Love

ကွင်းထဲသို့ မအေးမြင့် မသွားချင်တာ အမှန်ပင်။ မိုးကုန်သွားပြီဆိုပေမယ့် တစ်ညလုံးကျထားသော ဆောင်းနှင်းတွေကြောင့် ကန်ဇင်းရိုးတွင် ချော်ချော်ချွတ်ချွတ် ဖြစ်နေသေးသည်။

သွားရမည့်အချိန်ကလည်း မနက်စောစောသွားဟု အရီးလေးက ခိုင်းထားသည်။ စီးနေကျ သားရေစိမ်းဖိနပ်ဆို ဝေးရော့…။ ဖိနပ်စီး၍ရသည့်ခရီးမဟုတ်..။ ဒါကိုဘဲ မအေးမြင့် စိတ်ညစ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

သွားရမည့်ခရီးကလည်း မအေးမြင့်တို့ ကျုံတာရွာမှ တစ်နာရီနီးပါးလျှောက်ရမည့် ကွင်းခေါင်ခေါင်မှ ကိုသာစိန်၏ လယ်တဲကို ဖြစ်သည်။

သီးထပ်စိုက်သဖြင့် ကိုသာစိန်တို့လင်မယားက တဲတွင်ပြောင်းနေသည်မှာ တစ်လခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ကွင်းထဲသွားတာ ဝေလီဝေလင်း ထ၍လာရသည်။ နေထွက်မှဆိုလျှင် နေပူဒဏ်ကို မခံနိုင်။

ဒီနေ့ စပါးဝယ်မည့်သူ လာမည်ဖြစ်သဖြင့် စပါးခြင်ရန် ကိုသာစိန်အား အရီးလေးက ခေါ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားလူတွေကို ခေါ်၍ခြင်ခိုင်းရင်လည်း ရတာပါပဲ..၊ ဒါပေမယ့် မအေးမြင့် အရီးလေးကို မပြောဝံ့ပါ..။ အရီးလေးတို့လို ရှေးဆန်သော လူကြီးတွေက တော်တော်များများကို ပုံသေမှတ်ထားတတ်ကြတာ မဟုတ်လား..။

မအေးမြင့် ဒီလယ်ကွင်းနှင့် လယ်အလုပ်ကို မလုပ်ချင်၍ အပင်ပန်းခံကာ စာကြိုးစား၍ ကျောင်းတက်ခဲ့သည်။ အခု ကျေးရွာကောင်စီ စာရေးဖြစ်နေရုံမျှမက စာပေးစာယူဖြင့် ဘွဲ့တစ်ခုလည်း ရခဲ့ပြီ။ အခု သူမအသက် ၂ရနှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အများကတော့ အပျိုကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်သမုတ်ကြသည်။

ကျွန်တော့်နာမည်က စည်သူ ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ထဲက အရမ်းခင်တဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့မှာလည်း ရှိမှာပဲ။ ဒီကောင့်ကို အကုန်လုံးက လေအိုး လို့ ခေါ်ကြတာ။ လေအရမ်းပေါတဲ့ကောင်။ နာမည်အရင်းက ထွဋ်ခေါင် ဆိုပေမယ့် အဲ့နာမည်ကို ဘယ်သူမှ မခေါ်ပေါင်ဗျာ။

လေအိုးနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ စသိတော့ ၃ တန်းဗျ။ ကလေးဘ၀ ကျောင်းမှာ ဘောလုံးကန်ရင်း သိတာ။ ငယ်ငယ်ထဲက ကျွန်တော်က လူလည်ကျတာ။ ဒီကောင်တွေအမြဲ ရှေ့တန်းတို့ နောက်တန်းတို့ လုနေရင် ဂိုးဖမ်းရင် ကျွန်တော်ပဲ။ လေအိုးက ရှေ့တန်းတိုက်စစ်မှုးကြီး အသေဖြစ်ချင်တာ။

အဲ့နေ့က ရှေ့တန်း သူသွားမယ် ငါသွားမယ် လုနေတုန်း ကျွန်တော်က လေအိုးကို ရှေ့တန်းပေးဖို့ ပြိုင်ငြင်းပေးလိုက်တာ လေအိုးရှေ့တန်းဖြစ်ကော။ မဖြစ်လည်း မရဘူးလေ။ ဂိုးသမားမရှိရင် ဘောလုံးကန် မရဘူးမလား။ ဂိုးဖမ်းမယ့်သူက ခပ်ရှားရှားရယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကျောင်းဆင်းတော့ လေအိုးက ကျနော့်ကို မုန့်ဝယ်ကျွေးတယ်။ သူ့ဖက် ဝင်ငြင်းပေးလို့ပေါ့။ အဲ့ထဲက ခင်လာခဲ့တာ အသက် ၃၀ ကျော် ကိုယ်စီအလုပ်တွေအကိုင်တွေနဲ့ အိမ်ထောင်ကျတဲ့ အထိပဲ။

ရွှေဝင်းတစ်ယောက် ရွာအရှေ့ပိုင်းက ဦးထွန်းမောင် အိမ်သို့ ညတိုင်းရောက်လေ့ရှိ၏။ ဦးထွန်းမောင်မှာ တစ်ရွာလုံးက အားကိုးအားထားပြုရသည့် ဓာတ်ဆရာကြီး ဖြစ်သည်။ ဗိန္ဓော၊ ဗေဒင်၊ ပယောဂကု၊ ဓာတ်ရိုက်ဓာတ်ဆင်၊ အခါပေး အစရှိသော လောကီရေးရာ ကိစ္စမှန်သမျှ ဦးထွန်းမောင်ကို ယုံကြည်အားထားကြသည်။

ရွှေဝင်းမှာ အသက် ၁၅ နှစ်ကျော် လူပျိုပေါက်ကလေးဖြစ်၏။ ကျေးလက် သဘာဝအတိုင်း နေ့ပိုင်းတွင် မိဘများနှင့် တောင်သူအလုပ်လုပ်ကိုင်ပြီး ညပိုင်းတွင် ဦးထွန်းမောင်ထံမှာ လောကီဗဟုသုတများကို ကြားနာမှတ်သား ဆည်းပူး၏။ ဦးထွန်းမောင်မှာ ဤရွာဇာတိသား မဟုတ်ပါ။ မြေလတ်ဇာတိသား ဖြစ်၏။ အပျိုကြီး မတင်သောင်းကို ဆေးကုပေးရင်း အကြင်လင်မယား ဖြစ်သွားကြ၏။

မတင်သောင်းက ရွှေဝင်းအမေ မစောကြည်နှင့် ညီမတဝမ်းကွဲတော်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေဝင်းမှာ ဦးထွန်းမောင်မိန်းမ မတင်သောင်း၏ တူတဝမ်းကွဲ ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် ရွှေဝင်းတစ်ယောက် ဗေဒင်အနှစ်ချုပ်ဖြစ်သော မဟာဘုတ် တွက်နည်းများကို အဟောနှင့်တကွ တတ်မြောက်သွားခဲ့ချေပီ။ သံဒိဋ္ဌပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်၍ ဇာတာအကြမ်းဖွဲ့နည်း ဘာဝ ၁၂ ပါး ယူဆဟောပြောနည်းတို့ကို ဆက်လက် ဆည်းပူးနေပါသည်။

“ စန်းမ …. ရှေ့အပတ်မှာ တို့ဒဂုံက ခြံထဲသွားလည်မလို့… လိုက်ဦးမလား….”

“ ငါ့ဘဲနဲ့ လျှောက်လည်မလို့ ချိန်းထားတယ်ကွ….။ မင်းတို့ပဲသွားပါ ခင်သူရာ….”

“ ဟဲ့ ငါလည်း ငါ့ဘဲနဲ့သွားမှာ….။ နင်လည်း နင့်ဘဲခေါ်ပြီး လိုက်ခဲ့ပေါ့…။ လျှောက်လည်တာ ခြေညောင်းတယ်…. လူမြင်တယ်ဟဲ့ စန်းမ ရဲ့….”

“ အေး…ကောင်းသားပဲ… ငါ့ဘဲကိုပြောပြီး အတူသွားကြတာပေါ့….။ ခြံထဲမှာက ဘယ်သူရှိလဲ…”

“ ဘယ်သူမှမရှိဘူးဟဲ့… အဲဒါကြောင့် ပြောတာ…ဟိုမှာက လွတ်လပ်တယ်… ဟင်း ဟင်း…”

ခင်သူကပြောရင်း သူမဖာသာ သဘောကျသလို ရယ်လိုက်တော့ စန်းမမ မျက်နှာလေး နီရဲသွားသည်။ စန်းမမနှင့် ခင်ခင်သူတို့မှာ တက္ကသိုလ်ကတည်းက သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်သည်။ ယခု အလုပ်ဝင်ကြတော့လည်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲတွင် ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အသက် (၂၀) ပတ်ဝန်းကျင်တွေ ဖြစ်ကြသည်။

စန်းမမ၏ ဘဲက မျိုးအောင်ဆိုသူဖြစ်ပြီး အခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။ စန်းမမနှင့် သက်တူရွယ်တူဖြစ်ပြီး ကျောင်းမပြီးမှီကတည်းက တွဲနေကြတာ ဖြစ်သည်။

ခင်ခင်သူ၏ ဘဲကတော့ စိုးလင်းဆိုသူ ဖြစ်သည်။ စိုးလင်းက ခင်ခင်သူထက် အသက်(၂)နှစ် (၃)နှစ်ခန့်ကြီးသည်။ ခင်ခင်သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်မှာ နေသူဖြစ်ပြီး ခင်ခင်သူ ဆယ်တန်းရောက်ကတည်းက ကြိုက်နေကြတာဖြစ်သည်။ စိုးလင်းမှာ (၁၀)တန်း မအောင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အိမ်မှာက တက္ကစီ(၄)စီးရှိ လေတော့ တစ်စီးကိုယူ၍ မောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီနေ့ နောင်ရဲ တစ်ယောက် အထက်တန်းတုန်းက ကိုယ့်ကို ဂိုက်လုပ်ဖူးသော အစ်မတစ်ယောက်နှင့် ချိန်းထားသည်။ အခုတော့ နောင်ရဲလည်း ဘွဲ့ရပြီး၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ဝင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းတုန်းကတော့ ဂိုက်မမ မှာ ရည်းစား ရှိသည်။ တခါတလေ ဂိုက်မမကို လာကြိုတတ်သည်။

နောင်ရဲသည် လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့လို့၊ နီးစပ်ရာ ဆရာမကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားသည်။ ဆရာမသည် အဲ့တုန်းက အင်ဂျင်နီယာကျောင်း တက်နေတာ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆင်းဆင်းချင်း နောင်ရဲကို စာလာသင်ရရင် သူတို့ကျောင်းက ယူနီဖောင်းဝတ်စုံနှင့်မို့ ဆရာမက အရမ်းကြည့်ကောင်းသည်။ အနီးကပ် ထိုင်ရသောကြောင့် ဆရာမရဲ့ ချွေးနံ့ နှင့် ရေမွှေးနံ့ ရောထားသော ကိုယ်သင်းနံ့လေးက နောင်ရဲကို တအား စွဲဆောင်သည်။ လူပျိုပေါက်အရွယ် တွေ့လို့လည်း ကိုယ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ပြောင်းလဲပုံက အစ ဆရာမက အစ်မသဖွယ် ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့သည်။

နောင်ရဲ နှင့် ဆရာမသည် အသက်အားဖြင့် ၅ နှစ်လောက်သာ ကြီးသည်။ ဆရာမရဲ့ အနီးကပ် သင်တန်းပို့ချမှုကြောင့် အထက်တန်းကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ခေတ်ရှေ့ပြေး ကြည့်တတ်သော ဆရာမကြောင့်လည်း ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ်အပြင် တခြား ကွန်ပြူတာသင်တန်းကျောင်းများကိုလည်း တက်ဘို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ အခုတော့ ဘွဲ့လည်း ရပြီမို့ အလုပ်ခွင်ဝင်ရမည့် အရေးကို နောင်ရဲ ကြောက်နေသည်။

(ကပ်ကိုး ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်)

” ဒီည ”

သီချင်းသံ တိုးတိုးငြိမ့်ငြိမ့်လေး ၊ ခပ်မှိန်မှိန် မီးရောင်လေးနဲ့ Aircon ခပ်စိမ့်စိမ့် လွတ်ထားတယ့် mini bar လေးထဲမှာ အသက် ၃၀ အရွယ်ခန့် couple တစ်တွဲနဲ့ လူတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်၊ ဝိုင်လေးသောက်ပြီး စကားပြောနေကြတဲ့ မြင်ကွင်းဟာ တခြားလူတွေအတွက် ဘာမှ မထူးခြားစရာပါ။

ထူးခြားတာက တွဲထိုင်နေတယ့် မိန်းကလေးဟာ ရှေ့မှာ ထိုင်နေတယ့် အမျိုးသားရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်နေပြီးသူတို့ဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် cuckold night out လုပ်နေကြတယ်ဆိုတာ သူတို့ ၃ ယောက်သာ သိနေခြင်းကလည်း သူတို့အတွက် ပိုပြီး စိတ် relax ဖြစ်နေစေပါတယ်။

မိန်းကလေးရဲ့ ညာခြေမှာ HW စာလုံးလေးပါတဲ့ Ankle Chain လေး ဝတ်ထားတယ်။ တဖြည်းဖြည်း ကြာလာတဲ့ အချိန်နဲ့အတူ တက်လာတဲ့ ဝိုင်ရဲ့ ဒီဂရီကလည်း သူတို့ကို ပိုပြီး ရင်းနှီးနွေးထွေးလာစေတယ်။

ငယ်လေး ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခဏနေရင် ကြုံရတော့မယ့် အတွေ့အကြုံကို စဉ်းစားမိတော့ စိတ်ထဲ ဖျတ်ခနဲ့ ကြက်သီးထမိသလို၊ ကို့ကို လှမ်းကြည့်ပြီးတော့ ရင်ထဲ ခံစားမှု တစ်မျိုး ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။

(မှတ်ချက်။ လက်တွေ့ မစမ်းသပ်ရန်နှင့် အပျင်းပြေ အပျော်ဖတ် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းသက်သက် မျှသာလျှင် ဖြစ်ပါကြောင်း။)

🏵️အခန်း – ၁ (ရမ်ဘို)🏵️

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ် မိုးပေါက်ကျသံတွေက အတော်ကလေး ပြင်းထန်နေသည်။ တဖျောက်ဖျောက် မည်ရုံသာမကဘဲ တဒုန်းဒုန်း တအုန်းအုန်းနှင့် နားစည်ပင် ကွဲထွက်မတတ် ဆူညံလွန်း လှပေသည်။ သွပ်မိုးသုံးထပ်တိုက် အဆောက်အဦ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ဖြစ်၍လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဆူညံလွန်းနေခြင်းဖြစ်မည်။ မိုးသံလေသံကြားမှာ သူမ အာခေါင်ခြစ်မျှစူးစူးဝါးဝါးဟစ်အော်နေသံကို ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ကြားနိုင်လိမ့်မည် မထင်ပါချေ။

ဟန်နီတစ်ယောက် သူမအိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်ထက်မှာ လေးဘက်ထောက် မှောက်ခုံရက် ကုန်းမှောက်အိပ်ကာဖြင့် အမှောင်တကာ့အမှောင်ထဲမှာ အသိပ်သည်း အနက်ရှိုင်းဆုံးဖြစ်သော ရာဂအမှောင်ကမ္ဘာထဲကို လုံးလုံးလျားလျားကြီး ကျရောက်နစ်မွန်းမိလျက်ရှိပေသည်။

သူမနှင့်အတူ ရှိနေသူက သူမနှင့်အရင်းနှီးဆုံးလည်းဖြစ် အနေနီးစပ်ရာကနေ သူမအနေနှင့် အတူနေချစ်သူ အဖော်မွန်ကောင်းအဖြစ် အားလုံးထဲကမှ သီးသန့်ထုတ်နှုတ်ရွေးချယ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမတို့ အဖြစ်က သဒ္ဓါလွန်၍ တဏှာနယ်ကျွံမိကြသည့်အဖြစ်မျိုးလို့သာ ဆိုရချေတာ့မည်။

သူ့နာမည်က ရမ်ဘို (ခေါ်) ဘို။ မြန်မာအမည် ရန်ကြီးအောင် လို့ခေါ်သည်။ ကျားကျားလျားလျားနှင့် အရွယ်ရောက်ပြီး သူမအပေါ်အကြင်နာတရားကြီးမားလှစွာဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ ငြိုငြင်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ အနားကနေ တစ်ဖဝါးမခွာ သူမသွားလေရာနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေတတ်သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။

နေ့ခင်း၏ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်များ လျော့ပါးသွားသည့် ညနေချိန်ခါ၏ သာယာလှသော လေပြေညှင်းများနှင့်အတူ အင်းယားကန်ဘောင်ပေါ်တွင် လေညှင်းခံသူများစွာနှင့် စည်ကားနေပါတော့သည်။

“Mrs Rose မနက်ဖြန် ပြန်သွားပြီးရင် ပြန်လာဦးမှာလား…”

“အင်း…. သိပ်မကျိန်းသေပါဘူး။ ကျွန်မ ပြန်လာဖြစ်ချင်မှ လာဖြစ်လိမ့်မယ်..”

“ကျွန်တော်ကတော့ Mrs Rose ကို ထပ်လာစေချင်ပါတယ်…”

ကန်ဘောင်ပေါ်တွင် လေညှင်းခံ အပန်းဖြေရင်း ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသည် စကားတပြောပြောနှင့် အေးချမ်းမှု့ရဲ့ အရသာကို ခံစားနေခဲ့ပါတော့သည်။ Mrs Rose သည် ဥရောပနိုင်ငံတစ်ခုမှလာသော ခရီးသွားဧည့်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်မှာတော့ Mrs Rose အတွက် စကားပြန်အနေဖြင့် အေဂျင်စီမှ တာဝန်ပေးခံထားရသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြင်မြင်ချင်းချစ်တဲ့ အချစ်များနှင့်သာမက သံယောဇဉ်များပါ ပေါင်းစည်း၍ ယခုဆိုလျှင် သမီးရည်းစားဘဝ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။

Mrs Rose ၏ နီညိုရောင်ဆံကေသာ၊ တောင့်တင်းတဲ့ ခန္တာကိုယ်၊ ပုလဲလုံးနှင့် တူလှစွာသော မျက်လုံးလေးများတို့သည် ကျွန်တော်၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင်မူ ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်သက်ကြွေကျလာသော နတ်သမီးတပါးသယောင် ထင်မြင်နေမိပါတော့သည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

(အောက်ဖော်ပြပါ ဇာတ်လမ်းအား ရသအနေဖြင့်ဖတ်၍ အတုမယူသင့်ကြောင်း အသိပေးအပ်ပါသည်။)

ကျွန်‌‌တော်‌တို့က ‌မောင်‌နှမနှစ်‌‌ယောက်‌တည်းပဲ ရှိတာပါ…။ ညီမနဲ့က သုံးနှစ်‌ကွာပါတယ်‌…။ ကျ‌နော်‌က ၉ တန်းလောက်‌မှ ဂွင်းစထုဖူးတာ…။ ကျ‌နော်‌ ၁၀ တန်းအောင်‌‌တော့ ညီမ‌လေးက ၈ တန်း။ အဲ့အချိန်‌မှာပဲ ညီမနဲ့ စဖြစ်‌တာပါ။

၁၀ တန်းအောင်‌ပြီး ‌ကျောင်းက မတက်‌ရ‌သေး‌တော့ မနက်‌ဆို‌ တော်‌‌တော်‌နဲ့ အိပ်‌ယာမထဘူး။ ကိုယ်‌အိပ်‌တဲ့ ခြင်‌‌ထောင်‌နဲ့ ဘီဒိုနဲ့က ကပ်‌‌နေတာ….။ ညီမ‌လေးက မနက်‌ပိုင်း ကျောင်းသွားဖို့ ‌ရေချိုးပြီးရင်‌ အဲ့နားမှာ ထမိန်‌ရင်‌လျားလေးနဲ့ အင်္ကျီလာလာဝတ်‌တယ်‌။ တခါတ‌လေ ကိုယ်‌ကနိုး‌နေရင်‌ ခြင်‌‌ထောင်‌ထဲက‌ မြင်‌မြင်‌‌နေရတာ‌ပေါ့။

ကျွန်တော့် အလုပ်မှာက WiFi ဖရီးရတယ်။ ကျွန်တော် ည ရုံးအိပ်ရုံးစားနဲ့ နေနေတဲ့ အချိန်ပေါ့ ။ ကျွန်တော့် အလုပ်က ကွန်ပျူတာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ရတယ် ။ ကွန်ပျူတာပိုင်းလည်း နည်းနည်း အကျွမ်းတ၀င်ရှိတယ်ဗျ ။ ရုံးအိပ်ရုံးစား ဆိုတော့ ညဘက်တွေကြတော့ ပျင်းတာနဲ့ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးနဲ့ အွန်လိုင်းတက် ဟိုကားကြည့် ဒီကားကြည့်ပေါ့ ။ အဲ့အချိန်က ဖေ့ဘွတ်က သိပ်ခေတ်မစားသေးဘူး ။ Gtalk ကတော့ မြန်မာပြည်မှာ ခေတ်အစားဆုံး အချိန်လို့ ပြောရမယ်။ အဲ့ဒီတော့ဗျာ ကျွန်နော်လည်း Gtalk သုံးတာပေါ့ ။

ကျွန်နော်က ဘလော့ဂ်တွေ ဘာတွေလည်း ရေးပါတယ် ။ ထားပါတော့ အဲ့ဒီမှာပဲ Gtalk ပြောရင်းနဲ့ ကျူတာဆရာမ တစ်ယောက်နဲ့ အွန်လိုင်းမှာ တွေ့ပြီး ခင်ဖြစ်တယ် ။ အစပိုင်းတော့ ဆရာမမှန်း မသိဘူး။ နောက်ပိုင်း ရင်းနှီးလာတော့ သူက ကျူတာဆရာမ ဖြစ်ကြောင်း ပြောတယ် ။ အသက်က ၃၄ နှစ်ရှိပြီ ။အပျိုကြီး တစ်ယောက်ပေါ့။ အခုမှ ကွန်ပျူတာ အင်တာနက်တွေ စလေ့လာတဲ့အကြောင်း ပြောတယ် ။ ကျောင်းမှာလည်း ကွန်ပျူတာခန်းကို သူက တာ၀န်ယူထားတယ် ။ အာ့နဲ့ ကျွန်နော်လည်း တတ်သလောက် မှတ်သလောက်ကို အွန်လိုင်းချက်တင်ကနေတဆင့် သူ့ကို ပြောပြပေးတယ် ။ ဆရာမကို ဆရာ ပြန်လုပ်ရင်း သင်ပေးတယ်ပေါ့ဗျာ ။