Love

သူက ကျွန်မကို အိပ်ယာပေါ်ကို တွန်းလှဲလိုက်သည်။ ကျွန်မ ကိုယ်ပေါ်မှာ အနက်ရောင်အတွင်းခံ ဝမ်းဆက် လေးကလွဲ ပြီး ဘာမှမကျန်တော့ ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာလဲ အားကစားဘောင်းဘီတိုလေးတစ်ထည်တည်း ဝတ်ထားတော့သည်။ သူက ကျွန်မလည်တိုင်ကို ဖွဖွ နမ်းရင် bra ချိတ်ကိုဖြုတ်လိုက်သည်။ ဖြူဖွေး ဝင်းမွတ်ပြီး ဆူဖြိုးလှတဲ့ကျွန်မရင်သားတွေက အကာအကွယ်မဲ့ ပေါ်လာသည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျွန်မနို့အုံကြီးတစ်ဖက်ကို ဆုပ်နယ်ရင်း နို့သီးခေါင်းချွန်ချွန်လေးကို ငုံစို့လိုက်သည်။ နောက်လက်တစ်ဖက်က ကျွန်မ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ပွတ်သပ်ရင်း အောက်ကို ဆင်းသွားသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးနား ရောက်လာသည်။ ဘောင်းဘီအောက်ထဲ လက်ကို နှိုက်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းလေး နှစ်ချောင်းနှင့် ကျွန်မရဲ့အကွဲကြောင်းလေး တစ်လျှောက်ပွတ်သပ်ရင်း အပေါက်ထဲကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထိုးလိုက်သွင်းလိုက် မှန်မှန်လေးလုပ်ပေးနေရင်း ကျွန်မ အဖုတ်ကစိုရွှဲ လာပြီး ခဏကြာတော့ ပြီးသွားသည်။

“မင်း ပြီးသွားတဲ့ပုံစံလေးက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ "

ကျွန်မက တအင်းအင်း ညည်းရင် သူ့ရဲ့ဘောင်းဘီတိုကို ချွတ်ပေးလိုက်သည်။ သူကလဲ ကျွန်မအတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ကျွန်မပေါင်နှစ်ဖက်ကြားမှာနေရာ ယူပြီး သူ့ဟာကြီးကို ကျွန်မ အဖုတ်ထဲကို ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။ ပထမတော့ ဖြေးဖြေးချင်း အသွင်းအထုတ်လုပ်နေသည်။ ခဏကြာတော့ ပိုမြန်လာပြီး ဆောင့်ချက်တွေကအားပါလာသည်။ သူဒုတ်ကြီးကကျွန်မ အဖုတ်ကြီးထဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူညည်းတဲ့ အသံ ကျွန်မ ညည်းတဲ့အသံ အသွင်းအထုတ်လုပ်ရင်းထွက်လာတဲ့ တဖုတ်ဖုတ် တဖက်ဖက် အသံတွေ ဆူညံနေသည်။ သူက ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်ပေးနေသည်။ ခံရတဲ့ ကျွန်မက အီဆိမ့်နေအောင် အရသာရှိလှသည်။

မူမူချယ်တယောက် မနေ့ညက ထူးထူးဆန်းဆန်း အိပ်မက်မက်သည်။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ကိုကိုဇေ၏ မင်္ဂလာဆောင်ပုံကိုကြည့်ရင်း ကိုကိုဇေယောက္ခမကို အိပ်မက်ထဲ ထည့်မက်သည်မသိ။ ကိုကိုဇေက နောက်ပိုင်း သူမကို အရင်လို လာလာလိုးခွင့်ရတော့ သူမကို အမ်းဘလောက် ပြန်လုပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ကို ထားသွားသည့် ရည်းစားဟောင်းဆိုသော်လည်း အဖုတ်ကျိန်းနေအောင် ချစ်ရသူမို့ မမေ့နိုင်ဖြစ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုကိုနှင့် ပတ်သက်သည့် အကောင့်များကို လိုက်ကြည့်ရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမက ကိုကို၏ ဇနီးဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ယောက္ခမများကတော့ အပြင်လိုမဟုတ်ပဲ ကိုကိုမိန်းမ မိဘများဖြစ်နေသည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အိပ်မက်ဆိုတော့ ပြောရခက်လှသည်။

အမှန်ဆို ကိုကိုမိဘများက သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိဘများကို ကိုကိုယောက္ခဖြစ်ရမည်။ ခုတော့ သူမကသာ ကိုကို၏ ဇနီးဖြစ်နေသည်။ ကိုကိုမိဘများကို မတွေ့ရပဲ ကိုကိုယောက္ခမကိုသာ သူမယောက္ခအဖြစ်တွေ့ရသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အလိုလိုသိနေသည်က ကိုကို့ကွယ်ရာတွင် ကိုကိုယောက္ခမဦးရိုင်းက သူမကို အမြဲခိုးခိုးလိုးသည် ဆိုသည့်အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုကိုကလည်း မသိဘူးဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူမက ကျေနပ်နေသည်။ ထို့နေ့၌ ကိုကိုအလုပ်သွားတော့ သူမက မီးဖိုးခန်းတံမျက်စည်းလှည်းပြီး ဧည့်ခန်းကို တံမျက်စည်းလှည်းနေသည်။ ဦးရိုင်းက သူမကို နောက်ကနေ လာဖက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ဆိုဖာပေါ်တွန်းလှဲသည်။ သူမက ဦးရိုင်းကို တွန်းထုတ်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ မဆာဘူးလား ငါဆာနေပြီကွ၊ မင်းယောက်ျား အလုပ်သွားအောင် တော်တော်စောင့်ရတာ” “စော စောသေးတယ်” သူမက ငြင်းသည်။ “စိတ်မလာသေးတာလား။ ငါလုပ်ပေးမယ်” ယောက္ခမက သူမပေါင်ကြားအတင်းနှိုက်သည်။

အငယ်မ ရေ လမ်းထိပ်မှာကွမ်း ယာဝယ်ခဲ့ အုန်းဟ

လှမ်းအော်သံ နဲ့အတူ သမင်လည်မျက်လုံးလေးက ထူးခြားသည် ငယ်မူငယ်သွေးတက်ချိန်

၁၀တန်း ဖြေပီးကာစ.ချိန် ပေါ့

တဝမ်းကွဲ ညီမအငယ် ဆုံးပေါ့

အော်ပြောအုန်းမယ် ကျွန်တော့် မှာ ဝမ်းကွဲ ညီမ ၃ယောက်ရှိတယ်လေ ကျုပ်အသက် ၂၂နစ်လောက်မှာ သူတို့အဖေ နဲ့ အမေ ကား မှောက်ပီးဆုံးပါးသွားကြတယ်

ညီမ ၃ယောက်လုံး ကို သူတို့အဖေ ရဲ့ ညီမအငယ်ဆုံး ကျုပ်အ ဒေါ်က အုပ်ချုပ်ထိန်းကွပ် ပေးတယ်

အဲ့ချိန်တုန်းက. အကြီးမ အသက်က. ၂၁

အလတ်မ က ၂၀ အငယ်မက ၁၆နစ်

မအေတူတွေ ပေါ့ ရှမ်းတရုတ်စပ်တယ်

Body တွေက. လှမှ လှပေါ့ လူတိုင်းက ကျုပ်ကို

ယောက်ဖလို့ ဝိုင်းခေါ်ကြတာ

ကျူပ် တူမတော်တာပေါ့ ၃ယောက်လုံး

ကဟီး အဲ့ချိန်တုန်းက သူတို့အမေဖေစိတ်နဲ့

မို့ ကိုယ်လည်း အဲ့လောက် တူမ တွေလို စိတ်ပဲရှိခဲ့တာ စဖြစ်တာ က၂၀၀၆လောက်မှာ ချမ်းမြေ့သာဇံ စာအုပ်က စခဲ့တာပဲ

ကျွန်တော်သည် ရန်ကုန်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးမြို့နယ် တစ်ခုတွင် နေပါသည်။ ကျနော်တို့လမ်းထဲတွင် ကျနော်နှင့် အလွန်ခင်သော သူငယ်ချင်း မောင်မောင် တို့အိမ်ရှိသည်။ မောင်မောင့်ဖခင်သည် အစိုးရအရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အလွန်ဖော်ရွေသူ ဖြစ်ပါသည်။ မောင်မောင်၏မိခင်မှာ အနည်းငယ်မျက်နှာတည်သော်လည်း မောင်မောင့်သူငယ်ချင်း များကို မောင်မောင်ကဲ့သို့ပင် ဂရုစိုက်ပါသည်။

မောင်မောင့်တွင် အကိုတစ်ယောက် ညီမတစ်ယောက် ရှိပါသည်။ မောင်မောင့်အစ်ကိုသည် ဆေးကျောင်းတက်နေပြီး ညီမလေးမှာ ၁၀ တန်း တက်နေပါသည်။ မောင်မောင်နှင့် ကျနော်တို့မှာ ၁၀ တန်းတုန်းက အတူတူ ဖြစ်သော်လည်း တက္ကသိုလ်တွင် မောင်မောင်က ကွန်ပျူတာ တက်နေပြီး ကျနော်က နည်းပညာတက်နေသူ ဖြစ်ပါသည်။

ကျောင်းမတူသော်လည်း မောင်မောင်တို့အိမ်သည် ကျနော်တို့ သူငယ်ချင်းတသိုက် စတည်းချရာအိမ် စားအိမ်သောက်အိမ် ဖြစ်ပါသည်။ ကျနော်တို့မှာလည်း ဟော့ဟော့ ရမ်းရမ်းမဟုတ်သဖြင့် လူကြီးများနှင့် အဆင်ပြေကြပါသည်။ အိမ်တွင် သီချင်းနားထောင် ဂိမ်းအတူကစား လဖက်ရေဆိုင် အတူထိုင်ခြင်းများသာရှိပြီး အသောက်အစား ကင်းကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လူကြီးများနှင့် ပုလဲနံပသင့်ကြပါသည်။

ကျနော်တို့ စုပြီး ဖာသွားချကြသည်ကိုတော့ လူကြီးများ မသိအောင် လုပ်ကြသဖြင့် ကိစ္စသိပ်မရှိလှပါ။ တစ်ခုခက်နေသည်က ဖာချပြီး အရသာတွေ့လာသောအခါ ကျနော့်မှာ မောင်မောင့် အမေနှင့် ညီမလေးကို ကြည့်ကြည့်ပြီး စိတ်ထလာကာ လီးတောင်လာတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကိုယ့်သူငယ်ချင်း အမေဘဲ ညီမဘဲဟု တွေးကာ စိတ်ဆင်ရိုင်းကို ချွန်းအုပ်နေခဲ့ရပါသည်။

ဒေါ်လွင်မာထက် ဆိုသည်မှာ ‘ထက်’ ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီကြီး၏ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုယ်တိုင်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ပြည်ပသို့လည်း အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက်၍ သင်တန်းအမျိုးမျိုး တက်ရောက်အောင်မြင်ခဲ့သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုပ်ငန်းလုပ်ရာတွင် စေ့စပ်သေချာသည်။ တိကျ ပြတ်သားသည်။ စေတနာ ကောင်းသည်။ လုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် မည်သူ့ကိုမှ အားမနာတတ်။ တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်တတ်သည်။

လွင်မာထက်၏ လက်ထက်ကြမှ ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းများသည် အံသြဖွယ် အောင်မြင်၍လာရပြန်တော့ လွင်မာထက်၏ ဂုဏ်သတင်းက စီးပွားရေး လောကတွင် သတင်းကြီးခဲ့သည်။ ထိုဂုဏ်သတင်းတို့တွင် လွင်မာထက်၏ ဆောင်ရွက်မှု အောင်မြင်မှု၊ အရည်အချင်းရှိမှုတွေသာမက သူမ၏အလှဂုဏ် သတင်းကလည်း ကြီးမားလှသည်။

အသက် (၂၆) နှစ်အရွယ် လွင်မာထက်သည် ငယ်စဉ်ကလို နုနယ်လှပမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြည့်စုံသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းကလည်းရှိ ဓနဥစ္စာကလည်း ပြည့်စုံလှရက်လွန်းသူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေပြန်တော့ လွင်မာထက်ကို တမ်းတမက်မောသူများ လက်တွဲလိုသူများ ကမ်းလှမ်းသူများဖြင့် ဝိုင်းဝိုင်းလည်၍ နေရသည်။

ဒီနေ့ နောင်ရဲ တစ်ယောက် အထက်တန်းတုန်းက ကိုယ့်ကို ဂိုက်လုပ်ဖူးသော အစ်မတစ်ယောက်နှင့် ချိန်းထားသည်။ အခုတော့ နောင်ရဲလည်း ဘွဲ့ရပြီး၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ဝင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းတုန်းကတော့ ဂိုက်မမ မှာ ရည်းစား ရှိသည်။ တခါတလေ ဂိုက်မမကို လာကြိုတတ်သည်။

နောင်ရဲသည် လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့လို့၊ နီးစပ်ရာ ဆရာမကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားသည်။ ဆရာမသည် အဲ့တုန်းက အင်ဂျင်နီယာကျောင်း တက်နေတာ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆင်းဆင်းချင်း နောင်ရဲကို စာလာသင်ရရင် သူတို့ကျောင်းက ယူနီဖောင်းဝတ်စုံနှင့်မို့ ဆရာမက အရမ်းကြည့်ကောင်းသည်။ အနီးကပ် ထိုင်ရသောကြောင့် ဆရာမရဲ့ ချွေးနံ့ နှင့် ရေမွှေးနံ့ ရောထားသော ကိုယ်သင်းနံ့လေးက နောင်ရဲကို တအား စွဲဆောင်သည်။ လူပျိုပေါက်အရွယ် တွေ့လို့လည်း ကိုယ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ပြောင်းလဲပုံက အစ ဆရာမက အစ်မသဖွယ် ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့သည်။

နောင်ရဲ နှင့် ဆရာမသည် အသက်အားဖြင့် ၅ နှစ်လောက်သာ ကြီးသည်။ ဆရာမရဲ့ အနီးကပ် သင်တန်းပို့ချမှုကြောင့် အထက်တန်းကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ခေတ်ရှေ့ပြေး ကြည့်တတ်သော ဆရာမကြောင့်လည်း ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ်အပြင် တခြား ကွန်ပြူတာသင်တန်းကျောင်းများကိုလည်း တက်ဘို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ အခုတော့ ဘွဲ့လည်း ရပြီမို့ အလုပ်ခွင်ဝင်ရမည့် အရေးကို နောင်ရဲ ကြောက်နေသည်။

ကျွန်တော့်နာမည်အာကာပါ အင်းစိန်မှာ နေတယ်အင်ဂျင်နီယာနဲ့ ဘွဲ့ရပေမယ့် အလုပ်ကတော့ကားပွဲစားဆိုတော့ဝင်ငွေလဲအသင့်အတင့်ပေါ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁ နှစ်လောက်မှ အိမ်ထောင်ကျတာမွန်ပြည်နယ်ဘက်ကနေရန်ကုန်မှာစါရင်းကိုင်လာလုပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ပေါ့ကျွန်တော့်မိန်းမကအသက် ၁၀ နှစ်ငယ်တယ်အခုမှအသက်၂၃ နှစ် မွန်နဲ့ရှမ်းစပ်ထားတာအသားက ဖြူဝင်းပြီးကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလဲ မြင်သူငေးဘဲအပြင်တစ်ယောက်ထဲသွားရင်အပျိုထင်ပြီးလိုက်ငန်းတဲ့သူများလို့သူ့အလုပ်အသွားအပြန်ကို ဖယ်ရီလုပ်ပေးနေရတယ်အရမ်းလှလွန်းလို့ကျွန်တော့တို့ရည်းစားစဖြစ်ပြီးနယ်ကျွံ့ခါစကအငန်းမရ၅ခါတောင်ဆွဲလိုက်တာနေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးခန်းပါပြလိုက်ရတယ်။

အခုတော့လဲ ၁ နှစ်ကျော်လာပြီဆိုတော့ တစ်ခါတစ်လေ သူကတောင် ကျွန်တော့်ကို ဦးဆောင်ချင်နေပြီ ကျွန်တော့ အသင်အပြကောင်းတာလဲ ပါတာပေါ့ နေတိုင်းလုပ်နေတော့အရင်လို ၃-၄ ချီမလုပ်နိုင်ပေမယ့် တစ်ရက်ကို တစ်ချီကောင်းကောင်းတော့ လုပ်ဖြစ်တယ် ကျွန်တော့်အတွက် ၁ ချီဆိုပေမယ့် သူ့ကို တော့ အနဲဆုံး ၂ ခါလောက်ပြီးအောင် လုပ်ပေးလိုက်တယ်

မိန်းခလေးဆိုတာလဲအထင်သေးခံရမှာဆိုးလို့တာဟန်ဆောင်နေရတာ သူလဲ သွေးသားနဲ့ လူဆိုတော့ ကာမဆန္ဒဆိုတော့ရှိတာကိုး။ သူတို့က တစ်ခါတစ်ခါပြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့လို အားကုန်သွားတဲ့ သူမျိုးတွေမဟုတ်တော့ ပိုတောင် လိုအပ်ချက်များသေးတယ် အနဲဆုံး ၂ ခါလောက်မှမပြိးလိုက်ရရင် သိပ်မကြေနပ်ချင်ဘူးသုံးလေးရက်လောက်သာ. မလိုးဘဲ ထားကြည့်လိုက် မကြေမနပ်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုတစ်မျိုးမဟုတ်တမျိုး ပြသနာရှာပြီး စိတ်ကောက်နေတော့တာ အားရပါးရလိုးပေးလိုက်မှဘဲစိတ်ကောက်ပြေသွားတာ အရိုးကွဲ မှ အသဲစွဲတယ်ဆိုတာတောင်ရှိတယ်မဟုတ်လားအရိုးကွဲအောင်လိုးပေးလိုက်ကြည့် နောက်ဆိုကိုဘာလုပ်လုပ်အပြစ်မမြင်တော့ဘူးဒါတော့အိမ်ထောင်သည်ယောက်င်္ကျားတိုင်းသိပါတယ်ထားလိုက်ပါတော့ လိုရင်းမရောက်ဘဲ နေတော့မယ်အိပ်ထောင်သက် ၁နှစ်လောက်မှာ မိန်းမရဲ့ မိဘနှစ်ပါးလုံး ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီးဆုံးသွားလို့ တစ်ယောက်ထဲကျန်တော့တဲ့ နယ်က သူ့ညီမအငယ်ကို စောင့်ရှောက်ထားဘို့ဖြစ်လာတယ်။

ဖြစ်ရပ်မှန်………

လွန်လေပြီးသော နှစ်များစွာအချိန်က… ” ဟယ်လို….ဟယ်လို….. အေး ကြားလား သူငယ်ချင်း” ” အေး…ကြားတယ်..” ” မင်းဒီညနေအားလား” “ဘယ်ရောက်နေလဲ..အားတယ်” ” ဒါဆိုလာခဲ့ကွာ…တောင်ဥက္ကလာက ဟိုတခါ ထိုင်ဖူးတဲ့ဆိုင်ကို” ” အေးအေး…၇ နာရီလောက်လာခဲ့မယ်” “မိန်းမရေ…ရေချိုးတော့ကွာ ၅ နာရီတောင်ထိုးပြီ” ကျနော့်မိန်းမကတီဗီကြည့်နေရင်း လှမ်းပြောတယ်လေ။ “ဘယ်သွားအုံးမလို့တုန်း…သောက်ချင်အိမ်မှာဘဲ သောက်ပါလားကိုရယ်” “အာ…ဒီနေ့အလုပ်ကိစ္စပြောစရာရှိတယ်… ဟိုကောင်နဲ့လဲ ချိန်းထားလို့… အေးဆေးလဲ ဆိုင်မထိုင်ရတာကြာပြီကွာ… လိုက်ခဲ့..” မိန်းမကတီဗီကြည့်နေရာကနေထပြီး…. “ဒါဆိုလဲခဏစောင့်.. ရေချိုးပြီး အင်္ကျီလဲလိုက်အုံးမယ်” ဟုပြောကာ ထမိန်စွန်တောင်ဆွဲပြီး အိမ်နောက်ဖေးကို ဝင်သွားတယ်။ ၂၅ မိနစ်လောက်ကြာတဲ့အချိန်မှာ သူရေချိုးခန်းကထွက်လာပြီး ရေသုပ်နေတော့ ကျနော်လဲ ရေချိုးခန်းဝင်ပြီး ရေချိုးလိုက်တယ်။ ကျနော်ရေချိုးခန်းကထွက်လာတော့ သူအဝတ်ဘီရိုကို ဖွင့်ပြီး ဝတ်စရာတွေရွေးနေတယ်လေ… ကျနော်က ရေသုပ်ရင်း……. “မိန်းမ ဘာတွေရှာနေတာလဲ” “ဘာဝတ်ရမလဲရွေးနေတာ” “ဖယ် ဖယ်…ကိုရွေးပေးမယ်” ဆိုပြီးသူ့နေရာမှာဝင်ထိုင်ရင်း တခုခြင်းရွေးပေးလိုက်တော့တယ်။ ပန်တီနီနီအရဲလေးရယ်…. ဘရာအနက်ကလေးရယ် ကိုရွေးပြီး သူ့ဘက်လှမ်းပေးလိုက်တော့.. “ဟင်……ဒါဘဲဝတ်သွားရမှာလား” ဆိုပြီးသူကလှမ်းယူရင်း ရယ်နေတယ်လေ။

“ဝတ်ချင်လဲဝတ်သွားပေါ့…ဟိုကောင်က နင့်ကို အသဲယားပြီး ဆွဲလုပ်လိမ့်မယ်” ဆိုတော့ သူကရယ်ဖြဲဖြဲနဲ့ “လုပ်ကြည့်ပါလား” ဆိုပြီး ဘရာနဲ့ပန်တီလေးကိုဝတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဂျင်းဘောင်းဘီလေးရယ် လက်တစ်လုံး အင်္ကျီလေးရယ် ဝတ်ပြီးအခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။ “အဆင်ပြေပါ့မလားကို…အေးမလားသိဘူး… အပေါ်က ရှပ်အကျီတခုထပ်ဝတ်လိုက်မယ်.. အိုက်မှ ချွတ်ထားလိုက်မယ်” “အဆင်ပြေသလိုလုပ်ကွာ ကြာနေပြီ သွားမယ်” ဆိုပြီး ကားသော့ယူကာ ထွက်လာလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ဆိုင်ရောက်တော့ ၂ ယောက်သားထိုင်ပြီး စားစရာ သောက်စရာတွေမှာရင်း သူငယ်ချင်းအလာကို ထိုင်စောင့်နေလိုက်တာပေါ့။၇ နာရီထိုးခါနီးမှာ သူငယ်ချင်းက ရောက်လာတယ်။ “စောင့်နေတာကြာပြီလား… ငါအလုပ်သိမ်းနေရလို့ ကြာသွားတယ်… ဒါတောင် ကမန်းကတန်းထွက်လာရတာ.. ကားက ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိလို့ တက်ဆီ နဲ့အခုလာတာ” ဆိုပြီးသူငယ်ချင်းကပြောတယ်။ “အေး…ကောင်းတယ်…မင်းကသောက်ပြီး စောက်ရမ်းမောင်းတာ.. ငါတို့ရောက်နေတာ သိပ်တော့ မကြာသေးပါဘူး..မင်းဘီယာဘဲလား” “ဘီယာမသောက်ချင်ဘူး… ရှကီဘဲထုတော့မယ်.. မင်းမိန်းမရော ဘာသောက်မလဲ” ဆိုပြီးသူကမေးတော့ မိန်းမက “မသောက်ပါဘူး..ကိုလာ ဘဲသောက်နေတာ” ဆိုပြီးပြန်ပြောလိုက်တော့ကျနော်က “မိန်းမလဲ တခုခုရောသောက်လိုက်လေ” ဆိုပြီးပြောမိလိုက်တော့ မိန်းမက “ဒါဆို ကိုလာ ထဲ အရက်နဲနဲရောသောက်မယ်” ဆိုပြီးပြောတယ်။

” သွားပြီလား … ကိုမင်း ”

” ဟုတ် … မမိုး ”

” မသက်ထားရော ”

” ရှိတယ် … မမိုး … တံခါး စိထားတာ … ဝင်သွားလိုက် ”

ကျုပ် ဆိုင်သွားခါနီး အိမ်ကအထွက် မျက်စောင်းထိုးအိမ်က မမိုးက အင်္ကျီလေးကိုင်ရင် လှမ်းမေးနေတာပါ။ ကျုပ်လည်း ကျုပ်မိန်းမ သက်ထား အိမ်ထဲရှိကြောင်း ပြောပြီး ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်ခဲ့လိုက်တာ။

ကျုပ်နာမည်က မင်းသူ ။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်မိန်းမ ခေါ်သလို ကိုမင်းပဲ ခေါ်ကြတာများတယ်။ ကျုပ်အသက်က ၃၅ နှစ်ထဲ ရောက်ပြီ။ အလုပ်က စျေးက သံဆိုင်တစ်ခုမှာ လုပ်တယ်။ ကျုပ်က လုပ်သက်လည်းကြာ ပါးရည်နပ်ရည်ရှိတော့ ပိုင်ရှင်က လက်မလွတ်ချင်တာပေါ့။ သူ့တူမနဲ့ ပေးစားထားတာ ကြည့်တော့။

ကျုပ်မိန်းမနာမည်က သက်ထားလွင်ပါ။ ကျုပ်ကတော့ သက်ထားပဲ ခေါ်တယ် ဟိုးအရင်ထဲကပဲ။

သက်ထားနဲ့ ကျုပ်ကို ပေးစားတော့ ကျုပ်အသက်က ၃၀ ပဲ ရှိသေးတာ။ အိမ်ထောင်သက်က ၅ နှစ်ကျော်ပြီ ကလေးမရသေးဘူးဗျ။ သက်ထားက လိုတာလား ကျုပ်ကပဲ လိုတာလား မသိပါဘူး။ ဆေးစစ်ဖို့ ပြောကြပေမယ့် မစစ်ဖြစ်ကြပါဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ နေလာခဲ့တာ။

ကျုပ်နာမယ်က သာဟန် ပါ..။ နေတာက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသက ဇရက်ကုန်း ဆိုတဲ့ ရွာကြီးမှာပါ…။ ဇရက်ကုန်းရွာက ဒေးဒရဲ နယ်ထဲမှာပါ…။ ကျုပ်အသက်က အခုဆို ၄၅ နှစ်ထဲ ရောက်နေပါပြီ…။ ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်ထဲက လယ်အလုပ် ၊ချောင်းအလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့လူဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိပါတယ်..။

ပြီးတော့ အရက်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ မသောက်တတ်ပဲ တခါတရံမှ အနည်းငယ်သာ မသောက်မဖြစ်တော့မှသောက်တတ်တော့ အခုချိန်ထိ တော်ရုံလူငယ်တွေတောင် ကျုပ်ရဲ့ သန်မြန်မှုကို မမှီပါဘူး…။ အသားအရောင်ကတော့ ခပ်ညိုညိုပါ…။ အရပ်က ပုတဲ့ အရွယ်အစားထဲ မပါပါဘူး…။

အဲ…. တစ်ခုပြောဖို့ ကျန်သေးတယ်…။ အဲဒါက ကျုပ်ကို တစ်ရွာလုံးက လက်မြန်သာဟန်လို့ ခေါ်တဲ့ဟာပါဘဲ…။ တစ်ခြားတော့ မထင်နဲ့…။ ကျုပ်ဒီအသက်အရွယ်ထိ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ဖူးပါဘူး…။ ကျုပ်ရဲ့ နာမည်အရှေ့မှာ လက်မြန် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ထူးကြီး ထည့်ပြီး ခေါ်တာက မိန်းမကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ..။ ရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်က သွက်တယ်လေ…။ ကျုပ်က ကွမ်းမစား ၊ ဆေးလိပ်မသောက် ၊ အရက်မသောက်ပေမယ့် အဲဒီမိန်းမတော့ ကြိုက်တယ်လေ..။