Love

ဝေဝေခိုင်သည် အသက်၃၃နှစ်ရှိပြီး အရပ်မှာ ၅ပေ၃လက်မသာ ရှိသောကြောင့် အနည်းငယ်ပုသော်လည်း ကိုယ်လုံးအချိုးအစားမှာ တောင့်တင်းပြီး အသားအရည်မှာ ဖြူဝင်း၏။ ဝေဝေခိုင်မှာ အိမ်ထောင်ကျတာ ၃နစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း တောင့်တင်းဆဲဖြစ်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲ လမ်းလျှောက်လျှင် လမ်းထဲရှိကောင်လေးများ ပြစ်မှားခြင်းကို ခံရသူဖြစ်သည်။ ဒီနေ့လည်း ဝေဝေခိုင် အစောကြီးနိုးနေသည်။ ယောက်ျားကလည်း မနက်ကတည်းက အလုပ်သွား၍ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေစဉ် ဖုန်းမြည်လာလေသည်။ ဖုန်းမြည်လာ၍ ကြည့်လိုက်တော ညီမဝေမွန်ဆီမှ ဖုန်းဖြစ်နေသည်။ “ဟယ်လို…. မမလား ” ” အေး ပြော ညီမလေး” ” ဒီည ကာရာအိုကေသွားဆိုမလို့ လိုက်မလား” “ဘယ်သူတွေပါလဲဟ” “မန်နေဂျာကြီးရယ် သမီးတို့ သူငယ်ချင်းစုံတွဲ ၃တွဲရယ်လေ… ပြီးရင်အိမ်မပြန်ဘူးလေ စားသောက်ပြီး ရုံးမှာ ပြန်အိပ်ကျမှာ” “လိုက်တော့ လိုက်ချင်တယ်ဟ…. ငါက ၁ယောက်တည်းဖြစ်နေမှာဟ” “ရပါတယ်မမကလည်း….. မန်နေဂျာကြီးရှိသားပဲ…. ဟီး ဟီး” “အင်းပါ အိမ်ကလွှတ်ပါ့မလား မသိဘူး” “အာ….မမက ယောက်ျားပိုင်ပါတယ်…. ညီမလေးအိမ် သွားအိပ်မလို့ ဆိုပြီး ပြောလိုက်ပေါ့” “အင်းအင်း ပြောကြည့်လိုက်မယ်” “အိုကေလေ မမ” ဝေဝေခိုင် ယောကျာ်းဆီ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လေတော့သည်။ “ဟယ်လို… မောင်လား” “အေး မိန်းမ ပြော” “ဒီနေ့…. ညီမလေးအိမ် သွားအိပ်မလို့” “အာ….. မသွားပါနဲ့…. ညက ဇာတ်လမ်းမပြတ်သေးဘူးလေ” “တော်ပါ သူကဖြင့် မတောင်နိုင်ပဲနဲ့” ” ဒီည ဆေးသောက်ပြီး အမုန်းဆွဲမှာ” “စိတ်လျှော့လိုက်တော့ မောင်ရာ…. နောက်နေ့ပေါ့နော်” “အင်းပါ အင်းပါ…. မိန်းမရာ” ” ဟိုရောက်ရင်လဲ ဖုန်းဆက်အုံး” “ဟုတ်ကဲ့”။ ဦးထွန်းခိုင်သည် ကုမ္ပဏီတခုမှ မန်နေဂျာဖြစ်ပြီး အသက်၅၀ခန့်ရှိသည်။ မိန်းမကိစ္စ အလွန်ဝါသနာကြီးသူ ဖြစ်သည်။ မိန်းမ ရှိသော်လည်း အားမရနိုင်သေးပဲ ကြုံလျှင်ကြုံသလို စော်ချချင်နေသေးသည်။ လီးကိုလည်း စံချိန်မှီအောင် ဆေးထိုးထားပြီး သူအကြောင်းသိသော ဖာသည်မများဆိုလျှင် သူနှင့် မလိုက်လိုကြပေ။

”သဲ ရောက်တော့မယ်”

ကိုက အသာလှုပ်နှိုးတော့မှ မိမိ ခါးလေး မတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက် ကြည့်မိတော့ တရိပ် ရိပ်ပြေးနေသော သစ်ပင် တောင်ကုန်းများကို တွေ့နေရသည်။

”အင်း”

ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ကိုသပ် တွန့်နေသော အင်္ကျီကို အသာဆွဲချလို့ မိမိတို့ နှစ်ယောက်အပေါ် ခြုံထားသော စောင် ကိုလည်း ဆွဲဖယ်ခေါက်သိမ်းသည်။

”ကို ညက အရမ်းဆိုးတာပဲ”

”သဲ ကလည်းကွာ ချစ်လို့ပေါ့”

ပြောရင်းနဲ့ ကိုယ်က မိမိပါးလေးကို ရွှတ်ခနဲ နမ်းသည်။

”တော်ပါ”

ချောင်းသာသို့ ရောက်ခါနီးလို့ လမ်းတွေက အကွေ့အကောက် ပိုများလာသည်ထင်သည်။ကားကြီးက လှုပ်ရမ်းနေသည်။ မိမိတို့ ရှေ့ခုံက လင်မယားနှစ်ယောက်တော့ အိပ်ပျော်နေသေးလားမသိ။ တုပ်တုပ်မှ မလှုပ်။

”ဟိုနှစ်ယောက်တော့ အိပ် ကောင်းနေတယ် ထင်တယ် ကို ဟင်း ဟင်း”

”အိမ်မှာ မအိပ်ရဘူးထင်တယ် သဲ ရ”

ကို့ ပုခုံးလေးကို မှီလိုက်တော့ လက်တစ်ဖက်က မိမိကို အလိုက်သင့် ထွေးပွေ့သည်။ မိမိ တို့ နှစ်ယောက် အလုပ်များ မအားသည့်ကြားမှ ကို က အပန်းဖြေခရီး ထွက်ရအောင်ဆိုပြီး မဖြစ်မနေ စီစဉ်၍ အခုလို ရောက်ဖြစ်ခြင်းပင်။ အိမ်ကိုတော့ ဟို လင်မယားနှစ်ယောက်က အတိုင်အဖောက်ညီညီ ပြောပေးလို့ အဆင်ပြေသွားသည်။

တစ်ခု‌သော မနက်ခင်းလေး… အိပ်မက်ကောင်းများနှင့် ထိတွေ့ခြင်းကင်းခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော မည်ကာမတ္တအိပ်စက် ခြင်းတစ်ခုမှ ပျင်းရိညီးငွေ့စွာနိုးထခဲ့မိသည်။ ဖြစ်နေကျ မနက်ခင်းကလည်း ထုံးစံအတိုင်း အေးတိ အေးစက်နှင့်ပေါ့။ ဘေးနားတွင် ရံဖန်ရံခါရှိခဲ့ဖူးသော အနွေးဓါတ်လေးတစ်ခုအား မရှိနိုင်မှန်းသိရက်နှင့် စမ်းဖြစ်အောင်စမ်း လိုက်မိသေး၏၊ အေးစက်သော အတွေ့ရှိသည့် သူ့မျက်မှန်ကိုသာ စမ်းမိလိုက်သည်။ ရှိုင်းခန့် အရှက်ပြေ ကောက်တပ်လိုက်၏။ အမှန်တကယ် သူ ထိတွေ့ချင်ခဲ့သည်မှာ နုထွေးအိစက်လှစွာသော ချစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ “လွမ်းစရာရှိလျှင် နာစရာနှင့် ဖြေရသည်”ဟူသည့် စကားရှိသော်လည်း လွမ်းစရာကြုံလာတိုင်း နာကျည်းစရာကို သူရှာမတွေ့ခဲ့မိပါ။ တစ်ကယ်တမ်း နာကျည်းစရာများ လုပ်ခဲ့သူက သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်လေ။ သူ့ကို “မ” ထားရစ်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ပြည့်ခဲ့ပါပြီ။ ထားခဲ့သည် ဆိုခြင်းထက် စိတ်ပျက်ရွံမုန်းစွာ စွန့်ခွာသွားသည်ဆိုခြင်းက ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။ “အားလုံး ပြီးသွားခဲ့ပါပြီ မောင်ရယ်” လို့သူမ ပြောခဲ့သော်လည်း ခုချိန်ထိအောင် သူ့ရင်ထဲက ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိသေးပါ။ သူမနှင့် တွေ့ဆုံရင်းနှီးခွင့်ရခဲ့သည့် အချိန်များ၊ အကြည့်ချင်းဆုံ ရင်ခုန်လှိုက်မော လူငယ်တို့ဘာသာဘာ၀ ချစ်ကြိုးသွယ်ခဲ့သည့် ကာလများ၊ ရည်းစားသက် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်းကလေး၌ ပါးချင်းအပ် ရင်ချင်းကပ်၍ ချစ်ရည်လူး ချစ်နယ်ကျူးခဲ့ကြသည့် အချိန်များက ကပ်ပါးမှိုပင်များသဖွယ် သူ့ရင်မှာ တွယ်ကပ်ငြိတွယ် နေ ကြဆဲဖြစ်၏။ အသည်းပုံ စားပွဲတင်နာရီလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ အချိန်က ၇နာရီ၃၀အတိ၊ ရုံးသွားရန် အချိန်နီးကပ်လာပေပြီ။ အိပ်ပုတ်ကြီးတဲ့ မောင့်အတွက်ဟု နာရီမှန်ပေါ်တွင် စီဒီမာကာပန်ဖြင့် ရေးထားသည့် ချစ်သူ၏လက်ရေးလှလှလေးများက မှိန်ဖျော့ဖျော့။ အော်… ကြာခဲ့ပြီပဲလေ မောင့်ကို လွမ်းရင်ဖြေစရာ နာကျည်းစရာလေးများ ပေးပါအုံးလား “မ”ရယ်။ သူ ကုတင်ပေါ် ခြေဆင်းထိုင်ရင်း တွေဝေမိနေသေး၏။ ပြီးမှ ဖြစ်နေကျ ဂယောက်ဂယက် အတွေးများကို သက်ပြင်းတစ်ချက်ဖြင့် မှုတ်ထုတ်ဖယ်ရှားကာ မနက်တိုင်းလုပ်နေကျ တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းမှုများအား အစီအစဉ်မကျစွာ သုတ်သီးသုတ်ပြာဖြင့် ဖြေရှင်းပြီး ဘတ်(စ်)ကားမှတ်တိုင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ ကားမှတ်တိုင်ရောက်သည့်တိုင် အလုပ်ကိစ္စ ဝေယာဝစ္စများက မပြီးသေး၊ ဒီနေ့ အပြီးအပ်ရမည့် ဆေးစာရင်းများအား နေရာလွတ်တစ်ခုတွင်ထိုင်၍ စစ်နေမိ၏။

မြို့ပြရဲ့မွန်းကျပ်မှုနဲ့အတူ ရုံးကအပြန် ဘတ်စ်ကားတိုးစီးရတဲ့ဘဝကို နေမင်းစိတ်ကုန်လှပြီ..ရန်ကုန်သားဖြစ်ပေမယ့် ၄လွှာက ကွန်ဒို ခန်းလေးသာ ငှားနေနိုင်သည်။ အိမ်ရောက်တော့ပင်ပန်းမှုတွေနဲ့ အိပ်ယာပေါ်ပစ်လှဲပြိး အတွေးနယ်ဆန့်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်ဆိုနယ်ပြန်သွားတဲ့ ဇနီးလေး မေသာပြန်ရောက်မည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး ၄နှစ်လောက်ထိ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ကလေးမယူဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေကြသည်။ ပိုက်ဆံလည်းပိုစုမိအောင်ဖြစ်သည်။ မေသာက ရှမ်းဗမာ ကပြားဖြစ်သည်။ အသားအရည်ဖြူဖွေးပြီး ကိုယ်လုံးထည်တောင့်သည်။ နိုင်ငံခြား ကုမ္မဏီတစ်ခုမှာ လုပ်သောကြောင့် အလုပ်ချိန်တွင် ဘလောက်စ်အင်္ကျီအဖြူနှင့် စကပ်တိုကိုသာ ဝတ်ဆင်ရသည်။ ခလေးလည်းမယူသေး ဂျင် လည်းပုံမှန်ကစားသော မေသာကိုယ်လုံးကိုကြည့်ပြီး ရုံးကယောက်ျားလေးတွေ ပစ်မှားနေကြတာ နေမင်းလည်းရိပ်မိသည်။ သို့သော် ကိစ္စမရှိ မေသာက ပိုက်ဆံရှာဖို့ကလွဲပြိး ဘာမှစိတ်မဝင်စားသောကြောင့် နေမင်းက စိတ်ချပြီးသား။ မေသာနဲ့လက်ထပ်ပြီးကတည်းက နေ့တိုင်းပုံမှန်လိုးဖြစ်သည်။ နေမင်းကိုသိပ်ချစ်တဲ့ မေသာက နေမင်း ခိုင်းသမျှ လိုးသမျှအကုန်ခံသလို အပေးလည်းကောင်းသည်။ တွေးရင်း နေမင်းစိတ်တွေကြွလာသည်။ မနက်ဖန် မေသာပြန်လာမှ အတိုးချလိုးမည်။ ရုံးကနေတောင် ခွင့်တစ်ရက်ယူထားသည်။ ဒီညအဖို့တော့ ဘီယာသောက်ပြီး အိပ်လိုက်သည်။ ” ကလင် ကလင်” မိုးလင်းတော့ အခန်းရှေ့မှ လူခေါ် ဘဲလ်က အသံမြည်လာသည်။ နေမင်း အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ မေသာဖြစ်သည်။ ”ကြာလိုက်တာကိုနေရယ် အဲ့လောက်ထိ အိပ်ရလားလို့” ”အင်းပါ .ဆောရီး မိန်းမ” မေသာအနောက်က ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပါလာသည်။ မေသာလိုပဲ ဖြူဖြူတောင့်တောင့်ချောချောလေး ငယ်တော့ငယ်သေးသည်။ ”ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ ဟေသာလေ မမှတ်မိဘူးလား။ နယ်မှာဆယ်တန်းဖြေပြီးတော့ ခုအားနေတုန်း ကွန်ပျုူတာ သင်တန်းလေးလေးတက်ရအောင်လို့ ခေါ်လာတာ။ ကိုနေလည်း ကွန်ပျူတာ ရတယ်ဆိုတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့။” မေသာပြောတော့မှ မှတ်မိတော့သည်။ ဟုတ်သား ဟေသာလေးကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၄နှစ်လောက်ကမှ တစ်ခါပဲတွေ့ဖူးသည်။ “သြော် အေးအေး .. ကဲလာ အထဲဝင်ကြတော့..”။ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ မေသာရေမိုးချိုးပြီး ရုံးယူနီဖောင်း လှဲနေတာမြင်တော့ နေမင်းစိတ်ဓါတ်ကျသွားသည်။ “ဟာ မေသာကလည်း ခုမှပြန်ရောက်တာကို မနားတော့ဘူးလား” ”နားလို့မဖြစ်ဘူး ကိုနေရဲ့ ခုပဲသူဌေးကဖုန်းဆက်တယ်။ ဒီနေ့အရေးကြီး အစည်းဝေး ရှိတယ်ဆိုလို့” နေမင်း စိတ်လေသွားသည်။ မထူးတဲ့အဆုံး တစ်ချီလောက်တော့ဆွဲမည်။ မေသာကိုလှမ်းဖက်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။ ”ဟာ ကိုနေကွာ ရုံးသွားမလို့ပါဆို”.. ”မေသာကလည်း ကို့ကို မသနားဘူးလား” ဟုဆိုကာ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး မေသာရဲ့ နို့ဖွေးဖွေးတွေကို စို့လိုက်သည်။ ”ပြွတ် ပြွတ်”အချိန်လည်းမရတာမို့ စကပ်ကိုလှန်ကာ ဘောင်းဘီတိုကိုချွတ်ပြီး စောက်ပတ်ဝလီးတေ့ကာ လိုးထည့်လိုက်သည်။ ”ဗြွတ်ဗြွတ် အ အား” မလိုးတာကြာပြီမို့ မေသာစောက်ပတ်ကကျပ်ပြီး လိုးလို့တအားကောင်းနေသည်။ “ဗြွတ် ဗြွတ် ကောင်းလိုက်တာ မေသာရယ်” နို့စို့ရင်း အချက်ငါးဆယ်လောက် ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးပြီး သုတ်ရည်တွေပန်းထည့်လိုက်သည်။

အသက် (၁၈) နှစ်အရွယ် ချောမောလှပ ၊ တောင့်တင်းဖြူဝင်းသော မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဗင်ကားအဖြူလေး၏ ကားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်၍ ကူရှင်ပေါ် တင်ပါးလွှဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြေထောက်လေးနှစ်ချောင်းကို ဆွဲ၍ တင်လိုက်သည်..။ ပေါင်လည်လောက်နီးနီးသို့ပင် တိုကပ်နေသော စကပ်တိုလေးအနားက ဝဲခနဲ လန်တက်သွားသည်..။

“ ကောင်မလေး……အတော်လှလာတာပဲ…….”

ဒရိုင်ဘာခုံတွင် ထိုင်နေသော ကိုကျော်စိန်က နွယ်နီလှိုင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချလိုက်မိသည်..။ သူမ ကားတံခါးကို ဂျိုင်းခနဲ ဆွဲပိတ်လိုက်တော့မှ ကိုကျော်စိန်၏ အကြည့်က သူမထံမှ လွှဲ၍ ရှေ့တူရူသို့ လှည့်လိုက်သည်…။

“ မောင်းတော့…..ဦးလေး………”

“ ဘယ်ကို ဝင်ဦးမလဲ…. နွယ်နီ …”

“ အင်း…..မရှိတော့ပါဘူး.. အိမ်ကိုပဲ ပြန်တာပေါ့……”

နွယ်နီလှိုင် စဉ်းစဉ်းစားစားနှင့် တွေးတွေးဆဆလေး ပြောသည်..။ ပြီးတော့ ချက်ချင်းပင် ကိုကျော်စိန် ရှိရာဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြန်သည်..။

“ အော်….မေ့လို့….ဟို ….ဒယ်ဒီ မှာခဲ့တဲ့ ကိစ္စ လုပ်ရဦးမယ်….ဦးလေး….၊ ပန်းရံသမားတွေ ဆင်းခိုင်းဖို့လေ……”

“ အင်း….ခုပဲ အဲဒီဖက်ကို တစ်ခါတည်း လှည့်ဝင်လိုက်မယ်… အစ်ကိုကြီးက ဒီတစ်ခေါက် ကြာမယ်နဲ့ တူတယ်…..”

သူမနာမည်က လင်းလဲ့ခိုင်၊ လှတယ် မာနကြီးတယ်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးက သူမကို အလှဆုံးလို့ ပြောကြတယ်။ သူမက မျက်နှာလေးက လှသလို ကိုယ်လုံးကလည်း အရမ်းမိုက်သည်။ အရပ်က ၅ ပေ ၆ခန့်ရှိပြီး အသာအရည်လေးက ညိုပြီး စိုနေတယ်။ သူမရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ အခုခတ် မိန်းကလေးတွေလို အတိုအပြတ် ဘောင်းဘီ လုံးဝမဝတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း မြန်မာဆန်ဆန် ထမီလေးနဲ့ နေလေ့ရှိသည်။ နောက်ပြီး ရည်းစားလည်းမရှိသေး။ ယောက်ျားလေးများနှင့်လည်း ကင်းကင်းနေလေ့ရှိသောကြောင့် မာနမင်းသမီးလေးလို့လည်း နာမည်ကြီးသေးသည်။ လင်းလဲ့ခိုင်က ယောကျ်ားတွေကို အထင်မကြီးသည်မှာ အကြောင်းရှိသည်။ သူမငယ်စဉ် အပျိုဖြစ်ခါစ ၁၃နှစ်လောက်တွင် ကျောင်းမှာအစည်းအဝေးရှိသောကြောင့် အိမ်သို့ပြန်လာရာ “အား.. အား… ကိုကိုရေ တော်ပါတော့ ဒီမှာနာလှပြီ.. အဟင့်ဟင့်” ဟူသော တောင်းပန်သံများ သူမအစ်မ၏ အခန်းမှ ရုတ်တရက်ထွက်လာသောအသံကို ကြားမိလိုက်ရာ လင်းလဲ့ခိုင်သည် တံခါးလေးကို အသာဟကာ အထဲကိုချောင်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ကုတင်ပေါ်မှ လင်းလဲ့ခိုင်၏ အစ်မသည် ကိုယ်တုံးလုံနှင့် လှဲနေပြီး သူမတို့၏ ကားဒရိုင်ဘာ သောင်းထိုက်က သူမအစ်မအပါ်ကို တက်ခွပြီး ရှည်လျှားမည်းနက်နေသော လီးချောင်းကြီးနှင့် ထိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းလဲ့ခိုင်၏ အစ်မမှာ လင်းလဲ့ခိုင်လို အသားမညိုပဲ အသားက ဖြူဖွေးနေရာ အသားမည်းလှသော ကိုသောင်းထိုက်ကြီးက မတန်မရာ တက်လိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်နေရသော လင်းလဲ့ခိုင်မှာ အော်ဖို့ပင် သတိမရတော့ပဲ ရင်တဖိုဖိုနှင့်သာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သောင်းထိုက်ကလည်း သူမအစ်မကို အပါ်ကတက်လိုးလို့ အားမရပဲ ”ဟဲ့ နုနုခိုင် ဖင်ကုန်းစမ်း နင့်ကို အနောက်ကနေ ခွေးလိုးလိုးမယ်” အလွန်တရာရိုင်းစိုင်းစွာပြောပြီး လိုးလေသည်။ နုနုခိုင်ကလည်း ပါးစပ်က “တော်ပါတော့ရှင် တော်ပါတော့ရှင်” ဟု တစ်တွတ်တွတ် တောင်းပန်နေသော်လည်း ဖင်ကတော့ ကုန်းပေးလိုက်သည်။ သောင်းထိုက်ကတော့ သူ့ရဲ့လီးမည်းမည်းကြီးနဲ့ အသားကုန်ဆောင့်လိုးလေသည်။ လီးနဲ့အဖုတ်ထိသံက တဖတ်ဖတ် မြည်နေသလို နုနုခိုင်ရဲ့ ပါးစပ်ကလည်း တအီးအီး တအင်းအင်းနှင့် ညည်းနေလေသည်။

“ အစ်ကိုလေး ….”

အိပ်မပျော်ပဲ မျက်လုံးကြောင်နေသော ကိုသက်အောင် လန့်သွားသည်..။

“ ဟင်… ပုံ့ပုံ့ … မအိပ်သေး ဘူးလား…..”

ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်နှင့် ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့ပုံကလေးများကို ပြန်လည် စမြုံ့ပြန်နေသော ကိုသက်အောင်ရဲ့ ဘော်ဒါကြီးက တင်းမတ်နေသည်..။ ပုံ့ပုံ့က အဲဒါကြီးကို တွေ့ဖြစ်အောင် တွေ့လိုက်လေသည်..။

“ မမသီ သားတွေက အရမ်းသေးပေါက်တာပဲ…”

ကိုသက်အောင် မြင်သာအောင် အနှီးနှစ်ထည်ကို ကိုင်ပြီး မြှောက်ပြလိုက်သည်..။ ကိုသက်အောင် ကုတင်ပေါ်မှထကာ ပုံ့ပုံ့ အနားသို့ လာခဲ့သည်..။ ပုံ့ပုံ့ထံမှ သနပ်ခါးနံ့ သင်းသင်းလေးကို ဦးစွာ ရှူရှိုက်မိလိုက်ရသည်..။

“ ထားခဲ့လေ….မိုးလင်းတော့ ..ငါလျှော်လိုက်ပါ့မယ်….“

“ အို….မဟုတ်တာ….”

ပုံ့ပုံ့က လက်ကို ပြန်ရုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်..။ ဝတ်ထားသော ညဝတ်အင်္ကျီလေးအောက်မှ ရွှေရင်နှစ်မွှာက အခုအခံမပါ လွတ်လပ်စွာ…လှုပ်ရှားနေကြသည်..။ ဖြူဝင်းနုနယ်သော ပုံ့ပုံ့ မျက်နှာလေးက တစ်စုံတစ်ရာကို တောင်းခံနေသလို မော့ပေးထားသည်..။ ကိုသက်အောင် ရင်တွေ ပူလာသည်..။ ဆီးခုံအထက်မှ ကျင်အောင့်သလို ( လိုးချင်လွန်းအားကြီး ) သော ဝေဒနာတစ်ရပ်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်..။

လူတိုင်းမှာ နှလုံးသားတစ်ခုစီ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမဆီမှာ ရှိတဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ နှလုံးသားမရှိရင် အသက်ဆက်မရှင်နိုင်ဘူး ဆိုတာသိပေမဲ့ ကျမ ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့လို့ပါ။

ဒီလို ဆောင်းလေမြူးတဲ့ ညချမ်းအခါမျိုးဆို သာတောင် ဆိုးလှပါသည်။ ခုတင်တွေးရင် နှလုံးသားထဲ တဆစ်ဆစ်နာလှ၏။ တသက်မှာ တယောက်သာ ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်တွေမို့ ကျမ လုံးဝယုံကြည်ခဲ့ပြီ။ ယနေ့ထက်တိုင် သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေ၊ သူ့ရဲ့စကားသံတွေ၊ သူ့ရဲ့အနံ့အသက်လေးတွေ၊ သူ့ရဲ့အထိအတွေ့တွေက ကျမ ကိုယ်ခန္တာနဲ့ နှလုံးသားကို လှည့်ပတ်လှောင်မြိုက်လို့ ကောင်းနေတုန်း။ ပူလောင်လွန်းလှတယ် ပြောမလား၊ သေချင်လောက်အောင် ဘဝကို စိတ်ကုန်စေတာလား ဆိုတာသေချာမသိ။ ယခုမှာတော့ သာ၍သာ ဆိုးနေလေပြီ။

ကျမဘဝမှာ သတိရ အမှတ်ရစရာ ညအချိန်တွေက များသမို့ ခုလိုည ချမ်းမနေတော့ ကျမနှလုံးသားကို ဦးနှောက်နဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့ရာ မတက်နိုင်တော့ပြီထင်။ အတွေးတွေ လွန်နေတာနှင့် နံနက် အစာခံစာအတွက် ကြိုချက်နေသော ထမင်းအို ဝေကျနေတာတောင် မမြင်တော့ပေ။ ထမင်းအိုးဖုံးကို လတ်နှီးမပါပဲ မေ့လျော့ခါ လှမ်းဖယ်လိုက်၏။

နွေးထွေးလှတဲ့ သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းရတဲ့အချိန်ဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်က အရာရာတိုင်းကို မေ့နေချိန်ပေါ့။ နုအိထွေးနေသော နှုတ်ခမ်းလေးကိုသာ အဆက်မပျက် တပ်မက်နေမိတဲ့အချိန် ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ “ကို… ဘာလို့လဲ လူလာနေလို့လား” “ဟင်…. အော် ဟုတ်တယ်ချစ်ရဲ့…. ကို လူသံကြားလားလို့” “ကိုကလဲကွာ…. ဒီကိုလာတဲ့လူတိုင်းက အတွဲတွေပဲဟာ…. ဂရုစိုက်မနေနဲ့” “ဟုတ်ပါပြီကွာ……ကဲလာ” “အွင့်” ကျွန်တော်လဲ သူမနှုတ်ခမ်းဖူးလေးကိုနမ်းရင်း လုံးဝန်းနေတဲ့ သူမရင်သားလေးအား ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမနှုတ်ခမ်းလေးမှ ရလိုက်သောရနံတစ်ခုဟာ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်သက်နွယ်လို့ခေါ်တဲ့ အတန်းထဲက အချောအလှလေးနဲ့ ချစ်သူဖြစ်တာ အခုဆိုရင် ခြောက်လပင်ကျော်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ခင်သက်နွယ်ကလဲ ခပ်အေးအေးနေတတ်တဲ့ ကျွန်တော်ကို အရင်ထဲက သဘောကျခဲ့သည်ထင်သည်။ သူမကလဲ ကျွန်တော်ကို တအားချစ်ရှာသည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ သူမပြုံးပြလိုက်တိုင်း ရင်တွေတဒိန်းဒိန်းခုန်ကာ သူမအား ရူးလောက်အောင် ချစ်ရသည်။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ် ကံအကောင်းဆုံးလူပါ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်သက်နွယ်ကို လိုက်တဲ့သူတွေ အများကြီးထဲကမှ သူမအချစ်ကိုရသော တစ်ဦးတည်း သောလူသားဖြစ်သည်။ “ကို… ချစ်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မြို့ထဲလျှောက်လည်မလို့” အနားမှ ချစ်သူလေး အသံကြားလိုက်မှ သေချာကြည့်မိလိုက်တယ် ခင်သက်နွယ်ဒီနေ့ အရမ်းလှနေသည်။ မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့်မို့ သူမ၏ကောက်ကြောင်းများက ထင်ပေါ်လွန်းနေသည်။ မို့ထွက်နေသော ရင်သားနှင့် လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တုန်ခါနေသောတင်သားများက မြင်သူတိုင်းက ငေးကြည့်ရမည့်သူဖြစ်သည်။ “ဘယ်သူတွေရော ပါမှာလဲချစ်ရဲ့ ” “သူငယ်ချင်းတွေပေါ့ ယောက်ျားလေးနဲနဲပါမယ်” သူတို့အဖွဲ့ကများလှသည် ယောကျ်ားလေး လေးယောက်နှင့် မိန်းကလေးခုနှစ်ယောက်ရှိသည်။ သူတို့အဖွဲ့လာလျှင် တခြားသူတွေ ထွက်ပြေးရလောက်အောင် စနောက်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ “ကိုကလဲကွာ ရုပ်ကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…. ချစ်တို့အဖွဲက ပျော်တတ်လို့…. ကိုမနေတတ်မှာစိုးလို့ပါ” “ဟင်း..” “ကိုလိုက်ချင်ရင်လဲ လိုက်ခဲ့လေ…. ပြီးမှမနေတတ်ဘူး မပြောနဲ့” သူတို့က အဖွဲ့သားအချင်းချင်း ပြန်မကြိုက်ရဟုသော ကတိစကားကြောင့်သာ ကျွန်တော် ခင်သက်နွယ်အချစ်ကို ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သူ့ကို စိတ်မချချင်မိ။ “ဟေ့… လိုက်မယ်မို့လားနွယ်… ငါတို့ကသွားတော့မှာနော်” “ကို… ကိုမလိုက်ရင်…. ချစ်သွားတော့မယ်နော်” “အင်း…… အင်း… သွားလေ” ခင်သက်နွယ်နှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းဆိုသော ကောင်က လာခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကောင်က ကျွန်တော့်ကို သိပ်မကြည်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခင်သက်နွယ်အား ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းလှည့်ကာ ထွက်သွားသည်။

နယူးယောက်မြို့တွင်းရှိ အလတ်အလယ်တန်းစား ဟိုတယ်တစ်ခု၏ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းတွင် လူကောင်ခပ်ထွားထွား ဗိုက်ရွှဲရွှဲ လူဖြူ တစ်ယောက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အရပ်မောင်းမောင်းခပ်ကောင်းကောင်း အာရှသူမိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ချစ်တိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေကြလေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏အမည်မှာ မေသက်ဖြစ်ပြီး အရပ် ငါးပေခုနှစ်လက်မခန့်ရှိသည့် မြန်မာမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ မြန်မာပြည်မှာ တရားဝင်လက်ထပ်ထားသည့် ယောက်ျားဖြစ်သူ ကျော်ငြိမ်းကိုလဲ ယခုအချိန်မှာ မေသက်သတိမရနိုင်။ ပေါင်ကြားကအဖုတ်ထဲကို တိုးဝင်လာသည့် အဖြူကောင်၏ လီးမှပေးစွမ်းနေသည့် ကာမအရသာကိုသာ တစ်ရှိုက်မက်မက် ခံစားနေလေသည်။ လီးကြီးအဖုတ်ထဲကို တိုးဝင်လာတိုင်း ပေးစွမ်းနေသည့် ကာမအရသာက ထူးကဲလွန်းလှသည်။ အဖြူ ကောင်ရဲ့လီးက အပြာကားတွေထဲက လူဖြူတွေရဲ့လီးအတိုင်း ကြီးလှသလို အားလဲသန်လှသည်။ လူဖြူကောင်၏ နာမည်မှာ ရောဘတ်ဖြစ်ပြီး အမေရိကန်နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ရောဘတ်ရော မေသက်ရော အိမ်ထောင်ကိုယ်စီရှိပေမဲ့ ချီကာဂိုကို အလုပ်ကိစ္စတွေနှင့်လာကြရင်း လေယာဉ်ပေါ်မှာတွေ့ကာ ငြိလာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်ပင်ရှိသည့် ရောဘတ်၏ ရုပ်ရည်က အချောကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ တက္ကသိုလ်တုန်းက မြာစွံသည့် ဘောလုံးလက်ရွေးစင် တစ်ယောက်ပီပီ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုချဉ်းကပ်ရမလဲကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ အထူးသဖြင့် အလုပ်ကိစ္စနှင့်သွားလာရင်း ခရီးသွားဖော်အမျိုးသမီးတွေနှင့် ဆက်ဆံရတာကို ရောဘတ်သဘောကျသည်။ ရောဘတ်အလုပ်ကလဲ မကြာခဏ လေယာဉ်နှင့်ဖြစ်စေ ရထားနှင့်ဖြစ်စေ မြို့ကြီးတွေကို သွားလာနေရသည့်အလုပ်မို့ အခုလို ခရီးသွားဇာတ်လမ်းလေးတွေကို မကြာခဏဆင်လေ့ရှိသည်။ မေသက်ကလဲ မြန်မာပြည်မှာဆိုလျှင် အိန္ဒြေကြီးပြီး မြန်မာဆန်ဆန် ဝတ်စားဆင်ယင်တတ်သည့် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ နိုင်ငံခြားကိုရောက်တာနှင့် သူမတကယ့်စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း ခေတ်ဆန်ဆန်နေလေ့ရှိသည်။