ပြီးအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ကိုကို
အော်.. ဘာလိုလိုနဲ့ မနက်ဖြန်ဆိုရင် မောင်တောင် ခွင့်ရက်စေ့လို့ တောင်ကြီး ပြန်ရတော့မှာပဲ။ မောင်က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ကျွန်မလည်း ဝန်းထမ်းဆိုတော့ တာဝန်ကျတဲ့နေရာက မတူတော့ ခွဲနေရတာပေါ့။ မောင်က တောင်ကြီးမှာ တာဝန်ကျတယ် ကျွန်မက နေပြည်တော်မှာ။ “မိန်းမရေ မိုးလည်းချုပ်ပြီ အိပ်ယာထဲဝင်ကြစို့ကွာ နှုတ်ဆက်ပွဲလေး ကျင်းပရအောင်” “ဟွန့် အစောကြီးရှိသေးတာကို” ကျွန်မလည်း မျက်စောင်းလေး ချိတ်ပြီး မူနွဲ့နွဲ့ပြောလိုက်တယ်။ မောင်ပြန်ရောက်ကတည်းက နေတိုင်းလိုလို နေဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ သိပ်ပြီးအားရတယ် မရှိဘူး။ “လာပါ မိန်းမရာ” “အင်းပါ သွားမယ်လေ” နှစ်ယောက်အတူတူ ဖက်လို့ အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ အခန်းထဲ ရောက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မောင်က လူကို အတင်းဖက်ပြီး နမ်းပါတော့တယ်။ မောင်က နှုတ်ခမ်းလေးတွေ စုတ်ပေးရင်း နို့ကို ကိုင်နေတယ်။ “ပြွတ်..ပြွတ်..ပြွတ် ..အင်္ကျီတွေချွတ်လိုက် မိန်းမရာ” ကျွန်မလည်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘူးလေ။ ချက်ခြင်း ချွတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ မောင်ကတော့ နို့တွေစို့ပေးနေတယ်။ “ယားတယ် မောင်ရယ်” မောင့်လက်ကတော့ ပိပိလေးကို အုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ မောင်က လုပ်ရင် ငြင်ငြင်သာသာပဲ လုပ်တတ်လေ့ရှိတယ်။ “မောင် ထည့်တော့မယ်နော်” “အင်း” ကျွန်မလည်း မျက်စိလေးမှေးရင် မှိန်းနေတာပေါ့။ မောင်က ထည့်ပြီးတယ်ဆိုရင်ပဲ ဆောင့်ပါတော့တယ်။ ဆောင့်တယ်ဆိုပေမယ့်လည်း အသံတောင် သိပ်မထွက်ပါ။ “မောင်ရယ်” “မိန်းမရေ မောင်ပြီးချင်နေပြီကွာ” “ဟင့်တွေ့လား သူများတောင် မစောင့်ဘူး ပြီးပြီ” မောင်က ပြီးသွားပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ မပြီးပဲ ကျန်ခဲ့ရတာပေါ့ ဒါမျိုးတွေက ဖြစ်နေကျပါပဲ။ မနက်ရောက်တော့ မောင်အတွက် အထုတ်အပိုးတွေပြင်ပေးပြီး နားနေလိုက်ပါတယ်။ “မိန်းမ မောင်သွားမယ်နော် တာ့တာ” “အင်းပါ ကားကို ဂရုစိုက်မောင်းနော်” မောင့်ကို ခြံတံခါးဖွင့်ပေးရင် မောင့်ကား ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ၆လလောက်ကြာတော့ ရန်ကုန်က သူငယ်ချင်းမတစ်ယောက် ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူ့ယောက်ျား နေပြည်တော်ကို တာဝန်နဲ့ပြောင်းတာမို့ လိုက်ပို့တာတဲ့။ ဒါနဲ့ အိမ်လာပြီး ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်လိုက်တယ်။