Love

🏵️အခန်း (၁)🏵️

အိဝါ မှတ်မိနေပါတယ်လေ…။ ရေမလာခင် မြောင်းပေးမိတဲ့ အိဝါအပြစ်ရယ်လို့ဘဲ ခံယူနားလည်ထားပါတယ်…. ။ နှင်းတွေကျနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို အိဝါ မှတ်မိနေပါတယ် ..။ အဘစပ်ခွန်ကြာ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ထရက်စုလေးကိုဝတ်ပြီး အိဝါ ခြံထဲမှာ အပြေးလေ့ကျင့်နေတဲ့ နေ့ပေါ့ ..။ မြသဲစံအိမ်ကြီးဘက်ကိုအရောက်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ ကိုကို့ကို တွေ့ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ကိုကိုက သိုးမွှေးလောင်းကုတ်ကြီးကို ဝတ်ထားတယ်မို့လား။

““အမေ့….အိုး…..””

အဲဒါ အိဝါက လျှမ်းတာပါ။ ကိုကိုက ကုန်းစပ်က ရေနွေးငွေ့တွေ တထောင်းထောင်းထနေတာကို ငေးနေတာ။ ထင်ရှုးပင်ကိုကွေ့ပြီး လမ်းအချိူးဝင်မှာ သူ့ဖာသာသူရပ်နေတဲ့ ကိုကို့ကို အိဝါ ဝင်တိုက်မိတာပါ…..။

““ဟိတ်… မင်း ဒီခြံကြီးထဲကို ဘာလာလုပ်တာလဲ””

““အ…… အပြေးလေ့ကျင့်တာပေါ့””

““မင်းဘွားအေ….ငါ့ကို ဦးဦးလို့ ခေါ်ရလားဟ””

ကိုကိုက စိတ်မဆိုးဘဲ စိတ်ဆိုးဟန်လုပ်ပြတာကို အိဝါ အရမ်းသဘောကျသွားမိတယ်…။ ဒါကြောင့်လည်း ချက်ချင်းဘဲ ရင်းနှီးသွားပြီး …..

““ဒါဖြင့် ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ””

Daughter Fucks Mom’s Friend လို့ မေးပစ်လိုက်တယ်..။

အလင်းရောင်အား နည်းလှသော အုတ်တိုက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲ၌ နန်းအီတူး တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ သာမန် အားငယ်ရှိုက်ငိုရင်း ထိုင်နေခြင်းမျိုးကား မဟုတ်… တင်ပြင်ခွေလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ဆန့်ကားကာ… အတွင်းသို့ လေကိုတဝကြီး ရှူသွင်း ရှူထုတ်ရင်း.. သမထ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အခန်းတံခါး ဖွင့်လာကာ ကြိမ်းစပ်သော အလင်းရောင် ဝင်လာလေသည်။ တံခါးဝ၌ အရပ် ၇ ပေလေးသစ်မျှ ရှည်လျားကြီးမားသော ဝက်ဝံကြီးအလား .. အမွှေးထူလဗြစ်နှင့် လူ့ဘီလူးကြီး မားမားမတ်မတ် ရပ်လာလေသည်။ ခါးဝတ်တန်စာ ဝတ်မထားသဖြင့် မြင်းလီးကြီးအလား … မဲကြုတ် ရှည်လျားသော လိင်တန်ကြီးကို ဦးစွာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သာမန်လူထက် ၃ ဆမျှ ကြီးမားသော လိင်တန်အရင်းတွင် မဲနက်ရှုပ်ပွနေသော လီးမွှေးသန်သန်ကြီးများက အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ပေါက်ရောက်ရှင်သန်နေကြသည်။ ပေါင်… ခြေသလုံး…. ဗိုက်… လက်မောင်းတို့၌လည်း သန်မာသော အမွှေးအမျှင်များက ကြမ်းတမ်းသော ဝက်မွှေးကြီးများနှယ် လွှမ်းမိုးနေလေရာ လူတစ်ယောက်ထက် မျောက်ဝံတစ်ကောင်နှင့်ပင် ပိုတူနေလေသည်။

နန်းအီတူး၏ ကိုယ်လုံးလေးကို စွေ့ကနဲ ဆွဲမယူလိုက်ရာ … အီတူးက အသက်ကလေး အောင့်ပြီး ခပ်ပျော့ပျော့လေး လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။ လူ့ဘီလူးကြီးမှာ ခုခံရုန်းကန်ခြင်းမရှိပဲ အေးအေး သက်သာစွာ လိုက်လာသော နန်းအီတူး .. ကိုယ်လုံးလေးအား ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်မောင်းပေါ်တင်ကာ .. အချုပ်ခန်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ အချုပ်ခန်းအပြင်၌ ငယ်မှုးအား ကုလားထိုင်ကြီး တစ်လုံး၌ ကြိုးဖြင့် အထပ်ထပ် ရစ်နှောင်ထားကြ၏။

ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေးအား ခံစားတင်ပြထားသည်။

ရန်ကုန်တိုင်း အုတ်ဖို့မြို့လေးမှာ ကုန်းလမ်း ရေလမ်း ပေါက်ရောက်သဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိသည်။ အုတ်ဖို မြို့စွန် ရပ်ကွက်လေးထဲ !ဒို့ရိုးရာ … အရက်ဆိုင်! လေးမှာ အနီးနား ရပ်ကွက်တွေကအစ အကုန်သိနေကြ၏။ အရက်ဆိုင်အား ဦးစီး လုပ်ကိုင်သူမှာ အသက် ၃၄ နှစ်ခန့် သဲအိခိုင် ဆိုသော မိန်းမချောတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အရက်ဖြူဆိုင် ဆိုပေမယ့် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ် ကြော်လှော်ထားသော အမြည်းစုံလင်စွာဖြင့် ဘီယာနှင့် ရွှမ်ပါ တွဲဖက်ရောင်းချ ပေး၏။

သဲအိခိုင်မှာ အိမ်ထောင်သည် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ပါးနပ်သဖြင့် အရက်ဆိုင်လေးမှာ နေညမပြတ် အမြဲ စည်ကားနေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် သဲအိခိုင်၏ လှိုင်းထနေသော နို့အုံများနှင့် လမ်းလျှောက် လိုက်တိုင်း တုန်ခါနေသော ဖင်သားစိုင်ကြီးများက ပုရိသ အပေါင်းအား ဖမ်းစားထားနိုင်၏။

” မသဲ … ဘီအီး တစ်လုံးနဲ့ အချိုရည် တစ်လုံး ထပ်ပေးဗျာ ”

” အေးအေး … မောင်တိုး … အချိုရည်ကတော့ လိမ္မော်ပဲ ရမယ်နော် ”

ကျွန်မနာမည်က ဇင်ဇင်ပြုံး ပါ..။ သိတဲ့အတိုင်းပါဘဲ.. ရင်အုံကြီးကြီး ၊ တင်သားထွားထွား နဲ့ မြင်ရတဲ့သူ ဘဝင်ဆူသွားရစေတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ..။ ကျမအသားက ခပ်ညိုညိုနဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ခပ်တောင့်တောင့်ပါ..။

သူများတွေက ပြောကြတယ်။ ကျမကိုယ်ခန္ဓာက ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့ ဖုထစ်မို့မောက်နေရမယ့်နေရာတွေက ဖုထစ်မို့မောက်နေသတဲ့ ရှင်။ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားက ပြောရရင်တော့ အရပ်က ၅ ပေ မပြည့်တတ်ပေမဲ့ ရင်က ၃၉ ၊ ခါးက ၃၀ ၊ တင်က ၄၀ ရှိတယ်ရှင့်..။ ကျမရဲ့ ဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေက ထွားထွားပြည့်ပြည့် တင်းတင်းကားကား ဖြိုးဖြိုးအိအိကြီးတွေပါ..။

ကျမ လမ်းလျှောက်သွားရင် ကျမဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေ အချက်ကျကျနဲ့ အနိမ့်အမြင့် လှုပ်ရှားနေပုံတွေက မြင်ရသူ ပုရိသယောက်ျားတွေရဲ့ စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်စေတာပေါ့ ရှင်..။ သူတို့ရဲ့ ကိလေသာ ရာဂမီး ရမ္မက်တွေကို ပိုပိုပြီး ထကြွစေတာပေါ့ ရှင်..။

ကျမရဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းမို့မောက်ပြီး တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင်းဝင်းအိအိ ရှိနေတယ်..လေ..။ ဒီတော့ ကျမကို တွေ့တဲ့သူတိုင်းက စိတ်မထပဲ နေပါ့မလား ရှင့်..။ ကျမ လမ်လျှောက်သွားရင် ကျမကို ကြည့်ပြီး အားရကျေနပ်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေ စိတ်ထဲမှာ ကာမမီးတောက် တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်နှာတွေ ၊ ကျမကို ကစ်ချင်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရပါတော့တယ်…။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ကျနော်တို့အိမ်မှာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ ငါးယောက်ရှိတယ်။ အစ်ကိုကြီးကတော့ အိမ်မှာ မနေတာများတယ်။ ပြီးတော့ မမကြီး၊ မမလေးနဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။

မမကြီး၊ ကိုကိုကြီးနဲ့ မမလေးတို့က ၂ နှစ်စီ ကွာကြတယ်။ ကျနော်နဲ့ မမလေးကျတော့ ၈ နှစ် ကွာတယ်။ ဒီလိုပဲ ကျနော်နဲ့ ညီမလေးနဲ့ကလည်း ၈ နှစ်ကွာတယ်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အားလုံးထဲမှာ ကျနော်နဲ့ မတည့်တာကတော့ မမလေးပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက တွေ့လိုက်တာနဲ့ ရန်ဖြစ်ကြတယ်။

ကျနော့်စိတ်ထဲမှာလည်း သူ့ကို ဘယ်လောက် မုန်းသလဲဆိုရင် ရန်ဖြစ်ရင်တောင် တဆုံးတချက် လုပ်တတ်ကြလွန်းလို့ လူကြီးတွေက ဆွဲရတယ်။ သူကလည်း ကျနော့်ကို အငယ်ဆိုပြီး မညှာပါဘူး။

ရွာလမ်းတစ်လျှောက် လက်ချင်းချိတ်ပြီး လျှောက်လာတဲ့ သူတို့အတွဲကို တွေ့တဲ့လူတိုင်းက အထူးအဆန်းသဖွယ် ငေးကြည့်နေတာကြောင့် ရဲလေး ရှက်သလိုလိုတောင် ဖြစ်လာသည် ။ ဒီရွာသားဖြစ်တဲ့ သူ့ကြောင့်တော့မဟုတ်။ သူ “မ´´ လို့ခေါ်တဲ့ ခင်ယုလွင် ကြောင့်ဆိုတာလည်း ရဲလေး သိသည်။ ရွာကလူတွေ မြို့သူမြို့သားဆိုရင် ဇွတ်ကြီးအထင်ကြီး အားကျတတ်တာကို သူမကြိုက်ချင် …။ တောသူတောင်သား ဘဝသမားတွေပီပီ ညိုညိုညစ်ညစ် အသားအရောင်တွေကြားမှာ ဖြူဖွေးစိုလဲ့နေတဲ့ အသားအရည်ကြောင့် ခင်ယုလွင်က ပိုလို့ထင်ပေါ်နေသည်။

ရင်သား အခြေကနေစပြီး ခါးအထိ မသိမ်လွန်း မတုတ်လွန်းပဲ ပြေဆင်သွားတဲ့ ကိုယ်လုံးရှပ်ရှပ်လေးရယ်၊ ခါးအောက်ပိုင်းမှာ ပြည့်တင်းကော့ကားနေတဲ့ တင်သားစိုင်ကြီးတွေကို ရေချိန်ကိုက်လာဟန်တူတဲ့ ငယ်ငယ်က ဆော့ဖော်ဆော့ဖက်ကောင်တွေ ကြည့်ပြီး ပစ်မှားသွားတာကိုလည်း ရဲလေး ခပ်ပြုံးပြုံးပဲ တုန့်ပြန်မိသည်။ စိတ်ထဲကတော့ အိမ်ပြန်ချင်နေသည်။

“မ´´

`ဟင်´

“ရှေ့ဆက်သွားရင် မြစ်ကမ်းပဲရှိတော့တာ အိမ်ပြန်ရအောင်´´

“မောင်ကလည်း အခုမှထွက်လာတာကို အဲ့မြစ် ဘက်ပဲ သွားမယ်လေ။ အိမ်ရှင်က ဧည့်ဝတ်မကျေ မလုပ်နဲ့နော် ´´

တားရမဲ့ပုံမရှိတာနဲ့ တစ်လမ်းလုံး တွေ့သမျှလူ ပြုံးပြပြီး နှစ်ယောက်သား မြစ်ဆိပ်ဆီ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ ကမ်းစပ်ရောက်လို့ လူတစ်ယောက်မှ မမြင်မှ ရဲလေး သက်ပြင်းချမိသည်။

“ကိုမြတ်ဆွေ လူစုံပြီလား စုံရင်ထွက်ရအောင် နေပြည်တော်ဝင်တာ အရမ်းနောက်ကျနေမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ စုံပြီထင်တာပဲဗျ။ ခဏလေးဗျာ။ ဟဲ့ ကတုံးမ နင့်ယောကျ်ားကော ”

“လာပြီဦးလေး ကလေးရှူးသွားတည်နေလို့ ”

“အေးအေး မြန်မြန်လာခိုင်းလိုက် ဦးဝင်းတင်တို့ မိသားစု စုံပြီနော် ”

“ဟုတ်ကဲ့ဆရာ စုံပြီ။ ဟိုမှာ ဟိုသားအဖလည်း ပြေးလာပြီ ဆရာ”

“ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ရပြီ ကိုစည်သူရေ ရှေ့မှာတွေ့တဲ့ ဆိုင်ကြ ရပ်ဦးဗျာ နေ့လည်စာ မစားရသေးဘူး ”

“ဟုတ်ကဲ့ ကိုမြတ်ဆွေ မြကန်သာနားက တောင်ကြီးကဖေးပဲ သွားလိုက်မယ်လေ။ အဲ့ဒီဆိုင်က ပေါက်စီနဲ့ ဝက်သားပေါင်းက တောင်ကြီးမှာတော့ နာမည်ကြီးပဲဗျ ”

“အဆင်ပြေတဲ့ဆိုင်သာ မောင်းဗျာ”

ကားစထွက်တော့ ညနေ ၃ နာရီခွဲနေပြီ။ ဒီအတိုင်းဆို နေပြည်တော်ကိုရောက်တာ ညနက်တော့မည်။ သိပ်နောက်မကျချင်။ မနက်ကြ အလုပ်သမားတစ်ဖွဲ့ ကြိုပြီး ပြန်တက်ရမည်။ ပစ္စည်းများရင် တင်နေတာနဲ့ပဲ နေ့တဝက်နီးနီး သွားနိုင်သည်။ တောင်ကြီးပြန်ရောက်တာလည်း နောက်ကျနိုင်သည်။ မတတ်နိုင် ကားသမားဆိုတော့လည်း ဖင်ပူအောင် မောင်းရဦးမည်။

လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ စားသောက်ကြပြီး ပြန်ထွက်ကာ နီးမသင်္ကာ၍ အဖော်ခေါ်လာသော ကောင်လေးကို

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

“ဦးဇေယျာလင်း ရပါပြီခင်ဗျာ။ တစ်သိန်းငါးသောင်း ရေကြည့်ပါဦးဗျ။ သုံးလပြည့်ရင် ရွေးပါ။ မရွေးဖြစ်လဲ အတိုးသတ်ပေးပါ ခင်ဗျာ”

“ကျေးဇူးပါပဲ ညီလေး”

လူကြီး ပိုက်ဆံယူပြီး ထွက်သွားလေသည်။

“ဟေ့ယောင် ဒီဒေါ်တင်တင်ဦးက ဘာလဲ ရွေးတာလား”

“ဟုတ်တယ်အစ်ကိုလေး ရွေးတာပါ”

“အန်တီ ခဏလေး စောင့်ပေးပါခင်ဗျ”

စည်သူစိုး အထဲဝင်ခဲ့လေသည်။

“မေမေရေ ဒါလေးရွေးမလို့တဲ့”

“သားကလည်း ဒီမှာ ဟင်းချက်နေတာကို သားဖာသားကြည့်လေကွယ်”

“ဟင်း ကြည့်ရတာ မျက်စိလည်ပါတယ်ဆိုမှ”

“လူဆိုးလေး မေမေနဲ့ ဖေဖေမရှိရင် မင်းဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“အဲ့ချိန်ကျ သူဖာသူ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ် မေမေရာ”

စည်သူစိုးက ဒီအတိုင်းပင်။ စိတ်မပါ၍ မလုပ်ချင်ပါဘူးဆိုက ဓားထောက်လုပ်ခိုင်းတောင် အသေသာခံမည် မလုပ်ရေးချာမလုပ်။ စိတ်ဝင်တစား လုပ်ပြီဆိုလျင်လည်း အသေခံကာ လုပ်မည့်လူစား။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

အင်းစက် စာပေဖြစ်ပါသည်။

“သွားပြီ ကိုမင်းရေ…”

“အေး ဖြေးဖြေး ငါ့ကောင်…”

ကိုမင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ နေဝင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ ထမင်းချိုင့်ကို နောက်ကယ်ရီယာမှာ ညှပ်ကာ စက်ဘီးကို လှည့်၍ နင်းလိုက်သည်။ နေဝင်းက တွင်ခုံမှာ ပညာသင် နေ့စားလုပ်သည်။ ဆယ်တန်းသုံးနှစ်ကျလို့ ကျောင်းဆက်မတက်တော့ပဲ အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်မှာ လေးနှစ်ရှိပြီ။ အခုတော့ ပညာတတ်ကာ ဆရာတွေ မျက်နှာလွဲရသည်။

ကိုမင်းက လက်ထောက် တွင်ခုံဆရာ။ သူက ကိုမင်းအောက်က သူ့အောက်မှာ ပညာသင်ကလေး ၃ ယောက်ရှိသည်။ ပညာတတ်တော့ လခတိုးသည်။ ဝင်ဝင်ချင်း ၁ သောင်းသာ ရပေမယ့် အခုတော့ တစ်လ ၄ သောင်းခွဲ ရချေပြီ။

ဖြိုးသူဆိုတာ ငယ်ငယ်ကတည်းက အာကာတို့နဲ့ ဆော့ဖော်ဆော့ဖက် အိမ်နားနီးချင်း သူငယ်ချင်းပါ။ ကလေးဘဝ အရွယ်တုန်းက စစ်တိုက်တမ်း ကစားရင် ဖြိုးသူက အာကာ့မိန်မနေရာက အမြဲနေပေးတဲ့ ကျားဆိုးလေးပါ။ တဲဘုတ်လေးဆောက်ပြီး အသီးရွက်တွေခူးပြီး အုတ်မှုတ်ခွက်နဲ့ အသုတ်ရောင်းခဲ့တဲ့ စစ်သားလေးရဲ့ မယားပေါ့။

အခုတော့ အရွယ်ရောက်လာကြမှ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စကားအခေါ်အပြော သိပ်မရှိကြတော့။ အာကာက စော်တလိုင်း ပွေနေပြီး၊ ဖြိုသူကတော့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ရေားရေားနှောနှောနေပြီး ဂေးစိတ် ဝင်နေသည်။

တနေ့ အာကာ ဆိုင်ကယ်ဆေးနေတုန်း အိမ်ဘေးနား ဖြိုးသူ ရောက်လာပြီး…

“အာကာ… ဘယ်သွားဖို့လဲ ”

“ဒီလိုပါပဲ လိုက်လစ်နေကြပဲကွာ ”

“ဘာလဲ နင့်ရည်စားနဲ့ ချိန်းထားလို့လား ”

“မဟုတ်ပါဘူး .. ဇော်ကြီးတို့နဲ့ သောက်ဖို့ ချိန်းထားလို့ပါ”

ဖြိုးသူမှာ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သော်လည်း ကြီးလာတော့ အာကာတို့နဲ့ အပေါင်းသင်း မလုပ်တော့ပဲ မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းတွေသာ ထားတတ်သည်။ ဒါကြောင့်မို့ အာကာက သိပ်အခေါ်အပြော မလုပ်တော့တာ ဖြစ်သည်..။

” နင်ငါ့ကို စကားလည်း မပြောဘူး၊ တွေ့ရင်လည်း ခပ်ရှောင်ရှောင်နဲ့ ”