Love

အပိုင်း (၁)

…ဟေ့မိနိုင်…..

…အိဖြူပြော ..ငါ့သားလေး အဆင်ပြေလား…

…အင်း အဲဒီကိစ္စကိုပဲ ပြောချင်လို့….

…ဘာပြောမှာလဲ…ကွ….

…ဖုန်းထဲမှာ ပြောလို့ကောင်းပါ့မလားတောင် မသိပါဘူးကွာ..

…နင်ကလည်းဟာ နင်နဲ့ငါက မိုင် ၃၀၀ ကျော်ဝေးတာ။ ငါနင့်ဆီလာမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီမှာငါက ခရီးသွားဖို့ ပြင်ဆင်ရဦးမှာ..။ နင့်ကိစ္စက စောင့်နိုင်သလား…

…မပြောတတ်ဘူး၊ အရေးကတော့ တော့်တော့်ကိုကြီးနေပြီလို့ ထင်တာပဲ…

…ပြောကွာကောင်မ ငါမစောင့်နိုင်တော့ဘူး၊ နင်မပြောရင် ငါအိပ်လို့ပျော်တော့မှာမဟုတ်ဘူး…

…အေး အဲဒါဆိုရင်လည်း ငါပြောမယ်..။ နင့်အနားမှာ ဘယ်သူရှိလဲ…

…ဘယ်သူမှမရှိဘူး ပြောတာပြော…

…သားလေးအောင်မျိုးနိုင်က နင် ကိုအောင်နိုင်နဲ့ ရထားတာ ဟုတ်ရဲ့လား….

ဒေါ်နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်ဘက်က ခနရပ်သွားသည်၊ နောက်တော့ ဒေါသသံလိုလို၊ အသံတုန်တုန်ခါခါနဲ့ ပြန်ပြောလာသည်။

…အိဖြူ နင် ဘာစကားပြောတာလဲ၊ သားလေးက မောင်နဲ့မရလို့ ဘယ်သူနဲ့ ရရမှာလဲ။ နင်ဘာကြောင့် စွတ်စွတ်စွဲစွဲ ပြောနေရတာလဲ…

…နင်ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောမှဖြစ်မယ် ကောင်မ ရေ၊ အဲဒီကိစ္စက အရမ်းကို အရေးကြီးနေလို့..။ နင် အရင်မပြောချင်ရင်လည်း ငါ အရင်ပြောပြမယ်..

ထွန်းလွင်ရဲ့ စကားကတော့ ပြတ်သည်။ သူ့ညီမအရင်း နောက်မီးလင်းသည့်ကိစ္စကို သာမန်ကိစ္စလောက်ပဲဟု သတ်မှတ်ကာ၊ သူလည်း သူ့လမ်းသူသွား၊ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားဆိုသလို၊ လည်သူစားတမ်း အဘိဓာန်ကို လက်ကိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ မောင်မောင်ကသာ သူခိုးလူမိကိန်းဆိုက်နေသူမို့ လန့်တော့ ခပ်လန့်လန့်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်းအစ်မကောရှိလား”

“ရှိတယ်။ အခုလေးတင် ရေချိုးပြီး အိမ်ပေါ်တက်သွားတာ။ ဘာဖြစ်လို့မှန်း မသိဘူးဗျာ ..။ ကျွန်တော့်ကို နှာကစ်နေတယ်။ မျက်နှာကြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ စကားသိပ်မပြောဘူးဗျ ..။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း အသာလစ်ထွက်ခဲ့တာ”

“ဒီလိုဆိုအတော်ဘဲ အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိဘူး မဟုတ်လား”

“အင်း ဟုတ်တယ်။ ဦးလေးက ရုံးသွား၊ ဒေါ်လေးကလည်း ဈေးဆိုင်သွားဆိုတော့ အိမ်မှာ အစ်မတစ်ယောက်ထဲ ကျန်ရစ်ပြီး ဒါနဲ့ ခင်ဗျားဘာပြုလို့”

“အင်း ဒါငါ့ကိစ္စ။ ငါ အေးအေးနဲ့ တွေ့စရာ စကားပြောစရာလေးတွေ ရှိလို့”

“ဟိ ဟိ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်မြင့်ကိစ္စ”

“ထပ်သရီးသွားစမ်းပါ။ သူများကိစ္စထဲ ငါဝင်မရှုပ်ဘူးစိတ်ချ …။ အဲ ငါ့ကိစ္စလည်း ဘယ်သူမှ ဝင်မရှုပ်နဲ့။ ဝင်ရှုပ်တာ မကြိုက်ဘူး။ မိုးမီးလောင်ပြီသာမှတ်”

(ဟူးးး)

မျက်စိကိုစုံမှိတ်လည်း အိပ်လို့မပျော်တာမို့ လေပူတွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။ အရင်ကဆို အမေ့ကိုဖက်ပြီး အိပ်နေကြ ဖြစ်သည်။ အခုလို တစ်ယောက်ထဲ မအိပ်ခဲ့ဖူးတာမို့ ဘယ်ပြောင်းညာပြောင်းနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။

တကယ်တော့ နုကို အခုလိုဖြစ်အောင် လုပ်တဲ့သူက ဦးမြင့်အောင်ဆိုတဲ့ လူကြီးဖြစ်သည်။ နုတို့သားအမိ ကမ္ဘာထဲကို တိုးဝင်လာတဲ့ သူ့အပြစ် ဖြစ်သည်။ နု နာမည်က နုနုသွယ် ပါ။ မေမေ့နာမည်က ဒေါ်ခင်လေးသွယ်၊ ဖေဖေက ဦးလှထွန်း။ ကံမကောင်းအကြောင်းမလှတော့ နု ခြောက်တန်းတက်တဲ့ နှစ်မှာဘဲ ဖေဖေတစ်ယောက် သူချစ်တဲ့ မေမေနဲ့ နုကို ထားလို့ တမလွန်ကို ခရီးထွက်သွားခဲ့သည်။ ဖေဖေ မရှိတော့ပေမယ့် မေမေနဲ့ နုတို့ သားအမိ လောကကြီးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဖေဖေရှိကတည်းက မေမေက ရပ်ကွက်ထဲမှာ အိမ်အရောင်းအဝယ် အငှားကအစ ငွေတိုးပေးတာလေးတွေပါ လုပ်နေတာမို့ ဖေဖေမရှိပေမယ့် အခြေအနေမပျက် ရပ်တည်နိုင်ကြလေသည်။ ဒီနေရာမှာ မေမေနဲ့ နုက သားအမိသာ ပြောတာ ရုပ်ရည်က တခြားစီ။ မေမေက အညာသူမို့ အသားညိုတယ်၊ အရပ်အမောင်းက ငါးပေနှစ်လက်မမို့ မပုမမြင့်ပေမယ့် ရင်သားငယ်သလို တင်ကလည်း မထွားဘူး။ ပြောရရင် မိန်းမတစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ အနေအထားထက်တောင်မှ လျော့နေသေးသည်။ မျက်နှာလေးကတော့ မျက်ခုံးမျက်လုံးလှသလို နှုတ်ခမ်းလေးက လေးကိုင်းလေးလိုမို့ လှတစ်မျက်နှာလို့ ပြောရမလိုဘဲ။

အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ စံပယ်ပန်းရနံ့တွေက မွှေးလွန်းလှသည်။ မေမေ ဘုရားပန်းတင်ထားတာပဲ ဖြစ်မည်။ မေမေရဲ့ ဘုရားရှိခိုးသံကိုလည်း ကြားနေရသည်။ ဒါပေမယ့် မေသင်း မထချင်သေး။ ဆက်အိပ်နေချင်သေးသည်။ မိုးအေးအေးနဲ့ အိပ်ယာထဲ ကွေးနေချင်သေးသည်။

“ဟဲ့ မေသင်း မထသေးဘူးလား။ ဒီကလေးမ ကျောင်းနောက်ကျတော့မှာပဲ”

ဟု မေမေလှမ်းပြောမှ အိပ်ယာက လူလဲထပြီး အခန်းအပြင် ထွက်လိုက်သည်။ မေမေက မေသင်းကို ပြူးကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့

“ဟာ ဒီဟာမ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လည်း ပြန်ကြည့်ဦး။ အပျိုဖြစ်နေပြီ အခုထိ ဖင်တုန်းလုံးနဲ့ ငါလာရိုက်လိုက်ရ”

လို့ပြောမှ ကိုယ့်ဘာသာ ငုံ့ကြည့်မိသည်။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတာပါ ဘယ်ရောက်သွားလဲမသိ။ ရှက်လိုက်တာလေ။ တော်သေးတာပေါ့ သားအမိနှစ်ယောက်ထဲ နေတဲ့အိမ်မို့လို့။ မေမေ့ကို ဘာမှပြန်ပြောမနေတာ့ပဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်လိုက်မိသည်။ အိပ်နေရင်း ကျွတ်ကျထားတဲ့ ထဘီက ခြင်ထောင်ခြေရင်းမှာ ပုံရက်သား။ ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွတ်ချလိုက်ပြီး အဝတ်တွေကို လျှော်ပုံးထဲထည့်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဝတ်ဗလာ ကိုယ်လုံးတီးမြင်ရတိုင်း မေသင်း ရင်ဖိုမိသည်။ ဘာကြောင့်ရယ်လို့တော့ အတိအကျ မပြောတတ်။ မေသင်း ရင်ဖိုသည်။

အခန်း ( ၅ )

သုတ ကျောင်းကိုရောက်တော့ မြတ်နိုးကို လိုက်ရှာနေမိသည်။ အဆောင်မှာ နှစ်ရက်လောက် အောင်းနေလိုက်မိသောကြောင့် စာတွေလည်း နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းမတက်ဖြစ်ပဲ သူစဉ်းစားနေမိသည်မှာ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိနေသော ကလစ်လေး၏ ပိုင်ရှင်ကိုပင်ဖြစ်သည်။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ဆိုတာကို သူ သေချာမမှတ်မိသောကြောင့် သိချင်နေမိသည်။ သူ ဘယ်လိုဘဲ စဉ်းစားစဉ်းစား မြတ်နိုးဇော်ကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။

ရန်ကုန်လိုနေရာမျိုးတွင် သူ့ကို ဂရုတစိုက်နှင့်ရှိမည့် မိန်းကလေးဆို၍ မြတ်နိုးဇော်တစ်ယောက်သာ ရှိနိုင်သည်။ မြတ်နိုးဇော်နှင့် တွေ့လိုက်ရလျှင် ရှင်းသွားလိမ့်မည်ထင်သည်။ တစ်ကျောင်းလုံး လှည့်ပတ်ရှာသော်လည်း မြတ်နိုးဇော်ကို မတွေ့ရ။ စိတ်ညစ်ညစ်နှင့် အတန်းထဲဝင်လိုက်မိသည်။ ဆရာ ဘာတွေသင်နေသည်ဆိုတာကို သူ စိတ်မဝင်စားမိပေ။ စိတ်က ပျံလွင့်လျှက်ရှိနေသည်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီမှ စာအုပ်ငှားပြီး လွတ်သွားသော စာများကို ပြန်ကူးရသည်။ မေကြည်နူးအကြောင်းကို မစဉ်းစားမိစေရန် မနည်းကြိုးစားနေရသည်။ ကင်တင်းသို့ တရုတ်လေးရောက်လာသောအခါတွင်မှ မြတ်နိုးဇော် နယ်သို့ခေတ္တပြန်သွားကြောင်းကို သိလိုက်ရ၏။ ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ တရုတ်လေးလည်း မသိဟု ဆိုသည်။

မေကြည်နူးနဲ့ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကိုတော့ တရုတ်လေးထံမှ မကြားခဲ့ရ။ မြတ်နိုးဇော် ဘာကြောင့် နယ်ပြန်သွားသလဲဆိုတာကို သူ သိချင်နေသည်။ သူနဲ့ပတ်သက်နေသည်လား။ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းမိသည်။ သူနှင့်ပတ်သက်ခဲ့သည်ဆိုပါက တာဝန်ယူရန် ဝန်မလေးလှသော်လည်း သူဘာကိုမှ မမှတ်မိတာက ဆိုးသည်။ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထည့်လာမိသော ကလစ်လေးကို ယောင်ရမ်းပြီး စမ်းလိုက်မိသည်။ ကလစ်လေးကတော့ သက်မဲ့ပစ္စည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဘာမှမေးလို့မရနိုင်။

အခန်း ( ၁ )

နွေလေရူးက ဟို…သည် တိုက်ခတ်နေသည်ထင်၏။ ညမွှေးပန်းရနံ့က တစ်ချက်တစ်ချက် အခန်းထဲသို့တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အိပ်မပျော်နိုင်လောက်အောင် အတွေးများနှင့် ယောက်ရက်ခတ်နေသော ဘုန်းသုတ တစ်ယောက်အတွက် မွှေးအီလှသောပန်းရနံ့ကို ခံစားမနေဖြစ်ပေ။ သူ့အတွက် ခံစားစရာ ခံစားချက်တစ်ခုက ရင်ဝယ်အသင့်ရှိနေပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ပန်းရနံ့လိုပင် ထုံအီမွှေးပျံ့သော ပန်းဘုရင်မလေးအကြောင်းက သုတအတွေးများကို စိုးမိုးထားလျှက်ရှိနေသည်။ အချစ်သည် လူကိုသည်မျှထိအောင် ဖမ်းစားနိုင်သည်တဲ့လား။

မေကြည်နူး….

နာမည်လေးတစ်ကြောင်းဘဲရေးပြီး ဘာဆက်ရေးရမယ်မှန်းမသိ ဖြစ်နေပြန်သည်။ ခေတ်ဟောင်းအထာနှင့် စာပေးရန် ကြိုးစားမှုကလည်း အထမြောက်လိမ့်မည်မထင်။ ဖွင့်ပြောရဲဖို့သတ္တိကလည်း ကိုယ့်မှာကမရှိ။ ငယ်သူငယ်ချင်းလေးအပေါ် စိတ်ကစားမိခြင်းက ကိုယ့်လိပ်ပြာ ကိုယ်မလုံချင်စရာကောင်းပါသလား။ အချစ်ဆိုတာကို နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ဆုံတွေ့ရချိန်တွင် ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်နေမိသည်။

အိပ်မပျော်နိုင်သော ညများကို ဖြတ်ကျော်ရင်း လူက ငေါင်စီစီဖြစ်နေ၏။ မနေ့က ဖွင့်ပြောမယ်လို့ အားတင်းပြီး မေကြည်နူးတို့အိမ်သို့ သွားဖြစ်သည်။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်းကို ပြောဖြစ်ဖို့ ဒီလောက်ခက်ခဲနေဖို့မကောင်းဘူးလို့ ကိုယ့်ဖာသာကိုအားပေးရင်း သူငယ်ချင်းမလေးဆီကို သွားဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

မေကြည်နူးတို့အိမ်ရှေ့ရောက်ခါနီးမှ မနက်ခြောက်နာရီလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို သတိထားဖြစ်ခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝင်ထွက်နေကြအိမ်မို့ ပြဿနာတော့မရှိ။ ခြံရှေ့ရောက်တော့ နိုးနှင့်နေပြီဖြစ်သော သူငယ်ချင်းမလေးကို ခြံထဲမှာပင် အဆင်သင့် တွေ့လိုက်ရ၏။ နယ်မြို့လေးဆိုတော့ မနက်စောစာထ၍ ခြံထဲမှသစ်ရွက်ခြောက်များကို မီးရှို့နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဆောင့်ကြောင့်လေးထိုင်ရင်း မီးရှို့နေဟန်ရှိသော သူမရှိရာသို့ လှမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ မနက်စောစောစီးစီး ရောက်လာသောကြောင့် အံ့သြပုံမရ။ သူကပင် ဝမ်းသာသွားဟန်နှင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သေး၏။

အေးမြတ်သူတစ်ယောက် လင်နှင့်ကွဲခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ကျော် နှစ်နှစ်နီးနီးလောက်ရှိပြီ။ လင်ဖြစ်သူက မလေးရှားဖက်ကို အလုပ်ထွက်လုပ်ရင်း ပထမတော့ လစဉ်မှန်မှန် ငွေပို့ပေးနေရာက တစ်နှစ်ခွဲခန့်ကြာတော့ ငွေပို့တာမမှန်တော့ဘဲ သုံးလေးလလောက် ကြာမှ တစ်ခါလောက် ကြုံသလို မစို့မပို့ ငွေပို့ပေးရင်း သတင်းလည်း မသိုးမသန့် ကြားလာခဲ့ရသည်။ ရခိုင်မတစ်ယောက်နှင့် ဖြစ်နေသလိုလို အင်ဒိုမတစ်ယောက်နှင့်ပဲ ညားသလိုလို သတင်းကြားရသည်။ နောက်ပိုင်း ခြောက်လလောက်အထိ သူငွေပို့တာမျိုးလည်း မရှိတော့ချေ။

သူ့ဖက်က မမှန်မကန်ဖြစ်လာရာက သူတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ လင်မယားချင်း အကြီးအကျယ် စကားများကြရင်း အေးမြတ်သူလည်း သူ့ကိုကွာရှင်းခွင့်တောင်း၍ အိမ်ကနေ အပြတ်ပင် ဆင်းချလာခဲ့လိုက်သည်။

သူမသဘောထားက ပြတ်သည်။ သစ္စာမရှိသောယောက်ျားကို တစ်သက်တာလုံး ကျွန်ခံပြီးမပေါင်းလိုတော့ဟုဆိုပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းများက အမျိုးမျိုးနားချသော်လည်း ဘယ်လိုမှ တားမရတော့ချေ။ အေးမြတ်သူက ရုပ်ရည်လှသလောက် စိတ်လည်းတော်တော်ကြီးသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူမဇာတိမြို့မှာလည်း နေသည်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ခရီးမကြာခဏထွက်၍ ထင်သလိုသာနေထိုင်ရင်း တစ်ခုလပ်မဘဝ၏ အနာတရ စိတ်ဒဏ်ရာကို သူ့နည်းနှင့်သူ ကုစား၍သာ နေလေတော့သည်။

သူမမိဘတွေက မရှိရှာကြတော့ပေ။ သူမအပျိုဖော်ဝင်စအရွယ်မှာပင် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီး အေးမြတ်သူမှာ မောင်နှမချည်းသက်သက် ခုနစ်ယောက် အစ်မ ငါးယောက်နှင့် မောင်တစ်ယောက်ရှိသည်။ သူမက ခြောက်ယောက်မြောက် နို့ညှာဖြစ်သည်။ အစ်မသုံးယောက်က အိမ်ထောင်ရက်သားကျကုန်ကြပြီး သူ့အိုးသူ့အိမ်နှင့် ဖြစ်ကြလျက် သူမအထက်က အစ်မအပျိုကြီး နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်က ကျောင်းဆရာမ တစ်ယောက်က အမျိုးသမီးအလှပြင်ဆိုင်ဖွင့်၍ အေးအေးလူလူ နေထိုင်ကြသူများပဲ ဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်းထဲမှာ မုန်တိုင်းကျနေသလိုထင်ရသည်။ ဝါဝါမွန် တစ်ယောက် ကိုတင်မောင် ကျောပြင်ကို တင်းတင်းကြီးဖက်တွယ်ပြီး တဏှာပြင်းပြင်းနှင့် သူမကို တအုန်းအုန်း တဒိုင်းဒိုင်း အသံထွက်အောင် လိုးဆောင့်ပေးနေသော ကိုတင်မောင်၏ ဆောင့်ချက်များကို အောက်ကနေ သူမဖင်ကြီးကော့ကာတစ်မျိုး ပင့်ကာတစ်သွယ်ဖြင့် စည်းကိုက်ဝါးကိုက်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ညှောင့်လိုးရင်း ပါရမီဖြည့်ပေးနေပါသည်။

ကိုတင်မောင်ကား နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ကြီးမှာပင် အလုပ်မှနေ၍ ထမင်းစားပြန်လာပြီး မယားချောလေးဖြစ်သူ ဝါဝါမွန်ကို တစ်ချီမရမက ဆွဲနေခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။

ဆောင့်ချက်များက တဖြည်းဖြည်းကြမ်းလာသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အထူးပဲလှပ၍ ခါးသေးရင်ချီ ရင်ထွားထွား တင်ကားကားဖြစ်သော မယားချောလေးကို ပိုင်ဆိုင်သူပီပီ ကိုတင်မောင်ကား ပက်လက်ဒူးထောင်ပေါင်ကား အနေအထားဖြင့် ဝါဝါမွန်၏ ပေါင်နှစ်ဖက်အကြားမှ ဖောင်းအိနေသော စောက်ပတ်ကြီးကို လိုးဆောင့်ရသည်မှာ ယခု အိမ်ထောင်သက် နှစ်နှစ်ကျော်လာသည့်တိုင် အားရသည်ဟူ၍ မရှိချေ။

နောက်ဆုံး အားကုန်သွန်၍ သူ့တင်ပါးကို မြောက်လိုက်နှိမ့်လိုက် အဆက်မပြတ်လုပ်ပြီး အချက်နှစ်ဆယ် အစိတ်ခန့် အပေါ်စီးကနေ အားပါပါဆောင့်ဆောင့် ချလိုက်တော့မှ သူဂိတ်ဆုံးရောက်ပြီး သုက်ရည်တွေ ပန်းထွက်သွားသည်။ ဝါဝါမွန်လည်း ကော့ ပျံ၍ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါ ပြီး ပြီးလိုက်ရသည်။

ကဲဗျာ ပြောတော့မယ်။ ခယ်မဆိုတာ လိုက်ပွဲ၊ လိုက်ပွဲတော့ မကြုံဖူးသေးဘူး မရီးကိုတော့ ဖုတ်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်မရီးက ကျွန်တော့်ထက် အသက် တစ်နှစ်လောက်ပဲ ကြီးတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့် အစ်ကိုရဲ့ မိန်းမလေ။ အစ်ကိုနဲ့က အသက် 8 နှစ်လောက်ငယ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခြံဝင်းထဲက တိုက်တစ်လုံးမှာ ကျွန်တော့်အစ်ကို မိသားစုက ခဏနေတယ်။ ခဏဆိုပေမဲ့ (၂) နှစ်လောက် နေသွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခြံထဲက တိုက်အသေးတစ်လုံးကလည်း လွတ်နေတာလေ။

မရီးကလည်း တောင့်တောင့်ဖြူဖြူကြီးဆိုတော့ ကျွန်တော်က အမြဲ ဂွင်းမှန်းထု နေရတာပေါ့ဗျာ။ သူရေချိုးရင်လည်း ဘယ်လို ချောင်းရမလဲ ဆိုတာကို တစ်ချိန်လုံး ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာ။ ရေချိုးခန်း တံခါးမှာ အပေါက်သေးသေးလေး သွားဖောက်ထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာက လူမလစ်လို့ ချောင်းလို့ တော်တော်ကို အဆင်မပြေဘူးဗျ။ တစ်လမှ တစ်ခါလောက် နှစ်ခါလောက် ကြုံဖို့တောင် တော်တော် ကြိုးစားရတယ်။

တစ်ရက်ပေါ့ဗျာ မရီးက ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားရော အိမ်မှာလည်း လူကြီးတွေက တခြားအခန်းတွေ အိမ်ပေါ်ထပ်တွေ ရောက်နေတယ်ဗျ။ အိမ်ဖော်ကောင်မလေးတွေကလည်း အိပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဂွင်ကျပြီပေါ့။ သွားချောင်းတာဗျာ ဟာ မရီးက တခါးဘက်ကို ကျောပေးပြီး ဆပ်ပြာတိုက်နေတာ ဖင်ကြီးကို အကြီးကြီး ဖြူဖွေးနေတာ နို့တွေကလည်း နည်းနည်းတွဲနေပြီ ကလေးတစ်ယောက် မွေးထားတာကိုး၊ ကလေးမွေးထားတဲ့ နို့ဆိုတော့ ပိုမိုက်တယ်ဗျာ။ ကုန်းလည်း ကုန်းတိုက်လိုက်ရော သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးက နောက်ကို ပြူးထွက်လာတာဗျာ။ စောက်မွှေးတွေကလည်း မဲပြီး ခဲနေတာဘဲ အတွင်းပိုင်းကို သေချာ မမြင်ရဘူး။

ပန်းပုံပြင် introduction ဆိုလည်း ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီအတိုလေးကို ၂၀၁၆ တုန်းက အချစ်တက္ကသိုလ်မှာ ပထမဆုံး ရေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဖြစ်ရပ်မှန် personal experience လေးပါ။ ဘဝမှာ မဟုတ်တာတွေ စလုပ်တတ်တဲ့ အတွေ့အကြုံလေး အမှတ်တရ။

စရေးတုန်းက Teen diary ကနေ ပန်းပုံပြင် ဇာတ်လမ်းအထိ ဆက်သွားတာ။ နောင် ဘယ်မှာတင်ရမှန်း မသိတော့တာရယ်။ ရှက်ဖို့ကောင်းတယ် ထင်တာရယ် ဟိုဘက်မှာတင်ပြီးသား အပိုင်းတွေ ဖြုတ်ချပြီး အသစ်စလိုက်တယ်။

အခုလည်း ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဖတ်ရင်းနဲ့ ရယ်လည်းရယ်ချင်တယ်။ ရှက်စရာလည်းကောင်းတယ်။ ပိချိလေး အရွယ်ထဲက မဟုတ်မဟတ်တွေ ရေးတတ်ခဲ့တာကိုး ဟိ။ စာဖတ်သူတွေလည်း ရှေ့မျက်နှာနောက်ထား ဖတ်ပေးကြပါနော်။

“ပထမဆုံးသော ဝတ္ထုလေးပါ။ အမှားပါရင် သည်းခံပေးပါ။”

ဒါ အဲ့တုန်းက စာဖတ်သူတွေကို အရင်ဆုံးတောင်းပန်ထားတဲ့ စာလေးပေါ့။ အခုလည်း ကြိုတောင်းပန်ထားပါတယ်နော်။ အရင် လက်ရာလေးပျက်သွားမှာစိုးလို့ မူလအတိုင်း ပြန်တင်ထားတာဆိုတော့။

————————————–

ရာသီဥတုက တဖြေးဖြေးပူလာသည်။ ဆယ်တန်းဖြေပြီးထားသော ယုတစ်ယောက် ရန်ကုန်က အဒေါ်ရဲ့ တိုက်ခန်းလေးအတွင်း ဟိုဘက်ဒီဘက်လှိမ့်ကာ အပူဒဏ်ကို ခံစားနေရသည်။ အိမ်ကလေးက နှစ်ထပ်၊ အောက်ထပ်မှာက အဒေါ်လင်မယားအခန်းရယ်၊ နှင်းအခန်းရယ် (နှင်းက ယုအစ်မအရင်း ၅ နှစ်ကြီးသည်) ၊ မီးဖိုခန်းရယ် ရှိပြီး အပေါ်ထပ်က ထပ်ခိုးလေးထဲမှာ ယုအတွက် အခန်းလေး ဖွဲ့ပေးထားသည်။ အခန်းလေးက အခုမှဖွဲ့ထားတော့ လေအေးပေးစက်မရှိ။