Love

သူဌေးမကြီး မမထား

2025-02-16

သက်ထား သူမ လုပ်ချင်တာတွေ အားလုံး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နေစိုးအောင် ကောင်မလေးတယောက်နဲ့ ငြိနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းလဲကြားရော မခံချိမခံသာဖြစ်ပြီး နေစိုးအောင်ကို ဖုန်းဆက် ရန်တွေ့ခဲ့သည်။ သူ့အထက်အရာရှိ မြို့နယ်မှူးကိုလဲ ဖုန်းဆက်တိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကို မန်းလေးကို ပြန်ပြောင်းပေးဖို့ တောင်းပန်သည်။ သက်ထားကို နေစိုးအောင်နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ထမင်းဆိုင်က ကောင်မလေးရဲ့ အဒေါ်ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ “ကိုယ့်လင် ဘာဖြစ်နေလဲ သိရဲ့လား… ကိုယ့်လင်ကို ထိန်းအုံး”လို့ ခပ်စွာစွာနဲ့ ပြောခဲ့သည်။ သက်ထားသည် နေစိုးအောင်နဲ့ လိင်ဆက်ဆံတာတွေ ရိုးအီလာတဲ့အချိန် သူမဘက်ကစပြီး နေစိုးအောင် လိင်ဆက်ဆံချင်တိုင်း ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဆိုင်နဲ့ ခြံအလုပ်များလို့ အကြောင်းပြပြီး ငြင်းခဲ့တာဖြစ်သည်။ ခြံမှာက ခြံထွက် သီးနှံတွေအပြင် ခြံက ကြက်၊ ဝက်၊ ဘဲ၊ ငါးတွေနဲ့။ သက်ထားတစ်ယောက် ဆိုင်မှာ ချက်ပြုတ်ရတာအပြင် ခြံကို ပြေးပြေးကြည့်ရသည်။ ဒီမှာ သက်ထား မိုးအောင်နဲ့ ဆုံသည်။ မိုးအောင်သည် ပုလိပ်ဖက်က ဖြစ်သည်။ ခြံအလုပ်သမားလေး ဖြစ်သည်။ ဖင်ပေါ့ကာ ခိုင်းလို့ကောင်းသည် ဆိုပြီး သက်ထား ခြံထဲသွားတိုင်း မိုးအောင်ကို အစစ အရာရာ ခေါ်ခိုင်းသည်။ မိုးအောင်သည် မီးမလာတဲ့အချိန်ဆိုရင် သက်ထား ရေချိုးဖို့ ခြံထဲက အိမ်လေးထဲ ရေဆွဲဆွဲဖြည့်ပေးရသည်။ သက်ထား ဇက်ကျောတက်ရင်လဲ နှိပ်ပေးရသည်။ သန်သန်မာမာ ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်လေးနဲ့ အတူတူ အနေနီးစပ်တော့ ဒီကောင်လေးကို သက်ထား စိတ်ဝင်စားလာ သည်။ မိုးအောင်နဲ့ စဖြစ်ခဲ့တဲ့ နေ့အကြောင်း သက်ထား ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။ တကယ်တော့ မိုးအောင်ကို သက်ထားဘက်က စခဲ့တာပါ။ သက်ထား လင်ကို ဂရုမစိုက်ပဲ လုပ်ချင်ရာ လုပ်လာတာ ကြာလာတော့ ငါလုပ်ရင် ဘာမဆို ဖြစ်တာပဲ ငါလုပ်ချင်တာ လုပ်နိုင်သည်လို့ စိတ်ကြီးဝင်တာကြောင့်လဲ မိုးအောင်က သူမစိတ်တွေကို နိုးကြွစေတော့ မိုးအောင်နဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။ မိုးအောင်သည် ရေလာဖြည့်ပေးရင် အပေါ်ပိုင်းဗလာနဲ့ ပုဆိုးတိုတို စည်းထားတော့ သူ့ရင်အုပ် ဝမ်းဗိုက်က ကြွက်သားအဖုအထစ်တွေကိုလဲ သက်ထား ရင်ခုံမိရသည်။ အိမ်လေးထဲ သူမနဲ့ မိုး‌အောင် နှစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သက်ထားစိတ်တွေ ထကြွဖေါက်ပြန်လာမိသည်။ လျော့ရဲရဲစည်းထားတဲ့ ထမိန်ရင်လျားနဲ့ ရေချိုးခါနီးအချိန်မှာ ရေချိုးခန်းထဲ မိုးအောင်နဲ့ ရှိနေတော့ ကာမစိတ်တွေ သောင်းကျန်းလာရသည်။ မိုးအောင်သည်လဲ ဖြူဖွေးတောင့်တင်းပြီး ဖင်ကားကားနဲ့ လှပနေတဲ့ သက်ထားနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဖြစ်နေတော့ စိတ်ထလာပုံရသည်။ သူ့ပုဆိုးရှေ့က အတံချောင်းကြီး ငေါငေါကြီး ထိုးထွက်နေတာ သက်ထား တွေ့ရသည်။

အပျိုစင်လေးရဲ့ တိတ်တခိုး အချစ်

2025-02-16

တနေ့သောအခါ ရန်ကုန်မြို့တဖက်ကမ်းမှာရှိသော သန်လျင်မြို့ အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်ရှိ အိမ်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်၏ရှေ့တွင် တက္ကစီတစ်စင်း ဆိုက်ရောက်လာကာ ကားပေါ်မှ အသက်၂၅နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး အထုပ်အပိုးတွေနှင့် ဆင်းလာပါသည်။ ထိုလူငယ်လေးသည် ကားခကိုရှင်းပေးရင်း အထုပ်အပိုးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မနိုင်မနင်းဆွဲလာကာ အိမ်ရှေ့ အရောက်တွင် “မေမေရေ..မေမေ..သားပြန်လာပြီ” လို့ အသံပြုလိုက်ရာ အထဲမှ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပြေးထွက်လာပြီး “မေမေကြီးရေ ကိုကြီး ပြန်လာပြီ” လို့ဆိုရာ ကိုကြီးလို့ အခေါ်ခံရသော ထိုလူငယ်လေးသည် လာကြိုသော ကောင်မလေးအား နားမလည်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဟဲ့..နေစမ်းပါဦး..နင်ကဘယ်သူလဲ ” “ဟို.. ဟို” “ပြောလေ နင့်ကိုငါအရင်တစ်ခေါက်က မတွေ့ပါဘူး” လို့ မေးခွန်းထုတ်နေတုန်း “ဟယ်.. ငါ့သားလေး ပြန်လာပြီတော်.. ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့သားလေးနဲ့ မခွဲရတော့ဘူး” လို့ဆိုကာ အားရဝမ်းသာဖြင့် ဖက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် လက်ကိုဆွဲလိုက်တုန်း “နေပါအုံး..မေမေရ..သူက ဘယ်သူတုန်း” “ဝင်စမ်းပါအေ.. အထဲရောက်မှ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြမယ်.. လာ.. လာ ”ဟုဆိုကာ အတင်းဆွဲခေါ် သွားသဖြင့် သူလည်း ကောင်မလေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့အထုပ်တွေကို အိမ်ပေါ်တင်နေတာကို တွေ့လိုက်တော့ သူလည်း အိမ်ထဲဝင်ခဲ့လိုက်ပါတယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ သားအမိနှစ်ယောက် စကားတွေ အားရအောင် ပြောနေကြရင်း မေမေက “သားကိုပြောရအုန်းမယ် သူကနိုးနိုးတဲ့ ပဲခူးကလေ မေမေ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းရဲ့ သမီးပေါ့” “သူကဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” “ဒီလိုကွယ့်သားရဲ့ သူအဖေက ဆင်းရဲလို့ မေမေ့သူငယ်ချင်း မိဘတွေက သဘောမတူလို့ အဆက်ဖြတ်ထားကြတာ။ သူတို့ကလည်း မဆက်သွယ်ကြဘူးလေ။ ပဲခူးဖက်မှာ ဇာတ်မြုပ်နေ ကြတယ်လေ။ ဟိုမှာဆိုတော့ သိပ်မရှိကြဘူး။ သူ့အဖေက သူငယ်ငယ်လေးထဲက ဆုံးတာ။ သူ့အမေဆုံးခါနီး မေမေ လိုက်သွားတော့ သူ့အမေက သေချာမေမေ့ကို အပ်သွားတာ။ မေမေလည်း မွေးစားလိုက်တယ်ကွယ်။ မေမေလည်း အဖော်ရအောင်ပေါ့” ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ဟာ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်မမှာ မွေးချင်းမရှိခဲ့တာမို့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရပြီ ဖြစ်တာကြောင့် တကယ်ပဲ အားကိုးမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုကြီးကတော့ ကျွန်မကို တစိမ်းဆန်လွန်း ပါတယ်လေ။ တစ်နေ့ ကျွန်မတရေးနိုးတော့ သေးပေါက်ချင်တာနဲ့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာရင်း ကိုကြီးအခန်းထဲက မီးရောင်ပျပျလေး တွေ့လိုက်လို့ အခန်းဘက်ကို အသာလေး ကြည့်လိုက်တော့ တံခါးလေးကလည်း နည်းနည်းလေး ဟနေတာမို့ အထဲကမြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလေး တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အို ကိုကြီးတစ်ယောက် တက်ဘလက်လေးနဲ့ အပြာကားတွေ ကြည့်နေပါလား။

ခိုးခိုးလုပ်တဲ့ မမမိုး

2025-02-16

ဖင်စီခံ ရောက်လုရောက်ခင် သောက်လက်စစီးကရက်တိုကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ရှေ့မှာရှိတဲ့ ဆေးလိပ်ပွဲထဲမှာ လက်ကျန်ရှိနေတဲ့ Ruby တစ်လိပ်ကို ဆက်လက်မီးညှိလိုက်တယ်။

” ရှတ် ရှတ် ညီလေး ပိုက်ဆံရှင်းရအောင် ”

လို့ခေါ်ပြီး ပိုက်ဆံထုတ်ရှင်းလိုက်တယ်။

“ဘယ်လောက်ကျလဲ ညီ ”

“လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဆေးလိပ်သုံးပွဲ ဆိုတော့ ကိုးရာပါ အစ်ကို ”

သူပြောမှ ကိုယ့်စာပွဲပေါ်က ဆေးလိပ်ပွဲတွေကို ကြည့်မိတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ ကိုယ်မှာပြီး ကိုယ်မေ့နေတာ စိတ်နဲ့လူလည်း မကပ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်က စိတ်တအားညစ်ရင် ဆေးလိပ်ကို အဲ့လိုတစ်ထိုင်တည်းနဲ့ ကိုးလိပ် ဆယ်လိပ် သောက်တဲ့အကျင့်က ဖြစ်နေတာ။ စိတ်ညစ်မယ်ဆိုလည်း ညစ်စရာပါ။ ကိုယ့်ကို အမေလို တစ်မျိုး အစ်မလိုတစ်ဖုံချစ်တဲ့ အန်တီမိုး ဆိုတဲ့ အိမ်နီးချင်း အန်တီကို ပစ်မှာ စော်ကားမိတဲ့အဖြစ်ပါဗျာ။

ပစ်မှားမယ်ဆိုလည်း ပစ်မှာချင်စရာပါ။ အန်တီမိုး လို့ ခေါ်တာကလည်း သူနဲ့က အတွင်းသိအဆင်းသိမို့ ခေါ်ဖြစ်ချင်းပါ။ ကျွန်တော်က သူ့လက်ပေါ်မှာ အရွယ်ရောက်တယ်လို့ ဆိုရမယ်။ အခု ကျွန်တော့် အသက်က ၁၈ နှစ် ရှိပြီ။ အန်တီမိုး အသက်က ၃၄ နှစ် ရှိပြီ။ မသိတဲ့သူဆို ၂၇ နှစ် ၂၈ နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးသလိုကိုနုတာ။ အရပ်က မနိမ့်မမြင့်။ မြန်မာအမျိုးသမီးတွေထဲမှာ အတန်အသင့် အရပ်လို့ ပြောရမှာပါ။

သောက်လို့မပြေ ရမက်ရေ

2025-02-16

ဒီနေ့နံနက် (၇) နာရီခွဲလောက်တွင် နိုးနေကြအတိုင်း ကိုကျော်အေး အိပ်ရာမှ နိုးလာသည်။ အိပ်ရာမှနိုးသောအခါ မိမိ၏ လိင်တန် မတ်မတ်ကြီး တောင်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ကိုကျော်အေးအတော့်ကို သဘောကျသွားသည်။ ကိုကျော်အေးသည် အသက် (၃၀) ခန့်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် သူ့ထက် အသက် (၅) နှစ်ခန့်ငယ်သော ဖြူဖြူတောင့်တောင့်ကြီးနှင့် မယားချောကို ရထားသည်။

ကိုကျော်အေး၏မယား တင်တင်စောသည် တရုတ်စပ် ပရှုးသွေးအနည်းငယ်ရောသော မိုးမိတ်သူ ဖြစ်သည်။ အရပ်အမောင်း (၅) ပေ (၅) လက်မ၊ ရင် (၃၃)၊ ခါး (၂၄)၊ တင် (၃၄) ကိုယ်လုံးအတိုင်းအထွာ ရှိသည်။ ပင်ကိုရုပ်ရည် ချောသည့်အပြင် ဝတ်တတ်ပြင်တတ်ရာ ကိုကျော်အေးကို မယားချောရလျှက် အိမ်ထောင်ရေးကံကောင်းလှသူဟု အပေါင်းအသင်းများက ထောပနာပြုကြသည်။

တင်တင်စောသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ မယားဝတ္တရားလည်း ကျေပြွန်သည်။ သားသမီးမထွန်းကားဘဲ လင်မယားနှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး အလုပ်လုပ်ကြသည်။ ကိုကျော်အေးက အငယ်တန်းအရာရှိ၊ တင်တင်စောကတော့ ရုံးအုပ်။ ဝန်ထမ်းတွေဖြစ်ကြသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရာ ရုံးချင်းကတော့ မတူကြပါ။

ခယ်မလေးရဲ့ အပြုအစုကောင်းချက်

2025-02-15

ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မစဉ်းစာခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာလည်း စကားအဖြစ်တောင် မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ လောကကြီးက တခါတလေ ခံယူချက်တွေ စိတ်ဓာတ်တွေကို ပြောင်းလည်းသွားအောင် အဖြစ်အပျက်တွေကို ဖန်တီးကြုံကြိုက်စေတယ်။ လိုက်ပွဲဆိုတာမျိုး ပေါင်တစ်ချောင်းပိုင်တယ်ဆိုတာမျိုးပြောတဲ့သူကို ခပ်ညံ့ညံ့ယောကျ်ားလို့ မြင်လေ့ရှိတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အခု မှန်ကြည့်တိုင်း အဲ့လိုလူကို မြင်နေရအောင် ဘယ်လိုပြောင်းလဲခဲ့တာလဲ၊ ဘာတွေက ဖြစ်စေခဲ့တာလဲ၊ သေချာတာကတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့မိတာ၊ မူးလို့ဖြစ်သွားတာ စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါ ဆိုတာတွေကို ကျွန်တော်လက်မခံခဲ့မိဘူး။ စိတ်ထဲမှာမရှိရင် မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိပေမဲ့ တကယ်ကြုံလာတော့ သွေးထဲက ဆန္ဒတွေဟာ ကျွန်တော်မသိအောင် ကာလအတော်ကြာ ပုန်းနေခဲ့တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော့်မိန်းမက ညီအစ်မ ၃ ယောက်ထဲမှာ အကြီးဆုံး။ ဒုတိယနဲ့ အငယ်ဆုံးက ၅ နှစ်စီ ငယ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထင်အမြင်တွေကို ပြောင်းလဲပြီး ပုန်းနေတဲ့ ရမ္မက်တွေကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့တာက ဒုတိယမြောက်ပေါ့။ သူက ကျွန်တော်တို့ သမီးရည်းစားဘဝမှာ အိမ်ထောင်ကျတာ။ ကလေးတစ်ယောက်ရပြီး သူ့ယောကျ်ားနဲ့ အဆင်မပြေလို့ တရားဝင် ကွာရှင်းလိုက်ကြတာ။ တိတိကျကျတော့ မသိပေမဲ့ ဟိုကောင်က မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ရှုပ်တယ် ပြောတာပဲ။ အတော်ညံ့တဲ့ကောင်ဗျာ။ အတော်နုံတဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာမှန်းညာမှန်းမသိဘဲ မကွဲဖို့ မကွာဖို့ ဝင်ပြောသေးတာ။ နောက်ပိုင်းသူမနဲ့ ပတ်သက်မိတော့မှ ဟိုအကောင်နဲ့ ပေါင်းမဖြစ်တဲ့ အခြေခံအကြောင်းတွေ သိရတာပေါ့။ သူမနာမည်က မဖြူ ၊ အဲ့တုန်းက သူ့အသက်က ၃၀၊ အိမ်ထောင်ကျတာ ၂၄ မှာ ၊ ၅နှစ်ပေါင်း ကလေးတစ်ယောက်ရပြီး ကွဲသွားတာ တစ်နှစ်လောက်မှာပေါ့။ သူက အမှန်ပြောရရင် ကျုပ်မိန်းမထက် လှတယ်။ အရပ်က ၅ ပေ ၄ လောက်။ အရင်ကထက် ကလေးမွေးပြီးမှ ဖွင့်ဖြိုးလာတာ။ ယောကျ်ားတိုင်းလည်ပြန်ကြည့်ရတဲ့ ကိုယ်လုံးမျိုး။ အထူးခြားဆုံးက ၂၄ လက်မ ခါးရှည်ရှည်နဲ့ ၃၈ လောက်ရှိတဲ့ တင်ကားကားကြီးတွေပေါ့ ။

ဒူးတွေချောင်စေတဲ့ မီးရဲ့ကိုကြီး

2025-02-15

မီးရဲ့နာမည်က ဆောင်းပပအောင် ။ အသက်ကတော့ 23 နှစ်။ မန်နေဂျာလက်ထောက်။ မီးက နယ်ကပါ။ ရေကြည်ရာမြက်နု ဆိုသလို အလုပ်ကိုင် ပေါများရာ ရန်ကုန်ရွှေမြို့တော်ကြီးဆီသို့ တက်လှမ်းရာ ကိုကြီးနဲ့ ဆုံရတာ။ ကိုကြီးက မီးရဲ့အထက်လူကြီး မန်နေဂျာ။

ကိုကြီးလို့သာ ခေါ်တာပါ။ ခုဆို ကိုကြီးအသက်က 40 ပြည့်ပြီ။ ချစ်လွန်းလို့ ကိုကြီးလို့ခေါ်တာ။ ကိုကြီး နာမည်က စိုးမိုးအောင် လူအေးလို့ပြောရင် မမှားဘူး။ အကြီးအကဲတွေနဲ့ဆုံရင် သောက်ဖြစ်တာကလွဲလို့ အားလုံးရှင်းတယ်။ မီးရဲ့ ပထမဦးဆုံးဆိုတာထက်ပိုတဲ့ ကိုကြီး မီးရဲ့ အရာရာ ပထမဦးဆုံးသော ကိုကြီး။

အဲ့နေက အင်တာဗျူးတဲ့နေ ကိုကြီးနဲ့စဆုံရတဲ့နေ့ ကိုကြီးကို မကြည့်ရဲဘူး။ လက်ရှိမှာကိုယ့်ကို စီစစ်ကြီးကြပ် မေးခွန်းတေနဲ့ သတ်မဲ့သူကြီးလေ။ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားရင်း မေးတဲ့ မေးခွန်းတွေကို တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဖြေနေရတဲ့ မီးကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတဲ့ ကိုကြီးလေ (ဒါကတော့ သူနောက်မှပြောပြတာ😊😊)။

ဒီလိုနဲ့ မီးလဲ ကိုကြီးရဲ့ လက်ထောက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ ကိုကြီးဆီက ရိသဲ့သဲ့တို့ မထိတထိတို့ စကားတွေ အပြုအမူတွေကို ယောင်လို့တောင် မရခဲ့ဘူး။ အနေတည်တယ် ပြောရင်ပြတ်တယ် လုပ်ရင် ရှင်းတယ်။ အခုရှုပ်မှ နောင်ရှင်း တခါတည်းလုပ်တယ်။ ဒါမဲ့ လက်အောက် ငယ်သားတွေကို ကြည့်တယ်။ မနိူင်၀န်မထမ်းခိုင်းဘူး။ ကိုယ့်မှာသာ ရေလာမြောင်းပေးရတာ အမော ကိုယ်တော်ချောက ခပ်တည်တည်။

နှစ်ယောက်တည်း လုပ်ချင်တာ

2025-02-15

သူ့နာမည်က ဖြိုးကိုကို ။ ဒါပေမယ့် အသိမိတ်ဆွေတွေရော၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကရော ဖြိုးလေး လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အရပ်ရှည်ပေမယ့် ပိန်ပြီးသွယ်တယ်။ အသားဖြူတော့။ ပိုးဟပ်ဖြူ လို့ ကျောင်းမှာတုန်းက နာမည်ပြောင် ခေါ်ကြတယ်။ အလုပ်လုပ်တာက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းသုံး ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုမှာ ဂိုဒေါင်စာရင်းကိုင်တဲ့အလုပ်လုပ်တယ်။ ဂိုဒေါင်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ကိုရာဇာနဲ့ ခင်ခဲ့တယ်။

ကိုရာဇာက အရပ်မြင့်ပြီး အသားညိုတယ်။ အလေးတွေ ဘာတွေ မတော့ ကိုယ်လုံးက ခပ်တောင့်တောင့်ပဲ။ သူက ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာဝင် တစ်ယောက်။ ဖြိုးလေးနဲ့ ကိုရာဇာ စတွေ့ကတည်းက ခင်ခင်မင်မင် မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုရာဇာမှာ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်။ နဒီ တဲ့။ နာမည်နဲ့ လိုက်အောင် လူကလည်း လှတယ်။ ချောတယ် သွက်တယ်။ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်ကလဲ ကိုရာဇာနဲ့ လိုက်တယ်။ တောင့်တောင့်တင်းတင်းပဲ။ ကိုရာဇာနဲ့ အတူရုံးကို တစ်ခါတလေ လိုက်လာတယ်။

ဖြိုးလေးကတော့ ကိုရာဇာနဲ့ တွဲသွားတဲ့ နဒီ့ရဲ့ နောက်ပိုင်းတောင့်တောင့်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းခနခန ချနေရတယ်။ ဒီအိုးကြီးသာ ဖြိုလိုက်ရလို့ကတော့ အိနေမှာပဲ ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ပေါ့။ စိတ်ကူးထဲမှာ နဒီ့ကို လေးဘက်ထောက်ခိုင်းပြီး အိုးကြီးကို ဖြိုနေတဲ့ပုံ ခဏခဏ စိတ်ကူးနေမိတယ်။

အီစိမ့်နေအောင် ကောင်းတဲ့ အရသာ

2025-02-15

ဇင်မာလင်းကို တစ်ဆွေလုံးတစ်မျိုးလုံးက ဝိုင်းပယ်ထားသည်။ ပြောဆိုဆက်ဆံခြင်း မလုပ်ကြဟုဆိုလျှင် ဇင်မာလင်း ဘယ်လောက်ဆိုးသလဲဆိုတာ သိသွားနိုင်သည်။ နောက် ဇင်မာလင်း ဘာတွေမှားခဲ့သလဲဟုလည်း စဉ်းစားစရာဖြစ်လာရသည်။ ဇင်မာလင်းက အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးက ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အမှားကို ကျူးလွန်မိခဲ့သည်။ ဦးခင်‌မောင်နှင့် ဒေါ်မေသူတို့မှာ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးထဲတွင် ရတနာဆိုင်ကြီးဖွင့်ထားသည့် ရတနာကုန်သည်တွေဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး တစ်ယောက်ထဲရှိသည်။ သူမကတော့ ဇင်မာလင်း ပင်ဖြစ်သည်။ စီးပွားကလည်း ချမ်းသာ၊ မိသားစုသုံးယောက်စလုံးကလည်း ကျန်းမာဆိုတော့ သူတို့မိသားစုလေးသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စရာ ကောင်းလှသည်။ ဒါပေမယ့် ဇင်မာလင်း အသက်(၁၈)နှစ်အရွယ်တွင်တော့ သူတို့မိသားစုလေး ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျခဲ့ရသည်။ ဒါကလည်း ဇင်မာလင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပုံက ဇင်မာလင်းက သူ့ထက် အသက်(၁၂)နှစ်လောက်ကြီးသော အရက်သမားတစ်ယောက်နှင့် လိုက်ပြေးသွားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ကြည့်ဦး ဇင်မာလင်း ယူလိုက်တာက လူပျိုလူလွှတ်မဟုတ်၊ ကလေးတစ်ယောက်အဖေ တစ်ခုလပ်ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးခင်မောင်ခမျာ သမီးကို ရှာလည်းမရှာ၊ ပြန်လည်း လက်မခံတော့ဘဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဆင်းရဲခြင်းကြီးစွာဖြင့် အရက်၏ ကျေးကျွန်ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မေသူကတော့ သမီးဖြစ်သူ ဇင်မာလင်းအား တွေ့အောင်ရှာ၍ လင်ဖြစ်သူမသိအောင် ခိုးဝှက်၍ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ နောက်သုံးနှစ်မျှ ကြာသောအချိန်တွင် ဦးခင်မောင်မှာ အရက်ကြောင့် ဘဝဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဒေါ်မေသူက သမီးဖြစ်သူကို အိမ်သို့ပြန်ခေါ်၍ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးတွင် အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချထုခွဲ လှူဒါန်းပြီး သူမကိုယ်တိုင် စစ်ကိုင်းချောင်တွင် ယောဂီဝတ်သွားတော့သည်။ ဝဋ်ကြွေးဆိုတာက မနေပါ အိမ်ထောင်သက် (၁၀)နှစ်အရောက်မှာပင် ဇင်မာလင်းယောက်ျား မိုးခိုင်မှာ အရက်ကြောင့်ပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။ ဒီတော့ ဇင်မာလင်းမှာ လင်ပါသမီး ကလျာနှင့်အတူ ဘဝကိုရင်ဆိုင်ရတော့သည်။ မိုးခိုင် ဆုံးသွားချိန်တွင် ဇင်မာလင်းမှာ အသက်(၂၈)နှစ်ပင်ရှိသေးပြီး လင်ပါသမီးဖြစ်သူ ကလျာမှာ အသက်(၁၈)နှစ်ထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဇင်မာလင်းမှာ မိုးခိုင်နှင့်သားသမီး မထွန်းကားလေတော့ ကလျာကို သမီးတစ်ယောက်လို၊ ညီမလေး တစ်ယောက်လို ချစ်ရှာသည်။

ဖြူစင်သူလေးရဲ့ သွားရာလမ်း

2025-02-14

မိုးရွာပြီးစ ညနေခင်းလေးတစ်ခုပါ။ စိမ်းစိုနေတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်တွေကို လေနုအေးက ညင်ညင်သာသာ ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်နေတယ်။ ကောင်းကင်ပြာပေါ်မှာ ရောင်စုံသက်တန့်နဲ့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေတဲ့ နေရောင်ခြည်ရဲ့ အလှက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမို သစ်လွင်စေပါတယ်။ လေညှင်းရဲ့အေးမြတဲ့ ထိတွေ့မှုကလည်း စိတ်ကို ကြည်နူးစေတာ အမှန်ပါ။ သာယာအေးမြတဲ့ ညနေလေးကို ပိုပြီး ပြည့်စုံသွားစေတာကတော့ ချစ်သူရဲ့အပြုံးလို့ ပြောရမှာပဲ။ ကျွန်တော်နဲ့သူ စတွေ့ဖြစ်တာ မွေးနေ့ပွဲ တစ်ခုမှာပေါ့။ ညမီး အလင်းရောင်အောက်မှာ ရှိုက်ဖိုကြီးငယ် အသွယ်သွယ်နဲ့ ထင်းနေအောင်လှပတဲ့ မိန်းကလေးကို ကျနော် မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိခဲ့တာ။ သူကလည်း ကျွန်တော့် အကြည့်တွေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်တယ်ဆိုတာ နောက်မှပြန်ပြောလို့ သိရပါတယ်။ ရှေးရေစက်ကောင်းမှုကြောင့် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်ပေါ့။ သူက ကျွန်တော့်ထက် အသက်အများကြီး ငယ်တယ်ဗျ။ ကလေးပီပီ ချွဲလိုက်၊ နွဲ့လိုက် ကျွန်တော် စိတ်ညစ်နေတဲ့ အချိန် ရီစရာလေးတွေ ပြောလိုက်။ အလိုက်သိပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ချစ်သူလေးပါ။ အချိန်စက်ဝန်းရဲ့ သယ်ဆောင်မှုကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်နီးပါးကြာခဲ့ပြီ။ သူရဲ့ ဖြူစင်မှုကလေးကို ကျွန်တော် အခွင့်ရေး မယူရက်ခဲ့ဘူးဗျာ။ မနက် အလုပ်မသွားခင် သူ့အိမ်ရှေ့ဖြတ်လျှောက်၊ ညနေရုံးဆင်းတော့ တစ်ခါဆုံ။ ပိတ်ရက်ကလေးတွေမှာ သူတက်နေတဲ့ သင်တန်းလေးတွေ လိုက်ပို့၊ ပြန်ကြို။ အေးချမ်းပြီး အပူပင်မရှိတဲ့ ချစ်သူဘဝလေးပါ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တွယ်တာမှုကလည်း နက်ရှိုင်းလာသလို တနေ့ထက်တနေ့ ဆူဖြိုးဖွံ့ထွားလာနေတဲ့ ချစ်သူလေးကို ယခုထက်ပိုမို ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ် လောဘတွေ တက်လာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မတောင်းဆိုရက်ခဲ့တာတော့ အမှန်ပါ။ ဒီညနေကတော့ ကျွန်တော်တို့ဘဝအတွက် အမှတ်တရ ဆိုတာထက် ပိုပါတယ်။ မိုးရွာပြီးစ ညနေခင်းကလေးတွေကို သူသဘောကျတယ်လေ။ ဒီလိုနေ့မျိုးဆို ကျွန်တော်တို့အမြဲ အပြင်သွားဖြစ်တယ်။ လမ်းလျှောက်ထွက်တာတို့၊ စက်ဘီးစီးတာတို့ပေါ့။ ခုလည်း မြို့စွန်က လယ်ကွင်းပြင်တွေဘက် စက်ဘီးစီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကနင်း၊ သူကစက်ဘီး ဘားတန်းပေါ်မှာထိုင်လို့ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ သူ့ကိုယ်လုံးကလေးတိုးဝင်ပြီး တီတီတာတာ စကားလေးတွေပြောလိုက်၊ အသံလွင်လွင်လေး ရယ်လိုက်နဲ့။ တင်ပါးကျော်ကျော်ရှည်တဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကို ဖဲပြားကြိုးနဲ့ ဖွဖွလေးချည်ပြီး ပခုံးရှေ့တစ်ဘက်တည်းကို သိမ်းချထားတယ်။ မွှေးရနံ့တစ်မျိုးလေး သင်းပျံ့နေတဲ့ သူ့ခေါင်းကလေးက ကျနော့်မေးဖျားအောက်မှာ။ သူရဲ့ ကိုယ်သင်းနံလေးက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ရိုင်းတွေ မွေးဖွားစေတာ အခါခါပါပဲ။ စက်ဘီးနင်းရင်း သူ့ဆံပင်လေးပွနေလို့ တချက်ပြန်အသိမ်း၊ သွေးကြောစိမ်းလေးတွေ သမ်းနေတဲ့ သူ့လည်ဂုတ်ကလေးကို အနမ်းလေးတချက်ပေးရင်း မနာအောင် ကိုက်လိုက်တယ်။

" လူယုတ်မာကြီးနော်....တော်ပြီ "

2025-02-14

လည်ပင်းမှာ ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာ ဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းနီကို တစ်ရှုးနဲ့ ပွတ်သုတ်ပစ်တယ်။ ခုံပေါ်ထိုင်ချရင်း သောက်ရေဘူးဆီ လက်အလှမ်း…

“ရှေး…နင့်ကို ဂျာကြီးလှမ်းခေါ်နေတယ်… ဘိုးတော်တွေဝိုင်းမှာ”

“ငါအမောတောင် မပြေသေးဘူး”

“အဲ့ဒါဆို ငါသွားလိုက်ရမလား”

“သွားချင်သွားလေ…ငါမလာနိုင်ဘူးပြောလိုက်”

ကိုယ်လုံးနည်းနည်းသွယ်ပေမဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့မေးတယ်… ဧကန်န ခုချိန်ထိ လူမရသေးဘူးထင်တယ်…

“ငါ တကယ် သွားရမလားဟင်”

“အင်း သွားလိုက်…ငါနေမကောင်းလို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာလို့”

“ကျေးဇူးပဲဟာ..ငါသွားတော့မယ်”

“အင်း”

ညို ထွက်သွားမှ ရေဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်တယ်…

“ရှေး”

နှစ်ပေါင်းများစွာ.. ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု…

“နင်ပြန်တော့မှာဆို… ငါပြန်လိုက်ပို့မယ်”

“ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မှာ…”

“ဘယ်ပဲပြန်ပြန်… ငါလိုက်ပို့မယ်”

“မလိုဘူး”

ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ကိုယ့်ပစ္စည်းတချို့ အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်ပြီး လှည့်အထွက်…

“ရှေး”

ခေါ်သံနဲ့အတူ နီးကပ်လာတဲ့ မျက်နှာ.. ထို့နောက် ကျမ နှုတ်ခမ်းပေါ် နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ ကျရောက်လာတယ်… သူ့လက်တွေက ကျမ ခါးကို သိုင်းဖက်လာတဲ့အခါ…