Love

ကျမတို့အိမ်ကို ဦးထွတ်ခေါင် လာလည်ပါတယ်။ ကျမတို့အိမ်မှာက ကျမရယ်၊ ကျမယောက်ျားရယ်၊ သားရယ်နေကြတာပါ။ ဦးထွတ်ခေါင်က ကျမယောက်ျား အဖေရဲ့ညီပါ။ ရုံးရက်ရှည်ပိတ်လို့ လာလည်တာပါ။ ဦးထွတ်က အသက်၅၀ကျော် ဝန်းကျင်လောက်ရှိပါပြီ။ လူကြီးကတော့ ခန့်ခန့်ညားညားကြီးပါရှင်။ အိမ်ထောင်က သုံးဆက်ရှိပြီး လက်ရှိမန်းမ ဆုံးပါးသွားလို့ တကိုယ်တည်းသမားဖြစ်နေပါတယ်။ ရည်မွန်တာရယ်၊ အပြောချို အပြောကောင်းတာရယ် ကြောင့် မိန်းကလေးတွေက ဦးထွတ်ကို ခင်ကြပါတယ်။ ဦးထွတ်က အဲလိုဂွင်ဖန်ပြီးစားတဲ့ အပျိုပေါင်း မနည်းတော့ပါဘူးရှင်။ အိမ်ထောင်ရှင်မိန်းမတွေရော၊ အပျိုကြီးတွေရော သူမစားဖူးတာမရှိပါဘူး။ ဘဲသားတောင် စားဖူးချင်စားဖူးမှာပါ။ ကျမမှာ ပြန့်ကားနေတဲ့ ဖင်လုံးကြီးတွေရှိတာကပဲ ဦးထွတ်ကို စိန်ခေါ်နေသလိုဖြစ်နေပါတယ်။

မောင်ကလည်း ဦးထွတ်နဲ့ ခပ်ခွာခွာနေဖို့ပြောပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်က အိမ်မှာအမြဲမရှိဘူးလေ။ သားကလည်း ကျောင်းသားဆိုတော့ ညနေကျမှပဲ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။ မောင်နဲ့သားနဲ့ ထွက်သွားကြတာနဲ့ ကျမနဲ့ ဦးထွတ်နဲ့ပဲ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျမသတိထားမိတာက ဦးထွတ်က ကျမဖင်တွေကို ငမ်းနေပြီဆိုတာနဲ့ ကျမကိုချောင်းနေပြီ ဆိုတာပါပဲ။ သိလိုက်တာကပဲ နောက်ကျသွားသလားမသိပါ။ကျမမီးဖိုချောင်ထဲ ဆေးကြောနေတုန်း ဦးထွတ်ရောက်လာပါတယ်။ သူရောက်လာတာကို ကျမမသိပါ။ ဖြုန်းဆို ကျမကိုအတင်းဖက်ပြီး ပါးတွေကို နမ်းပါတယ်။ “လွှတ်ပါ ဦးရယ် မသင့်တော်ပါဘူး” ကျမရုန်း၍မရပါ။ ဦးထွတ်ပုဆိုးထဲက လီးကြီးက ဖင်ကြားလာထောက်သည်။

မိန်းမက အလုပ်ထဲကို ဖုန်းလှမ်းဆက်တယ်မောင်ရေ ကျမရန်ကုန်ဘုရင့်နောင်မှာ ကုန်စာရင်းတွေသွားရှင်းရမှာမို့ ညအိပ်သွားရမယ် အဲဒါမောင်အိမ်ပြန်နောက်ကျမှာလား သားလေးတစ်ယောက်တည်းအိမ်မှာတဲ့ ကျနော်လည်းဆိုဒ်ထဲမှာဒီည လက်စအပြီးသတ်ရမှာမို့ နောက်ကျနိုင်ကြောင်းပြောရတယ်အာ့ဆိုလည်းရွာကို ဖုန်းဆက်ပြီးအမေ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်တဲ့ အေးအေးလို့ပြောပြီး ကျနော်လည်းဖုန်းချလိုက်တယ် ကျနော်ကဆိုဒ်မန်နေဂျာ ကျနော်နဲ့အတူမန်နေဂျာတစ်ယောက်ရှိတယ် သူကလည်းဒီကနေ့မှ မလာဆိုတော့ ကျနော်တစ်ယောက်တည်း ပန်းရံသမားတွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေနဘမ်းလုံးရတယ် ည၁၁နာရီလောက်ကျတော့ အားလုံးချွေးတလုံးလုံးပြီးသွားတယ်

အလုပ်သိမ်းနေတုန်း ကျနော့်နဲ့အတူလုပ်တဲ့ မန်နေဂျာ ကိုဇော်လေးပေါက်ချလာတယ် ဆောရီးကိုဇော်ကြီးရာ ကျနော်အိမ်မှာ အရေးကြီးကိစ္စပေါ်လာလို့ ခင်ဗျားပင်ပန်းသွားပြီပေါ့ ကျနော်လည်း ပင်ပန်းတာတော့ ပြောမနေနဲ့ဆရာရေ သူ့နာမည်က ကိုဇော် ကျနော်လည်း ကိုဇော်ပါပဲ အလုပ်ထဲမှာ နာမည်ကွဲအောင် ဇော်ကြီး ဇော်လေး ခွဲရတယ် သူနဲ့ကျနော်က အသက်လည်းလပိုင်းပဲကွာတယ် ကျနော်ကလပိုင်းကြီးတော့ ဇော်ကြီး ဖြစ်သွားရော ကျနော်နဲ့ကိုဇော်လေးဟာ အတွဲညီတယ် အသာအနာတွက်ကြသူမဟုတ် ညီရင်းအစ်ကိုပမာလာဗျာ အိမ်လိုက်ခဲ့ ခင်ဗျားကို ရှယ်ပြုစုမယ် ဆိုပြီး သူ့အိမ်ဆိုတာက ယာယီဝန်ထမ်းအိမ်ယာပါ အိမ်ရောက်တော့ သူကပုလင်းတစ်လုံးနဲ့ အမြည်းပန်းကန်ထုတ်လာပြီး ကဲဆရာဇော်ကြီး ဘာအရက်လည်းမမေးနဲ့ ၃ခွက်လောက်သောက်ပြီးမှ ပြောမယ်တဲ့ ကျနော်လည်းပထမတစ်ကြိုက်မော့ချလိုက်တယ် အူထဲ ပူဆင်းပြီး နားထင်တွေပါပူတက်လာတယ် ပြင်းတယ်ဗျို့ ကိုဇော်လေးက ဒီအရက်က ရေမရောရဘူး ဆရာ နောက်ထပ်cheerတဲ့

လက်တစ်ဖက်က ရေဖလားကိုကိုင်ပြီး ရေစည်ထဲတွင်ပြည့်လျှံနေသော ရေများထဲသို့ ထိုးနှစ်ကာ ခပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးပေါ်ကို လောင်းချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျမဟာ သူ့ကိုလှမ်းတွေ့လိုက်ရပါတယ်။သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ အုံးလက်အလယ်ကြောရိုး အရင်းပိုင်းတစ်ပိုင်းကို ဖင်ခုပြီးထိုင်နေရာက လက်ထဲမှာ ဓားပါးလေးတစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး အုံးလက်လေးတွေကို တံမြက်စီးတန်သပ်နေရာကနေ ကျမကို ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့် လုပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

ကျမရေချိုးနေတဲ့နေရာနဲ့ သူရှိတဲ့နေရာကြားမှာ ပန်းခြုံလေးများရှိကာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်လည်း ပေ(၂၀)နီးပါးလောက် ဝေးလေတော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီးရေချိုးနေတဲ့ကျမကမြေပြင်ပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့သူ့ကိုသဲသဲကွဲကွဲမြင်နေရပေမယ့်သူကတော့ ကျမ သူ့ကို တွေ့နေရတယ်ဆိုတာ သိပုံမရပါဘူး။ သူ့ကိုတွေ့လိုက်ရပြီး သူက ကျမကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာလဲ ကျမက သိလိုက်ရရော ကျမဟာ လက်ထဲက ရေခွက်ကို ရေစည်ထဲချလိုက်ပြီး ကျမရဲ့ကိုယ်ပေါ်က ရင်လျားထားတဲ့ထဘီတပတ်နွမ်းပါးပါးလေးကိုအသာဖြန့်ပြီးခပ်လျှော့လျှော့လေး ပြင်ဝတ်လိုက်ပါတယ်။ပြီးတော့မှရေဖလားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျမရဲ့ကိုယ်လုံးပေါ်ကို ရေတွေ တဝုန်းဝုန်းနဲ့ အမြန်ပဲ လောင်းချိုးလိုက်ပါတယ်။

ကျမရဲ့ တကိုယ်လုံးမှာ ရေတွေ ရွှဲနစ်၍ သွားရပါပြီ။ဒီအခါမှာတော့ ကျမဟာ လက်ထဲကရေခွက်ကို ချလိုက်ပြန်ပြီး ကျမကသူရှိတဲ့ဆီကိုမျက်လုံးလေးအသာဝန့်ပြီးအမှတ်တမဲ့ကြည့်လိုက်တော့သူကလက်ထဲမှာကိုင်ထားတဲ့ ဓားပါးလေးကိုရောအုံးလက်လေးတွေကိုပါ ချထားပြီးကျမကိုသပ်သပ်ကြီးထိုင်ကြည့်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ကျမက သူ့ဘက်ကို ကျမရဲ့ ရေတွေ တကိုယ်လုံးရွှဲစိုနေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို လှည့်ထားရာက မတ်တပ်ရပ်ရက်ကနေ ကျမရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကို အသာကားကာ ထဘီအောက်နားစကိုလဲ ပေါင်လယ်လောက်ထိလှန်တင်ထားတော့မြေပြင်ပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျမရဲ့ပေါင်ရင်းထိပင်မြင်နေရမလား မပြောတတ်ပါဘူးရှင်။ ပြီးတာနဲ့ ကျမဟာ ရင်လျားထားတဲ့ ထဘီလေးရဲ့ ဂျိုင်းကြား အောက်ဖက်နားမှာညှပ်ထားတဲ့ အထက်ဆင်စလေးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး ထဘီလေးကို အောက်ကို လျှောချလိုက်ပါတယ်။

ပွမ်….ပွမ်….” “ လာပြီ….လာပြီ..” “ ကျွီ……….” အိမ်ရှေ့မှ ကားဟွန်းသံကြားရပြီး မမြလေး၏ အသံနှင့်အတူလမ်းလျှောက်သွားသံ၊ အိမ်တံခါးဖွင့်သံတို့ကို တစ်ဆက်တည်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိပ်မောကျနေသော ကိုလင်းတစ်ယောက် အိပ်ရာမှ လန့်နိုးသွားရသည်။ ဘာတွေ လုပ်နေကြသလဲ သိချင်သဖြင့်အိပ်ခန်းတံခါးကို အသာဟ၍ ကြည့်လိုက်ရာ အထုပ်အပိုးများနှင့်အိမ်ရှေ့ ထွက်သွားသော ကိုစိုးမြင့်တို့လင်မယားကိုလှမ်းတွေ့လိုက်ရသောကြောင့်တံခါးကိုအသာပြန်စေ့ထားလိုက်သည်။

ညက ကိုလင်းတစ်ယောက်အတော်ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သဖြင့်ကိုစိုးမြင့်နှင့်မမြလေးတို့လင်မယား နှစ်ယောက် ယခုကဲ့သို့ ခရီးသွားမည်ဆိုတာ မသိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုလင်းရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းသလိုလို ဖြစ်သွားရပြီး ဟာတာတာ၊ ဆာတာတာ ဖြစ်နေရသည်။ ကိုစိုးမြင့်နှင့်မမြလေးတို့ လင်မယားကို ကြည့်ပြီး မနာလို ဝန်တိုစိတ်များကလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ကိုလင်းအနေဖြင့်သူ၏စိတ်ထဲမှဤသို့ဤပုံဖြစ်နေသည်များကိုကား ကိုစိုးမြင့်တို့လင်မယားအနေဖြင့်သိချင်မှ သိပေလိမ့်မည်။ ယခုကဲ့သို့ကိုစိုးမြင့်တို့လင်မယား အတူသွားအတူလာ၊ အတူစား အတူအိပ်ကြသည်ကို ကြည့်မိတွေးမိတိုင်း ကိုလင်းရင်ထဲမှာ သဝန်တိုစိတ်၊ ဝမ်းနည်းစိတ်၊ ယူကျုံးမရစိတ်၊ နှမျောတသ စိတ်များ အမြဲတမ်းဖြစ်မိရသည်။

ဘယ်သူ့ကိုတိုင်တည်ပြီး၊ ဘယ်သူ့ကိုပြောလို့ဘယ်သူ့ကိုအပြစ်ပုံချရမည်ဆိုတာတော့ကိုလင်မဝေခွဲနိုင် ဖြစ်ရသည်။ ကိုလင်းစဉ်းစားနေသည့် အချိန်တွင်အိမ်ရှေ့မှ ကားထွက်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကိုလင်းမှာ အိပ်ရာပေါ် ပက်လက်လှန်လျက် ပြန်လှဲနေလိုက်ပြီး နဖူးပေါ် လက်တင်လျက် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလိုက်သည်။ ကိုလင်းနှင့် ကိုစိုးမြင့်တို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတတွဲတွဲ နေခဲ့ကြသည့် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သည်။ ဆယ်တန်းအောင်ပြီး အလုပ်များ ဝင်ကြချိန်တွင်မတော့ကိုစိုးမြင့်က စိုက်ပျိုးရေးရုံးမှာ အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်။ ကိုလင်းက တရားရုံးမှာ အလုပ်ဝင်ပြီး စာရေးအလုပ်ကိုလုပ်ခဲ့သည်။ ကိုလင်းက အိမ်ထောင်မရှိသော လူပျိုဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒီနေ့ဟာဝတ်ရည် ဘဝမှာဘယ်တော့မှ ဖျောက်ဖျက်လို့ရ မယ့်နေ့မဟုတ်တော့ပါဘူး… အကြောင်းကတော့ ချစ်ရတဲ့ ကိုကိုနဲ့ နှစ်ဘက်မိဘ သဘောတူ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပတဲ့နေ့ ဖြစ်လို့ပါဘဲ… နောက်ဝတ်ရည်ရဲ့ အပျိုစင်ဘဝရဲ့နောက်ဆုံးနေ့၊ အပျိုစင်ဘဝကို စွန်လွှတ်ရတော့မယ့်နေ့ဆိုရင်လည်း မမှားဘူးပေါ့ရှင်… အပျိုစင်ဘဝကို စွန်လွှတ်ရတောမယ်ဆိုတဲ့ အတွေး တွေးမိတာနဲ့ ဝတ်ရည်ရင်တွေ တလှပ်လှပ်နဲ့ခုန် လာပါတော့တယ်.. ရှက်လိုက်တာကလည်းမပြောပါတော့နဲ့။ ဝတ်ရည်ရဲ့အပျိုစင် ဘဝကို သိမ်းပိုက်မယ့် ကိုကိုကတော့ ဘယ်လိုနေမယ် မသိပါဘူး …

သူလည်းပျော်နေမလား၊ဒါမမဟုတ်စိတ်လှုပ်ရှားနေမ လား ဆိုတာ ကိုကို ပဲသိမှာပါ။မနက်ပိုင်းတုန်းကတော့ဆွေမျိုးတွေနဲ့စလိုက်နောက်လိုက်နဲ့ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်နေ ပေမယ့် ဧည်ခံပွဲအတွက်အလှပြင်တဲ့အချိန်မှာတော့ စိတ်တွေတအားလှုပ်ရှားလို့ လာရပြန် ပါတယ်… အလှပြင်ဖို့အတွက်ရေချိုး ပြီးတဲ့အချိန်မှတော့ ဝတ်ရည်ရဲ့အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ရောက်ချလာပါတော့တယ်။ ရေချိုးပြီးထမိန်ရင်ရှားနဲ့ အခန်းထဲဝင်လာတဲ့ဝတ်ရည်ကိုစူးရဲတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ဝိုင်းကြည့်ကြပါတယ်။ တစ်ယောက်ကဝတ်ရည်ရဲ့တင်းကားနေတဲ့ရင်နှစ်မွှာကိုကြည့် ရင်းပြဿနာစရှာပါတော့တယ်… ငယ်သူငယ်ချင်းတွေမို့ ပြောမနာ ဆိုမနာ အစနောက်သန်ကြတာကိုး။ ..

““ဟေ့ ဝတ်ရည်နို့တွေကို ညကျ သူ့လူမကိုင်ခင် တို့အရင်ကိုင်ကြည့်ရအောင် ”” ““အေးကောင်းတယ် လုပ်လိုက်လေ ကြာသလားလို့”” ဆိုပြီးဝတ်ရည်ဝတ်ထားတဲ့ ထမိန်ကို အတင်းဆွဲချွတ်ကြပါတော့တယ်… ရုတ်တရက်မို့ ဝတ်ရည်လည်းရှက်တာရော စိတ်လှုပ်ရှားတာရောနဲ့ထမိန်ကိုရင်နှစ်လွှာပေါ်ကနေ လက်ပိုက်ပြီး အုပ်ထားလိုက်ပေမယ့် အများနဲ့တယောက်မို့ ဝတ်ရည်လက်တွေကိုချုပ်ပြီး ထမိန်စကိုဖြေကာ ဖြူဖြူလွလွ တင်းရင်းနေတဲ့နိုအုံတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တစ်လက် ဝိုင်းကိုင်ကြပါတော့တယ်။ .. ““ ကြည့်စမ်း ကောင်မ ဘယ်တုန်းကတည်းကကြိတ်နယ် ထားလဲ မသိဘူး တင်းကားနေတာပဲ ” ““အေးဟယ် ငါဖြင့်အဲလောက်ရှိမယ်မထင်မိဘူး”” ““ဘာဆေးစားလဲကောင်မ မှန်မှန်ပြော”” ““ ကြည့်ရတာ သူ့လူ ကိုင်ပြီးသားနဲ့တူတယ်”” စသည်ဖြင့်တစ်ယောက်တပေါက်အားပေးကြပါတော့တယ်…

ကျောင်းသွားခါနီး ကျောင်းဝတ်စုံလေးဝတ်ပီး မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ကိုယ်ကို တပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အိမ်ထောက်ကျခဲ့ပီးသား ဆိုပေမယ့် လှဆဲပဆဲ မိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ပီး ကျေနပ်မိတယ်။ ဒီနေ့ မေမေက အစောကြီးကတည်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ထွက်သွားသည်မို့ အိမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ အိမ်ထောင်ကွဲပီးကတည်းက မေမေရယ် မိုးရယ် နှစ်ယောက်သား အတူတူနေတဲ့ အိမ်လေးပေါ့။ ရူးရူးမိုက်မိုက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပေမယ့် သဘောထားခြင်း ဆီနဲ့ရေလို ကွာခြားမှုကြောင့် အိမ်ထောင်သက်တမ်း ကြာကြာမခံခဲ့။ အတိတ်ကို ပြန်မတွေးချင်တော့သည်မို့ သက်ပြင်တစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ဆံထုံးလေးကို သေချာပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကြိမ်ဆွဲခြင်းတောင်းလေးထဲ လိုအပ်တာတွေ ဖြည့်ပီး စောနေသေးသည်မို့ အခန်းထဲ အဝတ်တွေ ခန သိမ်းလိုက်နေလိုက်တုန်း အိမ်ရှေ့က တံခါးခေါက်သံကြားသည်မို့ သွားဖွင့်လိုက်မိတယ်။ “အော် ကိုကြီး… တစ်ယောက်ထဲလား… မမ မပါဘူးလား” မိုးအမရဲ့ ယောက်ျား ကိုတိုးပေါ့။ “မပါဘူး ညီမလေး… အမေ့အတွက် အားဆေးတွေလာပို့တာ… မိုး ကျောင်းသွားတော့မလို့လား… အမေတို့ရော” “ဟုတ်… စောသေးလို့ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာ…. ထိုင်ဦးလေ ကိုကြီး…. အမေတို့ အစောကြီးကတည်းက ဘုန်းကြီးကျောင်း ထွက်သွားကြတယ်” ကိုတိုးက အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်ပီး မျက်လုံးတွေက မိုး တကိုယ်လုံးကို သိမ်းကျုံးကြည့်ရင်း “မိုးက အရင်ထက်တောင် ပိုပိုလှလာတယ်နော်… ကျောင်းဆရာမ ဝတ်စုံလေးနဲ့ အရမ်းလိုက်တယ်… ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်” ကိုတိုးက ဆေးထုပ်တွေပေးရင်း ပြောသည်။ လည်ကတုံး ရှပ်အင်္ကျီလက်ရှည်နဲ့ ပုဆိုးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ထားတဲ့ ကိုတိုးကလဲ တကယ်ကို ခန့်ပါတယ်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် မိုး အိမ်ထောင်မကျခင် မမနဲ့ကိုတိုး အိမ်ထောင်မပြုခင်က ကိုတိုးကို ကြိတ်ကြွေခဲ့ဖူးတာ။ မမနဲ့ ကိုတိုးယူတော့ မိုး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရသေးသည်။ မိုး အိမ်ထောင်ကျပီး အဆင်မပြေတော့လဲ ကိုတိုးက ကူညီခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ကွဲတော့လဲ ကိုတိုးက နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့လို့ ကျေနပ်မိခဲ့သည်။ “မမက ပိုချစ်စရာကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား” “မိုးက ပိုလှတာပေါ့ သူ့ကိုသွားမပြောနဲ့နော်” “ဟွန်းး…နော်” မိုးက နှာခေါင်းလေးတွန့် နှုတ်ခမ်းလေးတွန့်ကာ မျက်စောင်းလေး ထိုးပြလိုက်သည်။ “ထိုင်ဦးလေ ကိုကြီး… မိုး ကော်ဖီဖျော်လိုက်မယ်လေ…. ဘာစားပီးပီလဲ” “မိုး… ကျောင်းနောက်ကျနေပါ့မယ်” “ရတယ်ကိုကြီး… ဒီမနက်ပိုင်း မိုးအတန်းချိန်လဲ မပါဘူး… စောလဲစောသေးလို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာ” မိုးလဲ ကော်ဖီဖျော်ဖို့ မီးဖိုခန်းဆီ သွားလိုက်တယ်။ မိုးနောက်ကို ကိုတိုးလိုက်လာပီး ကော်ဖီဖျော်နေတာကို မီးဖိုအခန်းဝကနေ ကိုတိုးက ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ကျွန်မနာမည်က ဝတီခိုင်။ အသက်ကတော့ ၃၈နှစ်ထဲကို ရောက်နေပြီ။ အဖေကဗမာ အမေကရှမ်းတရုတ်ဆိုတော့ အသားအရည်ကတော့ ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ မျက်နှာလေးကတော့ အမေ့အမွေရထားတော့ နုဖတ်နေတာပဲ။ အသက်အရွယ်ထက်တောင် နုသေးတယ်လို့ ရင်းနှီးတဲ့လူတိုင်းက ပြောကြပါတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို ပိုးပန်းတဲ့လူတွေမှ တအားများတာ။ အဲ့ဒီအထဲကမှ အခုသားလေးရဲ့အဖေကို ချစ်မိပြီး ကျောင်းပြီးတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ် ဆိုပါတော့။ ယောကျာ်းကတော့ ကျောင်းမတက်ပေမယ့် မြို့မှာလာအလုပ်လုပ်ရင်း ကျွန်မနဲ့ ဆုံခဲ့ကြတာ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့ သူ့နောက်ကိုလိုက်ခဲ့ရတာပေါ့။ အခုတော့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ သားလေးထက်ပိုင်ကို ဈေးရောင်းပြီးတော့ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နေရတယ်။ ယောကျာ်းဆုံးသွားတာတော့ ၅နှစ်လောက်ရှိပြီ။ ကုန်ကားမောင်းရင်း ကားမှောက်ပြီး ဆုံးသွားခဲ့တာ။ ယောကျာ်းဆုံးသွားကတည်းက သားလေးကို ကျွေးမွေးပြုစုလာတာ သားလေးတောင် ၁၀ တန်းရောက်နေပြီ။ သားလေးက လိမ်မာပါတယ်။ အမေ့စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်တယ်။ သား ၁၀ တန်းရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မတွေးမိလိုက်တာက ကျွန်မတို့သာ ဒီမြို့မှာဆက်နေရင် ကြီးပွားမှာမဟုတ်သလို သားလေးပညာရေးလည်း နစ်မွန်းမယ်လေ။ ဒါကြောင့် အမျိုးတွေရှိတဲ့ ရန်ကုန်ကို ပြောင်းပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ သားလေးကိုတော့ သူ့အဖွားဆီမှာ ထားပြီး ကျွန်မကတော့ ကျွန်မတူမလေးနဲ့ အတူသွားနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တခါတရံတော့ သားလေး အလည်လာပါတယ်။ သူအလည်လာတဲ့အချိန်တော့ အတိုးချပြီး အလွမ်းသယ်ရတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခဲ့ပါတော့တယ်။ ကုမ္ပဏီက ဘော့စ်နာမည်က ကိုအောင်ထွန်း။ အသက်ကတော့ ၄၅ နှစ်လောက်ရှိပြီ။ အတော်လေးလည်း ယောကျာ်းပီသပါတယ်။ မိန်းမနဲ့ ကွဲနေတယ်လို့တော့ ပြောတာပဲ။ သဘောလည်း ကောင်းတယ်။ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုလည်း မျှမျှတတဆက်ဆံတယ်။ လူရိုးအေးကြီးပေါ့။ ကျွန်မကတော့ သားလေးနောင်ရေးကလည်း ရှိနေတော့ အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ခဲ့ပါတယ်။

ကိုင်တော့မကိုင်ကြည့်ဖူးပါ။ ဒါပေမဲ့ မစန်းကြည်၏ ကားကားစွင့်စွင့် ရှိလှသော တင်ပါးကြီးတွေက မာတင်းပြီး နေမည်ဆိုသည်ကိုကား ဖိုးတုတ် တစ်ယောက် ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ တနေ့တနေ့ ဒီတင်ပါးကြီးတွေကို ခိုးခိုးကြည့်ပြီး လူပျိုသိုး ဖိုးတုတ်လီးတောင်ခဲ့ရတာ မနည်းပေ။ ကလေးတစ်ယောက် အမေဆိုပေမဲ့ မစန်းကြည်က တသားမွေး တသွေးလှသည်။ အသားကလည်း ဖြူတော့ လုံးကြီးပေါက်လှ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အတော်ကြည့်ကောင်းလှသည်။ ကြည့်ကောင်းသည်ဆိုပြီး ဖိုးတုတ်ဗြောင်ကျကျ မကြည့်ရဲပေ။ ဖိုးတုတ်တို့သားအမိကို မစန်းကြည်တို့ လင်မယားက အများကြီး ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက် ထားတာ ဖြစ်သည်။

ဖိုးတုတ်တို့ လက်ပံရွာမှာက မစန်းကြည်တို့ လင်မယား… အဲ… သူ့လင်ဘအေးနှင့် မစန်းကြည်တို့က ရွာ မျက်နှာဖုံးတွေ။ စီးပွါးရေး ပြေလည်သည်။ အိမ်ခြေတရာ မကျော်သော သူတို့ရွာလေးတွင် လယ်ယာ၊ခြံ၊ကျွဲနှင့်နွား တို့ဖြင့် အဆင်ပြေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သုံးဧကလောက်ရှိသော ခြံကြီးရှိပြီး သည်ခြံထဲမှာပင် ဘအေးနှင့် မစန်းကြည် တို့က ပျဉ်ထောင်သွပ်မိုး အိမ်ကြီးဆောက်၍ နေရုံမျှမက ခြံထောင့်တနေရာတွင်လည်း ဖိုးတုတ်တို့ သားအမိအတွက် အခိုင်အခန့် ဓနိမိုးတဲလေးဆောက်၍ ပေးထားသေးသည်။

မို့မို့… ဒီလူကြီးကို ကြည့်လို့မရ.. မျက်နှာကြောကို မတည့်.. လူကောင်ကြီးက ကြီးသလောက် စကားသံက ချွဲချွဲနဲ့ … သူ့နာမည်က မျိုးဝင်းသူတဲ့… မမခင်သီတာကလည်း တစ်မျိုး.. ဘယ်လိုနားလည်ရမှန်း မသိ.. မို့မို့ မျက်နှာကြောမတည့်သော လူကြီးက မမနှင့် အိမ်မှာ အတူလာနေမယ် တဲ့… မမ ယောက်ျားယူမှာလားလို့ မေးတော့… “ မို့မို့..နားမလည်သေးပါဘူး ညီမလေးရယ်…” တဲ့.. ပြီးတော့ မို့မို့ ငယ်သေးတယ် တဲ့..မို့မို့ မငယ်တော့ဘူးလို့ ပြန်ပြောချင်လိုက်တာ …

မပြောရဲလို့.. မို့မို့ အသက် (၂၀) နှစ်ထဲ ရောက်နေပြီ.. အပျိုဖြစ်တာတောင် နှစ်ကျော်နေပြီ.. အဲဒီလူကြီးက ဘယ်လောက်ကြာအောင် လာနေမှာလဲ လို့မေးတော့ မသိသေးဘူးတဲ့.. ကောင်းရော…ရှင်.. အရင်တုန်းက အဲဒီလူကြီး အိမ်ကို ခဏခဏလာဘူးတယ်.. မို့မို့ကို ဆက်ဆံတာ သူငယ်နှပ်စားလေးလို ဆက်ဆံသလိုဘဲ.. မကြိုက်ပါဘူး… ပြီးတော့ ရှိသေးတယ်..

လူကိုကြည့်ရင် မျက်နှာကို ကြည့်ပေါ့.. အခုတော့ ..သူက ဒီလို မဟုတ်ဘူး.. မို့မို့ တစ်ကိုယ်လုံးကို အရမ်းစိတ်ဝင်စား(အရမ်းနှာဗူးထ ) နေတဲ့ မျက်လုံးမျိုးကြီးနဲ့ ကြည့်တတ်တာ.. အဲဒီအချိန်မျိုးဆို…မို့မို့ နေလို့အရမ်းခက်တာ.. သူ့ရှေ့မှာ လူတစ်ကိုယ်လုံး အဝတ်တွေ မပါတော့သလိုပဲ.. မျက်နှာတွေ ထူပူ ၊ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ရှိန်းဖိန်းလို့… နှာဗူး…ကြီး.. ကဲ..အဲဒီလို လူကြီးက အိမ်မှာလာနေမယ်တဲ့.. မို့မို့သိပါတယ်.. ဒီလူကြီး အိမ်မှာလာနေရင် မမနဲ့ အတူတူ အိပ်မယ်ဆိုတာကိုလေ… မို့မို့ စိတ်ညစ်တယ်.. မမကိုလည်း မပြောရဲဘူး.. မမ ခင်သီတာက မို့မို့ရဲ့ အစ်မအရင်းခေါက်ခေါက်တော့ မဟုတ်ပေမယ့် တစ်ဝမ်းကွဲ အစ်မ.. ပြီးတော့ မို့မို့ကို မိဘလို စောင့်ရှောက်လာခဲ့သူ..မို့မို့ (၄) နှစ်သမီးလောက်က မို့ အဖေနဲ့ အမေ ၊ နောက်… မမခင်သီတာရဲ့ အဖေနဲ့ အမေ ၊ မမရဲ့ အစ်ကို .. သူတို့အားလုံး တွံတေးတူးမြောင်းထဲမှာ သင်္ဘောနစ်တဲ့ ထဲ ပါသွားကြသည်.. အဲဒီနောက် မို့မို့ကို မမခင်သီတာက ပြုစုပျိုးထောင် လာခဲ့ရသည်.. ဒီတော့ မို့မို့က မမခင်သီတာကို မလှန်ရဲတာလည်း မဆန်းပေ.. အဲဒီ မျိုးဝင်းသူ ဆိုတဲ့ လူကြီး အိမ်မှာလာနေရင်..ဘယ်လို ဆက်ပြီး စခန်းသွားရပါ့မလဲ ဟူသော အတွေးတွေက မို့မို့ စိတ်တွေကို ညစ်နွမ်းစေလေသည်.. အစိမ်းရောင် မီးလုံးလေးက ဖိုက်ဝပ်လေးပဲ ဖြစ်ပေမယ့် အမှောင်ကြီးစိုးမှုကြောင့် အခန်းထဲတွင် လင်းလင်းထိန်ထိန် ဖြစ်နေသည်..

“ရော့ဒီမှာ ကားလက်မှတ်.. ဒါကမောင်လေး သုံးဖို့..”..(၁၀၀၀၀)တန် အရွက်၂၀.. “သေချာ အဆင်ပြေအောင်ရှင်းပြခဲ့နော် ပရောဂျက်ကို၊ စာချုပ်ပါတခါတည်းချုပ်ခဲ့ မမက နက်ဖြန်ခရီးထွက်စရာပေါ်လာလို့ …” “ဟုတ်ကဲ့ပါအမ” ___ပြေးရပီလေ အဆောင်ကို အဝတ်စားမထုတ်ရသေး ရေမချိုးရသေး သူမဝယ်ထားတဲ့ကားလက်မှတ်က နေပြည်တော်ညနေ၆နာရီကား အလုပ်ကိစ္စပြောတဲ့အချိန်က ရုံးဆင်းခါနီးး ညနေ၃နာရီ “ဖူးး မောတာကွာ မန်နေဂျာမများပြီ ငါ့ ခိုင်းကောင်းတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုအမြဲတမ်းလုပ်တာ…. ပီးရင် သူဌေးကို အလုပ်ပြ သူ့ဘဲကြီးနဲ့ချောင်းသာ သွားနှပ်တော့မှာ မသိတာကျလို”

ဟွန်း့ …. ဒါမျိုးခဏ၂ခရီးထွက်ရလို့ ပြင်ထားတဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကိုယူ ရတဲ့ တက်စီ နဲ့ ပြေးရပီပေါ့ဗျာ ကားဂိတ်ကို…….. “အောင်ဘု”_ ဆောက်လုပ်ရေးကုမဏ္ဏီတစ်ခုရဲ့ ဝန်ထမ်း.. ကျနော်ကစားရင်းကိုင်/ကွန်ပျူတာရော/ကားမောင်းလဲရတော့ ရုံးကမန်နေဂျာမအပျိုကြီး နန်းထိပ်ထား၏ တောက်တိုမရခေါ်ခိုင်းခံနေရသူ… မန်နေဂျာမကတိုင်းရင်းသူ အသားကလဲဖြူ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလဲ အရမ်းလှ လားရှိုးတက္ကသိုလ်တက်တုံးက မေဂျာကွင်းတောင်ဖြစ်ဖူးတယ်..လုပ်ငန်းကလဲအရမ်းကျွန်းကျင် ကုမဏ္ဏီပိုင်ရှင်ကတောင် လက်လွှဲထားတော့ ရုံးမှာသူကအာဏာအရှိဆုံးပဲလေ …

ကျနော်ကတော့ အခိုင်းခံရဆုံးပေါ့ဗျာ…. ဒီလိုနဲ့ ကားဂိတ်ရောက်…နာရီကြည့်လိုက်တော့ ကားထွက်ဖို့ ၁နာရီနီးပါးလိုသေး…. ” အိုကေ လေ” ထုံးစံအတိုင်းအနီးနားက ဆိုင်တစ်ဆိုင်အမြန်လိုက်ရှာ ဂွပ် ဂွပ်!နဲ့ ဘီယာ၂ပုလင်းလောက်ကိုင်ပလိုက်တယ် ……. တက်ကြွတဲ့ ခြေလှမ်းများနဲ့ ကားပေါ်တက်.. ထိုင်ရမဲ့ခုံကို ရှာကြည့်လိုက်တယ် (နောက်ဆုံးခုံ ပြတင်းပေါက်ဖက်ပဲဟ စောစောက ဂိတ်မှာမေးလိုက်တာတော့ …) တွေ့ပီ.. ခုံနဲ့အတူ ကျနော်အံ့သြသွားတယ် ဘေးနားမှာကျတာက နီညိုရောင်ဝမ်းဆက်နဲ့ အမျိုးသမီးတျောက်.. အမငီး!လှလိုက်တာဏော် အသားလေးက မီးမှိန်၂အောက်မှာတောင်ဝင်းနေတာဗျ ၅စက္ကန့်လောက်ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်… “ဘာလဲ”_ သူ့အသံကြားမှကျနော်သတိရတယ်. “ခင်ဗျာ” အော် ဟုတ်ကဲ့..ဟိုဘက်က ကျနော့ခုံပါအမ .. “လာ လာ”ဆိုပီး သူထပေးတယ် ..ပါးစပ်ကတော့ ပွစိပွစိနဲ့ ကျနော်ကြားမိတာက.. “ဘယ်လိုကားဂိတ်လဲမသိဘူး ယောကျားလေးနဲ့ ခုံတူတူချပေးတယ်. ဘာညာနဲ့ပေါ့ဗျာ”