Love

သမီးအမည်က ဆုမြတ်ပါ။ ရန်ကင်း မိုးကောင်းကွန်ဒိုနားမှာ နေပါတယ်။ သမီးက တစ်ဦးတည်းသော သမီးပါ။ ဒါကြောင့်မို့ သမီးက သူငယ်ချင်းတွေကို အင်မတန်ခင်ပြီး စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပေါင်းပါတယ်။ သမီးရဲ့ အပျိစင်ဘဝဟာလဲ သူငယ်ချင်းကို ခင်မိလို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါ။ သမီးအသက် ၁၄ နှစ်ပြည့်ချိန်မှာတော့ သမီးရဲ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ဟာ ၈တန်းကျောင်းသူနဲ့ မလိုက်အောင် ဖွံ့ထားလာခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းကကောင်လေးတွေ သမီးရဲ့ ကိုယ်လုံကိုယ်ပေါက်အကြောင်း လိုက်လိုက်စကြလို့ ငိုရတာလဲ အမောပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ကျောင်းတောင် မသွားချင်ပါဘူး။ အတန်းထဲမှာ ဆရာမက စာထဆိုခိုင်းတဲ့ အချိန်ဟာ သမီးအတွက် ငရဲပါပဲ။ နောက်ကကောင်လေးတွေက ကျမရဲ့ ဖင်လေးကို စားမတတ်ဝါးမတတ် ကြည့်ကြတဲ့သူက တမျိုး၊ သားရေကွင်းနဲ့ လှမ်းပြစ်တဲ့ သူကတမျိုးနဲ့ စာတောင် ကောင်းကောင်း မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ဆရာမ ရိပ်မိသွားပြီး ဝင်တားမှသာ သက်သာရာ ရသွားတာပါ။ တစ်နေ့တော့ သမီးတို့ဘေးခြံကို လူသစ်တွေ ပြောင်းလာကြပါတယ်။ သမီးနဲ့ ရွယ်တူ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပါလာတာမြင်လို့ အရမ်းကို ပျော်သွားခဲ့မိတယ်လေ။ သမီးက အဖေါ်မင်တတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဒယ်ဒီနဲ့ မာမီ အလုပ်သွားရင် သမီးကျောင်းဆင်းလို့ အိမ်ရောက်တာနဲ့ အိမ်ကအဒေါ်ကြီးနဲ့ သမီးနဲ့ ၂ယောက်ပဲ အိမ်မှာရှိတာ။ အခုတော့ အဖေါ်ရပြီလို တွေးပြီပျော်နေတာပေါ့။ နောက်နေ့ ကျောင်းရောက်တော့ ဆရာမက ကျောင်းသူအသစ်နဲ့ တစ်တန်းလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးပြီး သမီးရဲ့ ခုံမှာ နေရာချပေးထားလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကစလို့ သမီးတို့နှစ်ယောက် စကားတွေ ရေပက်မဝင်အောင် ပြောရင်းနဲ့ပဲ ခင်မင်သွားကြပါတော့တယ်။ သူ့နာမည်က မီးမီးနိုင်တဲ့ ဒါပေမယ့် မီးမီးလို့ပဲ ခေါ်ကြပါတယ်။ သူ့အဖေက နယ်မကြာခဏ ထွက်ရကြောင်း သူ့အမေဆရာဝန်မကြီးက ဆေးရုံနဲ့ ဆေးခန်းတွေမှာပဲ အချိန်ကုန်တတ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် သိလိုက်ရပါတယ်။ ကျောင်းဆင်းတော့ သမီးက ကျောင်းကားရှိရာကို လျှောက်မလို့ ခြေလှမ်းလိုက်တုန်းမှာဘဲ မီးမီးက သမီးကို လှမ်းဆွဲရင်း “ဆုမြတ် ဘယ်လဲ.. ဖေဖေ လာကြိုမှာ မီးမီးနဲ့ အတူတူပြန်လေ… အိမ်ချင်းကပ်ရပ်ပဲဟာ” လို့ပြောနေတုန်း မီးမီးတို့ကားလေး အနားရောက်လာပါတယ်။ ကားပေါ်ရောက်တော့ မီးမီးအဖေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတော့ “အေး… သမီးတို့ ညီအမတွေလို ရင်းရင်းနှီးနှီးနေကြတဲ့” ဒီလိုနဲ့ ပထမ အစမ်းစာမေးပွဲတွေပြီးလို့ ကျောင်းပိတ်ထားတုန်း မီးမီးက ရေကူးသင်ဖို့ အဖေါ်လာစပ်ပါတယ်။

ကျွန်မနာမည် ငုဝါပါ ရန်ကုန်မှာ ကွန်ပြူတာသင်တန်း လာတတ်တာပါ။ ဇာတိကနယ်မြို့လေး တစ်မြို့မှာပေါ့။ ရန်ကုန်မှာကတော့ ငုဝါရဲ့ ဦးလေးတော်တဲ့ ဦးဝင်းအိမ်မှာပဲနေပြီးတော့ သင်တန်းတက် ပါတယ်။ ရန်ကုန်ရောက်စကတော့ ဘာမှမသိသေးဘူးပေါ့ရှင်။ အသက်က ၁၈နှစ်ပြည့်ပြီးတာ ၄လလောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တော့ စာရင်းကိုင်နဲ့ ကွန်ပြူတာသင်တန်း လာတတ်တာပေါ့ရှင်။ ဦးဝင်းအိမ်မှာ နေရတာက နေရေး၊ စားရေး အစစအရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖေကလည်း ဦးဝင်းဆီမှာ သေချာအပ်သွားတာလေ။ ဦးဝင်းတို့ လင်မယားကလည်း ငုဝါကို ဂရုစိုက်ပါတယ်။ အိမ်မှာက ဦးဝင်းရယ်၊ ဦးဝင်းဇနီး၊ သူ့သား မောင်လေး ခင်ဇော်ရယ်ပဲရှိပါတယ်။ မောင်လေးက ခုမှ ၈တန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ငုဝါက သူ့ကို ညညဆို စာသင်ပြရတာပေါ့။ ဦးဝင်းတို့က တစ်ခန်းအိပ်ပါတယ်။ ငုဝါကတစ်ခန်း မောင်လေးခင်ဇော်က တစ်ခန်းပေါ့။ တစ်ညပေါ့ရှင် ငုဝါ ညဖက် အပေါ့အပါးသွားချင်တာနဲ့ အိမ်နောက်ဖေးဖက်ကို ထွက်အလာမှာပေါ့ ဦးမောင်တို့ အခန်းကနေ အသံတွေကြားနေရတယ်။ ငုဝါလည်း အပျိုလေးပဲလေ ဘာအသံလည်းဆိုတာ သိတာပေါ့။ တစ်ခါမှလည်း မကြုံဖူးလို့ တံခါးလေးကလည်း စေ့ထားရုံပဲဆိုတော့ အသာလေး ချောင်းကြည့်မိတာပေါ့။ အားပါးပါး..ရင်ခုန်စရာကောင်းလိုက်တာရှင်။ ဦးလေးက ကုတင်ပေါ်ထိုင်နေပြီးတော့ အန်တီ‌လေးက ဦးလေးရဲ့ ဟိုအတံကြီးကို လက်နဲ့ပွတ်ပေးနေတာ။ ဦးဝင်း အရမ်းကောင်းနေတယ်ထင်တယ် တအားအားနဲ့။ ပြီးတော့ အန်တီလေးက ဦးဝင်းရဲ့ ထွားကြိုင်းလှတဲ့ လီးကြီးကို စုပ်ပေးနေတယ်လေ။ ဦးဝင်းဟာကြီးက အကြီးကြီးပဲရှင်။ ငုဝါတော့ ဒီလောက်ကြီးတာမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ ယောက်ျားတွေရဲ့ဟာကို တွေ့ရတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ မီးကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဦးဝင်းနဲ့ အန်တီလေးနဲ့က တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ထပ်လိုက်ကြတယ်လေ။ အဝတ်အစားဆိုလို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်ထည်မှ မရှိတော့ပါဘူး။ နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်လုံးတီးချည်းပဲ။ ဦးဝင်းဟာကြီးဟ ငေါက်ခနဲထောင်နေတာပဲ ပြန်ကိုမကျဘူး အသည်းယားလိုက်တာရှင်။

နေ့လည် ၁၂ကျော်တာနဲ့ မနု လက်ဖက်သုပ်ဆိုင်လေး စဖွင့်ပါပြီ။ သဘောကောင်း မနောကောင်း လက်ဖွာတတ်သူမို့ ညနေ ၆နာရီလောက်ဆို လက်ဖက်သုပ် မုန်လာချဉ်သုပ် မက်မန်းသီးသုပ် အကုန် ကုန်တာပဲ။ အသက်၃ဝကျော်ပေမယ့် မျက်နှာသွယ်သွယ် ပုခုံးကျယ်ကျယ် ရင်သားထွားထွား ခါးသေးကျဉ်းလေးအောက်က ဝိုင်းစက်ကော့ထွက်နေတဲ့ တင်သားကြီးများက ပုရိသအပေါင်းကို ဖမ်းစားထားဆဲ။ နာမည်အရင်းက နုနုထွေးပါ။ အပျိုမဟုတ် လင်ဖြစ်သူ စိုးပိုင်က ဆိုင်ကယ်တက္ကစီဆွဲကာ အခြားကျပန်းအလုပ်လည်း လုပ်ကိုင်သည်။ စိုးပိုင်က မနုထက် ၂နှစ်ကြီးကာ အသားဖြူဖြူ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အသောက်အစား အနည်းငယ်ရှိသည်။ ကလေး မရှိသဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက် လှူနိုင်တန်းနိုင် ချောင်ချောင်လည်လည် ရှိကြသည်။ “မနု … သမီးတို့ဖို့ မုန်လာချဉ်စပ်စပ်လေး တစ်ပွဲ … လက်ဖက်သုပ်က အမေထမင်းနဲ့စားဖို့ ငရုပ်သီးလျှော့ပေး ” ”ဟော နီလာတို့ … အေး သမီး ထိုင်ဦး … မနု ခုသုပ်ပေးမယ်” ”ဟေ့ မိနု … ငါ့ဖို့လည်း ဂျင်းသုပ် လုပ်ဟာ … ဆိုင်သွားမလို့” နီလာနဲ့ သီတာတို့ ထိုင်ရင်း နောက်မှ အရက်နံ့ချွေးနံ့ များရသဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့မိကြသည်။ ဟုတ်သည် ရပ်ကွက် အရှေ့ပိုင်းမှ ပန်းရံအလုပ်သမား ကိုအောင်ထွန်းပါ အရက်နံ့ တစ်ထောင်းထောင်းနဲ့ ခုလည်း အရက်ဆိုင်သွာဖို့ အမြည်းလာဝယ်နေ၏။ ”မနု … သမီးတို့ဖို့ … မြန်မြန်လေးလုပ်ပေး ” ”ခိခိ … အေးပါဟယ် … ပြီးပါပြီ … ရော့ရော့ … ဒါက မုန်လာချဉ်သုပ် … ဒါက အဒေါ်ဖို့ လက်ဖက်သုပ် ငရုပ်သီးကို ဘေးက ညှပ်ထည့်လိုက်တယ်” နီလာတို့ ထွက်သွားမှ အောင်ထွန်းက ဆိုင်အနောက်ထဲ ဝင်လာပြီး ဆေးစရာ ပန်းကန်တွေ ကူဆေးနေတာ။ စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်နဲ့ ပုဆိုးတိုတို ဝတ်ထားတဲ့ အောင်ထွန်းဆီမှ အရက်နံ့ချွေးနံ့က ထောင်းကနဲ့မို့ နုနုထွေးတစ်ယောက် ပြုံးကာ” ကိုထွန်း … ရေလေးပါလေး … ချိုးပါဦး … နံဟောင်နေတာပဲ” ”အလုပ်မှ မသိမ်းသေးတာဟ … မနုကလည်း နားတုန်းလေး … တခွက်လောက်ချပြီး ညနေထိ အုတ်ရိုးစီပေးရမှာ … ပြီးမှ ချိုးတော့မယ်” ”ကဲကဲ … ထားလိုက်ပါ ပန်းကန်တွေ ရပြီရော့ … အကြွေးပဲမလား ” ”ဟီးဟီးးး … နင်ကလည်း အဖိတ်နေ့မှ… ငါတို့က ငွေရွှင်တာလေဟာ သိသားနဲ့” အောင်ထွန်းမှာ မနုဆိုင်မှ ပန်းကန်တွေ ကူဆေးနေရာမှ ထရပ်ရင်း ပုဆိုးဖြန့်ဝတ်ရာ ပေါင်ကြားမှ လီးမဲကြီးအား အမှတ်တမဲ့ မြင်လိုက်ရသည်။

မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက် ထမိန်ရင်လျှားဖြင့် အဝတ်လျှော်နေသည်။ သူမသည် အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်ပြီးကာစ အပျိုလေးတစ်ယာက် ဖြစ်ပေမယ့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖွံ့ထွားလှသည်။ သူမ အသက် ၉နှစ်‌လောက်ကပင် မိဘနှစ်ပါးစလုံး ဆုံးပါးသွားသဖြင့် အဒေါ်တစ်ဝမ်းကွဲ ဖြစ်သူမှ ခေါ်ယူ မွေးစားထားသည်။ အဒေါ် ဖြစ်သူ၏ လင်မယားမှာလည်း လက်လုပ်လက်စားများ ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်း မနေခဲ့ရပေ။ ငယ်စဉ်ကပင် အခြားသူများ၏ လက်တိုလက်တောင်း ခိုင်းသည်များ လုပ်ကိုင်ရင်း အဒေါ်ဖြစ်သူအား တစ်ဖက်တစ်လှမ်းမှ ကျေးဇူးဆပ်ပေးခဲ့သည်။ ပန်းရံ၊ လမ်းလုပ်၊ စသဖြင့် ကြုံရာ ကျပန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် နေလောင်ထားသဖြင့် ညိုသော အသားအရည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖွံ့ထွား ကျစ်လစ်လှသည်။ သူမ နာမည်က မီမီခိုင်။ အဝတ်အစားများ ရိုက်လျှော်လိုက်တိုင်း လှုပ်ရမ်းသွားသည့် ရေစိုနေသော ထမိန်ပါးပါးအောက်မှ တင်ကားကား ကြီးများကို အငမ်းမရကြည့်ရင်း တံတွေးမျိုချနေသူ တစ်ယောက်ရှိသည်။ မီမီ့အဒေါ် မခင်မြ၏ယောက်ျား စိန်ထွန်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဒီကောင်မလေး ဒီလောက် လှသည်ကို သတိမပြုမိ။ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်ပြီး နောက်ပိုင်း ဖွံ့ထွားလာသော ခန္ဓာကိုယ် အရှိုက်အဟိုက်များက စိန်ထွန်းအား ညှို့ယူနေလေပြီ။ လွန်ခဲ့သော ၉နှစ်ခန့်က ဒီကောင်မလေးအား မခင်မြ အိမ်သို့ ခေါ်လာချိန်တွင် မနှစ်မြို့ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ကျားချောင်း ချောင်းနေသည်။ စိန်ထွန်း ရေချိုးကန်အနီး ကပ်သွားကာ “မီမီ ဦး ဘာကူလုပ်ပေးရမလည်း… အဟဲ” ဦးစိန်ထွန်း၏အသံ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၍ မီမီခိုင် လန့်ကာ နောက်လှည့်ကြည့်မိသည်။ သူမ နာမည်က မီမီခိုင် ဆိုပေမယ့် အားလုံးက မီမီလို့ပဲ ခေါ်ကြသည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်အား ဝါးစားမတတ် အနီးကပ်ကြည့်နေသော ဦးစိန်ထွန်း၏ တဏှာမျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသည်။ ဦးစိန်ထွန်း၏ အကြည့်တွေက ရင်လျှားထားသည့် ထမိန်အောက်မှ ရုံးကြွနေသော ရင်သားနှစ်မွှာက မခွါပေ။ မီမီ ရင်ဘတ်အား လက်ဖြင့် ယှက်ကာလျှက် “အို… ဦးထွန်း ရတယ်… မလိုပါဘူး” “အော် အေးအေး… မီမီ လိုအပ်ရင် ပြောနော်… ဦးထွန်းက မီမီ ပင်ပန်းနေတာ…. မကြည့်ရက်လို့… အဟဲ” “ရတယ် ရတယ်… မလိုဘူး ဦးထွန်း” “ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲလေ ဟဲဟဲဟဲ”။ သူမအား ဝါးစားမတတ် ကြည့်ကာ တဟဲဟဲဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ချီုအီမွှေးပျံ့နေတဲ့ အနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ အဖြူရောင်မွှေ့ရာ ကုတင်ပေါ်မှာ တဘက်အဖြူလေးသာ ပတ်ထားသည့် လုံးကြီးပေါက်လှ မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူမက သူ့ကိုလက်လေးကမ်းကာ ဆီးကြိုနေသည်။ “မောင်… ကြာလိုက်တာကွာ” “မီးပွိုင့်တွေမိနေလို့ပါ မရယ်… ပရယ်တီကယ်လဲရှိလို့… ကျောင်းဆင်းတာလဲ နောက်ကျတယ်” သူမအရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်လျှက်ရှိနေတဲ့ ရဲနောင်ကို သက်မွန်က ခါးကနေ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ “မ..က ဒီနေ့ပြန်ရောက်တာ စောသားပဲ” “အင်း …မ …စောစောပြန်ခဲ့တာ… အတန်းချိန်လဲမရှိလို့… နောက်ပြီး မောင့်အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေအောင်လေ” တကယ်လဲ မက သူ့အတွက် အဆင့်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဆံပင်အုံကြီးတွေကို ဖြန့်ချထားတဲ့ မ..က အခါတိုင်း ကျောင်းကို လာသလို ဆံထုံး ထုံးပြီး အိန္ဒြေကြီးတစ်ခွဲသားနဲ့ မဟုတ်တော့။ မ…က သူ့တို့ ဆရာမ၊ အသက် သုံးဆယ် စွန်းရုံလေးသာရှိသေးတဲ့ ကျူတာဆရာမ တစ်ရောက်ဖြစ်သည်။ ရင်ဖုံးအင်္ကျီ‌လေး ဝတ်ပြီး လုံချည်ကိုတင်းနေအာင် စည်းကာ စာပြတဲ့အချိန်မျိုးဆို သူအပါအဝင် ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့ အာရုံတွေက ဘလက်ဘုတ် ပေါ်မှာမရှိ ခါးသိမ်သိမ်လေးအောက်က တင်းပြည့်ကားထွက်နေပြီး အတွင်းခံအရာလေးပင် မြင်နေရတဲ့ မရဲ့ အိုးကြီးပေါ်မှာပဲ ရောက်နေတတ်ကြသည်။ ဒီလိုနေ့မျိုးတွေဆို ရဲနောင် ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ သက်မွန်နေတဲ့ အဆောင်ထိလိုက်ပြီး စိတ်ရှိလက်ရှိပေါက်ကွဲကွာ လိုးပစ်တတ်သည်။ အဆောင်ဆိုသော်လည်း နှစ်ထပ်တိုက်ပုလေး တစ်လုံးသာဖြစ်သည်။ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လို့ သက်မွန်က တစ်ယောက်တည်း ငှားနေသည်။ ဒီအခြေအနေက ရဲနော်အတွက် အဆင်သင့်လှသလို သက်မွန်အတွက်လဲ အဆင်ပြေစေသည်။ တကူးတက ဟိုတယ်တွေ ဘိတွေသွားပြီး ကုန်းစရာမလိုတော့။

“မောင်တော်တော့နော် ကားထဲမှာကွာ… ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူး အသက်ရှုလည်းကြပ်တယ်..မောင်ရဲ့” “လွှတ်ဖူးကွာ… နမ်းလို့မဝသေးဘူးဗျ” “တော်တော့နော် မောင်… အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်… နောက်ရက်တွေရှိသေးတာပဲကွာ” “ဟုတ်… မ”။ အဲ့နေ့က ဆိုင်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာတယ်” မကားပေါ်က လေလေးတချွန်ချွန်နဲ့ ပစ္စည်းထုပ်တွေ ဆွဲပြီးဆင်းလာတဲ့ ကျနော့ကို ကျော်နိုင်က မျက်မှောက်ကုတ်ပြီးကြည့်တော့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အခန်းထဲ တန်းဝင်ခဲ့တယ်။ အဲ့နေညက တစ်ညလုံး မ အကြောင်းတွေးပြီး အာရုဏ်တက်လောက်မှ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ “အောင်ဖြိုး ငါအိမ်ကို ခနပြန်မယ်…မေမေနေမကောင်းလို့” “အေးပြန်လေ ကျော်နိုင်… အန်တီနေမကောင်းဘူးဆို… မင်းအေးဆေးမှ ပြန်လာခဲ့…. ဟုတ်ပြီလား”။ ဒီလိုနဲ့ သက်မောင်လည်း မြို့ကိုပြန်သွားတော့ ဆိုင်မှာတစ်ယောက်တည်း ကြီးကြပ်နေရချိန် မ နဲ့အပြင်ထွက်ဖို့ မအားတဲ့အခြေနေမျိုး ရောက်သွားရတယ်။ ဖုန်းကတော့ ပြောဖြစ်ပေမယ့် အပြင်အတူ လျှောက်လည်ဖို့ ဒီရက်ပိုင်း မဖြစ်နိုင်တဲ့အကြောင်း မကို ရှင်းပြထားရတယ်။ ညနေ ဆိုင်ပိတ်ချိလောက်ကျတော့ မ ဆိုင်ကိုရောက်လာတယ်။ လက်ထဲမှာလည် စတီးငါးဆင့်ချိုင့်လေးကို ဆွဲလာပြီး ကျနော့ နားရောက်တော့ “မောင် ပင်ပန်းနေပြီးလား… ညစာ စားဖို့ အသင့်ယူလာတယ်….. မောင်နဲ့အတူ ညစာစားမယ်”။ “ညစာ… ဟုတ်လား မ…ဟင်” “အင်း… ညစာလေ ဘာဖြစ်…ဟာ.. မောင်နော်… ညစာဆိုတာ ထမင်းတူစားမယ်လို့ပြောတာ… လျှောက်တွေးမနေနဲ့…ဟွန်းး” ညစာ အတူစားပြီးတော့ မက ရေခဲသေတ္တာထဲ ကျနော်ဝယ်ထားတဲ့ စတော်ဘယ်ရီသီးလေးတွေကို ဖျော်စက်ထဲ နွားနို့စိမ်းလေးထည့်ဖျော်ပြီး မစ်ရှိတ်လေး လုပ်ပေးတယ်။ “မောင် သောက်ကြည့်… လိုတာထပ်ပြော” သောက်ကြည့်လိုက်တော့ အရသာက ကွက်တိ ”မ တော်တယ်ဗျာ… အာဘွားး… ပြွတ်” မပြောမဆို မမနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ရုတ်တရက်နမ်းလိုက်တော့ မက အလိုက်သင့်လေး ပြန်နမ်းတယ်။ ကျနော့နှုတ်ခမ်းတွေကို အသာလေးပြန်နမ်းပြီး ကျနော့ကို သိုင်းဖက်လာတယ်။

နွယ်နွယ် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဧည့်သည်များ စည်စည်ကားကား ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဖိနပ်ချွတ်တွင် ဖိနပ်လေး ချွတ်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရင်း နွယ်နီက အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆက်တီ ရှိရာသို့ လှမ်းပြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ “လာ ညီမလေး….ဒီမှာ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်” အမဖြစ်သူ သွယ်သွယ်က သူမကို လှမ်းပြီး ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် ဆက်တီမှာ ထိုင်နေကြသူ အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေက သူမဆီသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ထိုသူအားလုံးရဲ့ အကြည့်များသည် သူမထံတွင် စုစည်းကာ ရှိနေစဉ်မှာပင် နွယ်နွယ်က သူမရဲ့ ခြေထောက်ကလေးများကို ညင်သာစွာဖြင့် တလှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းကာ ဆက်တီရှိရာကို တိုးကပ်သွားခဲ့တော့သည်။ “ထိုင်…ညီမလေး နွယ်နွယ်က အမဖြစ်သူရဲ့ အနီးက ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ “ဟော..ဒါက မမရဲ့ သူငယ်ချင်း ရီရီခိုင်…. ဒါက သူ့အမျိုးသား ကိုနောင်ထွန်း…. ဒါကတော့ ကျမရဲ့ ညီမ နွယ်နွယ်ပါ….” “သွယ်သွယ်ရဲ့ ညီမလေးက အတော့်ကို ချောတာဘဲ” ရီရီခိုင်ရဲ့ မှတ်ချက်ချသံလေး မဆုံးခင်မှာပင် နွယ်နွယ်က သူမရဲ့ မျက်နှာလေးကို ပြုံးကာ ရီရီခိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မမ က ပိုပြီး လှပါတယ်နော်….. ဟင်း..ဟင်း” နွယ်နွယ်ရဲ့ စကား အဆုံးမှာတော့ အားလုံးက တိုးညှင်းစွာဖြင့် ရယ်သွမ်းသွေးလိုက်ကြသည်။ “နွယ်နွယ်က ဒီနှစ် ဒုတိယနှစ်လေ” ကိုနောင်ထွန်းရဲ့ ဘေးကပ်ရက် ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေသော နွယ်နွယ်ရဲ့ ခဲအို သွယ်သွယ်ရဲ့ခင်ပွန်း ကိုရဲမင်းက ဝင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ဧည့်သည်များ ရှေ့တွင်မို့ နွယ်နွယ်က အသာလေးပင် သူမရဲ့ မျက်နှာကို ပြုံးထားလိုက်ပါသည်။ စိတ်ထဲကတော့ သိပ်ပြီး မကျေနပ်ပါ။ ဘာကြောင့်ရယ်တော့ မပြောတတ်။ “ဒီလို ညီမလေးရ… အမနဲ့ ရီရီခိုင်ခိုနဲ့က ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သလို ကိုနောင်ထွန်းနဲ့ ကိုရဲမင်းကလည်း သူငယ်ချင်းတွေဘဲ…. အဲဒါ ရီရီခိုင်တို့က အခု ဒီကို ဗြုန်းစားကြီး ပြန်ပြောင်းလာရတော့…. သူတို့ တိုက်ခန်းကလည်း ကိုနောင်ထွန်းရဲ့ ဦးလေး မိသားစုကို တစ်နှစ်စာချုပ်နဲ့ ငှားထားရတာ ဆိုတော့ စာချုပ် ပြည့်ဖို့က ငါးလလောက် လိုသေးတယ်…. တစိမ်းတွေ ဆိုရင်လည်း ငွေအမ်းလိုက်ရင် ရပေမယ့် အခုဟာက အမျိုးရင်းတွေဆိုတော့ ရီရီခိုင်တို့က ဒီမှာ ခဏလာနေပြီး တိုက်ခန်း အားသွားမှ တိုက်ခန်းကို ပြောင်းဖို့ စီစဉ်မှာလေ”။ “ဟာ..ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့…. အိမ်မှာက အိမ်အကျယ်ကြီးနဲ့ လူက နည်းနည်းလေး ဖြစ်နေရတာ….. အမတို့ ပြောင်းလာရင် ဒီမှာ ပိုပြီး သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း ဖြစ်သွားတာပေါ့… အမတို့က ဘယ်တော့ ပြောင်းလာမှာလဲ” “ဟင်းဟင်း..အခုဘဲ ပြောင်းလာတာလေ….. ဟောတော့… ဟင်းဟင်း…ဟင်းဟင်း” “အဲဒါ ရီရီခိုင်တို့ကို ညီမလေးရဲ့ အခန်းဘေးက အခန်းလွတ်မှာ ထားလိုက်တယ်လေ” “ဟာ…ကောင်းတာပေါ့…. အဲဒီအခန်းက ကျယ်တယ်” “ညီမက အသက် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ” ရီရီခိုင်ရဲ့ ခင်ပွန်း ကိုနောင်ထွန်းက မဆီမဆိုင်သော အကြောင်းအရာကို မေးလိုက်သည်။

အချိန်မှာ ည ၁၀ နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်စ ပြုနေပေပြီ။ ကျော်နိုင်တစ်ယောက် နေ့လည်က ကြည့်ခဲ့သော ဗွီဒီယိုအောကားကို ပြန်သတိရပြီး လီးတောင်နေလေသည်။ ယခုတလော အောကား တော်တော်များများ ကြည့်ဖြစ်နေသော သူ့အာရုံတွင် ပြန်စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမတို့ လိုးပုံ အမျိုးမျိုးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပင် ပြန်မြင်ယောင်တတ်သည်။ သူနေသည့် နေရာနှင့် အနည်းငယ် ဝေးသော ကားလမ်းမကြီးဘေးရှိ အိမ်တစ်အိမ်မှာ ဗွီဒီယို အောကားချည်းပြလေရာ တစ်ခါ ကြည့်ဖူးသွားသော ကျော်နိုင်တစ်ယောက် မကြာမကြာ ကြည့်ဖြစ်နေလေသည်။ ရန်ကုန်မြို့ နေရာတော်တော်များများတွင် ဗွီဒီယိုရုံများ ပေါ်လာပြီး အောကားသက်သက် ပြစားသော ရုံများတွင် သူကြည့်နေသော ရုံလည်း တစ်ရုံ အပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုရုံနှင့် ထိုကားများကြောင့် အသက်အစိတ် နီးနေပြီဖြစ်သော ကျော်နိုင်မှာ ယခုမှ မိန်းမလိုချင်စိတ်များ တရွရွ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဟေးလားဝါးလား လုပ်ရင်းကုန်ခဲ့သော အချိန်များကို မိန်းမရရန် မကြိုးစားခဲ့မှုအတွက် နှမျောနေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ကမှ သူငယ်ချင်းများ ခေါ်၍ ဗွီဒီယိုရုံ ရောက်သွားပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး၊ မတွေ့ဖူးသော ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမတို့ လိုးပုံ ကာမဂုဏ်ခံစားပုံ အထူးအဆန်းများကို မြင်မိသည့် နောက်ပိုင်းမှစကာ သူ့ကိုယ်တွင် ကာမပိုးများ သောင်းကျန်း လာလေတော့သည်။ နိုင်ငံခြားကားများဖြစ်သော အောကားများမှာ ရိုက်ကွင်းရိုက်ကွက် ကောင်းခြင်း၊ ဆေးသားကြည်လင်ခြင်း၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှိုးဆွမှု ထူးဆန်းခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ယောကျ်ား၏ လီးများကို မိန်းမက စုပ်ခြင်း၊ မိန်းမ၏ စောက်ပတ်အား ယောကျ်ားက ယက်ခြင်း၊ ပုံစံအမျိုးမျိုး လိုးကြခြင်း၊ အားပါပါ လှုပ်ရှားကြခြင်းနှင့် လိင်ကို ပွင့်လင်းစွာ ဖြေရှင်းကြခြင်းများက ကျော်နိုင်အား ကိလေသာစိတ်ကို ရွသထက်ရွအောင် လုပ်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။ ကျော်နိုင်တွင် ယခုထက်ထိ ရည်းစားလည်း မရှိ၊ မိန်းမဆို ဝေလာဝေး။ ကားစီးသည့်အခါ ထိမိ ခိုက်မိတာလောက်ကလေးများသာ အတွေ့အကြုံ ရှိသည်။

အသက်က ၂၇နှစ်ဆိုတော့ အပျိကြီးပေါက်စပေါ့။ မိဘတွေက မရှိတော့ပါဘူး မြစ်အနောက်ဖက်က ငါသိုင်းချောင်း ရွာသူတစ်ယောက်ပေါ့။ ခုတော့ မြို့ပေါ်က ဒေါ်လေးဌေးတို့အိမ်မှာ နေနေတာ ငါးနှစ်လောက်ရှိပါပြီ။ အသားညိုပေမယ့် တင်တွေရင်တွေ သူ့နေရာနဲ့သူ ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွယ်သွယ်နဲ့မို့ ပုရိသ အပေါင်း ခညှောင်းနေကြပါတယ်။ အဒေါ်က အမေ့ဘက်က ညီမပါ။ သူတို့အိမ်မာ အဒေါ်ရယ် သူ့ယောက်ျားရယ် သူတို့ သားလေး ကျမမောင်ဝမ်းကွဲ ရဲနောင်ရယ် အတူနေကြတာပါ။ ဈေးချိုဈေးကြီးမှာ ဖနပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားရင်း အဒေါ်ယောက်ျား ဦးသိန်းက ကားမောင်းပါတယ်။ မောင်လေးရဲနောင်က ၁၀တန်းအောင်လို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် စောင့်နေသူတစ်ယောက်။ ဒီနေ့မနက် အစောကြီး ဟင်းချက်စရာဝယ်ဖို့ ဈေးကိုသွားခဲ့တယ်။ ကျမ ဈေးရောက်တော့ ဝက်သား ဟင်းသီးဟင်းရွတ် အတို့မြုပ်လေးပဲ ဝယ်ခဲ့တော့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဒေါ်တို့က နိုးနေပါပြီ။ ကျမလည်းဆိုင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေလိုက်တယ်။ ရှစ်နာရီလောက်မှ အိမ်ကနေ ဈေးချိုဘက် ထွက်ကြတာ။ လိုက်ထရပ်ကားလေးတစ်စီး ဝယ်ထားတော့ ကျမတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးမှ ကားဂိတ်ပြန်ထိုးရတာ။ ဖိနပ်ဆိုင်ရောက်ပီဆို ဦးလေးက ဆိုင်ကူဖွင့်ပါတယ်။ ပြီးမှ ဂိတ်ကိုသွားတာ။ ဈေးရောက်တော့ ”အေးခိုင် ငါမုန့်တီ သွားဝယ်မလို့ ညည်းနဲ့ကိုသိန်းတို့ ဆိုင်ဖွင့်ထားနှင့်” ဈေးမြေညီထပ်သို့ မဝင်ပဲ ဗန်းခင်းရောင်းသော မုန့်ဆိုင်တန်းလေးတွေဆီ လျှောက်သွားတော့သည်။ ”ဟုတ် ဒေါ်လေးဌေး… သမီး ဆိုင်သွားဖွင့်လိုက်တော့မယ်” ကျမလည်း ပြောပြီး ဆိုင်ခန်းရှိရာ မြေညီထပ်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဆိုင်ခန်းနားသို့အရောက် ”အို” ကျမ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်လာရတယ်။ ဆိုင်ခန်းတွေက ကိုးပေပတ်လည်ခန်းတွေ ကပ်လျှက်ပေါ့။ ကိုယ့်နေရာကိုယ် အမြင့်ပေ ၄ပေလောက် ပတ်ပတ်လည် သစ်သားကြမ်းပြားများဖြင့် ကာ၍ ရှေ့မျက်နှာပြင်ကို ဂိုထောင်သဘောမျိုး အရှင်ထားပြီး သော့ခတ်ရသည်။ ခတ်ထားသော သော့ဖွင့်၍ ဂိုထောင်ထဲ ပက်လက်ကြီးလှန်ကာ ဦးသိန်းမှာ ဖိနပ်ထုပ်များ ဆွဲထုတ်နေသည်။

ကျမ အသက် ၁၅နှစ်။ ကျမတို့ရွာကို ရန်ကုန်မှာရှိတဲ့ အမေ့အမျိုးတွေ အလည်လာကြတယ်။ ကျမ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အမျိုးတွေပါ။ အမျိုးရှိတယ် ဆိုလို့သာ သိရတာ မြင်လည်း မမြင်ဖူးကြပေပဲကိုး။ အမျိုးတွေ ၅ယောက်လောက် လာလည်ကြတာ အဲ့ထဲမှာ အမေ့မောင် နှစ်ဝမ်းကွဲ ၂ယောက်ရယ်၊ အဖိုးလေးနဲ့ သူ့မိန်းမ၊ ကျမ အဖိုးလေး ၁ယောက်ရယ် ကျမတို့ ကျောင်းပိတ်နွေရာသီရက်တွေဆိုတော့ ကျမလည်း အိမ်မှာထမင်းချက် ရေခပ်ပြီးရင် သငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားဆော့သေးတယ်။ ကျမ ဦးလေးဝမ်းကွဲ ၂ယောက်က ဦးလွင် နဲ့ ဦးစိုးလို့ခေါ်တယ်။ ဦးလွင်က အိမ်ထောင်နဲ့ အသက် ၃၀ ကျော်။ ဦးမိုးက လူပျို အသက် ၂၇ လောက်။ သူတို့ ညီအကိုတွေက ရန်ကုန်မှာ တက်စီမောင်းကြတာ ကားသမားတွေပေါ့။ ဦးလွင်က အရပ်နည်းနည်းပုတယ် အသားဖြူဖြူ၊ ဦးစိုးက အရပ်ရှည်တယ် အသားဖြူဖြူပဲ၊ ကျမကလည်း အပျိုဖော်ဝင်ကာစဆိုတော့ ထမိန်ကြီးကားယားကားယား ဝတ်ထားတော့ ဖင်ဖားဖားနဲ့ အပျိုကြီးလိုလိုပေါ့။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်ပြီး ၂ရက်လောက်ကြာတော့ ကျမ စသတိထားမိတာ ဦးစိုးတစ်ယောက် ကျမအနားက ဖြတ်သွားတိုင်း ကျမဖင်ကို မသိမသာရှပ်ထိ ကိုင်သွားတတ်တာပဲ။ ကျမလည်း အစက သိပ်သတိမထားမိဘူးလေ။ နောက်တော့ ကျမ ဆော့ရင်လည်း အမြဲကြည့်ကြည့်နေတတ်တယ်။ သူ ကျမအနားက ဖြတ်သွားတိုင်း ကျမဖင်ကု ထိထိသွားတိုင်း ကျမရင်ထဲ တထိပ်ထိပ်ဖြစ်သွားမိတယ်။ တနေ့ ဦးစိုးက “သမီး ခဏလာပါအုန်း” “ဟုတ်ကဲ့” သူထိုင်နေတဲ့ အနားကို ကျမတိုးသွားလိုက်သည်။ “လာ ဒီမှာထိုင်ပါအုန်း ပြောစရာရှိလို့” သူ့နံဘေး ကျမထိုင်လိုက်သည် ချက်ချင်း သူဘာမှမပြောသေး “ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနော်”ဟုဆိုပီး ကျမနို့ထိပ်ကလေးကို စမ်းသလိုလိုဖြင့် ထိလိုက်သည်။