Love

အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း

ည 9:30 pm တွင် ထွန်းဦး phone မှ data ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“Hi!!! Akary”

“Hi, David”

စနေနေ့ ရုံးပိတ်ရက်

မနက်စောစော line ပေါ် တက်ရန် David နှင့် change ထားသဖြင့် မော်မော်ဌေး ရေချိုး၊ breakfast စားပြီး အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ 8:15 am ရှိပြီ။ နောက် 15 mins ဆိုလျှင် David နှင့် line ပေါ်တွေ့မည်။ မနေ့ညက David နှင့် chat စဉ် ဒီကနေ့ အပြင်မှာ တွေ့လျှင် ဘယ်လို လုပ်မလဲဟု မေးရာ David စိတ်တိုင်းကျ ပြုစုမည် ဟု ဖြေခဲ့သည်။ အပြင်မှာ တွေ့ရန် မလွယ်ကူနိုင်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကယ် တွေ့ခဲ့လျှင် ဟု စဉ်းစားမိကာ ရင်ခုန်မိသည်။ အခန်းထဲ ရောက်ကတည်းက အရံသင့် အဝတ်များ ချွတ်ကာ စိတ်လွပ် ကိုယ်လွတ် နေလိုက်သည်။ ဒေါ်မော်မော်ဌေး အခန်းထဲ ဝင်သွားကတည်းက ထွန်းဦးလည်း အခန်းထဲဝင်ကာ Data ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ 8:30 am ရှိပြီ။ Akary account လေး မီးစိမ်းနေပြီ။

အပိုင်း (၁)

ကုမ္ပဏီတစ်ခုရှိ မန်နေဂျာအခန်းထဲတွင် ဒေါ်မော်မော်ဌေး တစ်ယောက် အလုပ်ချိန် ပြီးသွားသဖြင့် အိမ်မပြန်သေးဘဲ FB fake account တစ်ခုဖြင့် chatting ထိုင်နေသည်။ သူ့ account က “Akary”။ တစ်ဖက်မှ သူနှင့် chat နေသည့် account က “David”။ အစပိုင်းတွင် အပျော်သဘောဖြင့် Fake account ကို သုံးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် Sex account များနှင့် add မိရင်း fake account တွင် ပျော်နေမိသည်။ အလုပ်အားလပ်ချိန်တိုင်း Akary account ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး David ပို့လာမည့် message ကို မျှော်ရတာ အမော။

အပြောကောင်းသော David ဆိုသည့် account ပိုင်ရှင်၏ အမြှောက်အပင့် ချွဲနွဲ့မှုများ၌ ပျော်ဝင်ရင်း မနေ့ညက Sex chat ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုအောင်မင်း ခရီးထွက်နေသည်မှာ တစ်လ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင် သူမ၏ သွေးသား တောင့်တမှုကို David က line ပေါ်မှနေ၍ ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာ ဟူသော ရာထူးကြောင့် ဒေါ် တပ်ခေါ်ရသော်လည်း အသက်က 30 သာ ရှိသေးသည်။ အိမ်ထောင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း gym ပုံမှန် ကစားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပျစ်တောင့်တင်းသည်။ ချပ်ရပ်သော ဗိုက်သား၊ လုံးဝန်းပြီး စွန့်ကားသော တင်ပါး၊ ဖြောင့်စင်းသော ပေါင်တန်နှင့် မို့မောက်သော ရင်သားတို့က မြင်သူတကာ ပုရိသတို့ကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူများစာအုပ်တွေ တင်နေတာများပြီ ကိုယ့်အကြောင်းလေးပဲ ကိုယ်ပြောမယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်လောက်ကပေါ့။ ဖြစ်တာ ပြောပါတယ်။ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ တစ်ဝမ်းကွဲပေါ့။ အသက်က သိပ်မကွာဘူး။ သူက အဲ့တုန်းက ၁၀ တန်း။ ကျနော်က တက္ကသိုလ် တက်နေတာပေါ့။ သူ့အဖေက မလေးရှားမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ။ အမေနဲ့ ၂ ယောက်ထဲနေရတာပေါ့။

ကျနော်က ကျနော့်ညီမကိုအမြဲ စာပြပေးနေကျ။ သူ ၃ တန်းလောက်ထဲကစပြီး ၁၀ တန်းထိ ကျနော်ပဲ ကျူရှင်ဆရာ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ၁၀ တန်းကျတော့ သူ ကျူရှင်တွေ ဘာတွေ တက်ခွင့်ရတယ်။ ကျတော်က ဂိုက်ပေါ့။

မှတ်မှတ်ရရ အဲ့နေ့က သီတင်းကျွတ်။ ကျောင်း ဆယ်ရက် ပိတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျူရှင်က စာမေးပွဲ ဖြေရမယ်ဆိုတော့ သူ့ကို ညလုံးပေါက် သင်ရတာပေါ့။ ကျတော်လည်း အဒေါ့်အိမ် သွားအိပ်ရတာပေါ့။ သီတင်းကျွတ် ကာလဆိုတာ ၁၀ တန်းကျောင်းသားတိုင်း အတွက် ရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်ပဲလေ။ စာတွေကလည်းများ ဖိအားကလည်းများဆိုတော့ အကုန်ကြိုးစားနေတဲ့ အချိန်။

ကျွန်တော် ဆယ်တန်းလောက်က အမေကအိမ်မှာ ထမင်းချက် အဝတ်လျှော်လုပ်ပေးဖို့ ရပ်ကွက်ထဲက အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်တယ်။ ပိုက်ဆံချေးငှါးထားတော့ လာကူလုပ်ပေးတယ်။ အိမ်ဖော်တော့ မဟုတ်ဘူး။

အမေနဲ့အဖေက ဈေးထဲမှာ ကုန်ခြောက်ရောင်းတော့ မနက်သွား ညနေပြန်နဲ့ အိမ်ကိစ္စ လှည်မ့ကြည့်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့် အစ်မတွေက တက္ကသိုလ်တက်နေကြပြီ။ အိမ်မှာ ကျနော် တစ်ယောက်တည်းပေါ့။

အဲဒီ အဒေါ်ကြီး ရောက်လာတော့ အဒေါ်ကြီးနာမည်က ဒေါ်မြင့်ရီ။ တစ်ရက် တစ်ရက်နဲ့ ရင်းနှီးလာတော့ စကားပြောတာတွေက ပွင့်လင်းလာတယ်။

“ကောင်လေးက လူပျိုလေးဆိုပြီး အတော်ညစ်ပတ်တာပဲ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတွေက နံဟောင်နေတာပဲ”

“ဒေါ်ကြီး နမ်းကြည့်လို့လား”

“အေးပေါ့”

“ဒေါ်ကြီး ဘောင်းဘီကြတော့ရော”

“ငါက အတွင်းခံ မဝတ်ဘူးဟဲ့”

“အတွင်းခံ မဝတ်ရင် အောက်စလွတ်တော့ ပေါ်မှာပေါ့”

“ပေါ်ပါစေ”

အဲ့လို့ ကျနော်တို့ အပြောအဆို တခါတလေကျတော့

“ကောင်လေး ငါ့လက်မှာ ဆပ်ပြာတွေနဲ့မို့ ကျောကုန်းထဲ ဘာဝင်သွားလည်း မသိဘူး ”

ဆိုပြီး ကြည့်ခိုင်းတယ်။ ကျနော်လည်း ဟိုပွတ် ဒီပွတ်လုပ်ရင်း တင်ပါးကြီးတွေကို ကိုင်ခြင်လာမိတဲ့အထိ စိတ်ပြောင်းလာတယ်။

ရန်ကုန်မှ မန္တလေးသို့ ထွက်ခွာမယ့် အမှတ်(၅) အဆန် အမြန်ညရထားကြီးရဲ့ အိပ်စင်တွဲဆီ မီချယ် အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဝတ်အစားထည့်တဲ့ အိတ် တစ်လုံးပဲ ပါတာမို့ ရထားပြတင်းနားက ပစ္စည်းတင်စားပွဲလေးအောက်နားမှာ အိပ်ကို ကပ်ထားလိုက်တယ်။

ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး နာရီကြည့်လိုက်တော့ ရထားထွက်ဖို့က မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ လိုတော့တာပါ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထဲမို့ အိပ်ခန်းထဲရှိ အခြားခရီးသည်တွေဟာ မိန်းကလေးတွေပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ စိတ်ထဲက ကျိတ်ဆုတောင်းနေမိသေးတယ်။ တကယ်လို့ ဒီအိပ်ခန်းထဲ နောက်ထပ်ဝင်လာမယ့် သုံးဦးဟာ ဘဲကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်နှယ့်လုပ်ရပါ့။

မီချယ့် ဆုတောင်းက မပြည့်။ မီချယ် မဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း အိပ်စင်ခန်းထဲကို လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားသုံးဦး အထုပ်အပိုး ကိုယ်စီသယ်ပြီး ဝင်လာတယ်။ မီချယ့် ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တကယ်တော့ မီချယ်ဟာ ယင်ဖိုမျှ မသမ်းဘူးသေးတဲ့ အပျိုမဒန်းလေးတော့ မဟုတ်ပါချေ။ ဦးမင်းဝဠာဆိုတဲ့ ဘဲကြီးတစ်ပွေရဲ့ ဖြုတ်ခြင်းကို ခံဖူးပြီးသားပါ။

မီချယ့်ဘက်ကလည်း အလိုတူ အလိုပါလို့ပဲ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီတုန်းကလည်း မီချယ်က အပျိုဖော်ဝင်စ ဘာမှ သိသေးတာမှ မဟုတ်တာ။ မီချယ်တို့နဲ့ တစ်အိမ်ကျော်က မမနွေနှင်းရဲ့ ယောက်ျားမိန်းမ လိင်ဆက်ဆံတဲ့ တစ်တစ်ခွခွစကားတွေကို နားထောင်မိရင်း လက်တည့်စမ်းလိုက်မိတာပေါ့လေ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ယောက်ျားမရသေးရင် မိန်းမဆိုတာ အပျိုပဲလေ။ ဘယ်သူသိတာမှတ်လို့။

အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း

ဦးတိတ်ရှောင် ပြောတာမှန်တယ်။ သုံးရက်လောက်အကြာမှာ ဦးသောင်းငွေ လူခန့်ကိုခေါ်ပြီး စကားပြောတော့တယ်။

” တကယ်တော့ ငါဒီမှာ လာရှောင်နေတာကို သမီးက ဘယ်မသိပဲနေမလဲ။ သိတာပေါ့။ စိတ်ဆိုးနေတုန်းမို့လို့သာ ငါ့ဆီရောက်မလာသေးတာ။ တကယ်လို့ သူရောက်လာခဲ့ရင်လည်း လောလောလတ်လတ် ငါသူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာ မဝံ့မရဲသေးဘူး ”

” အင်းလေ. . . ဦးလေးက ပေါက်ကရတွေ လျှောက်လုပ်တာကို။ အခုဆိုရင် မခတ္တာလည်း သူ့အမျိုးသား အသိုင်းအဝိုင်းမှာ မျက်နှာပျက်စရာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီပေါ့ ”

” ဒါကတော့ စိတ်မပူရဘူး ကိုယ့်လူရဲ့ ။ အခု အဘိုးကြီး အဖွားကြီးက သမီးပြီးရင်ပြီးကော ဖြစ်နေကြတာ။ သက်ထားနဲ့ ငါ့ကိစ္စမှာလည်း မောင်ကျော်သူရ ကိုယ်တိုင်က အလိုတူအလိုပါပဲလေ ”

” ဦးလေးတို့ သမီးယောက္ခမ နှစ်ယောက်ကတော့ ဟုတ်နေကြတာပဲ။ ဟိုလူကလည်း ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်သာ ရဲရဲရင့်ရင့် မပြောရဲမဆိုရဲတာ။ ယောက္ခမကို မြှောက်ပေးဖို့တော့ ရတယ်။ ယောက္ခမကလည်း သိပ်မကဲရှာဘူး ဆိုတော့ . . . တကယ်တည်း တတ်လည်းတတ်နိုင်ကြတဲ့သူတွေ ”

အပိုင်း (၁)

မြသီဟာ ဆိုက်ကားနင်းတဲ့ ကိုဘမြင့်နဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်က လက်ထပ်လိုက်တယ်။ မိဘများဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက မြသီတို့မှာ မြသီနဲ့ မောင်လေးလူခန့် မောင်နှမနှစ်ယောက်တည်းရှိတော့တာ။ ဒါ့ကြာင့် ကိုဘမြင့်ဟာ အရင်က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကပ်နေပေမယ့် မြသီနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်း မြသီတို့အိမ်မှာပဲ စုပေါင်းပြီး လိုက်နေတော့တာပေါ့။

မြသီအလုပ်က ဘုရားဈေးမှာ ဆိုင်နေရာလေးတစ်ခုငှါးပြီး ပန်းရောင်းတာဖြစ်ပြီး မောင်လေးလူခန့်ကတော့ မနက်ဆို မြို့မဈေးကြီးထဲသွားပြီး ကြုံရာကျဘမ်း လုပ်တော့တာပဲ။ အရင် မောင်နှမနှစ်ယောက်လုပ်စာက တစ်နေ့ကို ငါးထောင်လောက်ရပြီး အခု ကိုဘမြင့်ပါ မိသားစုဝင်ဖြစ်လာတော့ သူ့ရှာရတဲ့ငွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်နေ့ကို ကိုးထောင် တစ်သောင်းလောက်ကတော့ မြသီတို့မိသားစုအနေနဲ့ ဝင်ငွေရှိတယ်လေ။ သုံးယောက်စလုံးရဲ့ ဝတ်တာ စားတာ သုံးစွဲတာကအစ နောက်ဆုံး မမာလို့ကုရရင်လည်း ဒီငွေထဲကပဲဆိုတော့ စုမိဆောင်းမိရယ်လို့တော့ ဘယ်မှာရှိပါ့မလဲ။ အခုခေတ် ကုန်ဈေးနှုန်းကလည်း အလျင်မှီအောင်တောင် မနည်းချင့်ချိန်သုံးနေရတာ မဟုတ်ပါလား။

မြသီနဲ့ ကိုဘမြင့်နဲ့က ရှေ့သွားနောက်လိုက်တော့သိပ်မညီပါဘူး။ မြသီက အသားညိုညို လူကောင်သေးသေး အရပ်ပုပု။ အရပ်ကပုတာမှ လေးပေခုနှစ်လက်မလောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် မြသီက ကိုယ်လုံးလေးလှပြီး ဆံပင်လည်းတင်ပါးအထိအရှည်သား။ ကိုဘမြင့်ကတော့ အသားဖြူ တယ်။ လူကောင်သိပ်အကြီးကြီး မဟုတ်ပေမယ့် အရပ်မြင့်တဲ့အထဲမှာပါပြီး သူ့အရပ်က ငါးပေရှစ်လက်မလောက်တော့ ရှိမလားပဲ။ ကေကတော့ ဂတုံးဆံထောက်ကေ အမြဲထားလေ့ရှိတယ်။

မြစ်ကြီးနားမြို့ရှိ ခြံဝန်းကျယ်ကြီး တစ်ခုတွင် ခန်းနားထယ်ဝါသော နှစ်ထပ် အဆောက်အဦး တစ်လုံးရှိသည်။ ထို အဆောက်အဦး၏ အပေါ်ထပ် ဧည့်ခန်းထဲတွင် အသက် 35 နှစ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး Gold label ပုလင်းထောင်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်နေသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ရင်အုပ်ကားကားနှင့် ယောက်ျားပီသသော မျက်နှာကို ပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်သည်။ မေးရိုးကားကား ပေါ်တွင် နှုတ်ခမ်းမွှေး၊ မုတ်စိတ်မွှေးများသည် rhythm ကျကျနှင့် အလွန်ခန့်ညားသည်။ မျက်လုံးများက စူးရှပြီး နှုတ်ခမ်းဒေါင့်စွန်း တွန့်ရုံသာ ပြုံးတတ်သည့် သွေးအေးသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်က အောင်ဒင်။

သူ၏ အရှေ့တည့်တည့်ရှိ အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ဦး၏ ငိုရှိုက်သံ သဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသည်။ ထို အခန်းထဲတွင် အပျိုပေါက်အရွယ် အမျိုးသမီးလေး တစ်ဦးနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရှိသည်။ အောင်ဒင်သည် အခန်းတံခါး ပွင့်လာမည့် အချိန်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းရင်း စီးကရက် မီးခိုးများကို ခေါင်းမော့ကာ မှုတ်ထုပ်လိုက်သည်။ စီးကရက် မီးခိုးများထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက အဖြစ်အပျက်များ အစီအရီ ပေါ်လာသည်။

ထွန်းကျော် အိပ်ယာမှနိုးတော့ တစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်လျက် ရှိသည်။ သူသည် အိပ်ယာမှ နိုးနိုးခြင်း ရေချိုးလိုက်လျင် ကောင်းမည်ဟုတွေးကာ အင်္ကျီကိုချွတ်၊ သဘက်တစ်ထည်ကို ပုခုံးပေါ် တင်၍ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့လေသည်။

ရေချိုးခန်းသို့သွားရန် မီးဖိုဆောင်ထဲမှ ဖြတ်အထွက်တွင် ထွန်းကျော် မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ ဝေ့ကာကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရ။ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရေချိုးခန်းသို့ဝင်ကာ ရေကိုတစ်ဝကြီး ချိုးလိုက်သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် ထွန်းကျော်သည် သူ့အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အဝတ်အစား လဲလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူဒီအိမ်ကိုရောက်တိုင်း လုပ်နေကျ ဖြစ်သည့် ထမင်းစားခန်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေမယ့် သူအတွက် စားစရာ တစ်ခုခုတော့ စီစဉ်ထားမြဲ ဖြစ်သည်။

ထွန်းကျော် ထမင်းစားခန်း အတွင်းသို့ လှမ်းအဝင်လိုက်တွင် ထမင်းစား စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသော လှလှမွန်က ထွန်းကျော် ဝင်လာရာဖက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ သွားလေသည်။

ထွန်းကျော်ကို နောက်ကျောပေးကာ ရပ်နေသော လှလှမွန်၏ နောက်ကျောပြင် အလှသည် နံနက်အိပ်ယာမှ နိုးစ လန်းဆန်းကာနေသော သူ့သွေးသားများကို သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားစေသည်။ ထွန်းကျော် သည် သူမ၏ နောက်ဖက် (၄)(၅) ပေ အကွာသို့ အရောက်တွင် ရှေ့ဆက်မသွားတော့ဘဲ လှလှမွန် ၏ နောက်ကျော အလှကိုသာ စူးစူးနစ်နစ် ငေးကာ ကြည့်နေလေသည်။

“သမီးကြီး ညည်းအဖေရော”

“အိမ်သာသွားတယ် အမေ”

“အာ့ဆိုလည်းနေပါစေ အမေ့ကိုအိမ်သော့ပေး အမေ ဆေးရုံပြန်သွားရဦးမယ်”

“ရော့အမေ ”

“အ အ”

“ဟဲ့ ဘာဖြစ်တာတုန်း”

“ပုရွက်ဆိတ်ကိုက်တာ အမေ”

“ဆေးဖြန်းလေသမီး… အမေသွားပြီ သမီးအဖေ လာရင်ပြောလိုက် ဒီနေ့ည စာရင်းတွေ လုပ်ရမှာမို့လို့ ဆေးရုံမှာ အိပ်ရမယ် သမီးတို့သားအဖ ညစာကို ကြည့်ကြပ်သာ စားလိုက်တော့”

“ပင်ပန်းလိုက်တာ အမေရယ်”

”မတတ်နိုင်ဘူး သမီး… ဆေးရုံမှာလည်း အမေမရှိရင် မဖြစ်တာ သမီးသိလျက်နဲ့။ မနက်ဖြန် လူကြီးလာမှာမို့ ပြင်ဆင်နေရတယ် ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါအမေ စောစောလည်း အိပ်ဦးနော် ”

“အေးအေး အမေသွားပြီ”

ဟူးးး တော်ပါသေးရဲ့ အမေဆိုင်ထဲ မဝင်လို့။ နို့မို့ဆို သေပြီ။ အဖေက ခုံရှည်အရှေ့ကနေ အဖုတ်ကို ပင့်ယက်နေတုန်း အမေပြန်လာတာနဲ့ တိုးသည်။ ဆေးဆိုင်ဆိုတော့ ဆေးဘူးထည့်တဲ့ မတ်တပ်ဘီရိုက လေးပေခွဲလောက် မြင့်သည်။ ရှေ့က ကွန်ပို့စစ်ပြားတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတော့ အထဲကို မမြင်ရ။ မတ်တပ်ဘီရိုလေးနဲ့ နောက်နံရံက ဘီရိုကြား ၃ ပေလောက်ပဲ ကွာသည်။ တော်ရုံလူလည်း မသိမမြင်ရ။