Love

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်

” ကိုကိုရေ .. မေမေတို့လာတယ် .. မြန်မြန်ထွက်ကြိုပါဦး ”

ကျနော် ကမန်းကတမ်းပြေးထွက်ကြည့်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ ကျနော့်မိဘနှစ်ပါး အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ရောက်နေတယ် ။

” ဟာ အမေတို့ .. အကြောင်းမကြားဘာမကြားနဲ့ ဘာတွေများအရေးကြီးလာလို့လဲ ”

” အမေတို့မှာ ဒီသားလေးပဲရှိတာ .. လွမ်းလို့ လာတာပေါ့သားရဲ့ .. လာလာ အထုပ်တွေလာဆွဲ အထဲရောက်မှ စကားပြောမယ်”

ကျနော်လဲ အထုပ်တွေ ပြေးဆွဲရတော့တာပေါ့ .. အထဲလဲရောက်ရော အမေက

“သမီး မေသန္တာ .. သွား ငါတို့အထုပ်တွေ အခန်းထဲထည့်ပေးဦး .. အမေ့သားနဲ့ စကားပြောလိုက်ဦးမယ်”

”နေမင်း….တော်ပြီလေကွာ….” “အာ…ဟာ….ဒါ ငါ ရေချိန် မကိုက်…..မကိုက်သေးဘူး…..မင်း…မင်း လဲ ထပ်ချကွာ ထွန်းနောင် ဟေ့ကောင်” “ငါ ….တော်ပြီ…. ဒီအနေလောက်ပဲ ကောင်းတယ်… မင်းလဲ ဒီဟာကုန်ရင် တော်တော့ကွာ….” ရေချိန်မကိုက်သေးဘူး ဆိုသော နေမင်းတစ်ယောက် စကားက လေသံတွေ မဆက်မိတော့ပဲ ခေါင်းကလဲ ငိုက်စိုက်ဖြစ်နေပြီ။ နေမင်းကို ကြည့်ရင်း ထွန်းနောင် စိတ်ပျက်မိသည်။ နေမင်းနှင့် ထွန်းနောင်တို့က တစ်မြို့တည်းသား ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်။ ဆယ်တန်းအောင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဇာတိ ရွှေဘိုမြို့မှ အတူထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ရန်ကုန်တွင် အဆောင်နေ၍ ရရာအလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ရင်း နှစ်ယောက်စလုံး ဘွဲ့တစ်ခုစီ ရခဲ့ကြသည်။ အဲဒီနောက် ရန်ကုန်မှာပင် ဆက်၍ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး စီးပွားရေးကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း နေမင်းက ကြည်မြင့်တိုင် ငါးဈေးတွင် ငါးဒိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ခိုင်မွန်ဆိုသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထွန်းနောင်က တက္ကစီကား ၄စီးပိုင်နေပေပြီ။ နေမင်း အိမ်ထောင်ကျပြီး ၆လမျှ အတူနေခဲ့ကြပြီး နောက်မှ ထွန်းနောင်က သူပိုင်ကားများကို ရောင်း၍ ရွှေဘိုသို့ ပြန်သွားခဲ့ရာ ရွှေဘိုတွင် အိမ်ထောင်ကျကာ ပဲနှင့်စပါး အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ကွဲကွာသွားခဲ့သည်မှာ ၃ နှစ်နီးပါး ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်လက နေမင်းတို့ လင်မယားထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့သည်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် နေမင်း ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် သူတို့လုပ်ငန်းကို ခဏ လာရောက် ဦးစီး လုပ်ကိုင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ထွန်နောင် ရွှေဘိုတွင် လုပ်နေသော လုပ်ငန်းက ထွန်းနောင်၏ ဇနီးကလည်း ကျွမ်းကျင်ပြီး ဖြစ်သည့်အပြင် ဝိုင်းကူလုပ်ပေးနေသည့် ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းတွေကလည်း ရှိနေသည့်အတွက် မုံရွာက သူ့လုပ်ငန်းကို မိန်းမဖြစ်သူနဲ့ ထားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ နေမင်းလုပ်နေသည့် ငါးဒိုင်လုပ်ငန်းဆိုတာက ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဦးစီးဦးဆောင် မရှိ၍ မဖြစ်။ ခိုင်မွန်ကလည်း ခုမှ ၂၅နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ နေမင်းနှင့် အသက်၇ နှစ်တောင် ကွာသည်။ နေမင်းနှင့် ထွန်းနောင်တို့က သက်တူရွယ်တူဖြစ်ပြီး ခုဆို အသက် ၃၂ နှစ်တောင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ နေမင်း မကျန်းမာသည် ဆိုခြင်းမှာ တခြားမဟုတ်။

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ကိုကြီးရယ် ရေးသားသူ – ?????

မိုးလင်း ကတည်းက အသဲအသန် ရွာသွန်းနေသော ကိုရွှေမိုးက ညနေရောက်မှာသာ လုံးလုံးတိတ်သွားတော့သည်။ ဇွဲကိုက ဆိုင်ရှေ့မှာ ပစ္စည်းလေးတွေ ပြန်ခင်းရင်း ဈေးဝယ်သူ အလာကိုသာ ထိုင်စောင့်နေမိတော့သည်။ မိန်းမက ဆိုင်အတွင်းက စက်ချုပ်ရင်း ညည်းသံသဲ့သဲ့ကို ကြားမိတော့ ပြုံးမိပြန်သည်။

ကျွန်တော့်နာမည်က ဇွဲကို ပါ။ အမျိုးသမီး နာမည်က မိုးမြင့်သူ ပါ။ ကျွန်တော်က စက်ရုံတစ်ရုံမှာ စာရေးလုပ်တယ်။ သူကတော့ အရင်က အထည်ချုပ်စက်ရုံလုပ်ရင်း ကျွန်တော်နဲ့ ညားပြီးတော့ စက်ချုပ်သင်တန်းလေးတက်ကာ ဆိုင်လေးဖွင့်လိုက်တာ မထင်မှတ်ပဲ အဆင်ပြေသွားတော့ ဆိုင်လေးကို တိုးချဲ့ စက်ချုပ်ပစ္စည်း (အပို) လေးတွေပါ ရောင်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်ကျတာ နှစ်နှစ်ကျော် သုံးနှစ်နီးပါးသာ ဖြစ်လာခဲ့တယ် ကလေးတော့ မယူရသေးဘူး။ စီးပွားရှာကောင်းနေတုန်းမို့လည်း ပါတာပေါ့ဗျာ၊၊

ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေရင်း ရောက်လာသော ဈေးဝယ်သူကြောင့် ဇွဲကို ထရပ်လိုက်ရင်းက

“ဘာယူမလဲ ညီမ”

“ဟုတ် အစ်ကို ဟိုဟာ ထုပ်သီးလေး ဝယ်ချင်လို့”

အိပ်မရတာ အတော်ကို ဆိုးတယ်ရှင်။ အိမ်ထောင်သည် ဘဝမို့ အလိုလို တောက်လောင် လာတဲ့ ကာမမီးကို ငြိမ်းမရတဲ့ ခံစားချက်ပေါ့။ ကျမနာမည် ဇာဇာလှိုင်ပါ အသက်က ၃၇ထဲမှာ အိမ်ထောင်ရှိတယ် အိမ်မှာပဲ ကုန်စုံဆိုင် ဖွင့်ထားတာပါ အလှကုန် ပစ္စည်းရော မုန့်မျိုးစုံရော အဝတ်အထည်တွေပါ အစုံရောင်းတယ်။ ကျမယောက်ျားက ကိုအောင်ထွေး အသက်က ၄၂ထဲမှာ ကျမထက် ၅နှစ်ထဲ ကြီးပေမယ့် ဆီးချိုဝင်တော့ လူက တဖြည်းဖြည်း ပိန်လာပြီး အားအင်မရှိတော့ သလိုပဲရှင်။ မရှက်တမ်း ပြောရရင် ကျမတို့ မလိုးဖြစ်တာ ၆လလောက်ရှိပြီ အိမ်ထောင် စကျကတည်းက ကိုထွေးနဲ့ မီးကုန်ရမ်းကုန် လိုးခဲ့တဲ့ကျမ ညဘက်ဆို သွေးသားဆန္ဒက တောင်းတော့တာပဲ။ ကျမက အိမ်မှာပဲ ကုန်စုံဆိုင်လေး ဖွင့်ထားတာပါ။ ကိုထွေးက အရင် ကိုယ်ပိုင်ကားဝယ်ပြီး မြို့ထဲ ကယ်ရီလိုက်တာ။ ရောဂါဖြစ်တော့ ကားရောင်းပြီး ရေးတဲ့ငွေ ဘဏ်အပ် ဘဏ်တိုးယူနေတာပေါ့။ စီးပွားရေးက အဆင်ပြေပါတယ်ရှင်။ အဆင်မပြေတာက အိမ်ထောင်ရေးသုခပဲ။ ညပိုင်း အိပ်ယာထဲ ဖုန်းဖွင့် အောကားကြည့် လက်နဲ့ပဲ အာသာဖြေနေရတာပေါ့။ တရေးနိုးတော့လည်း မနေနိုင်တာနဲ့ ကိုထွေး ပုဆိုးလှန်ပြီး လီးစုပ်ပေးလိုက်တယ် ၁၀မိနစ်လောက် စုပ်တာကို လီးက မာတယ်ဆိုရုံလေးပဲ ပါးစပ်က ထုတ်တာနဲ့ ပြန်ပျော့သွားတာ။ ကျမ စိတ်ဓတ်ကျလာရတယ် ဒီ၆လ အတွင်း ၃ခါပဲ အလိုးခံလိုက်ရတာ လိုးတော့လည်း ခဏနဲ့ လီးကပျော့ပြီး ကျွတ်ထွက်သွားတော့တာပဲ။ ကိုထွေးက တခုတော့ ကောင်းပါတယ် မလိုးနိုင်တော့ပေမယ့် စောက်ပတ်တော့ အမြဲယက်ပေးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လီးဝင်ဘူးတဲ့ စောက်ပတ်ဆိုတော့ အားမလို အားမရဖြစ်မိတာပေါ့။ ကျမ လီးစုပ်ပေးတုန်း ကိုထွေး နိုးလာပါတယ် ကျမကို ပက်လက်လှဲခိုင်းပြီး စောက်ရည်ပန်းထွက်အောင် ယက်ပေးနေတယ်။

နိဒါန်း…

ကျွန်တော့်ရဲ့ အပျော်ဆုံး အချိန်လေးပါပဲ……။ ကျွန်တော်သိပ်ချစ်ရတဲ့ သမီးလေးရယ်… ကျွန်တော် ရင်ခုန်ရဆုံး လူရယ်… အေးချမ်းတဲ့ မိသားစုလေး တစ်ခုလို နေရတာ အရမ်းဝမ်းသာမိတာ အမှန်ပါ….။

“အချစ် အချစ်.. အသစ်တွေဖြစ်ပေမဲ့ စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ ချစ်သူဆိုတာ တစ်ဦးတည်း…”

ကျွန်တော် လေးနက်စွာ မတွေးပဲ.. ချရေးလိုက်သော ကာရံမရှိသော စာလေး …။ စာလေးရဲ့ အောက်မှာ ၅ နှစ် သာသာ သမီးလေး ပုံတူ……။ ၎င်း…. ၎င်းတို့နှင့် အတူ ကျွန်တော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဝတိုတိုရယ်… မဆုံးသော အကြောင်းအရာများဆီသို့… မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာအုပ်လေး……။

အခန်း (၁)

လူပျိုပေါက်စ ဂျိုထောင်စ ဆိုသလို… အောင်ခန့် တစ်ယောက် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်လောက်ရောက်လာတော့… အပေါင်းအသင်းကောင်းမှု နှင့် အင်တာနက် ပွန်းကားများ ကောင်းမှုကြောင့် အတော် ကဲမယ် ဆွဲမယ် ဖြစ်နေချိန်…..။

အောင်ခန့် က အမည်နဲ့ လိုက်အောင် ရုပ်ရည် သန့်ပြန့်သည်။ Gem ဆော့ထားသော ကျေးဇူးကြောင့် Body က ပျိုတိုင်းငေးရလောက်သော ကိုယ်ခန္ဒာမျိုး…။ ပထမနှစ်ကတည်းက King ဖြစ်ခဲ့သော အောင်ခန့် အဖို့ သိပ်ထွေထွေထူးထူး ကောင်မလေး တွေကို လိုက်စရာမလို …။ အလိုလို ကြွေဆင်းပြီးသား…..။

“မောင်တော်တော့နော် ကားထဲမှာကွာ… ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူး အသက်ရှုလည်းကြပ်တယ်..မောင်ရဲ့” “လွှတ်ဖူးကွာ… နမ်းလို့မဝသေးဘူးဗျ” “တော်တော့နော် မောင်… အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်… နောက်ရက်တွေရှိသေးတာပဲကွာ” “ဟုတ်… မ”။ အဲ့နေ့က ဆိုင်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာတယ်” မကားပေါ်က လေလေးတချွန်ချွန်နဲ့ ပစ္စည်းထုပ်တွေ ဆွဲပြီးဆင်းလာတဲ့ ကျနော့ကို ကျော်နိုင်က မျက်မှောက်ကုတ်ပြီးကြည့်တော့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အခန်းထဲ တန်းဝင်ခဲ့တယ်။ အဲ့နေညက တစ်ညလုံး မ အကြောင်းတွေးပြီး အာရုဏ်တက်လောက်မှ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ “အောင်ဖြိုး ငါအိမ်ကို ခနပြန်မယ်…မေမေနေမကောင်းလို့” “အေးပြန်လေ ကျော်နိုင်… အန်တီနေမကောင်းဘူးဆို… မင်းအေးဆေးမှ ပြန်လာခဲ့…. ဟုတ်ပြီလား”။ ဒီလိုနဲ့ သက်မောင်လည်း မြို့ကိုပြန်သွားတော့ ဆိုင်မှာတစ်ယောက်တည်း ကြီးကြပ်နေရချိန် မ နဲ့အပြင်ထွက်ဖို့ မအားတဲ့အခြေနေမျိုး ရောက်သွားရတယ်။ ဖုန်းကတော့ ပြောဖြစ်ပေမယ့် အပြင်အတူ လျှောက်လည်ဖို့ ဒီရက်ပိုင်း မဖြစ်နိုင်တဲ့အကြောင်း မကို ရှင်းပြထားရတယ်။ ညနေ ဆိုင်ပိတ်ချိလောက်ကျတော့ မ ဆိုင်ကိုရောက်လာတယ်။ လက်ထဲမှာလည် စတီးငါးဆင့်ချိုင့်လေးကို ဆွဲလာပြီး ကျနော့ နားရောက်တော့ “မောင် ပင်ပန်းနေပြီးလား… ညစာ စားဖို့ အသင့်ယူလာတယ်….. မောင်နဲ့အတူ ညစာစားမယ်”။ “ညစာ… ဟုတ်လား မ…ဟင်” “အင်း… ညစာလေ ဘာဖြစ်…ဟာ.. မောင်နော်… ညစာဆိုတာ ထမင်းတူစားမယ်လို့ပြောတာ… လျှောက်တွေးမနေနဲ့…ဟွန်းး” ညစာ အတူစားပြီးတော့ မက ရေခဲသေတ္တာထဲ ကျနော်ဝယ်ထားတဲ့ စတော်ဘယ်ရီသီးလေးတွေကို ဖျော်စက်ထဲ နွားနို့စိမ်းလေးထည့်ဖျော်ပြီး မစ်ရှိတ်လေး လုပ်ပေးတယ်။ “မောင် သောက်ကြည့်… လိုတာထပ်ပြော” သောက်ကြည့်လိုက်တော့ အရသာက ကွက်တိ ”မ တော်တယ်ဗျာ… အာဘွားး… ပြွတ်” မပြောမဆို မမနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ရုတ်တရက်နမ်းလိုက်တော့ မက အလိုက်သင့်လေး ပြန်နမ်းတယ်။ ကျနော့နှုတ်ခမ်းတွေကို အသာလေးပြန်နမ်းပြီး ကျနော့ကို သိုင်းဖက်လာတယ်။

“ ဦးလေး…..အဲဒီအိမ်ရှေ့မှာရပ်…..ရပ်…..” “ ကျွိ….” “ ဟုတ်တယ် ဦးလေးရေ…ကျေးဇူးပဲ…” သင်းသင်း တစ်ယောက် ဆိုက်ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဆိုက်ကားခ ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်..။ အထုပ်အပိုးများကို သယ်ပြီး ခြံတံခါးဆီသို့ လျှောက်လာလိုက်လေသည်..။ အထုပ်အပိုးဆိုပေမယ့် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးနှင့် လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်သည်.။ ခြံတံခါးသော့ဖွင့်ဝင်ပြီး ပြန်ပိတ်လိုက်သည်..။ အိမ်ထဲသို့ တောက်လျှောက်ပဲ ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်..။ ခြံတံခါးကို သော့ခတ်ထားသဖြင့် ဒီအချိန်မှာဆိုလျင် နှင်းနှင်းအေးတို့ အိမ်မှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဟူ၍ တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်သည်..။

အိမ်အဝတွင် အိမ်တံခါးက အပြင်မှ သော့မခတ်ထားပဲ ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်..။ ဒီတော့ သင်းသင်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်..။ ဒီအချိန်ဆိုလျင် ရုံးသို့သွားနေပြီ ဖြစ်သည်..။ နှင်းနှင်းအေး၏ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုကိုကျော်ကတော့ ဈေးထဲမှာ ဆိုင်ခန်းဖွင့်ထားပြီး အထည်မျိုးစုံရောင်းသည်..။ ဒီနေ့ကလည်း ဈေးပိတ်ရက်မဟုတ်သဖြင့် ကိုကိုကျော် အိမ်မှာ မရှိနိုင်ပေ…။ ဒီတော့ အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူရှိနိုင်မည်နည်း..။ သင်းသင်းမှာ ဦးနှောက်ခြောက်မတတ် စဉ်းစားနေရပြီ..။ အိမ်တံခါးဝမှာ ဖိနပ်ချွတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်..။ အိမ်တံခါးက သံဇကာတပ်ထားသဖြင့် အတွင်းကို လှမ်းမြင်ရသည်..။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ကိုထွန်းလူတစ်ယောက် လက်ကျန်အရက်ခွက်လေးကိုမော့သောက်လိုက်သည်။ အနောက်တောင်ဖျားဆီမှ မိုးတို့က ညို့တက်လာတာကို သတိထားမိလိုက်တော့နွားစာမြန်မြန်စဉ်းဖို့တွေးရင်း နွားစာတဲဘက်ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြောင်းရိုးများကို အပေါက်ထဲထိုးလိုက် ခြေထောက်တဘက်က ဓားသွားရှိသည့် ခြေနင်းခုံကို ဖိနင်းလိုက်လုပ်ပေးနေရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စိမ့်ကနဲတိုက်ခတ်လိုက်သည့် လေအေးအေးအေးကြောင့် မကြာခင် မိုးရွာတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းကာ ပြောင်းရိုးများရိတ်နေခြင်းကို လက်စသတ်လိုက်သည်။ နေလည်းဝင်စပြုချိန် အနောက်ဘက်မှ ညိုမဲနေသည့် မိုးသားတို့ တလိမ့်လိမ့်ဖြင့် တက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အမှောင်ဖုံးစပြုလာသည်။

“ဂျိမ်း….ဒိန်း…ဒလိမ်း….”

“ဝေါ…..”

ညာသံပေးကာ ရွာချလိုက်သော မိုးစက်တို့ကို မော့ကြည့်ရင်း ထွန်းလူ နွားစာတဲပေါ် အပြေးအလွှား တက်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့နှင့် နွားစာတဲက ပေငါးဆယ်လောက် ကွာဝေးသည်။ နွားစာတဲရဲ့ အနောက်ဘက်မှာတော့ လယ်ကွင်းတွေပဲ ရှိသည်။

“တောက်”

အခန်းထဲတွင် ဇော်ရဲ၏ တောက်ခေါက်သံ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ သူ့ရှေ့က ယောက်ကျားရင့်မာကြီး ၅ ယောက် အယောင်အယောင် အမှားမှားဖြင့် နောက်ဆုတ်သွား၏။ ဇော်ရဲ မေးကြောကြီးများထောင်ကာ စားပွဲခုံ မျက်နှာပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။ ဝုန်းကနဲ အသံနဲ့အတူ သူ့ရှေကလူတွေ ကိုယ်စီ မျက်လွှာလေးတွေ ပင့်ကြည့်ကြသည်။ ဇော်ရဲဆီက ဒီလို အပြုအမူ ထွက်လာလျှင်..

” အားလျှံဆိုတဲ့ ရဲကောင်ရဲ့ မိန်းမကို ငါ လိုချင်တယ်၊ အကောင်းအတိုင်းနော် ၊ အရေပြားမှာ ပွန်းရာလေးတောင် ပါမလာစေနဲ့ ၊ လိုတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ လက်နက် အကုန်ယူသွား ၊ မလုပ်တတ်တာ ရှိလား..”

“မရှိပါဘူး”

” တစ်လ အချိန်ပေးမယ်၊ တစ်လအတွင်း အားလျှံရဲ့ မိန်းမ ပါမလာရင် မင်းတို့ ပြန်မလာကြနဲ့တော့”

ပြောပြောဆိုဆို ထထွက်သွားသော ဇော်ရဲ၏ ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်၍ မတ်တပ်ရပ်နေသော လူငါးယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အတန်ငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပထမဆုံး စကားစပြောသူက မြွေပွေး ။

ဆရာမ ဒေါ်အေမီကျော်၊ ဆရာမကြောင့်သာ ဒေါ်တပ်ခေါ်ရသည် အသက်က ၂၅သာရှိသေးသည်။ ဆရာမက ရန်ကုန်က၊ သူတို့ နယ်မြို့လေးကို ဒီနှစ်မှ တာဝန်ကျလာသည်။ ရာမက တက္ကသိုလ်မှာတုန်းက ဂျင်မ်ဆော့စရာမလိုပဲ တောင့်တင်းလှပတဲ့ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသလို ဖြူဝင်းတဲ့အသားအရည်နဲ့ ချောမောလှပတဲ့ မျက်နှာလေးကြောင့် Queen ရခဲ့သည်ဟု သိရသည်။ ဆရာမက တက္ကသိုလ်မှာတုန်းက ချစ်သူရီးစား မရှိခဲ့ပေမယ့် ဆယ်တန်းတုန်းကတော့ ရီးစားထားဖူးပြီး ပါကင်အဖွင့်ခံရဖူးသည်။ အေမီကျော် ဆယ်တန်းကျောင်းသူဘ၀မှာ သူများတွေလိုပဲ ရေကူးသင်ချင်တာကြောင့် မိဘတွေကိုပူဆာတော့သည်။ မိဘတွေက ကျောင်းကဖွင့်သော ရေကူးသင်တန်းမှာမသင်စေပဲ အထူး သီးသန့်သင်စေချင်တာနဲ့ သူတို့မိတ်ဆွေတဦးရဲ့ သားဖြစ်တဲ့ ထွန်းကိုနဲ့ သင်စေသည်။ ထွန်းကိုသည် ရေကူးချံပီယံတယောက်ဖြစ်သလို အမြဲရေကူး လေ့ကျင့်နေသူမို့ ချပ်ရပ်တောင့်တင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ရှင်တယောက်လဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထွန်းကိုသည် တက္ကသိုလ်မှာလည်း Kingတစ်ယောက်ဖြစ်သလို မိန်းကလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသည်။ မိန်းကလေးတွေမျက်စိကျရင်ခုန်တာခံရတဲ့ထွန်းကို ကို အေမီကျော်လဲရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရပေသည်။ ထွန်းကိုကလည်း အေမီကျော်လို ချောမောလှပတောင့်တင်းတဲ့ နုနုထွတ်ထွတ်ကောင်မလေးကို သဘောကျနေမိသည်။ ရေကူးသင်တယ်ဆိုတော့ ရေထဲမှာ ဟိုကိုင်ဒီကိုင် ကိုင်ပေးရသည် ကူပေးရသည်။ လက်ပွန်းတတီး နီးနီးကပ်ကပ်ဖြစ်တော့ အိုးချင်းထား အိုးချင်းထိ ကြိုးချင်းထား ကြိုးချင်းညှိဆိုသလို ထွန်းကိုနဲ့ အေမီကျော်တို့ ထိကြ ညှိကြလေတော့သည်။ လူမရှိတော့တဲ့ ညနေပိုင်းမှာ သီးသန့်သင်တာမို့ ထွန်းကိုနဲ့အေမီကျော်သည် အဝတ်လဲတဲ့ အခန်းမှာပဲ အနမ်းတွေဖလှယ်ကြရင်းက ချစ်ရည်လူးမိကြတော့သည်။ အေမီကျော်လည်း အဖိုဆိုလို့ ယင်ဖိုတောင် မသန်းဘူးသေးတဲ့ အပျိုပေါက်မလေးဆိုတော့ ထွန်းကိုက သူ့လက်မောင်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာနဲ့ သူမပိပိက အရေတွေက ဖြန်းကနဲ စိုတက်လာတော့သည်။ ထွန်းကိုက သူမရဲ့ဖေါင်းကြွ အိစက်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းစုပ်လာတော့ အေမီကျော်မှာ တကိုယ်လုံး နတ်ပူးသလို တဆတ်ဆတ် တုန်နေတော့သည်။ ပိပိကအရည်တွေက စိုရုံမက ရွှဲနေတော့ အထာသိသော ထွန်းကိုသည် ကာမခလုတ်တွေကို တခုပြီးတခု ဆက်တိုက်နှိပ်တော့ အေမီကျော်ခမျာ အချစ်ဖျားဒီဂရီသည် ၁၀၇ မကတော့ပေ။ ပေါင်တန်တွေကို အလိုလိုကားပေးမိရပြီ။ သူမရဲ့ အပျိုစင်ပန်းကလေးကို ထွန်းကို လိုရာသုံးစေဆိုပြီး ထိုးပေးမိလိုက်တော့သည်။ အရပ်မြင့်မြင့် ကိုယ်လုံး ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ကြည့်ကောင်းသော ထွန်းကိုနဲ့ ချောမောလှပပြီး တောင့်တင်းသော အေမီကျော်တို့ ချစ်တလင်းမှာ စစ်ခင်းနေကြသည့် မြင်ကွင်းသည် အင်မတန်မှ ကြည့်ကောင်းသော အပြာဇာတ်ကားတကားလိုပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူတို့ရဲ့ ချစ်တလင်းမှာနွှဲတဲ့ ချစ်ပွဲကလေးဟာ နောက်ထပ် ပွဲဆက်တွေ မလာတော့ မရှိတော့ပဲ ဒီမှာတင် ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။