသည်.။ သည်ဆယ်နှစ်တာ အချိန်အတောအတွင်း ကာမအရသာကို လိုလားတမ်းတမှုများ မကြာခန ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း သမီးမိန်းခလေး သုံးယောက်မွေးထားရမှုကို ထောက်ထားရွေ့ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်..။ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကာမစိတ်များကို ချုပ်တည်းနိုင်ခဲ့သည်..။ တစ်ချို့ အမျိုးသမီးတွေလို မိမိဖာသာ တစ်ကိုယ်ရေ အာသာဖြေမှုမျိုးကိုပင် မပြုခဲ့ပေ…။ ခင်မေကျော်နှင့် ခင်မေသော် တို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေကာ ကောင်းကောင်းစားကောင်းကောင်းနေလာနိုင်ခဲ့သည့်နောက်ပိုင်း ကာလများတွင် ဒေါ်တင်တင်မေမှာ မိသားစု နေရေးစားရေးအတွက် ယခင်နွမ်းပါးစဉ်ကလောက် ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပဲ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်သောကြောင့် အိပ်ပျော်စားဝင်နှင့် ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး သွေးသားတို့သည်လည်း အားပြည့် ဆူဖြိုးနေခဲ့သည်.။ ကျန်းမာရေးကောင်းသော အသက်သုံးဆယ်ကျော် လေးဆယ်အတွင်း အမျိုးသမီးတို့ ထုံးစံ ၊ သွေးသားဆူဖြိုး သန်စွမ်းမှုနှင့် အတူ ကာမစိတ် အာသီသများကလည်း တိုးတက်ပြင်းထန်လာခဲ့သည်..။ ဒါပေမဲ့လဲ အရွယ်ရောက်နေပြီးဖြစ်သော သမီးများကို ထောက်ထားကာ မိမိ၏ ရမက်လိုအင်များကို ချိုးနှိမ်ပြီး သိုသိပ်စွာ နဲ့ နေထိုင်လာခဲ့သည်..။ ကာမစိတ်ကို လှုံှု့ဆော်နိုင်သော အကြောင်းအရာများ ( ဥပမာ ချစ်ခန်းကြိုက်ခန်းများကို အသားပေးရေးသားထားသည့် စာအုပ်များဖတ်ရှုခြင်း ၊ ကာမမှုနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းများကို စဉ်းစားခြင်း ) မလုပ်မိ ၊ မပြုမိအောင်လည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ရှားနေခဲ့သည်..။ ဟော …သည်နေ့ညတွင်တော့ ဘယ်လိုမှ မထင်မှတ်ပါပဲနှင့် ရက်ရော ပက်စက်လှသည့် ကာမစပ်ယှက်ပျော်ပါးမှု များ ပြက်ပြက်ထင်ထင် ပါဝင်သော အပြာဗီဒီယိုကားကို ကြည့်မိလျက်သား ဖြစ်ခဲ့ပြီ..။

(Cuckold) ကပ်ကိုး ဇာတ်လမ်းလေးပါ။

အခု ကျနော်နဲ့ ကျနော့်မိန်းမက တစ်နေရာစီမှာလေ။ ခွဲရခါစတုန်းကတော့ အောကားတွေကြည့်၊ 18+ စာအုပ်တွေဖတ်၊ ဓါတ်ပုံတွေကြည့်ပြီး ဂွေးလှိမ့်တာပေါ့ဗျာ။ အခုတော့ အဲ့ဒါတွေကို စိတ်မပါတော့ဘဲ မိန်းမရယ်၊ ကျနော်ရယ်၊ နောက်ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရယ်ပါတဲ့ cuckold ဇာတ်လမ်းတွေကိုပဲ စိတ်လာနေတယ်။ ၃ ယောက် အတူလုပ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကိုပဲ ပုံဖော်နေမိတယ်။ အဲ့ဒါကပိုပြီး စိတ်တက်ကြွလာတယ်။ အဲ့ဒါကလည်း ကျနော့် အားနည်းချက်တွေကြောင့်လည်း ပါတယ်။ အဲဒါတွေကိုတော့ နောက်မှ ဆက်ရေးတော့မယ်ဗျာ။

မနေ့ညက မိန်းမနဲ့ sex chat တယ်။ Chat လုပ်နေရင်းနဲ့ အဲဒီလို မိန်းမရယ်၊ ကျနော်ရယ်၊ နောက်ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရယ်ပါတဲ့ cuckold ဇာတ်လမ်းကို ပြောချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ မိန်းမကို ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ခု ပြောပြမယ်၊ အဲ့ဒီအတိုင်းခံစားပြီး ချက်ရအောင်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအတိုင်း အပြင်မှာတကယ်ကြုံနေတယ်လို့ သဘောထားလို့။ သူကတော့ ဘာအကြာင်းပြောမယ် မသိဘူးလေ။

ပြောမည့်ကျနော်က ဇာတ်လမ်းကို စဉ်းစားနေရင်း ဇာတ်လမ်းကို ဆင်နေရင်း ရင်တွေတလှပ်လှပ်နဲ့ ခံစားမှုတွေ ပိုပြင်းလာတယ်။ သူနဲ့ချက်နေရင်း လျော့လျော့သွားတဲ့ ညီလေးတောင် မာလာတာ အရမ်းပဲ။

(ဟူးးး)

မျက်စိကိုစုံမှိတ်လည်း အိပ်လို့မပျော်တာမို့ လေပူတွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။ အရင်ကဆို အမေ့ကိုဖက်ပြီး အိပ်နေကြ ဖြစ်သည်။ အခုလို တစ်ယောက်ထဲ မအိပ်ခဲ့ဖူးတာမို့ ဘယ်ပြောင်းညာပြောင်းနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။

တကယ်တော့ နုကို အခုလိုဖြစ်အောင် လုပ်တဲ့သူက ဦးမြင့်အောင်ဆိုတဲ့ လူကြီးဖြစ်သည်။ နုတို့သားအမိ ကမ္ဘာထဲကို တိုးဝင်လာတဲ့ သူ့အပြစ် ဖြစ်သည်။ နု နာမည်က နုနုသွယ် ပါ။ မေမေ့နာမည်က ဒေါ်ခင်လေးသွယ်၊ ဖေဖေက ဦးလှထွန်း။ ကံမကောင်းအကြောင်းမလှတော့ နု ခြောက်တန်းတက်တဲ့ နှစ်မှာဘဲ ဖေဖေတစ်ယောက် သူချစ်တဲ့ မေမေနဲ့ နုကို ထားလို့ တမလွန်ကို ခရီးထွက်သွားခဲ့သည်။ ဖေဖေ မရှိတော့ပေမယ့် မေမေနဲ့ နုတို့ သားအမိ လောကကြီးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဖေဖေရှိကတည်းက မေမေက ရပ်ကွက်ထဲမှာ အိမ်အရောင်းအဝယ် အငှားကအစ ငွေတိုးပေးတာလေးတွေပါ လုပ်နေတာမို့ ဖေဖေမရှိပေမယ့် အခြေအနေမပျက် ရပ်တည်နိုင်ကြလေသည်။ ဒီနေရာမှာ မေမေနဲ့ နုက သားအမိသာ ပြောတာ ရုပ်ရည်က တခြားစီ။ မေမေက အညာသူမို့ အသားညိုတယ်၊ အရပ်အမောင်းက ငါးပေနှစ်လက်မမို့ မပုမမြင့်ပေမယ့် ရင်သားငယ်သလို တင်ကလည်း မထွားဘူး။ ပြောရရင် မိန်းမတစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ အနေအထားထက်တောင်မှ လျော့နေသေးသည်။ မျက်နှာလေးကတော့ မျက်ခုံးမျက်လုံးလှသလို နှုတ်ခမ်းလေးက လေးကိုင်းလေးလိုမို့ လှတစ်မျက်နှာလို့ ပြောရမလိုဘဲ။

“ကောက်ကြီးရေ …ကောက်ကြီး´´ “အော်…ရေချိုးနေတာပဲ´´ “အော် မင်းကငါခေါ်တာမထူးဘဲဘာလုပ်နေတာလဲ´´ “ဟေ့ရောင် မင်းဂွင်းထုနေတာလား´´ ကျနော်လည်းစိတ်တို၍အော်ပြောလိုက်ရင်းရေချိုးခန်းရှေ့မှာ ထိုင်စောင့်နေသည်။တံခါးဖွင့်သံကြားသောအခါ ကျနော်မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဗျာ……အန်တီမေ´´ “ငါ့သားဘာတွေအော်နေတာလဲ´´ ကျနော်ချက်ချင်းမဖြေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးများပြူး၍ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသည်။ကျနော့်ရှေ့တွင်ရပ်နေသောသူမှာတခြားသူမဟုတ်။ကျနော့်သူငယ်ချင်းကောက်ကြီး၏အမေအန်တီမေဖြစ်သည်။အန်တီမေ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရင်လျားထားသော ထဘီပါးပါးတစ်ကွင်းသာပါရှိသည်။ကိုယ်လုံးမှာရေစိုနေ၍ ထဘီနှင့်အသားမှာကပ်နေသည်။ဆံပင်ပေါ်မှရေစက်ကလေးများကကလည်း ဖြူဖွေးမို့မောက်သော နို့အုံကြီးနှစ်ခုကြားသို့ တစ်စက်စက်စီးနေသည်မှာ ဆယ်ကျော်သက်ပိုးထခါစအရွယ်မပြောနှင့် မြင်သူတကာပင် စိတ်ထိန်း၍ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ထဘီခြားမှထိုးထွက်နေသောနို့သီးခေါင်းလေးများမှာလည်း မြင်သူတကာစို့ချင်အောင် စူထွင်နေသည်။ကျနော်လည်း အန်တီမေ့မျက်နှာကိုမမြင်တော့ဘဲ နို့အုံဖွေးဖွေးလေးနှင့် စူထွက်နေသောနို့သီးခေါင်းလေးများကိုသာစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ “ဟဲ႕ ခေလး…´´ “အန်တီမေးနေတယ်လေ´´ “ဟိုဟာ…ကောက်ကြီးမရှိဘူးလားအန်တီ´´ “သူ့ဆရာဆီသွားတာလေ ငါ့ါသားပါမသွားဘူးလား´´ “ခဏစောင့်နေ ပြန်လာတော့မှာ´´ “ဟုတ် အန်တီမေ´´ ပြောရင်းဆိုရင်း အန်တီ်လှည့်ထွက်သွားသည်။ကျနော်လည်း အန်တီမေလမ်းလျှောက်နေသည်ကိုငေးကြည့်နေခဲ့မိသသည်။အန်တီမေ၏ဖင်ကြီးမှာစူကောက်နေသည်။ရေဆိုနေသောကြောင့် ဖင်အောက်မှအရစ်ကြီးများမှာလည်း ထင်ရှားနေသည်။ဖင်ကြီးမှာလည်းအလွန်ကြီးသောကြောင့် ဖင်ကြားထဲသို့ ထဘီညက်နေသည်။ကျနော် စိတ်ထဲတွင် ပြေး၍ စောင့်လိုးူနေမိသည်။

…………®®……………®®……………………………………

အန်တီမေတို့အိမ်သည် ကျနော် ဝင်ထွက်သွားလာနေသောအိမ်ဖြစ်သည်။ကောက်ကြီးဆီကို လာချင်၍မဟုတ်။သူ့အမေ အန်တီမေ်၏ ဖင်စူစူကြီးကိုလာကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။လီးတောင်လာလျှင် အန်တီမေ၏ဖင်ကြီးကို ဖုန်းဖြင့်ဓာတ်ပုံရိုက်၍ အိမ်သာထဲတွံင် ကြည့်ပြီူဂွင်းထုလေ့ရှိသည်။အန်တီမေလည်းကျနော့်ကို သတိထားမိနေသည်။ကျနော်ဧည့်ခန်းမှာထိုင်နေတုန်း လှေခါးပေါ်မှအန်တီမေဆင်းလာသည်။အန်တီမေသည်လူအိုသော်လည်း စိတ်မအိုသေးသူဖြစ်သည်။အဝတ် ဝတ်လျှင် စမတ်ကျကျချက်ချက်ကပ်ကပ်ဝတ်တတ်သည်။အစိမ်းရောင်ရေညှိအကွက်များပါရှိသော ခပ်ပါးပါးအကျီ င်္ကိုဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် အောက်မှအနီရောင်ဘော်လီကို ထင်းထင်းကြီးမြင်နေရသည်။ထဘီမှာလည်း အစိမ်းနုရောင်ထဘီအအိသားကို ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် ကောက်ချိတ်နေသောဖင်ကြီးမှာ နုအိ၍ရမ်းခါနေသည်။အသားအရေမှာလည်းဝင်းဝါပြီး အရပ်ခပ်မြင့်မြင့်နှင့် ဖွံ့ဖြိုးသောကိုယ်လုံးကြီးကို ပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်သည်။လှေကားအောက်ခြေသို့ရောက်သောအခါဒေါ့က်ဖိနပ်ကို ကုန်း၍စီးလိုက်သည်။နို့အုံကြီးများမှာအောက်သို့တွဲံကြလာသည်။နို့အုံကြီးကြားထဲသို့ကျနော့်လီးနှင့်သာပြေး၍ထိုးချင်မိသည်။ဖွထားသောဆံပင်ကောက်ကောက်များကိုလည်း ကျနော့်လီးတံနှင့် အယားပြေပွတ်နေချင်မိသည်။ ………………®®…………………®®……………………

အားလုံးပဲ ပျော်ရွင်နိုင်မဲ့ နေ့လေးဖြစ်ပါစေလို့ ခင် ဆန္ဒပြုပါတယ်။ နာမည်ကတော့ ခင်ဖုန်းရွှေပါ ညီအမနှစ်ယောက်ပဲရှိပါတယ်။ ခင်နဲ့ မမ တင်ဖုန်းရွှေပေါ့…။ ဖေဖေကတော့မရှိတော့ဘူး ။ မေမေကတော့ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ပဲ မမတင်တို့ မိသားစုနဲ့အတူနေတယ်။ ခင်လဲ အိမ်ထောင်နဲ့ပါ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မရှိတော့ဘူး။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ… ခစ်.ခစ်..အခုလောလောဆယ်တော့ အပျိုကြီးပြန်လုပ်နေတယ်လို့..ပြောရမလား..ဟင်..ဟင်။ ခင့်ရဲ့ အမအကြီး ခင့်စီဖုန်းဆက်လာပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ ရန်ကုန်ကို ကုမ္မဏီကိစ္စ အစည်းအဝေး တခုသွားစရာ ရှိတဲ့ ခင့် ကို ရန်ကုန်မှာကျောင်းတက်နေတဲ့ တူတော်မောင် သူ့သားစီ အိမ်ကနေ ပစ္စည်းလေးတချို့ ထည့်ပေးလိုက်ချုင်လို့တဲ့ ။ပြီးတော့ အိမ်တလုံးထဲမှာ သူ့သားတယောက်ထဲ ဘယ်လိုနေထိုင် စားသောက်နေတယ်ဆိုတာကိုလဲ သိချင်လို့ ခင့်ကိုကုမ္မဏီကစီစဉ်ပေးတဲ့ ဟိုတယ်မှာမနေပဲ သူ့သားနဲ့ အတူ တပတ်လောက်သွားနေပေးဖို့ ပြောလာတယ်။ အိမ်ကိုလွမ်းနာကျလို့ အိမ်ကိုလဲ အတော်လွမ်းနေပါတတဲ့…ဒါနဲ့ ခရီးမထွတ်ခင် မမတင်အိမ်ရှိရာကို အရင်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ အိမ်လုပ်စားစရာတွေ အကြော်အလှော်တွေ အိကျင်္ီအဝတ်အစားတချို့ ထည့်ထားတဲ့ အိတ်တလုံး ကို ခင်နဲ့ လူကြုံထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သားက ကျောင်းကိစ္စတွေ သူ့အားကစားကိစ္စတွေနဲ့ အခုတလော အိမ်သိပ်မကပ်နိုင်ဘူးဖြစ်နေတယ်တဲ့ …ဒါကြောင်တင် သူ့ တိုက်ခန်းသွားရင် သား ၀သန်နဲ့မတွေ့မှာစိုးလို့ ဆိုပြီး သားရဲ့ အိမ်ခန်းသော့တချောင်းကိုပါ တခါထဲထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ပစ္စည်းတွေတင်ပြီး ခင်လဲ ခရီးစထွက်ခဲ့ပါတယ်။

စုမွန်တစ်ယောက်မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်ကြည့်ပြီး တော်တော်စိတ်ပျက်သွားသည် ။ ဒီနေ့ ရေကူးကန်မှာ ရေသွားကူးမလို့ ဒီဝတ်စုံနဲ့ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်မှန်းသိနေသည် ။ သူမရဲ့အဖုတ်မွေးတွေက ရေကူးဝတ်စုံအပေါ်ကပင်ကြည့်မြင်နေရသည် ။ ဒါတောင်ရေမစိုသေး…ရေစိုသွားလျှင် ပကတိအတိုင်း လှစ်ပြသလိုဖြစ်နေမည် ။ ရေကူးဝတ်စုံအရောင်ကိုက နုလွန်းနေ၍ဖြစ်သည်။ အဖုတ်အမွေးကိုရိတ်လိုက်လျှင်တော့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည် ။ ခက်နေတာက သူမအဖုတ်မွေးကိုရိတ်မို့ သူ့မှာဘာ ကိရိယာမှရှိမနေခြင်းပါ ။ ရုတ်တရက် သူမရဲ့အစ်ကိုကျော်ခိုင် ရိတ်ရိတ်နေတဲ့ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓါးကို သတိရမိသည် ။ သူမရဲ့အစ်ကိုကျော်ခိုင်က သူမထက်နှစ်နှစ်ကြီးသည် ။ စုမွန်က အခု ၁၅နှစ်ဆိုတော့ အစ်ကိုကျော်ခိုင်က ၁၇နှစ်ပေါ့ ။ စုမွန်နှင့်ကျော်ခိုင်တို့အခန်းနှစ်ခုကြားမှာ သူတို့နှစ်ဦးဘုံသုံးနေရတဲ့ ရေချိုးခန်းရှိပါတယ် ။ သူတို့နှစ်ဦးအခန်းကနေ ရေချိုးခန်းဝင်ဖို့ တံခါးတစ်ချပ်ဆီ ရှိပါတယ် ။ စုခိုင်အပြင်ထွက်ပြီး သူမအစ်ကိုရှိမရှိသေချာ ကြည့်လိုက်သည် ။ သေချာပြီ ဒီအချိန်ဆို အစ်ကိုကျော်ခိုင်က ဂိမ်းဆိုင်မှာ ဂိမ်းကစားနေကျဆိုတော့ ဂိမ်းဆိုင်သွားနေမှာပေါ့ ။

စုမွန်တစ်ယောက် ရေချိုးခန်းထဲဝင်လိုက်ပြီး သူမအစ်ကိုအခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည် ။ ကျော်ခိုင့်ရဲ့ ဂယ်လက်တီ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓါးနှင့်အမွေးရိတ်ဆပ်ပြာကိုယူပြီး အဝတ်အစားတွေချွတ်လိုက်သည် ။ အဖုတ်မွေးတွေကို သေချာကြည့်ရှုနေမိသည် ။ အမဲရောင်အမွေးပါးပါးလေးတွေက အပျိုစင်အဖုတ်လေးကို လွမ်းခြုံထားလေ၏ ။ စုမွန်က မိန်းမချောလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရင်သားဆိုဒ်က ၃၄ ဖြစ်ပြီး

ထွန်းလွင်ရဲ့ စကားကတော့ ပြတ်သည်။ သူ့ညီမအရင်း နောက်မီးလင်းသည့်ကိစ္စကို သာမန်ကိစ္စလောက်ပဲဟု သတ်မှတ်ကာ၊ သူလည်း သူ့လမ်းသူသွား၊ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားဆိုသလို၊ လည်သူစားတမ်း အဘိဓာန်ကို လက်ကိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ မောင်မောင်ကသာ သူခိုးလူမိကိန်းဆိုက်နေသူမို့ လန့်တော့ ခပ်လန့်လန့်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်းအစ်မကောရှိလား”

“ရှိတယ်။ အခုလေးတင် ရေချိုးပြီး အိမ်ပေါ်တက်သွားတာ။ ဘာဖြစ်လို့မှန်း မသိဘူးဗျာ ..။ ကျွန်တော့်ကို နှာကစ်နေတယ်။ မျက်နှာကြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ စကားသိပ်မပြောဘူးဗျ ..။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း အသာလစ်ထွက်ခဲ့တာ”

“ဒီလိုဆိုအတော်ဘဲ အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိဘူး မဟုတ်လား”

“အင်း ဟုတ်တယ်။ ဦးလေးက ရုံးသွား၊ ဒေါ်လေးကလည်း ဈေးဆိုင်သွားဆိုတော့ အိမ်မှာ အစ်မတစ်ယောက်ထဲ ကျန်ရစ်ပြီး ဒါနဲ့ ခင်ဗျားဘာပြုလို့”

“အင်း ဒါငါ့ကိစ္စ။ ငါ အေးအေးနဲ့ တွေ့စရာ စကားပြောစရာလေးတွေ ရှိလို့”

“ဟိ ဟိ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်မြင့်ကိစ္စ”

“ထပ်သရီးသွားစမ်းပါ။ သူများကိစ္စထဲ ငါဝင်မရှုပ်ဘူးစိတ်ချ …။ အဲ ငါ့ကိစ္စလည်း ဘယ်သူမှ ဝင်မရှုပ်နဲ့။ ဝင်ရှုပ်တာ မကြိုက်ဘူး။ မိုးမီးလောင်ပြီသာမှတ်”

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်က ဤရွာ ဤကျောင်းကို စာသင်ပေးခဲ့သည့် မြို့ကြီးသူ ဆရာမကြီးဒေါ်နုနုထွေး ယခု ဤရွာကို အလည်လာသဖြင့် တပည့်အဟောင်းတွေ တပြုံးပြုံး တရွှင်ရွှင် သွားကန်တော့ကြပါသည်။ သို့သော် ထိုအထဲ၌ တပည့်ဟောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် အောင်သိန်းက တော့ မပါဝင်ချေ။

“ဟေ့ အောင်သိန်း ။ ဆရာမကြီး ဒေါ်ထွေးထွေး အလည်လာသကွ။ ငါတို့သွားကန်တော့မလို့။ မင်းရော မလိုက်သေးဘူးလား။”

ထိုသို့ သူငယ်ချင်းတွေက မေးသည့်အခါတိုင်း

“အေး… နောက်နေ့မှသွားမယ်ကွာ”

ဟူ၍ အောင်သိန်းက ဖြေပါသည်။ သို့သော် သူသည် ဆရာမကြီးကို သွားကန်တော့ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါ။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ သူ့၌ ဆရာမကြီးကို နာကျည်းစရာ ရှိနေ၍ပါလော။ မဟုတ်ပါ။

—————————————

အတိတ်ကိုဆောင်ရမည်ဆိုသော် အောင်သိန်းသည် ဆယ်တန်း ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသား။ ကျောင်းစာ တွင် စိတ်မပါ။ ရွာထဲက အရပ်သားတွေနှင့် ဘောလုံးကန်သည်။ ရွာပတ်ဝန်းကျင် ဇာတ်ပွဲ အငြိမ့်ပွဲ မှန်သမျှ ညလုံးပေါက် သွားကြည့်သည်။ စင်စစ် သူသည် ကျောင်းသားတစ်ပိုင်း အရပ်သား လူပျိုပေါက်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ချေသည်။ ပြီးတော့ ဒီတစ်နှစ်လည်း စာမေးပွဲကျဦးမည်ဟု အများက သတ်မှတ်ထားသည့် အကောင်။