Love

ဆေးရုံကြီးအပြင်ဘက်မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုလှမ်းကြည့် မိတော့ ကျေးငှက်သံလေးတွေနဲ့ အစိမ်းရောင် သစ်ပင်ကြီးများကြောင့် ဘဝ အမောတွေကို ခဏတာ မေ့ပျောက် သွား စေတာပဲလေ။ မနက် ၈နာရီ ကျော်ကျော် လေးပဲ ရှိသေးတာပါ။ ညက ဆိုင်ကယ် အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်တဲ့ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာတော့ ၂ယောက်လုံး နွေး ကိုယ်တိုင် ရရှိလာတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ချုပ်ပေးရတယ်။ တယောက်က လက်မောင်း နှစ်ဖက် နဂါးပုံ တက်တူးတွေနဲ့ အသက်က ၂၀ကျော်လောက်ပဲ ရှိမှာ မျက်နှာ နုနုချောချော လေးကို နားကွင်းတွေရော မျက်ခုံးပေါ်ပါ အကွင်းလေးတွေ ဖေါက်ဆွဲထားတော့ ရုတ်တရက်ဆို အကြည့်ရ ဆိုး နေတာပေါ့။

အရိုးခေါင်းတွေပါတဲ့ တီးရှပ် အနက်ရယ် လည်ပင်းက စတီးဆွဲကြိုး ပြောင်ပြောင် လက်လက်ကြီးရယ် လက်ကောက်ဝတ်က အနက်ရောင် သရေပြားပေါ်မှကြယ်ပုံစံ ဖန်စီပုံတွေ အိုးးးး မျက်လုံးထဲ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ။ ပေါင်လယ်မှာ ၄လက်မ လောက် ဘာလိုခိုင်းမိတာလဲတော့ မသိဘူး ပေါင်လယ်မှာ ၄လက်မလောက် ပြဲသွားတာ ဒဏ်ရာ နက်တော့ သွေးတအား ထွက်နေတာပေါ့။ ထိုင်ခုံ အပုလေးပေါ် ထိုင်ခိုင်းရင်း ဒူးဖုံး ဘောင်းဘီ အပွလေးကို ပေါင်ရင်းထိ လှန်တင်ပြီး ချုပ်ပေးတော့ သူတော့ မသိဘူး နွေး တော့ ရင်တွေ ခုန်နေ ရသေးတယ်။ ချုပ်ပေးတဲ့ ဘယ်ဘက်ပေါင်ရင်းနားက ပန်းနုရောင် ဒစ်ကြီးက ဘောင်းဘီ အဟလေးကနေ ထွက်နေတာ။ ” မမနွေး … မအိပ်သေးတာလား … နိုးနေတာလား “ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကို နားနေခန်းထဲ ထိုင်တွေးနေတုန်း တံခါးခေါက်သံနဲ့အတူ မအိ ဝင်လာပါရော။

ရှမ်းပြည်နယ် တောင်ကြီးမြို့ရဲ့ ဆောင်းတွင်း .။ ခြံထဲမှာ မင်းလတ် ကင်းတာဝန်ကျနေသည် ။ ညဉ့်နက်လာလေ အေးလာလေမို့ မင်းလတ်ဂျာကင်ကို လည်ပင်းအထိ ဇစ်ဆွဲတင်လိုက်သည် ။ သေနတ်ကို ဘယ်လက်နဲ့ ပိုက်ထားရင်း ညာလက်နဲ့ အပြာရင့်ရောင် တောဆောင်းဦးထုပ်ကို ရှေ့ကိုငိုက်ငိုက် ဆွဲချသည် ။ အိမ်ကြီးဆင်ဝင်အောက်မှာ သူရပ်နေရင်း မနေ့က ညဈေးတန်းမှာ တွေ့လိုက်တဲ့ ကောင်မလေးအကြောင်း တွေးနေသည် ။ တော်တော်ချောတဲ့ ကောင်မလေး ။ အသားဖြူလွန်းတဲ့ အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ ပါးပြင်လေးတွေက အေးလွန်းနေတဲ့ ရှမ်းပြည်ဆောင်းကြောင့် နီရဲတွတ်နေကြသည် ။ ပအို့မလေးလား . .ရှမ်းမလေးလား ။မနေ့ညက မင်းလတ် မြင်မြင်ချင်း ဒီကောင်မလေးကို ကြိုက်သွားသည် ။ တာဝန်နဲ့သာ မဟုတ်ရင် ကောင်မလေးနောက်ကို လိုက်မိမှာ သေချာသည် ။

မနေ့ညက မင်းလတ် မမပွင့်နဲ့ အန်တီမြတို့ ညဈေးတန်းထွက်ကြတာ လုံခြုံရေးလိုက်ရသည် ။ မာဇဒါဂျစ် အနောက်မှာထိုင်နေတဲ့ မင်းလတ်သည် လမ်းဘေးမှာရောင်းနေတဲ့ ဖိနပ်တွေကို ကိုင်ကြည့်နေတဲ့ကောင်မလေးကို ကားပေါ်က တွေ့လိုက်တာ ဖြစ်သည် ။ ချောလွန်းတဲ့ ကောင်မလေးကို ငေးနေတုံး ကားမောင်းသူ… ” ကိုကံရက မင်းလတ် အန်တီမြနဲ့ မပွင့်တို့ ဈေးတန်းထဲ လျောက်ရင်းဝေးသွားပြီ လိုက်အုံးလို့ ” သတိပေး လို့ ကားပေါ်ကဆင်း.. အမ်၁၆ ကို ပခုံးမှာ ပြောင်းပြန်လွယ်ပြီး မမပွင့်နဲ့ အန်တီမြတို့ အနောက်ကို အပြေးကလေး လိုက်သွားရသည် ။ ခုတလော နယ်မြေအခြေအနေ သိပ်မအေးလှလို့ လုံခြုံရေးမပေါ့နဲ့လို့ မင်းလတ်တို့ကို အမြဲညွှန်ကြားထားလို့ပါဘဲ။ အင်း အဲဒီကောင်မလေးကို သူပိုးဟပ်ဖြူမလေးလို့ နံမည်ပေးထားသည် ။ စိတ်ကူးသာ ယဉ်နေတာ ဒီကောင်မလေးကို ပြန်တွေ့ပါ့မလားတော့ မသိ .။ အနောက်က ခြေသံချွတ်ကနဲ အသံကြားလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည် ။ နော်ထီးမူ အိမ်ဖေါ် နော်ထီးမူပါ ။ နော်ထီးမူက မမပွင့်တို့ ရန်ကုန်က ပြောင်းလာကထဲက ပါလာတဲ့အိမ်ဖေါ်ပါ ။

ခိုင်လေး တယောက် သူများတွေ အပြန်အလှန်ချပ်နေကြသော ချပ်တင်းတွေကို ဖတ်ပြီး။ သူမ အဖုတ်ကြီးမှာ ဖောင်းကြွလာသလို ခံစားနေရသည်။ အဖုတ်တွင်းမှ အရည်တွေ လည်း တစိမ့်စိမ့် စီးကျလာခဲ့လို့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတခုလုံးလည်း ရွဲနေခဲ့ပြီ။ သူမ မနက်စောစော ရုံးသွားဖို့ ဖယ်ရီစောင့်နေတုန်းဖုံးမြည်လာလို့ ကြည့်လိုက်တော့ သူငယ်ချင်း ဇာခြည်ဝင်းမြင့် ဆီမှ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ယောက်ျား ပတ်စ်ဝပ် ကို ခိုင်လေးအား ပြောပြချင်းဖြစ်လေသည်။ ဇာတ်လမ်း ရှေ့မဆက်ခင် စာဖတ်သူများ သဘောပေါက်စေရန် ဇာတ်ခံလေးကို နည်းနည်း ပြန်ရေးပြပါရစေ။ ဇာခြည်ဝင်းမြင့်က ခိုင်လေးခေါ် မြင့်မြင့်ခိုင် နှင့် တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူဘဝက သူငယ်ချင်း အရင်းဖြစ်ခဲ့ကြလေသည်။ ဇာခြည်ဝင်းမြင့် ဆိုတာက သူ့အဖေ အကောင်ကြီး ၏ အရှိန်ကြောင့် အိမ်မှာ ခြေမွှေးမီးမလောင် လက်မွှေးမီးမလောင် ငယ်ငယ်ထဲက နေလာခဲ့ရသူဖြစ်လေသည်။

တက္ကသိုလ်မှာ ကထည်းက သူ့အဖေ အရှိန်အဝါကြောင့် ဘဲတွေ လည်း အလွန်တရာ များပြားကာ အပြိုင်အဆိုင် ပိုးပန်းကြခြင်း ခံခဲ့ရသူ တယာက်လည်း ဖြစ်လေသည်။ အဲလို ပြောလို့ ဇာခြည်ဝင်းမြင့်က မချောတာတာ့ မဟုတ်ပေ၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဖြူဝင်းနေသော အသားအရည်၊ ခပ်သွယ်သွယ် ကိုယ်လုံးလေးနှင့်၊ ချစ်စရာ မျက်နှာ သွယ်သွယ်လေး၊ ဆံပင်ဖြောင့်ဖြောင့်ပုခုံးလောက်ဖြင့် ဂျပန်မလေးလို ချောသူလည်း ဖြစ်လေသည်။ ခိုင်လေး နှင့် အတူတူ တွဲလျှောက်သွားလျှင် ကျီးကန်းဘဲဥချည်သွားသည်ဟု နောက်ပြောင်ခြင်းခံရတတ်သည်။ ခိုင်လေးက သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်၊ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း အသားညိုညို နည်းနည်းပြည့်ပြည့်လေး၊ တချို့ မနာလိုသူတွေကတော့ ဝတုတ်တုတ်ဟု ကွယ်ရာမှာ ပြောကြသည်။ ဇာခြည့် မျက်နှာလေးမှာ နာတံချွန်ချွန်လေးဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း ခိုင်လေးကတော့ နှာခေါင်းလုံးလုံး အနည်းငယ်ပွသယောင်ယောင်ရှိလေသည်။

အော်……ကိုလတ်ဇင်လား…..ဘယ်သူမှမရောက်ကြသေးဘူး စပယ်ပဲရောက်သေးတာ” အလိုက်သင့်ပြန်ဖြေရင်းသူ့ကိုအကဲခတ်ကြည့်လိုက်တယ်။သူက အွန်လိုင်းကနေ ခင်မင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်းပါ။ မနေ့တနေ့ကမှ နိုင်ငံခြားက ပြန်ရောက်ပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားလို့ ကျွန်မလည်း ဒီဆိုင်ကိုရောက်နေတာ။ ဓာတ်ပုံတွေမြင်ဖူးထားပေမဲ့ ရုတ်တရက်အပြင်မှာဆိုတော့ ကျွန်မဘယ်မှတ်မိပါ့မလဲ။ သူကတော့ ကျွန်မကို တန်းပြီးမှတ်မိတဲ့အပြင် အရင်တည်းက အပြင်မှာခင်ဖူးတဲ့သူငယ်ချင်းလို ရင်းရင်းနှီးနှီးစကားတွေဘာတွေပြောရင်း အေးဆေးပါပဲ။ နှစ်ယောက်သား မှာထားတဲ့အအေးတွေရတော့ စားပွဲတစ်ခုမှာဝင်ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ “ဟဲဟဲ ကိုလတ်ဇင်က စပယ့်ကို တန်းမှတ်မိတာပဲနော်…စပယ်က မှတ်မိဝူးတော့်” စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ကျွန်မပြောတော့ သူက “ မှတ်မိတာပေါ့ဟ ဓာတ်ပုံတွေဒီလောက်မြင်ဖူးနေတာ နင်ကအပြင်မှာလည်း ဒီရုပ်ပဲကို “ ကျွန်မရှက်ပြုံးလေးပြုံးမိတယ်။

အွန်ုလိုင်းမှာဓာတ်ပုံတင်ရင် လှလှပပပြင်ဆင်ပြီး ရိုက် ပြီးတော့မှအလှဆုံးပုံကိုရွေးပြီးတင်တာလေ။ အဲတာကိုအပြင်နဲ့တူတူပဲပြောတော့ပျော်တာပေါ့နော် ။ခနကြာတော့ ချိန်းထားတဲ့သူငယ်ချင်းတွေရောက်လာပြီမို့ ကျွန်မတို့ အင်းလျားကန်ဘောင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေက ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်လောက်တော့ရှိတယ်။ အားလုံးက ကျွန်မနဲ့ အပြင်မှာရင်းနှီးပြီးသားတွေပါ။ ကိုလတ်ဇင်တစ်ယောက်ကိုပဲ…ခုမှတွေ့ဖူးကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အွန်လိုင်းမှာ ရင်းနှီးပြီးသားသူတွေဆိုတော့ အပြင်မှာလည်း ပြောမနာဆိုမနာတွေပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေက နင့်ကိုကို မပါဘူးလား….လို့ ကျွန်မကိုမေးကြတယ်။

ကျွန်မလည်း သူကနယ်မှာနေတာဖြစ်တဲ့အကြောင်း တစ်ခါတလေမှ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရန်ကုန်ကိုလာတာဖြစ်ကြောင်း တစ်ယောက်လာမေးလိုက်ရှင်းပြလိုက်နဲ့ စိတ်တောင်ညစ်လာတယ် တကယ်။ကန်ဘောင်မှာ မုန့်စားလိုက် စကားပြောလိုက် လမ်းလျှောက်လိုက်လုပ်ကြပြီးတော့ အိမ်ပြန်ကြဖို့ အချိန်ရောက်တော့ လမ်းကြောင်းတူတဲ့သူတွေ စုပြီး တက်ဆီ ငှားဖို့ မေးကြတယ်။ ကိုလတ်ဇင်ရယ်၊ နောက်ထပ် ကျွန်မသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရယ်က ပြန်မဲ့လမ်းတူတော့သုံးယောက်သား တက်ဆီ နဲ့အတူပြန်လာကြတယ်။ ပြောရအုံးမယ် အဲဒီသူငယ်ချင်းကောင်လေးကလည်း ခင်တာသိပ်မကြာသေးပေမဲ့ ငယ်ပေါင်းလိုပေါင်းတာ။ သူကလည်း ရည်းစားထည်လဲတွဲ ကိုယ်ကလည်း ရည်းစားနဲ့ဆိုပေမဲ့ တွေ့ကြရင် ချစ်ရယ် သဲရယ်ဆိုပြီး ပါးလေးကိုင်လိုက် မေးလေးကိုင်လိုက် လက်လေးတွဲလိုက်နဲ့ လုပ်နေကြတာ။ ကိုကိုကလည်း အဲဒါမျိုး အရမ်းသဝန်တိုတတ်တာလေ။ အဲဒီကောင်တွေနဲ့မပေါင်းနဲ့လို့မပြောရုံတမယ်ပဲ။ ကျွန်မကလည်း တားလေ အရွဲ့တိုက်လေသမားဆိုတော့ ကိုကိုက လေပြေလေးထိုးထိုးပြီးပြောရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ကျွန်မတို့က ရိုးရိုးသားသားပေါင်းတာလေ။ ဘာအကန့်မှမရှိဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်လုံတော့ ကျွန်မသူတို့နဲ့ သွားတွေ့တိုင်း ကိုကို့ကို ပြောပြပါတယ်။

အဖေ့မိန်းမ မိထွေးချောချောလေး ဒေါ်ကေသွယ် လဲ အလွန်အမင်း ကာမဆန္ဒတွေ ပြင်းပြပြီး ထကြွသောင်းကျန်းနေခဲ့ရတာ ကြာပြီ ဆိုတော့ သိဒ္ဓိ လို တာဝန်ယူ ပေးမဲ့ အား ကောင်းမောင်းသန် လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်သူ နဲ့ တွေ့သောအခါ အားရပါးရ ကုန်းလေပြီ ..။ သိဒ္ဓိ မှာလဲ အင်မတန်မှ တပ်မက်စရာကောင်းနေတဲ့ မိန်း မလှတယောက် နဲ့ အိမ်တမိုးအောက်ထဲ နီးနီးစပ်စပ် နေနေရလို့ နိုးကြားဖေါက်ပြန်နေသော သူ့ကာမစိတ်တွေ ကို ဒေါ်ကေသွယ် နဲ့ ငြှိမ်းသပ်ပစ် သည် ..။သူထင်တာက ချိုချိုအောင်ဆွေ နဲ့ ဒေါ်ကေသွယ် တို့ နဲ့ အားရအောင် ဖြုတ်လိုက်ရင် အဖေ့မိန်းမ မိထွေးချောချောလေး ကို ဖေါက်ပြန်ဖြစ်မှာ မဟုတ်တာ့ဘူး ..လို့ ..။ …… သိဒ္ဓိ လဲ သူ့အဖေ ရဲ့ အိမ်ရောင်းဝယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေ ကို တဖြေးဖြေး နဲ့ ကျွမ်းကျင်လာ သည် ..။ သင်တန်းတွေ လဲ သူ့အဖေက တက်ခိုင်း သည် ..။ ချိုချိုအောင်ဆွေ ..မာယာထွန်းနောင်..သရီဆာတို့နဲ့ အတူတူ လုပ်ကိုင်ရ သည် ..။ မိန်းမတွေ နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်နေ ရ လုပ်ရ လို့ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်တွေ ဖေါက်ပြန် မိတာက အကြိမ်ကြိမ်ဘဲ..။ ချိုချိုအောင်ဆွေ နဲ့ကတော့ လုပ်နေကျ ဖြစ်လို့ ကြုံရင် ကြုံသလို သူလိုချင်ရင်လဲ ကိုယ်ပေး..ကိုယ်လိုချင်လဲ သူပေး .. ဖြုတ်ဖြစ် လုပ် ဖြစ်ကြ သည် ..။

ချယ်ရီလူမှန်းသိခါစထဲကခြေမွေးမီးမလောင်လက်မွေးမီးမလောင်နေလာခဲ့ရတာ ကံတရားကောင်းတယ်ပဲပြောရမလား နှစ်ဖက်သောအဖိုးအဖွားတွေရဲ့တစ်ဦးထဲသောမြေး ဖေဖေမေမေရဲ့အသည်းကျော်တစ်ဦးထဲသောသမီးလေးပေါ့ ဒီလိုနဲ့အချိန်တန်အရွယ်ရောက်လူလားမြောက်လာတဲ့အခါမှာ မိန်းခလေးတို့ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့အဖုအဖောင်း အမို့အမောက်ရွိုက်ဖိုကြီးငယ်အသွယ်သွယ်နဲ့မြင်သူတကာသွားရေကျအောင်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကအချိုးအစားပြေပြစ်ပြီးလှပနေပါတယ် ချယ်ရီ လဲကျောင်းပြီးရော မိဘတွေကသမီးလေးနောင်ရေးအတွက် သူ့မိတ်ဆွေသားနဲ့အိမ်ထောင်ချပေးပါတယ်။ ချယ်ရီလဲလင်ယောက်ျားရဲ့မြို့(ရန်ကုန်မြို့)ကြီးကို အဖေအမေတွေရှိ့တဲ့ဟိုးမြန်မာနိုင်ငံအစွန်အဖျားမြို့လေးကလိုက်လာရတာပေါ့ ဆွေမျိုးအသိကလဲမရှိ ယောက်ကျားကလဲ ခုမှတွေ့ဘူးတာ မိဘပေးစားလို့သာယူရတာ ချစ်တာမှမဟုတ်တာ မင်္ဂလာဦးညဆို လို့သူများတွေလိုကြင်ကြင်နာနာမရှိခဲ့ပါဘူး။

အိပ်ယာပေါ်စရောက် ထဘီလှန်ပြီးဖုန်းဖုန်းဆိုနှစ်ချက်လောက်ဆောင့်ပြီးအိပ်ပျော်သွားတာ ကိုယ့်မှာတော့ဟာတာတာကြီးဆက်လုပ်ပေးလို့လဲမပြောချင် သူ့ကြည့်တော့လဲအိပ်နေပြီ အဲ့တာနဲ့ချယ်ရီလဲနားလည်ပေးပါတယ်သူမူးနေလို့မနက်မိုးလင်းတော့ပြောပါတယ်။ ကိုယ်ညကမူးနေလို့များသွားတယ် sorryတဲ့ ရပါတယ် ရှင်သောက်တာကသောက်ပေါ့လျော့သောက်ပေါ့ သူက ‘ရှင်တဲ့လာ ချယ်ရီရယ်’ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်လက်ထပ်ပြီးပြီလေ ရှင်လို့ပဲခေါ်အုံးမှာလား တဲ့’ ‘ဘယ်လိုခေါ်စေချင်လို့လဲ’ ရှင်မဟုတ်ရင်ပြီးရော’ ‘ကို’ဟင် ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တယ်။ ‘ကို’ လို့ ဟားး ပျော်လိုက်တာကွာ’ ‘အဲ့တာမို့လို့ချစ်ရတာ’ ‘ဘယ်တုန်းကချစ်တာလဲ’ ‘ဟိုးး ချယ်ရီခလေးဘဝထဲက’ ‘ဟွန်း လူညာဂျီးးးဟုတ်လဲဟုတ်ဘဲနဲ့’ တကယ်ပြောတာ အဲ့တာမို့ချယ်ရီကျောင်းပြီးတာနဲ့လက်ထပ်ဖို့မိဘတွေကိုအပူကပ်ရတာ ‘အော် ဒီလိုလား’ ဟုတ်တယ် ဒီလိုပဲဆိုပြီး ချယ်ရီဂျိုင်းကြားထဲကို ဂလိထိုးတယ် ချယ်ရီလဲယားတော့အတင်းရွုန်းတာပေါ့မရတဲ့အဆုံးသူတပြန်ကိုယ်တပြန်ကျီစယ်ရင်း မောပန်းပြီးကို့ ရင်ခွင်ထဲမှာငြိမ်နေလိုက်တယ်။ ဒီတော့မှ ကိုယ်တော်ချောက ချယ်ရီရဲ့နောက်ကျောကို အသာလက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ဟိုပွတ်ဒီပွတ်လုပ်နေတယ် ချယ်ရီဘာမှမပြောမှန်းသိတော့ချယ်ရီဝတ်ထားတဲ့ဘရာစီယာနောက်ကျောသိုင်းကြိုးကချိတ်ကိုစမ်းပြီးဖြုတ်လိုက်တယ်အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကို ရောချယ်ရီရောဘာစကားတခွန်းမှမပြောဖြစ်တော့ဘူး နှစ်ယောက်သားတစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ဟောက်ကြည့်ပြီးရင်တွေတဒိန်းဒိန်းခုန်ပြီးသွေးတွေဆူပွက်လာတယ်။

ကို လဲမနေနိုင်တော့ဘူးထင်တယ် ချယ်ရီကိုအတင်းဆွဲဖက်ထားတယ်ချယ်ရီလဲ ကို့ရဲ့ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲကိုတိုးဝင်လိုက်ရင်းသူ့ကိုမော့အကြည့် သူကလဲငုံ့အနမ်းနှစ်ယောက်သားနွုတ်ခမ်းချင်းဂဟေဆက်သွားတယ် သူလဲချယ်ရီရဲ့အောက်နွုတ်ခမ်းပါလေးတွေကို တဖြည်းဖြည်ချင်းမျှင်းပြီးစုပ်ယူနေတယ်။ ချယ်ရီရဲ့ရင်တွေဆိုအရမ်းခုန်နေပြီလေ တခုခုကို လိုလားတောင်တလာမိတယ်နူတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေရုံနဲ့မပြီးဘူးသူ့ရဲ့လျှာကြီးကချယ်ရီရဲ့ပါးစပ်ထဲကိုတိုးဝင်လာတယ်ချယ်ရီရဲ့ပါးစပ်ခလေးလဲအလိုက်သင့်လေးဟပေးလိုက်တယ် ချယ်ရီလဲအဲ့တာမျိုးကတခါမှအတွေ့အကြုံရှိဘူးတာမှမဟုတ်တာ ကို့ရဲ့စုပ်နမ်းထိုးကလိမွု့တွေဟာချယ်ရီကိုမျက်တောင်တွေမှေးစဉ်းပြီးလူတစ်ကိုယ်လုံးကိုမျော့မျော့လေးသာကျန်ခဲ့စေပါတယ် ပါးစပ်ကိုစုပ်နမ်းရင်းကို့ရဲ့လက်တွေဟာချယ်ရီရဲ့အပေါ်အင်္ကျီရင်ဘက်ကြယ်သီးတွေကိုဖြုတ်နေတယ်။ ကျယ်သီးဖြုတ်ရင်းချယ်ရီရဲ့နို့တွေကိုသူ့လက်တွေနဲ့မထိတထိကစားပေးနေတယ် မတောိတဆလိုလိုမထိတထိလိုလိုနဲ့လုပ်နေတာချယ်ရီကို အရမ်စိတ်တွေကြွစေပါတယ် ချယ်ရီလဲ မူမနေတော့ဘဲသူ့ရဲ့အနမ်းတွေကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာတုန့်ပြန်နေမိတယ်။ သူဖြုတ်နေတဲ့ချယ်ရီအပေါ်အင်္ကျ ီအပေါ်ကြယ်သီးတွေမရှိတော့တာနဲ့ ကျန်တာကိုသူ့ကိုမစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ချယ်ရီကပဲဘရာစီယာကို နို့အုံပေါ်ကိုလှန်တင်ပေးလိုက်တယ်ဘယ်တုန်းထဲကစို့ချင်နေလဲမသိပါဘူး သူလဲအငမ်းမရချယ်ရီရဲ့နို့ကြီးတွေကိုနယ်လိုက်စို့လိုက်နဲ့ စို့လေမဝလေပါပဲ ချယ်ရီလဲမရှက်နိုင်တော့ဘူးလေ။ လင်မယားဖြစ်နေပြီပဲဟာကိုယ်ကလဲဖီလင်ကအပြတ်လာ မလာခင် လဲလိင်ဆက်ဆံတော့မှာသိတော့ချယ်ရီပိပိလေးထဲကအရည်တွေလဲယိုစိမ့်လာပြီပေါ့ ချယ်ရီ အင်း ကို’ ကို ချစ်တော့မယ်နော် အင်း ပြောရင်းဆိုရင်းသူ့ဟာကြီးကို ချယ်ရီရဲ့ပိပိလေးထဲကိုစထည့်လိုက်တယ် အားးးး ကို အရမ်းတင်းတယ် ဖြည်ါ်ဖြည်းနော် အင်းပါ ကိုကိုလဲ အလိုက်သိပါတယ်။ တဖြည်းဖြည်ူလေး သူ့ထိပ်ဖူးလေးကို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နဲ့ ချယ်ရီ တင်းသေးလား သိပ်တော့မတင်းတော့ဘူး ကို အဲ့တာဆိုနဲနဲသည်းခံပေးနော် ကိုယ်နဲနဲထပ်ထည့်ကြည့်မယ် အင်းးးကိုချယ်ရီရဲ့ပထမဦးဆုံးဆိုပေမယ့်မခံမရပ်နိုင်အောင်နညကျင်ခြင်းတော့မဖြစ်မိပါဘူး။

ကျွန်တော်၏ လူပျိုဘဝတွင် ကာမစိတ်ထန်လာသည်နှင့် စိတ်ဆန္ဒထပ်တူကြသော မမချယ်ရီနှင့် သူ့အိမ် ဒါမှမဟုတ် ဟော်တယ်တစ်ခုခုတွင် ချစ်တီးနှောဖြစ်ကြသည် နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ပြည့်စုံမှုတွေ ရရှိကြသည် အကြိမ်များလာတော့ ကျွန်တော် ပညာတွေတိုးလာသည် ဖုန်းအင်တာနက်က ကြည့်ပြီး မှတ်သားထားသော လုပ်ပုံအမျိုးမျိုးကို မမချယ်ရီနှင့် လက်တွေ့အသုံးချသည် မမလည်း အရသာ မျိုးစုံအောင် ခံစားရသည် ကျွန်တော်လည်း ပြီးချင်သည်ကို ကြာအောင်ထိန်းထားနိုင်သော ပညာတိုးလာသည် ကျွန်တော် အတွဲမချောင်းတော့ တစ်ယောက်ထဲအားနေရင် ဖုန်းအင်တာနက်မှ ဖူးကား အသစ်များကို ဒေါင်းလုပ်ဆွဲဖြစ်သည် ခံစားမှုအရ ရှာကြည့်မိသည့် ပွန်းဂဲလ် များမှာ သေးသေးသွယ်သွယ်ပုံ နှင့် ခေတ်ဆန်သော စတိုင်များဖြစ်သည် ပြောရလျှင် ယခုလုပ်ခွင့်ရနေသော မမချယ်ရီ ပုံဆိုဒ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဖက် ဒီဇိုင်းပင်။

ဖေ့ဘုတ် နှင့် ဖူးကား ဆိုဒ်တွေ အားတိုင်းသုံးနေသော ကျွန်တော်သည် ဖုန်းဘေကို လေး ရက် တစ်သောင်းလောက်ထည့်နေရသည် ကျွန်တော် ဘေ သွားဝယ်သောဆိုင်သည် ဟိုဘက်ရက်ကွက်တိုက်ခန်းများထဲမှ ဖုန်း ဆိုင်ဖြစ်သည် ဆိုင်ရှင်က တရုတ်လင်မယား အသက်အားဖြင့် တရုတ်ကြီးသည် ငါးဆယ် နီးနီး နှင့် တရုတ်မသည် လေးဆယ် မကျော်လောက်ပေ….. တရုတ်မပုံစံ သည် ခေတ်ဆန်သည် ခုတလော ကျွန်တော် စိတ်ကူးယဉ်မိသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံမျိုး ဝတ်ထားသော ဒီဇိုင်းများက အတိုအပြတ် အမြဲတန်းတွေ့ဖြစ်နေသည် ငွေဖြည့်ကဒ် အမြဲနီးနီးဝယ်ဖြစ်နေသော ကျွန်တော်ကို သူမှတ်မိလာသလို ကျွန်တော်ကလည်း သူတစ်ဖက်လှည့်သွားတိုင်း သူ့ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို အမြဲကြည့် စိတ်ထဲမှတ်ထားဖြစ်သည် အိမ်ရောက်လို့အခန်းထဲရောက်လျှင် သူ့ပုံကိုမှန်းပြီး ဂွင်းတိုက်ပြစ်မိသည်မှာ သုံးလေးလ မကတော့ပေ။

ဒါ…မဝင်းမေတို့အိမ်ပါလားခင်ဗျာ ဟုတ်ပါတယ် . ဟုတ်ပါတယ် .. ဘာကိစ္စရှိလို့ ပါလဲ မဝင်းမေ ကျွန်တော့်ကိုသိပါတယ် .. ခဏလောက် ခေါ်ပေးပါလားဗျာ မဝင်းမေ ခရီးထွက်နေတယ်ကွဲ့ ကျွန်တော်က ဦးနေစိုးသား ဇေယျာစိုးပါ။ ဒီမှာငွေကြေးစာရင်းလေးတွေရှင်းဖို့ ဖေဖေလွှတ်လိုက်တာပါ ဒီတော့မှ အသက်ငါးဆယ်လောက်ရှိသော ဦးလေးကြီးသည် လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်၍ သွားရလေသည်။ အော် .. ဦးနေစိုးရဲ့သားကိုး .. လာလာ အိမ် ထဲဝင် ဦးလေးတို့ကလဲ လူစိမ်းဆိုတော့ ရုတ်တရက် အဝင် မခံရဲဘူးကွဲ့ .. ဟဲ့ သမီးခင်မေ ဧည့်သည် အတွက် ရေနွေး နဲ့အမဲခြောက်ဖုတ်လုပ်ပါကွဲ့ ရပါတယ် ဦးလေးရာ ကျွန်တော့်အတွက် ဒုက္ခမရှာပါနဲ့ ဒါနဲ့ ဘယ်မှာတည်းလဲကွဲ့ မတည်းရသေးပါဘူး ကျွန်တော်ခုမှရောက်တာ ဟေ့ .. ဒါဆို ဒို့အိမ်မှာဘဲနေ အိမ်ကလဲကျယ် တယ်။ မင်းစိတ်လွတ် ကိုယ်လွတ်နေလို့ရပါတယ်။ တခြား သွားမတည်းရဘူးနော် ဟာ .. မဟုတ်တာ အားနာစရာကြီး ကျွန်တော်အပြင်မှာဘဲ တည်းပါရစေ ဒီမှာ မင်းအဖေနဲ့ ကျုပ်နဲ့က အင်မတန်ရင်းနှီး တာကလား ဒီတော့ မင်းက ကျုပ်စိတ်မကောင်းအောင် တော့မလုပ်ပါနဲ့ကွယ်။

မ… နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်စေရပါဘူးနော်… မောင်အာမခံပါတယ်… မောင်အဲ့ဒီနေ့က စိတ်တွေညစ်နေလို့ အသီးနဲနဲကြူးလိုက်မိလို့.. ဒီလိုဖြစ်သွားတာ.. နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေရပါဘူးနော်..မ ဆုလဲ့ဝေတစ်ယောက် အင်းယားကန် ရေပြင်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ဘေးမှ တတွတ်တွတ်ပြောနေသော မင်းခန့်အား မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကန်ရေပြင်ကို ငေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်းခန့်ထံမှ နောက်ထပ် များ ဘာစကားတွေနဲ့ ထပ်တောင်းပန်မလဲဆိုတာ သိချင်နေမိသဖြင့် နားစွင့်ထားလေသည်။ “ မ…အရမ်းပဲ ချစ်တယ်…သိလား…” မင်းခန့်က ဆုလဲ့ဝေအနားကို ကပ်၍ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။မင်းခန့်ထံမှအသက်ရှု၍ မှုတ်ထုတ်လိုက် သော လေများသည် ဆုလဲ့ဝေ၏ နားသယ်အစပ်နားသို့ ထိမိသဖြင့် ဆုလဲ့ဝေတွန့်သွားသည်။ မင်းခန့်မှာလဲ ဆုလဲ့ဝေအနား သို့တိုး၍ စကားပြောလိုက်သဖြင့် ဆုလဲ့ဝေ၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေးများကြောင့်။

သားကောင်၏ အနံ့ရသော မုဆိုးနှယ် ရင်ထဲတွင်ထိန်းကနဲဖြစ်ကာ အောက်ကညီတော်မောင်က ထောင်ချင်လာသည်။ ထို့နောက်မင်းခန့်ဘာမပြော ညာမပြောနှင့် ဆုလဲ့ဝေအား သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။ ဆုလဲ့ဝေကတော့ အလိုက်သင့် မင်းခန့်၏ ရင်ဘတ်တွင် မျက်နှာလေးအပ်လျှက်… “ မ.. စိတ်မဆိုးနဲ့တော့နော်… မောင် တောင်းပန်တယ် သိလား…”။အင်း.. မ… နောက်တစ်ခါလဲ ထပ်မဖြစ်စေရဘူး.. သိလား… မောင်ဂတိပေးတယ်… အင်းပါ.. နောက်တစ်ခါဆို တကယ်အပြတ်ပဲနော်.. မောင် ဟုတ်… ” မင်းခန့်၏ ရင်ဘတ်တွင် မျက်နှာအပ်လျှက်ရှိသော ဆုလဲ့ဝေအား မင်းခန့်မှ ဆွဲမလိုက်ပြီး ဆုလဲ့ဝေ၏နှုတ်ခမ်း ဖူးဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ဆုလဲ့ဝေကတော့ အလိုက်သင့်လေး ပြန်နမ်းပေးသည်။ မင်းခန့်၏ လက်များက အငြိမ်မနေပေ။ ဆုလဲ့ဝေ၏ အဖြူရောင်အင်္ကျီပေါ်မှ ရင်သားများကို ဖွဖွလေး ဆုတ်နယ်လေသည်။ ခွက် ပုံသဏ္ဍန် ဘရာဇီယာဝတ် ထားသဖြင့် နို့အတွင်းသားများအထိတော့ ထိမိခြင်းမရှိပေ။

ကျွန်မကတော့ ခိုင်ခိုင်ဖြိုးပါ။ အသက်ကတော့ 23ဆိုပါတော့။ အမျိုးသားက သဘောင်္သားအရာရှိလေ။ သူကအရာရှိဆိုတော့ ဝင်ငွေကတော့ကောင်းပါတယ်။ သူက ခြောက်လမှတစ်ကြိမ်လောက်မှ မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်လာလေ့ရှိပါတယ်။ ပိုက်ဆံရှိတယ်လို့တော့ ပြောလို့ရပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင် တိုက်နဲ့ခြံ။ ကိုယ်ပိုင်ကားက သုံးစီး။ ပြီးတော့ ကျွန်မလည်းတစ်ယောက်ထဲပြင်းတာနဲ့ မြို့မဈေးမှာ ဖုန်းဆိုင်ဖွင့်ထားတာက အခုဆိုရင် လက်လီ၊ လက်ကားတော်တော်လေးကို အရောင်းအဝယ်ကောင်းနေပါပြီ။ ကျွန်မကတော့ အမျိုးသားပြန်လာတဲ့အခါမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သဘောင်္တက်နေတဲ့အခါမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံမှန်မနက် ၉ နာရီလောက်ဆိုင်သွားတယ်။ ညနေ ၄ လောက်ပြန်လာတယ်။ အိမ်မှာတော့ ခြံစောင့်ဦးလေးတစ်ယောက် ခေါ်ထားတယ်။ အဲ့ဒါလည်း အမျိုးသားက တစ်ယောက်ထဲဆိုတော့ စိတ်မချလို့ နေပြည်တော်က လူပျက်တယ်ဆိုပြီးတော့ သူနဲ့အမျိုးမကင်းတဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်ကိုခေါ်ထားပေးတာပါ။ သူ့နာမည်က ဦးမောင်တဲ့။ အသက်က ၄၅ လောက်တော့ရှိပြီ။ အားလုံးစိတ်ချရပါတယ်။ကျွန်မကိုလည်း လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပြီး ခိုင်းတာလည်းအကုန်လုပ်ပေးပါတယ်။ ကျွန်မကိုတော့ မမလေးလို့ခေါ်ပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ နေရသိပ်မကောင်းတာနဲ့ ကျွန်မလည်းဆိုင်ကဝန်ထမ်းတွေမှာစရာရှိတာ မှာပြီး အိမ်ပြန်လာလိုက်တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ကားဟွန်းတီးလိုက်တာနဲ့ ဦးမောင်က တံခါးလာဖွင့်ပေးတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းမှာ ခဏအိပ်လိုက်တယ်။ ညနေ ၄ နာရီလောက်မှာ နိုးတာနဲ့ ထပြီး။ ရေမိုးချိုးမလို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ။