သိုင်းလောကသား ကိုရွှေဘနှင့် စွန့်စားခန်းများ အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း
အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း
ကိုရွှေဘနှင့် မိချိုလေး
ဒီနေ့ ရပ်ကွက်ထိပ်က မီးကင်းတဲမှာ လူတော်တော် စည်ကားနေကြတယ်ဗျ။ နှင်းကျသံ တဖျောက်ဖျောက်ကြားထဲမှာ လူငယ်တွေ တရုန်းရုန်းပဲ။ ထုံးစံအတိုင်း ဖိုထားတဲ့ မီးဖိုကြီးကို ဝိုင်းထိုင်လို့ ပါးစပ်တပြင်ပြင် လုပ်နေကြတယ်။ ၃ ချောင်းထောက်နှစ်ခုကို တန်းထိုးပြီးတော့ မီးဖိုပေါ်မှာ အလှူတွေမှာ ဟင်းရည်လိုက်တဲ့ ချိုင့်အကြီးကြီးနှစ်လုံးကို တင်ထားတယ်။ ချိုင့်အကြီးကြီးတွေထဲမှာ ကျနော်တို့လူငယ်တွေ ကြိုက်တတ်တဲ့ အထူးဟင်းပေါင်းဗျ။ အရပ်ဒေသအလိုက်ရှိကြတဲ့ ရိုးရာအစားအစာပေါ့ဗျာ။
ဒီလိုဗျ.. ဒီနေ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ဒီခေတ်က ဗမာပြည်ကြီး ချမ်းသာနေသေးတဲ့ခေတ်ဆိုတော့ မင်္ဂလာဆောင်ဆိုတာ အလျှံပယ်ကျွေးတာကိုး။ ထမင်းနဲ့ဟင်း အဝ၊ တစ်မြို့လုံး မီးခိုးတိတ်လေဗျ။ ဝက်ကို ၁၀ ကောင်၊ ကြက်အကောင် ၈၀၀၊ အဲ့လိုတွေကိုး။ ဟင်းတွေကလည်း ၈ ယောက်ထိုင်စားပွဲမှာ ထမင်းပန်းကန်ချစရာ နေရာမရှိအောင် စုံလင်နေတာပဲ။ ထားပါတော့ဗျာ.. အခုပြောတဲ့ ဟင်းပေါင်းဆိုတာက မျက်လုံးထဲပေါ်အောင် ပြောရရင်.. မင်္ဂလာဆောင်ကူတဲ့ လူငယ်တွေအတွက်.. ကျန်သမျှဟင်းတွေ ဝေစုပေးတယ်။ အစိမ်းကြော်၊ ဝက်စတူး၊ တောက်တောက်ကြော်၊ ငါးကြင်းကြော်ချက်၊ ဝက်သားပေါင်း၊ ကြက်သားနဲ့အာလူး၊ ချိုချဉ်ကြော်၊ ခရမ်းသီးဖုတ်ထောင်း အစရှိသဖြင့် မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဧည့်ခံသမျှကို ဝေစုပေးရတာ ထုံးစံပေါ့လေ။ အဲ့ဒီဝေစုတွေကို မိုးပြဲဒယ်ကြီးထဲ အကုန်သွန်ထည့်ပြီး မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ကျိုတာကို ဟင်းပေါင်းလို့ ခေါ်တယ်ဗျ။ အခု မီးဖိုပေါ်တင်ထားတာ အဲ့ဒါတွေဗျ။