Love

“ဝေယံလင်း သူငယ်ချင်း… ငါတော်တော်အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ပါကွာ… ကူညီပေးပါလား” ”ခက်တယ်ကွာ… မင်းကလဲ ဇွတ်ကြီးပဲ…အေး ရရင် ငါပြောမယ်… မင်းကိုဆက်သွယ်လို့ရမယ့် ဖုန်းပေးခဲ့” ”အေးအေး… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ” ချမ်းငြိမ်း တစ်ယောက် မငြိမ်းချမ်းနိုင်သေးပါ။ သူထောင်က လွတ်လာတာမကြာသေး။ သူထောင်ကျရတာလဲ ခုသူမျက်နှာအောက်ကျပြီး အကူအညီတောင်းနေရတဲ့ ဝေယံလင်းရဲ့ အပြစ်လဲမကင်းပေ။ သူတို့တွေက တောင်ကြီးနည်းပညာတက္ကသိုလ်က ပထမနှစ်ကတည်းက တဆောင်တည်း နေခဲ့ခင်ခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ။ မေဂျာတွေ မတူကြပေမယ့် ဆိုးဖော်ဆိုးဖက် ငတ်ဖော်ငတ်ဖက်တွေမို့ ညီအကိုတွေထက် ချစ်ခင်ကြသည်။ သူက မိဘမရှိ။ ဦးလေးဖြစ်သူက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ညီအကိုသားချင်းမရှိတော့ သူငယ်ချင်းတွေကို အရမ်းမင်သည်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အစစအရာရာ အနစ်နာခံသည်မို့ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေ ပေါသည်။ နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲဖြေပြီးညမှာတော့ သူငယ်ချင်းတွေ ခွဲရတော့မယ်ဆိုပြီး သောက်ကြစားကြသည်။ ပြီးတော့ လျှောက်လည်ကြတော့ သူက မသွားချင်။ မူးနေလို့ တခုခုဖြစ်မှာစိုးလို့ တားသေးသည်။ ဝေယံလင်းက မရ။ အရမ်းကို သွားချင်နေသည်။ ပြီးတော့ သူက တော်တော်မူးနေသည်။ ဆိုင်ကယ်ကို သူစီးမယ်ဆိုတော့လဲ ပေးမစီး။ သူ့နောက်က ဘယ်သူ့မှ မလိုက်ရဲ။ သူကလိုက်ပြီး ထိန်းရသည်။ လျှောက်လည်ကြရင်း လုံခြုံရေးရဲတွေနဲ့ ငြိကာ ပြသာနာတက်ကြသည်။ သူက အတန်တန်တားတဲ့ ကြားက ဝေယံလင်းက တားမရ။ ရဲတွေက ‌ဝေါ်ကီတော်ကီစက်နဲ့ လူခေါ်တော့ ရောက်လာတဲ့အခါ ထွက်ပြေးကြရင်း ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို ဖြတ်ကျုံးလိုက်သည်။ သူတို့လဲ ဆေးရုံရောက်သွားသည်။ ဝေယံလင်း တိုက်လိုက်တဲ့ ဆိုင်ကယ်မောင်းတဲ့ကောင်မလေး နေရာမှာ ပွဲချင်းပြီး ဆုံးသွားလို့ ကောင်မလေးရဲ့မိဘတွေက အမှုဖွင့်ထားသည်လို့ သူငယ်ချင်းတွေက ပြောသည်။ ဝေယံလင်း ကြောက်နေသည်။ သူ့မိဘတွေ ချက်ချင်းလိုက်လာပြီး အမှုပိတ်ပေးဖို့ လုပ်ပေမယ့်မရ။ ထောင်က သေချာပေါက်ကျမည်မို့ ဝေယံလင်း အဖမ်းမခံပဲ ထွက်ပြေးမလို့ လုပ်သည်။ သူငယ်ချင်းတွေက အတင်းတားရသည်။ နောက်ဆုံး သူက သူ့မှာ ဘာမှမရှိ။ သူ့ဦးလေးကလဲ သူ့ဟာနဲ့သူ။ သူထောင်ကျလို့ ဝမ်းနည်းမည့်သူမရှိ။

အော် ငါ့အသက်အရွယ်က ၁၈နှစ်ကျော်လို့ ၁၉နှစ်တောင် ရောက်နေပြီပဲ… ကလေးလေး ဘဝနဲ့ ဖေဖေ မေမေ တို့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ ခိုအောင်းပြီး အေးချမ်းပျော်ရွှင်ခဲ့တာ ဖေဖေနဲ့ မေမေကလဲ ငါ့ကို ကလေးလေး တစ်ယောက်လိုပဲ အခုထိ ထင်နေတုန်းပဲ…ဖေနဲ့ မေရယ် သမီးကလေးမဟုတ်တော့ဘူး သမီးလေ လောကကြီးကို တစ်ယောက်ထဲ ပျံသန်းကြည့်ချင်နေပီ…ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖူးပွင့်ဝေနဲ့ သင်ဇာအောင် လို ရည်းစားလေး ထားကြည့်ချင်လိုက်တာ…တော်တော် ပျော်စရာ ကောင်းပြီး မခံစားဘူးတာတွေကို ခံစားရမှာပဲ….အချစ်ရဲ့ အရသာကို ရင်ခုန်ကြည့်ချင်လိုက်တာ….

နက်ဖြန်ဆို ငါ့မွေးနေ့ ပဲ စောစောအိပ်မှ….. မနက်အစောကြီးထ ရေမိုးချိုးပြီးတော့ …မေမေ သမီး ဖူးပွင့်တို့ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်….သူတို့ အဆောင်လဲရောက်ရော …. ဖူးပွင့် သင်ဇာ ညီးတို့ အိပ်ရာမထသေးဘူးလားဟ… ဒီနေ့ ငါ့မွေးနေ့ ရှော့ပင်း ထွက်ရအောင် လာခေါ်တာဟ…သူတို့လည်း ရေမိုးချိုး ဖီးလိမ်းပီး….. ကဲ သွားစို့ …ဘယ်စင်တာကို သွားမှာလဲ… တော်ဝင်စင်တာလေ… ဒါဆို လိုင်းကားနဲ့သွားရအောင်…ဟာ ကားတွေကလဲ ကျပ်လိုက်တာ သူများတွေတောင် ဒီလိုစီးနေတာပဲ…. ဗဟုသုတပေါ့။စပါယာမှ နောက်ထဲတိုးပါ ရှေ့ကကျပ်တယ်.. နောက်မှာ အာနိုး ဗန်ဒိန်း ကျော်ဟိန်း တို့ ရှိတယ်ဗျို့… စပယ်ယာ တိုးခိုင်းမှတော့ တိုးလိုက်ပေါ့ ဆုမြတ်ရယ်… အင်း ကားကလည်း ကျပ်လိုက် နောက်က အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကျောကို သူ့ဗိုက်ကြီးနဲ့ ကပ်နေတာပဲ… ဟင်း… တဖြေးဖြေးနဲ့ သူ့ ဟိုဟာကြီးက ငါ့ ဖင်ကို လာထောက်နေတယ်… ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကလဲ အားကို မကိုးရဘူး… ယောကျ်ားလေး ပစ္စည်းလဲ တခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး.. ခံစားမိ တာတော့ တင်းတင်း တောင့်တောင့်ကြီးပဲ… ။ လှည်းတန်းမီးပွိုင့်ကလည်း ကြာလိုက်တာ… ဒီနောက်က လူက လည်း မဆင်းသေးဘူး ဒုက္ခပါပဲ.. ဟင် ထားပါတော့လေ ကိုယ့် ဘာဖြစ်တာမှတ်… ဗဟုသုတပေါ့.. ဟင် .. သူ့လက်က ငါ့ရင်ဘတ်ပေါ်တောင် မထိတထိ ဖြစ်လာပီ… တော်ဝင်စင်တာဆင်းမဲ့ အကိုအမတွေ ဒီမှာရောက်ပါပြီဗျာ…. ဆုမြတ်ရယ်ကားကလဲ ကျပ်လိုက် တာ … ဟုတ်တယ်.. ဆုမြတ် ဘာဝယ်မှာလဲဟ… အဝတ်အစားပေါ့… ဘယ်လိုဟာ ဝယ်ရမှန်းမသိပါဘူး… ကဲ ဝယ်စရာလေးတွေ လျှောက်ကြည့်ရအောင်… ဆုမြတ် နင့်အတွက် လန်းတာလေးတွေ မွေးနေ့ လက် ဆောင် ဝယ်ပေးမယ်… အေးပါ သင်ဇာနဲ့ ဖူးပွင့်ရယ်… နင်တို့ကို အားကိုးပါတယ်… စကတ်အတို အင်္ကျီလယ်ဟိုက် လိုးရှင်းလေး ဝယ်ပြီးပြီ…. ပြန်ကျရအောင်… ကား ငှားပြန်မယ်နော်။

လင်းလဲ့နေတာကလည်း ကိုယ်ပိုင်ခြံဝန်း ကိုယ်ပိုင်တိုက် ကိုယ်ပိုင်ကားနှင့်ဖြစ်၍ ဘဝလှသော လင်းလဲ့ဟု ပင်ဆိုရမည်ဖြစ်ပါသည်။လင်းလဲ့ ဆိုလျှင် အ.ထ.က(၅) တစ်ကျောင်းလုံး မသိသူမရှိပေ။ လင်းလဲ့က စာတော်ရုံသာမက အသားဖြူဖြူလေးနှင့် ချောလဲချောလှလဲလှသည်။ ကျောင်းမှာဘာဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား ဘဲရှိရှိ လင်းလဲ့က ဗန်းကိုင်အဖြစ် အရွေခံရသည် ချည်းပင်ဖြစ်သည်။ အလှတရားဟူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြင်ပန်း အနေအထားအရ သုံးသပ်ပြောဆိုနိုင်သော အရာဖြစ်ပေသည်။ မှန်သည်….. လင်းလဲ့တစ်ယောက် အများအားကျအောင် အပြင်ပန်းအနေအထားတွင် မည်သို့ပင်အလှ တရားတွေ ဝေဆာနေပါစေ အတွင်းသဏ္ဍာန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင်တော့ လင်းလဲ့ တစ်ယောက် မလှနိုင်ပေ။

လင်းလဲ့၏ ဖခင်မှာ မနှစ်က လင်းလဲ့ (၈)တန်းအရောက် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ကွာရှင်းပြီး အိမ်မှထွက်သွားခဲ့ သည်မှာ လင်းလဲ့မှာ ဖခင်ဖြစ်သူအား တစ်ခါမှပြန်၍ မတွေ့ရတော့ပေ။ လင်းလဲ့က မိခင်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ ဒီလောက်လှသော မာမီကို ဒက်ဒီဘာလို့ စွန့်လွှတ်သွားသလဲဆိုတာ လင်းလဲ့ အဖြေမထုတ်နိုင်။မင်္ဂလာဈေးတွင်ရှိသော ဆေးဆိုင်ကြီးကို လင်းလဲ့၏မိခင် ကြည်ပြာလင်းက ဦးစီးရောင်းဝယ်၍ အိမ်၏ စီးပွားရေးကို ဦးဆောင်၍ နေရလေသည်။ ပြီးတော့ လင်းလဲ့၏ မိခင်ကြည်ပြာလင်းအပေါ် ဒီနှစ်ပိုင်းထဲတွင် လင်းလဲ့ သိပ်ပြီးအမြင် မကြည်မလင် ဖြစ်ချင်လာသည်။အိမ်တွင် ဒက်ဒီမရှိတော့သည့် နောက်ပိုင်း မာမီတစ်ယောက် အရင်ကထက် အလှတွေကို တအားပြင်လာသည်။ ပြီးတော့ ဂျော်နီသန်းဆိုသော လူကြီးတစ်ယောက်နှင့်လည်း တတွဲတွဲလုပ်နေသည်။ အဲ့ဒီ ဂျော်နီသန်း ဆိုတဲ့လူကြီးက မာမီနဲ့အတူ အိမ်ကိုပိတ်ရက်တွေမှာ ပါလာတတ်ပြီး အိမ်တွင်ပင် မာမီနှင့် အတူ နေတတ်လေသည်။ အပျိုပေါက်အရွယ် သမီးလေးတစ်ယောက် အိမ်တွင်ရှိသည် ဆိုတာတောင် မာမီဂရုမစိုက် တော့ဘူးလားဟု လင်းလဲ့ ဒေါသဖြစ်မိသည်။ မိန်းမတွေက တဏှာရာဂနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သားသမီးရင်းတောင်မှ ဒုက္ခပေးတတ်တာကို (၁၀)တန်းကျောင်းသူအရွယ် လင်းလဲ့လေး မသိရှာသေးပေ။ အဲ့ဒီ ဂျော်နီသန်း ဆိုတဲ့လူကြီးကို လင်းလဲ့ မျက်နှာကြောမတဲ့။ ကြည့်၍မရချေ။ သူ့ပုံစံကြီးကို ကြည့်ပါဦး။ နဲနဲနောနော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမဟုတ်။ ဗလကြီးက အယ်နေသလို အရပ်ကြီးကလည်း မြင့်မြင့်ကြီးဖြစ်သည်။ အားလုံး ခြုံပြောရလျှင် ဗလကောင်းကောင်း ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းပေါ့၊ ပထမပိုင်းက အိမ်ကို ဂျော်နီသန်းဆိုတဲ့လူ ကြီးပါပါလာစဉ်က မာမီကပါ လင်းလဲ့ကို ဖာသိဖာသာနေသည်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းကျတော့ လင်းလဲ့ကို သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သိသိသာသာကြီးပင် အတင်းလိုက်ရောပြီး ဂရုစိုက်ပြနေကြသည်။

မေသူသည် ညီမအငယ်ဆုံး မေလင်း က သူ့ယောကျ်ား ဦးဆန်းတင့်ကြီးက ပန်းသေနေတာမို့ သူနဲ့ မအိပ်တာ ကြာပြီဆိုပြီး ညည်းပြခဲ့ဘူးသလို ညီမ အလတ် မေသောင်း ရဲ့ ယောကျ်ား သန်းထွေးအောင်က မေသောင်းက သူနဲ့ မအိပ်တော့တာ ကြာပြီလို့ ပြောပြတာကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။ မေသူလည်း မအံ့သြပါဘူး။ လူတွေ အသီးသီးဟာ ကိုယ့်ဇာတ်လမ်းနဲ့ ကိုယ် ရှိနေကြတာဘဲလေ။ လူတွေက ကိုယ့်အတွင်းရေးကို ထုတ်မပြောကြလို့ပါ။ သူ့ဟာနဲ့သူ အခက်အခဲတွေ ရှိကြစမြဲပါ။ မေသူ ဆိုရင်လည်း ယောကျ်ား ဦးခင်မောင်နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို နေ့မအိပ်ညမအိပ် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့ကြတာ တော်တော်လေး ကြီးပွားလာခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုရမယ့်အချိန် ဦးခင်မောင်သည် ဇာတိပြလာသည်။ မေသူက အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတဲ့အချိန် သူက သမီးအရွယ် မော်ဒယ်လေးတွေနဲ့ ကွယ်ရာမှာ ကဲနေသည်။ အစပိုင်းမှာ မေသူ မသိခဲ့။ သူက နံမည်ကြီးခါစ ရုပ်ရှင်ဗီဒီယို မင်းသမီးလေး တယောက်ကို စွဲလန်းသွားခဲ့ပြီး သိန်းတသောင်းခွဲတန် တိုက်တလုံးကို ဝယ်ပေးလိုက်တော့မှ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နံမည်ကြီး သတင်းကြီးသွားပြီး မေသူ သိသွားရသည်။ မေသူနဲ့ ဦးခင်မောင်နဲ့လည်း အိမ်ထောင်သက် ကြာလာပြီး သားတွေ သမီးတွေလည်း ကြီးလာကြတဲ့အချိန် လင်မယား အတူတူ တကုတင်ထဲ အိပ်ကြပေမယ့် လိင်ဆက်ဆံတာ မရှိတော့တာ ကြာခဲ့ပြီလေ။ ယောကျ်ားတွေဟာ ဖွဲတဆုပ်နိုင်တဲ့အထိ ကာမရာဂစိတ်တွေ ရှိကြသည်လို့ စာတွေမှာ ရေးကြတာကို ဖတ်ဖူးခဲ့ရတော့ အသက် ၆၀ကျော်အရွယ် သန်တုံးမြန်တုံး ဦးခင်မောင်သည် ကာမဆာလောင်မွတ်သိပ်တဲ့ ဒါဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ငယ်ရွယ်တဲ့ နုပျိုတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ရှုပ်တော့တာပေါ့။ သူ့လိုအဖိုးကြီးက ရုပ်လည်း ပြမစားနိုင်တော့ ငွေနဲ့ဘဲ ပေါက်ရတော့တာပေါ့။ အရေးထဲ ဘော်ဒါတွေကို ကြွားလုံးကလည်း ထုတ်ချင်တော့ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် ဆင်းရဲသူလေး တယောက်ကို နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ကီပင် လုပ်ထားနိုင်ရက်နဲ့ လူသိများတဲ့ နံမည်ရခါစ မင်းသမီးကို သွားလုပ်တော့ ငွေတွေ သန်းပေါင်းများစွာ ပုံပေးရတော့တယ်လေ။

ဆရာမမြသီတာ ရုပ်ရည်လေးက တော်တော်လှသည်။ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယောက်ျားသားတို့၏ အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားခြင်းကိုခံရသည့် မိန်းမချောတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းအချိုးကျ၍ ပြည့်ပြည့်တင်းတင်း ကြော့ရှင်းလှပသူဖြစ်ကာ အိုးလည်း တော်တော်တောင့်သည် အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး လင်ရှိမယားတစ်ယောက်လည်းဖြစ်သည်။ သူမယောက်ျားမှာ နိုင်ငံခြားပင်လယ်ကူး သဘောင်္သားတစ်ယောက်ဟု သိရသည်။ သူမမိဘတွေကကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီး မိခင်ဖက်မှဆွေမျိုးတော်စပ်သည့် အဒေါ်ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်နှင့်အတူ နေထိုင်ကာ သူမလက်ရှိအလုပ်အကိုင်ဖြစ်သော စာသင်ပြသည့်အလုပ်ကိုပင် ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေသူ ဖြစ်သည်။

သူမမိဘတွေက ငွေကြေးချမ်းသာကြွယ်ဝသူတွေပီပီ သမီးဖြစ်သူ၏နောင်ရေးအတွက် စိတ်အေးရအောင်ဆိုပြီး သူမကို သူတို့နှင့်ရင်းနှီးခင်မင်သည့် လူကုံထံအသိုင်းအဝိုင်းထဲက သူဋ္ဌေးသား တစ်ယောက်နှင့် စောစီးစွာနေရာချထားပေးခဲ့သည်။ သူမအသက် ၂၅ နှစ်လောက်မှာ အိမ်ထောင်ရက်သား ကျခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမအိမ်ထောင်သက်က ၅ နှစ်ကျော် ၆ နှစ်နီးပါးရှိခဲ့ပြီ။ မြသီတာမှာ လူတွေအမြင်မှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး ဣန္ဒြေသိက္ခာနှင့်ပြည့်စုံသော အိမ်ထောင်သည် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူမတို့မြို့ရှိ အောင်ချက် အလွန်ကောင်းမွန်သည့် အထက်တန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းမှ ဂုဏ်သရေရှိ အထက်တန်းပြကျောင်းဆရာမ တစ်ယောက်လည်းဖြစ်၍ ဘယ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက် မှလည်း သူမကို မလေးမစား မလုပ်ဝံ့ကြချေ။ ယောက်ျားဖြစ်သူ နိုင်ငံခြားသင်္ဘော လိုက်ရာက ပြန်လာချိန်များမှာ သူတို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် တစ်ပတ်ကိုးသီတင်းလောက် အတူတကွ လည်ကြပတ်ကြ စားကြသောက်ကြ ကမ်းခြေသွားအနားယူကြနှင့် အဖက်ဖက်ကပြည့်စုံပြီး အများအားကျဖွယ် ကောင်း၍ ပျော်ရွှင်လွတ်လပ်သည့် မိသားစုဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ လှတုန်းပတုန်း အရွယ်လည်းကောင်းတုန်း သားထောက်သမီးခံလည်းမရှိကြသေးတာမို့ သူမတို့နှစ်ယောက်၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ပျော်ရွှင်စရာအတိပြီးပြည့်စုံပြီး ချစ်ပြီးရင်းသာ ချစ်လို့မကုန်နိုင်အောင်ဘဲ ရှိနေလေတော့သည်။ သူမယောက်ျား ကိုဇော်လင်းနောင်မှာ သူမထက် အသက်ဆယ်နှစ်နီပါးကြီးပြီး သူ့မိဘတွေဖက်ကလည်း မျိုးနှင့်ရိုးနှင့်ချမ်းသာသူတွေဖြစ်ကြလေရာ နယ်ခံမိတ်ဆွေများနှင့် စီးပွါးရေးလုပ်ငန်းများကို ဖက်စပ်ထူထောင် လုပ်ကိုင်ထားပြီး ချစ်ဇနီးလေးကို သာမန်အထက်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းဆရာမအလုပ်ကို မလုပ်စေချင် သော်လည်း မြသီတာက လင်ဖြစ်သူ ပင်လယ်ရပ်ခြားထွက်ခွာစဉ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာထိုင်မနေလို ဟုဆိုပြီး ခေါင်းမာမာနှင့်ပင် ဆရာမအလုပ်ကနေ မထွက်ဘဲ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။

” ဒေါက်ဒေါက် … ဒေါက်ဒေါက် “အစက်မပြတ် တံခါးခေါက်သံကြောင် ကျမလည်း သားလေး ဇင်ကိုနဲ့ကစားရင်း တိုက်ခန်းတံခါး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။တံခါးဝမှာ ဖိတ်စာလေးကိုင်ပြီး ပြုံးပြနေတဲ့ လူချောလေး တစ်ယောက်ပါ။ ” မမ … မင်္ဂလာပါ “ကျမလည်း တခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကောင်လေးကို ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ပြုံးပြမိလိုက်တာပေါ့။ မင်္ဂလာပါကွာ … ဘာကိစ္စလည်း မသိဘူး ” ဒီတိုက်ခန်းကို သားလေး ၆လလောက်က ပြောင်းလာတာ။ခု သားလေး ၁နှစ်ပြည့်တော့မှာဆိုတော့ ကျမတို့ရောက်တာ ၅လကျော် ၆လပဲ ရှိသေးတယ်။

အသိမိတ်ဆွေလည်း သိပ်မရှိဘူး။မောင်နဲ့ကျမက ၃နှစ်ကွာတယ် ကျမက ၂၂နှစ် မောင်က ၂၅နှစ်ထဲမှာပါ။မောင်က အလုပ်နဲ့အိမ်ပဲ အချိန်ကုန်တတ်တာ။ကျမကလည်း ဈေးနဲ့အိမ်ပဲ အချိန်ကုန်နေတာပေါ့ရှင်။သူများတိုက်ခန်းတွေဘက် အလည်မသွားတတ်တာလည်းပါမယ်။ ” သားနာမည် … တေဇာနိုင်ပါ … မမတို့ တောင်ဘက်ခန်း ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး … နက်ဖန် တိုက်တက်ဆွမ်းကပ်မလို့ … မာမီက ဖိတ်ခိုင်းလိုက်တာ ” ပြောပြီး ပြုံးပြနေတဲ့ ကောင်လေးနူတ်ခမ်းက ယောကျၤားလေး မတန်ပဲ နီထွေးထွေးနဲ့ရှင့်။သွားတက်လေးက အထင်းသားပဲ။မျက်ခုံးထူထူ နှာတံပေါ်ပေါ်လေးနဲ့ မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးမို့ တကယ်ကို လူချောလေးပါပဲ။ ဆံပင် ခလယ်ကွဲဂုတ်ထောက်လေးနဲ့ တခေါင်းလုံးမဟုတ်ပဲ ရှေ့ပိုင်းလေးတင် ရွှေအိုရောင်လေး ဆိုးထားသေးတယ်။

သော်တာအိမ်ထဲကနေထွက်လာပြီး သူမချစ်သူမိုးဟိန်းရှိရာကားလေးဆီသို့ ခပ်သွက်သွက်လေးလှမ်းလာနေသည်။ သော်တာ့အရပ်က သာမန်မိန်းကလေးတွေထက်မြင့်သည် နက်မှောင်နေသည့်ဆံနွယ်တွေကလည်း ခါးလယ်လောက်ထိရှည်ကျနေသည်။ ယခုလည်း သူမဆံပင်လေးတွေကိုစုပြီးခပ်မြင့်မြင့်စည်းနှောင်ထားသည်။ မိုးဟိန်း သူ့ချစ်သူသော်တာရဲ့ တင်းရင်းဆူဖြိုးပြီး အချိုးတကျဖြစ်နေတဲ့ သော်တာရဲ့ ရင်တွေတင်တွေကိုအရမ်းသဘောကျသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ သော်တာ့လောက်လှတဲ့မိန်းကလေးမတွေ့ခဲ့ဖူးဟုပင်ထင်နေသည်။

သော်တာကားတံခါးလေးဖွင့်ပြီးဝင်ထိုင်လိုက်တော့ သင်းပျံ့နေတဲ့ရေမွှေးနံ့လေးက ဃဏာရုံကိုဝင်ရောက်ကျီစယ်သွားသည်။ “ဟား ကို့အချစ်လေးကြည့်ရတာ ဒီနေ့ထူးဆန်းနေသလိုပဲ၊ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေဘာတွေများရှိနေလို့ပါလိမ့်”“ဟုတ်တယ်ကိုရေ ဒီနေ့သော်တာအရမ်းပျော်နေတာ၊ သော်တာ့မောင်လေးကိုပြန်တွေ့ပြီကိုရဲ့၊ ယုံတောင်မယုံနိုင်ဘူးကိုရယ်”“ဒါဆိုဝမ်းသာစရာပေါ့အချစ်လေးရဲ့”စကားအပြန်အလှန်ပြောရင်းနဲ့ မိုးဟိန်းသူ့ကိုသော်တာပြောပြဖူးတဲ့ နောက်ကြောင်းလေးကိုပြန်စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

သော်တာနဲ့သူ့အမွှာမောင်လေးကို မိသားစုနှစ်ခုကမွေးစားခဲ့ကြလို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကွဲကွာခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ သော်တာသိတတ်စအရွယ်ကတည်းကရင်း သူ့မောင်လေးရှိနိုင်မယ့်နေရာကိုစုံစမ်းခဲ့တာဖြစ်သည်။ သော်တာ့မွေးစားမိဘတွေက သော်တာ့မောင်လေးကိုမွေးစားသွားတဲ့လင်မယားရဲ့နာမည်တွေ ကိုမသိတော့ သော်တာကိုယ်တိုင်ပဲ အစအဆုံးစုံစမ်းခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ “အင်းပေါ့ကိုရဲ့၊ မောင်လေးနာမည်က သူရိန်တဲ့ အခုရန်ကုန်မှာနေတာ၊ အဲဒါလေ သော်တာမနက်ဖြန်ပဲမောင်လေးကိုတွေ့ဖို့ရန်ကုန်ဆင်းမယ်ကို”သော်တာ့စကားကြားတော့ မိုးဟိန်းမျက်နှာအနည်းငယ်ညှိုးသွားခဲ့သည်။ “အဲဒါဆိုရင် သော်တာကဟိုမှာဘယ်လောက်တောင်ကြာမှာလည်း”“ဒါတော့ဘယ်ပြောလို့ရမလည်းကိုရဲ့ တစ်လလောက်ဖြစ်ဖြစ်ကြာချင်ကြာမှာပေါ့၊ မောင်နှမနှစ်ယောက်အခုမှပြန်တွေ့ရတာဆိုတော့ ပြောစရာတွေကလည်းများတယ်မဟုတ်လားကိုရဲ့”မိုးဟိန်းမျက်မှောင်ကြီးကျုတ်ပြီးကားစက်ကိုသာနှိုးပြီးမောင်းထွက်လိုက်သည်။ သူသော်တာနဲ့မခွဲနိုင်ဘူးဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖက်ကလည်း ချစ်သူမိန်းကလေးရဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာခွဲခွါခဲ့ရတဲ့မောင်လေးနဲ့သွားတွေ့မှာဖြစ်တော့ သူ့ဘက်ကြီးကပဲစဉ်းစားပြီးတော့ တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်သင့်ဘူးဆိုတာသူသိသည်။

သော်တာ့အကြောင်းတွေးတိုင်း မိုးဟိန်းပေါင်ကြားထဲကလီးကမာတောင်လာစမြဲ။ ထို့ကြောင့် သူ့ရဲ့ဆန္ဒတွေကိုအကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက်ဒီညသော်တာ့ကိုချိန်းလိုက်တာဖြစ်သည်။ ချစ်သူသက်တမ်းတစ်နှစ်အတွင်းမှာ သော်တာမိုးဟိန်းကိုလက်ကိုင်တာနမ်းတာလောက်သာခွင့်ပြုခဲ့သည် ထိုထက်ပိုပြီးအဆင့်ပေးမတက်ခဲ့။ မိုးဟိန်းကားကို ရေကန်ကြီးဘေးနားကအမှောင်နည်းနည်းဖုံးတဲ့သစ်ပင်နားမှာရပ်လိုက်သည် ထိုနေရာလေးကသူတို့မြို့မှာရှိတဲ့ လူငယ်စုံတွဲတွေချိန်းနေကျနေရာလေးဖြစ်သည်။ ကားရပ်ပြီးပြီးချင်း မိုးဟိန်းလက်တွေက သော်တာ့ကိုယ်လုံးလေးကိုဆွဲဖက်လိုက်သည် ဖက်နေကျမို့သော်တာကလည်းကြည်ကြည်ဖြူဖြူပင် မိုးဟိန်းကိုပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။ နောက်တော့မိုးဟိန်းတစ်ဆင့်တက်လာသည် သော်တာ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုမိုးဟိန်းအငမ်းမရစုပ်နမ်းနေသည်။ သူ့လျှာကြီးကလည်းအငြိမ်မနေပဲ သော်တာ့ပါးစပ်ထဲမှာထိုးမွှေနေလေသည်။ ဒီအဆင့်ထိသော်သာ မိုးဟိန်းကိုလုပ်ခွင့်ပြုထားသည် မိမိအပျိုစင်ဘဝကိုတော့လက်ထပ်တဲ့အခါမှသာပေးမည်ဟုဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ကျွန်တော် ၆ ထပ်၏ လှေခါးထစ်များကို နင်းပြီးသော့ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရေချိုးခန်းမီးလင်းနေကြောင်း တွေ့ရသည်။ အိမ်ရှေ့ဆိုဖာပေါ်မှာပစ်လှဲပြီးအမောဖြေနေတုန်း နော်မူထွက်လာပါသည်။ “ဦးဦး ပြန်ရောက်ပြီ၊ ထမင်းစားမလား” ထမီရင်ရှားနှင့် ၁ရနှစ်အရွယ် ကရင်မလေးကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်စိတ် တွေတစ်မျိုးဖြစ်လာပါ၏။ မောလိုက်တာဟာ ခဏနေအုံးမယ်။

နင် ခဏလာအုံး။” “ဟုတ်ကဲ့ ဦးဦး။ အင်္ကျီဝတ်လိုက်အုံးမယ်။” “ပြီးမှဝတ်ဟာ၊ ခဏကျွန်တော်လှဲနေသည့်အနားရောက်လာသောအခါ ငါ့ကို နည်းနည်း နှိပ်ပေးစမ်းပါဟာ၊ ညောင်းလိုက်တာ” အမှန်တော့ နေ့တိုင်းတက်နေသည့် လှေခါးက ကျွန်တော့ အတွက်ရိုးနေပါပြီ။ ဇနီးသည် မိနွယ်နှင့် မိုးလင်းကာနီးမှ ပွဲကြမ်းမိသောကြောင့် ပိုမော၊ ပိုညောင်းနေရခြင်းဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်တော်က ဆိုဖာပေါ်မှာ မှောက်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးမကစနှိပ်မည်အပြု “နင် ခုံတစ်လုံးသွားယူပြီးထိုင်နှိပ်လေခုံပုလေးတစ်လုံး သွားယူလာပါသည်။ ခြေသလုံးကိုစနှိပ်သည်နှင့် ကျွန်တော်က “အားပါး။ နာတယ်ဟ”ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးဦး” “ငါ့အရေပြားက ပါးတယ်ဟ၊ ပုဆိုးနဲ့ပွန်းလို့ဖြစ်မယ်”ဦးဦးက တော်တော်နုတာပဲဟုပြောသည်။

ကျွန်တော် လုံချည်ကို ဒူးလောက်ထိ ဆွဲတင်လိုက်ပါသည်။ လှန်ချင်၍ တမင် နုပြနေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက အကျင့်ပါမည်စိုး၍ အနှိပ်ခံလေ့မရှိ။ ခုတော့ လည်း အဟုတ်ခြေသလုံးတော်ပြီ။ အပေါ်တက်ဟာ ဟု ပြောပြီး လုံချည်ကို ပေါင်ရင်းလောက်ထိဆွဲတင်လိုက်သည်။ တောင်လာသော ကျွန်တော့် လီးကြီးကို နည်းနည်းမြင်သာအောင် ဆွဲလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ကောင်မလေး ထမီရင်ရှားထဲက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရင်ခုန်သံကို စကြားလာရသည်။ ဦးဦးဟာကလဲ”ဘာ ငါ့ဟာလ”ဲ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။

အ….အား…သိပ်နာနေလား…. အင်း….ဟင်း.. မနေ့ညကမှစပြီး ခံဖူးသည့် စောက်ပတ်က အခု ဒုတိယည ရောက်လာပေမယ့်…လိုးပြီးရင်း လိုးရင်းလုပ်နေတာကြောင့် နာကျင်ကျိန်းစပ်နေသည်။ ဒါဆို မနက်မှဆက်လုပ်မယ်လေ…. ဟင့်အင်း….ဝင်နေပြီပဲကွာ….ဖြေးဖြေးလုပ်….နောက်မှကြမ်းချင်ကြမ်းပေါ့…. အားအင်ချိနဲ့သော သွယ်သွယ်၏ လေသံလေးက အိမ်ထောင်ဦး ဒုတိယည၏ ဂီတသံစဉ်လေး ဖြစ်နေသည်။ အထဲကို တစ်ချောင်းလုံးဝင်နေပြီ။ အရည်ကြည်တွေက ရွှဲကနဲ ရွှဲကနဲ ထွက်လာနေသည်။

စောက်ဖုတ်အုံ တစ်ခုလုံး၏ အပြင်ဖက်ရော အတွင်းဖက်မှာပါရှိသည့် ကြွက်သားတွေ အသားစိုင်တွေက တဖြေးဖြေး မာကျစ်ကာ ဖောင်းထလာကြပြီ။ ဒီအခြေအနေတွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရပ်လိုက်လို့ဖြစ်မလဲ။ သွယ်သွယ်မှာ ဒီအချိန်တွင် အလိုးရပ်လိုက်မည့် ဒဏ်ကို မခံနိုင်ပါ။ သွယ် သိပ်နာနေမှာစိုးလို့ပါ…. လုပ်မှာလုပ်ကွာ စကားပြောမနေနဲ့…. စောက်ခေါင်းထဲတွင် ငြိမ်၍စိမ်ထားသော လီးချောင်းပူပူမာမာကြီးကို အမြန်ဆုံးပြန်၍ လှုပ်ရှားစေချင်နေသည်။ တင်းနေသော ဖင်ကြီးမှာ ဝင်း၍ဖွေးနေသည်။

ထိုဖင်ကြီးနှစ်ခြမ်းကြားမှ ပြူးပြီးထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ယောက်ျားလက်ခုပ်တစ်ခုစာမျှ ဖူးထွက်နေသည်။ ခါးလေးကို စုံကိုင်၍ လီးကို တစ်ချက်ချင်း ဆွဲဆွဲနှုတ်ကာ လိုးပေးသည်။..ဖွတ်….ပြွတ်…အင့်….အင်း…..ဟင်း…..အ…အင်း….. သွယ်သွယ် နာသေးလား… တဖြေးဖြေးပျောက်လာပြီ….လုပ်….အကို့ သဘောကျသာလုပ်တော့… ဗြွတ်…စွပ်….ဖွတ်….အင့်….အမလေး….လေး…အကိုရယ်…. သွယ်သွယ်၏ ဖင်ကြီးရှေ့တိုးနောက်ငင်နှင့် လုပ်ပေးလာသည်။ အရည်ကြည်လေးတွေက ပထမချော်ချွတ်ချောမော နေရာမှ အထဲတွင် တဖြေးဖြေးစေးထန်းလာသည်။နှစ်ယောက်စလုံး အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်မိနေကြသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး …. အတွေးနှင့် ခါးခါးသီးသီးငြင်းဆန်ရင်း ခေါင်းကိုခါရမ်းပစ်မိတော့ တားဆီးချိန်မရလိုက်တဲ့မျက်ရည်တွေက ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်ကုန်ကြသည် သူငယ်ချင်းတွေ လာလာသတိပေးခဲ့ ပြောခဲ့ကြပေမယ့် ယုံကြည်လို့မရခဲ့ အခု မိမိမျက်လုံးနဲ့ တပ်အပ်မြင်နေသည့်တိုင်အောင် ချစ်မိတဲ့နှလုံးသားက အမှန်ကိုလက်ခံဖို့ ခက်ခဲနေသည်…။ ကိုကိုနဲ့ချစ်သူဖြစ်တာ နောက်တစ်ပက်ဆိုရင်ပဲ တစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပြီ အစစအရာရာ အနွံတာခံလွန်းသော အရာရာ အလျော့ပေး ချစ်တတ်လွန်းသော မိမိဆန္ဒကို အလေးအနက်ထားက လိုက်လျောပေးတတ်သောကိုကို့ကို အတိုင်းအဆမဲ့စွာချစ်မိရင်း

ယုံကြည်အားကိုးသည့်စိတ်က အခိုင်အမာကပ်တွယ်လာခဲ့တာ ကိုကိုမသိ…. တကယ်တော့ မှူးသခင်ဆိုတာ အချစ်ကို ရေလိုသဘောထားသည့် မိန်းမစားမျိုးမှမဟုတ်တာ ကိုကို့အချစ်ကို လက်ခံဖို့တောင် တစ်နှစ်ခွဲကျော်အချိန်ယူလေ့လာပြီးမှ ကိုကိုလိုချင်သည့်အဖြေကို ပေးခဲ့တာပါ….။

ချစ်သူဖြစ်ပြီးနောက်မှာလည်း ချစ်သူတို့သဘာဝ ပွေ့ဖက် နမ်းရှုံ့တာလေးတွေရှိခဲ့ပေမယ့် စည်းအကျော်မခံခဲ့… မိမိအပျိုစင်ကို အချိန်မတန်ပဲ မပေးချင်သလို တန်ဘိုးမဲ့သွားမှာလည်း စိုးမိတာကြောင့် ကိုကိုလက်ခံအောင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြ ငြင်းဆန်ရင်း ထိမ်းသိမ်းနေခဲ့တာ ဒီနေ့အထိပင်….. မိမိဆန္ဒကို နားလည်ပေးခဲ့တဲ့ကိုကို့ကို အချစ်ပိုရပြန်သည် တစ်နှစ်ပြည့်မယ့် နောက်တစ်ပက်ကျရင် ကိုကိုလိုချင်တာပုံပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကာမှ ရုတ်တရက် လမ်းခွဲရမယ့်အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရသည်…။ မှူးတစ်ယောက် ကားလမ်းမတစ်လျှောက် စိတ်လွတ်ပြီးလျှောက်သွားနေမိတာ ဘယ်ကိုပင်ရောက်မှန်းမသိ ခြေလှမ်းတွေ မရပ်တန့်ဖြစ်ပေမယ့် ဦးတည်ရာတော့ နတ္ထိပင် လမ်းအကူး ကားတွေနဲ့တိုက်မိမလိုဖြစ်တာလဲ အကြိမ်ကြိမ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုသွားသူတွေလဲ မနည်းမနော မကြားဝံ့မနာသာ ကြိမ်ဆဲကြသူတွေလဲ အမြောက်အများပင်။