Love

လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်ခန့်က ဦးသာလှမိန်းမ မအုံးရှင် သားအိမ်ကင်ဆာရောဂါ နှင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ မအုံးရှင် မကွယ်လွန်ခင်ကပင် ဦးသာလှတို့နှင့်တဆက်တည်း ရှိနေသော မြေကွက်ကိုဝယ်ယူ၍ ၂ ခန်း ၃ ခန်း မြေစိုက်အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပေးကာ မရင်မေ ကို နေထိုင်စေသည်။ ခြံက ပေတစ်ရာပတ်လည်ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ထိုခြံထဲတွင် သနပ်ခါးပင်များ စိုက်ပျိုးထား၏။

မရင်မေက စိုက်ပျိုးရေးဝါသနာပါသည်။ ဆယ်တန်း အောင်ပြီးလည်းဖြစ်၏။ မေထုန်နို့စားနွားမ သုံးကောင်လည်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ တူဝရီးမှာ ဤရွာတွင် စီးပွားရေးချောင်လည်သူများဖြစ်ကြ၏။ အမျှော်အမြင် ရှိသူများ ဖြစ်ကြ၍ အဝီစိတွင်းတူးကာ စိုက်ပျိုးရေးကို တိုးချဲ့ကာလုပ်ကိုင်ကြသည်။

အနှစ် ၂၀ ကျော်ကြာပြီဖြစ်၍ မရင်မေသည် ဤရွာသူလုံးလုံး ဖြစ်နေပါပြီ….။ ရွာ၏သာရေး နာရေးလှုမှုရေးကိစ္စရပ်များတွင် ရှေ့တန်းမှပါဝင်၍ တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ဆောင်သည်။ မရင်မေက ဦးဆောင်၍ အမျိုးသမီးဝတ်အသင်းဖွဲ့ကာ အဖိတ် ဥပုသ်ထွက်နေ့တိုင်း ရွာလည်ဓမ္မာရုံတွင် ဝတ်တက်ကြ၏။ စုစုပေါင်း အမျိုးသမီးကြီးငယ် ၅၀ ကျော်ခန့်ရှိ၏။

“….အစ်မ….ပြန်ရောက်ပြီလား…”

“…..အေး…..ရောက်နေတာကြာပလား…”

“….ဟုတ်ကဲ့….”

ဘကြည်က ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း ခရမ်းချဉ်သီးများ အပြည့်အမောက် ထည့်ထားသော ထန်းခေါက်တောင်းတစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်ရွက်၍ ဝင်လာသော မရင်မေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ မရင်မေကလည်း အလိုက်သင့် ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ကိုဇော်ကြီး သမီးခရီးထွက်ဖို့ လိုတာတွေ ဝယ်ထားပေးဦး” ”သြော် ဟုတ်ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေး၊ မမလေးက ဘာနဲ့သွားမှာလည်း” ”ရှင် သြော် ကားနဲ့ပဲသွားရမှာ တောလမ်းလည်းဖြစ် ခရီးဝေးလည်းသွားရမှာဆိုတော့ အိမ်ကကား ယူမသွားတော့ဘူး” “ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါမယ် မမလေး” ကိုဇော်ကြီးမှာ ဂျူလိုင်ထက် အသက်ကြီးသော်လည်း ဂျူလိုင်အား လေးစားမှုဖြင့် မမလေးဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ မှာစရာရှိသည်များမှာ၍ ထွက်သွားသော အလှဘုရင်မလေး၏ သေးသွယ်သောခါးလေးအောက်မှ တောင့်တင်းပြည့်ဖြိုးသော တင်စိုင် အိအိတင်းတင်းကြီးများကို ဇော်ကြီး မျက်စိကျွတ်ထွက်မတတ် ကြည့်နေမိသည်။ ဂျူလိုင် တစ်လှမ်း လှမ်းသွားတိုင်း တင်စိုင်ကြီးများက စည်းချက်ကျကျ တုန်ခါသွားသည့်အပြင် အင်္ကျီနှင့်ထဘီကြားမှ ခါးသားဝင်းဝင်းလေးက လက်ကနဲ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသေးသည်။ ”ဟဲ့ဇော်ကြီး သမီးခရီးထွက်မှာတဲ့ အဆင်အပြေဆုံး ကားစီစဉ်ပေးလိုက်” ”သြော် ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီလေး ခုပဲ ဂျူလိုင်လာပြောသွားတာ ကားကတော့ expressတော့မရှိဘူး သီးသန့်ငှားတဲ့ ဆလွန်းပဲရမှာ အပြန်လည်း ကြိုပြောရင် ကျွန်တော်စီစဉ်ပေးလို့ရပါတယ်။ သန်ဘက်ခါနံနက် ၇နာရီစထွက်မှာ ဟိုကိုညနေ၅ခွဲ၆လောက် ရောက်မယ်ဗျ” ”အေးအေး မင်းပဲ စီစဉ်ထားလိုက်” ဇော်ကြီးမှာ ဂျူလိုင်တို့အိမ်မှ အလုပ်သမား မဟုတ်သော်လည်း ဂျူလိုင့်အဖေကုမ္ပဏီတွင် ၈နှစ်ခန့် အလုပ်လုပ်လာသဖြင့် ဂျူလိုင်တို့နှင့် အတော်ရင်းနှီးသည်။ အသက်၄၂နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဂျူလိုင်တို့အိမ်သို့ ပစ္စည်းလာသယ်တိုင်း ဂိုထောင်နှင့်ကပ်လျှက် လသာဆောင်တွင် လှမ်းထားလေ့ရှိသည့် ဂျူလိုင့်ဘော်လီလေးများကို ကိုင်၍ ဂျူလိုင့်ပင်တီနုနုလေးများဖြင့် လီးကိုအုပ်ကာ ဂွင်းထုလေ့ရှိသည်။ ဇော်ကြီးမှာ ဂျူလိုင့်ကို စတင်မြင်မြင်ခြင်းကပင် မြင်သူငေးလောက်သည့် အလှဘုရင်မလေးကို စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ပြစ်မှားခဲ့မိသည်။ ယခုလည်း ပစ္စည်းလာသယ်ရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်၍ ၃ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ဇော်ကြီးအတွက် ကံကောင်းပြန်ပြီ။ လှမ်းထားသော အဝတ်များထဲတွင် အသားရောင်နုနု ဆွဲသားဇာဘော်လီလေးနှင့် အဖြူရောင်ချိတ်၅ခုတပ် ဇာဘော်လီလေးတို့ကို တွေ့လိုက်သည်။ မျက်လုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဆွဲသား ပင်တီနုနုလေးတစ်ထည်ကိုပါ တွေ့လိုက်သည်။ ဇော်ကြီး စိတ်မထိန်းနိုင်တော့။

ကျွန်တော့်မိန်းမက အသက် (၃၀) လောက်ရှိပြီ။ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေးငါးလေးပဲ။ ဆက်စ်ကိစ္စကို သွားမစမခြင်းတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး စလိုက်မိရင်တော့ မရတော့ဘူး။ သူ့ကို နှုတ်ခမ်းတွေစုပ် နို့တွေစုပ်ပြီး လိုက်ပွတ်သပ်လိုက်ရင် အရည်တွေ ရွှဲလာတော့တာပဲ။ သူက မှုတ်တဲ့ အရသာကို အရမ်းကြိုက်တာဗျ။ သူ့ကို လူးနေအောင် မှုတ်ပေးရင် (၅) ခါ (၆) ခါလောက် ဆက်တိုက်ပြီးတာ။ ကျွန်တော်မှုတ်ပေးတာ ကျွမ်းကျင်တာလဲ ပါမှာပေါ့လေ။ ကျွန်တော့မိန်းမ ပုံစံကလည်း မိုက်တော့ ဘဲတွေကလည်း သူ့ကို ကြိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ ထူးခြားချက်က ခဏခဏ ပြီးတယ်။ သူဖီးတက်နေလို့ကတော့ အရမ်းကိုပြီးတာ။ ကျွန်တော်ကြားဖူးတာ တစ်ချို့မိန်းမတွေက တစ်ခါပြီးသွားရင် ဖီးသိပ်မလာကြတော့ဘူးလို့ ကြားဘူးတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမကတော့ အဲဒါနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဖက်ပဲ။ သူက အမှုတ်ခံရင် ဖွဖွလေး လိုက်ကလိပြီး သူ့ဟာလေးကို လျှာ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ လိုက်ပွတ်ပြီး ဆွပေးတာကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းတွေကို ထော်အောင် စူအောင် လုပ်ထားပြီးတော့ သူ့ဟာလေးကို စက်ဝိုင်းပုံ ဖွဖွလေး လိုက်ပွတ်နေရင် အော်နေတာပဲ။ မှုတ်ခံရင်လဲ အကြာကြီး အမှုတ်ခံနိုင်ပြီး ခဏခဏ ပြီးပြနေတော့ ကျွန်တော်ကလည်း အကြာကြီး မှုတ်ချင်တာပေါ့ဗျာ။

အတင့်ဟု အများက ခေါ်ကြသော တင်လှသည် တော်တော်လှတဲ့ ကောင်မလေးဖြစ်သည်။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် အိုးကလည်း လုံးကျစ်ကာ စွင့်စွင့်လေးနဲ့ လှနေသည်။ ကိုယ်လုံးကလည်း သွယ်သွယ်လေး။ ရင်ကို ကြည့်ဦး မလား စွင့်စွင့်ကားကားလေး။ ထိုကောင်မလေးကို မြင်ပြီးကတည်းက ဦးသာအောင် တစ်ယောက် မြို့တက်ပြီး သွားမကဲချင်တော့ပေ။ ဒီကောင်မလေးကို မရရအောင် ကြံမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ဒီကိစ္စက သူ့အတွက် သိပ်မခက်။ သူက ဒီရွာမှာ ဖိန့်ဖိန့်တုန်အောင် ကြောက်ရသည့် သူဌေးကြီး ဖြစ်သည်။ ဒီရွာထဲမှာ သူနဲ့ အကြွေးကင်းတဲ့သူဆိုလို့ လက်ချိုးရေလို့ရသည်။ အလှူအတန်းလည်း ရက်ရောသည်။ ထို့ကြောင့် သြဇာကလည်း ကြီးသည်။ ပြီးတော့ လုပ်သမျှကလည်း တင့်တယ်သည်။ ခန့်ခန့်ညားညား ဝတ်စားတတ်ပြီး တကယ့် လူကြီး လူကောင်းပုံစံနဲ့ စတိုင်က အပြည့်နဲ့ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ့အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည် ဖော်တော့သည်။ လောင်းကစားလုပ်ပြီး အကြွေးဗရဗျစ်နဲ့ လူတယောက်၏ သမီးလေးကို အကြွေးသိမ်းပစ်လိုက်သည်တောင် အများက သူ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရအောင် အကွက်ဆင်တတ်သေးသည်။ ကြည့်လေ အဖေဖြစ်သူက ဖဲသမား။ အရှုံးက ပြောပြလို့မရနိုင်အောင်။ လယ်ယာတွေ ရောင်းကုန်လို့မက အိမ်ဂရံပါ ပေါင်ထားရသည့် အဖြစ်။ ဘယ်လိုမှ ပြန်မဆပ်နိုင်သည့် အဆုံး သမီးကို ထိုးအပ်လိုက်ရသည်။ တကယ်တမ်း သူ့လူတွေနဲ့ ဖဲလိမ်ရိုက်လိုက်ပြီး အကွက်ဆင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်း လှလာကာ တဏှာကြီးလှသော သာအောင်၏ အကြိုက် ထိုဖဲသမားလေး၏ သမီးအလှကြောင့် ဖြစ်သည်။ မယားကလည်း သဘော တူသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့တက်ပြီး ဟိုတယ်တွင် ဖာမတွေနဲ့ သွားသွားပျော်ပြီး အတူတူ ပြန်ပြန်အိပ်သောအခါ နာမည်ကြီးသည့် လေးလုံးရောဂါ ပါလာမည်ကလည်း စိုးသဖြင့် လိုက်လျောလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖဲသမား သမီးကို အပိုင်ကြံလိုက်တော့ ပါလာလေသည်။ တင်လှသည် ဖခင်၏ ဖဲရှုံးကြွေးကို သူမဘဝနဲ့ ဆပ်ရန် သာအောင်အိမ်ကို ရောက်လာသည်။ သာအောင်က မပြန်သေးသည့် သူမအဖေကို နှင်လွှတ်သည်။ “ကဲ ခင်ဗျားပြန်တော့လေ၊ ခင်ဗျားအိမ်ကို ကျုပ် မသိမ်းတော့ပါဘူးဗျာ၊ စိတ်ချပြန်ပါ” အဖေက စိတ်မကောင်းစွာ ပြန်သွားသည်။ အဖေ ပြန်သွားတော့ သာအောင်၏ မိန်းမသည် အလိုက်သိစွာပင် ထွက်သွားသည်။

(၁)

“ဟူး…….”

လက်ကျန်ငွေကို စစ်ကြည့်ရင်း မြတ်သူ လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ငွေက (၁၅၀၀၀) ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ လကုန်ဖို့ကလည်း (၁၃) ရက်ခန့် လိုနေသေးသည်။ ဒီငွေနဲ့ လကုန်ထိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီးနေရပါ့။ အခန်းငှားခတွေက ပေးရဦးမည်။ ယခင်လက ကြွေးကျန်ကလည်း ရှိသေးသည်။

နယ်မှာ အလုပ်ရှားသဖြင့် ရန်ကုန်ကို စွန့်စားပြီး လာခဲ့သော သူ့အဖို့ သွင်းကုန်/ထုတ်ကုန် လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်နေသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အလုပ်ရရှိခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ နယ်မှာရှိတော မိခင်ကြီးကလည်း ကျန်းမာရေးက မကောင်း။ ညီမလေး ကျောင်းစရိတ်ကိုလည်း လှမ်းထောက်ပံ့ရသေးသည်။

တစ်နေ့က အမေဖြစ်သူ ဖုန်းဆက်တော့ သူစိတ်မကောင်း။ ညီမလေးက ယခုနှစ် (၁၀) တန်း။ အဖေဖြစ်သူက သူဘွဲ့ရသည့်နှစ်မှာ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ မြတ်သူကား အသက် (၂၃) နှစ်ခန့်ရှိနေပြီ။ အရပ်က ၅ ပေ (၇) လက်မခန့်ရှိပြီး အသားအရေကတော့ မိန်းကလေးအသားအလား ဖွေးဆွတ်နေသည်။ ရုပ်ကလည်းဖြောင့်သည်။ ဖြူဖြူနွဲ့နွဲ့လေးပင်။ မိန်းမတွေကြိုက်သည့် ရုပ်ရည်မျိုး.။

အိပ်ခန်းထဲမှာ မုန်တိုင်းကျနေသလိုထင်ရသည်။ ဝါဝါမွန် တစ်ယောက် ကိုတင်မောင် ကျောပြင်ကို တင်းတင်းကြီးဖက်တွယ်ပြီး တဏှာပြင်းပြင်းနှင့် သူမကို တအုန်းအုန်း တဒိုင်းဒိုင်း အသံထွက်အောင် လိုးဆောင့်ပေးနေသော ကိုတင်မောင်၏ ဆောင့်ချက်များကို အောက်ကနေ သူမဖင်ကြီးကော့ကာတစ်မျိုး ပင့်ကာတစ်သွယ်ဖြင့် စည်းကိုက်ဝါးကိုက်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ညှောင့်လိုးရင်း ပါရမီဖြည့်ပေးနေပါသည်။

ကိုတင်မောင်ကား နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ကြီးမှာပင် အလုပ်မှနေ၍ ထမင်းစားပြန်လာပြီး မယားချောလေးဖြစ်သူ ဝါဝါမွန်ကို တစ်ချီမရမက ဆွဲနေခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။

ဆောင့်ချက်များက တဖြည်းဖြည်းကြမ်းလာသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အထူးပဲလှပ၍ ခါးသေးရင်ချီ ရင်ထွားထွား တင်ကားကားဖြစ်သော မယားချောလေးကို ပိုင်ဆိုင်သူပီပီ ကိုတင်မောင်ကား ပက်လက်ဒူးထောင်ပေါင်ကား အနေအထားဖြင့် ဝါဝါမွန်၏ ပေါင်နှစ်ဖက်အကြားမှ ဖောင်းအိနေသော စောက်ပတ်ကြီးကို လိုးဆောင့်ရသည်မှာ ယခု အိမ်ထောင်သက် နှစ်နှစ်ကျော်လာသည့်တိုင် အားရသည်ဟူ၍ မရှိချေ။

နောက်ဆုံး အားကုန်သွန်၍ သူ့တင်ပါးကို မြောက်လိုက်နှိမ့်လိုက် အဆက်မပြတ်လုပ်ပြီး အချက်နှစ်ဆယ် အစိတ်ခန့် အပေါ်စီးကနေ အားပါပါဆောင့်ဆောင့် ချလိုက်တော့မှ သူဂိတ်ဆုံးရောက်ပြီး သုက်ရည်တွေ ပန်းထွက်သွားသည်။ ဝါဝါမွန်လည်း ကော့ ပျံ၍ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါ ပြီး ပြီးလိုက်ရသည်။

ဇန်နဝါရီလ ၅ ရက်နေ့ ၊ စနေနေ့ ဖြစ်သည်..။ ဒီနေ့ ဒီရက်ဟာ အခြားသူတွေ အတွက်တော့ ထူးခြားမည် မဟုတ်သော်လည်း ကိုခင်ကျော် နှင့် မအေးအေးဝင်းတို့ အတွက်တော့ ထူးခြားသည့် နေ့ရက် တစ်ရက် ဖြစ်သည်..။

သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်..။ ချစ်လို့ ခင်လို့ ချလို့ လိုးလို့ မဝသေးပဲ ကောင်းတုန်း…။ ဒါပေမယ့် သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် ချစ်တင်းနှီးနှော ကာမစပ်ယှက်ကြရသည့် အချိန်များက နည်းပါးလှသည်..။ ဒါကလည်း ကျန်းမာရေ ချို့တဲ့နေကြလို့ မဟုတ်..။ သူတို့၏ ကြီးပွားရေး စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကြောင့် ဖြစ်သည်..။

အေးအေးဝင်းသည် အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့ရ တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ အစိုးရဌာနတစ်ခုတွင် အရာရှိမ တစ်ယောက်အဖြစ် အလုပ် လုပ်ကိုင်နေသည်..။ ခင်မောင်ကျော်ကတော့ အစိုးရ အလုပ်မလုပ်.. ကိုယ်ပိုင် အရောင်းအဝယ် အလုပ်သာ လုပ်သည်..။ အသက်အရွယ်ကလည်း ငယ် ၊ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ကလည်း ကောင်း ၊ အသိုင်းအဝိုင်းကလည်း ကောင်းသည့်အတွက် စီးပွားဖြစ်ခဲ့သည်..။ ငွေတွေရသလောက် အလုပ်ကိုလည်း နေ့နေ့ညညဆိုသလို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့ပေရာ ၊ ခင်မောင်ကျော် မှာ မယားချောလေးနဲ့အတူ ကာမစပ်ယှက်ရန် အချိန် မပေးနိုင်ခဲ့..။ သို့ပေမယ့် လတစ်လ၏ ပထမဆုံးသော စနေနှင့် တနင်္ဂနွေနေ့များတွင်တော့ လုံးဝ အားလပ်ခွင့်ယူကာ လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး လိုးကြဆော်ကြဖို့ ရက်သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်..။

နွေ၏ အငွေ့အသက်တို့ စတင်လာပြီဖြစ်သော မတ်လ၏ နောက်ဆုံးရက်တစ်ရက်….။ လူကိုက်ဖူးသော ကျားသည် ပိုမို ရဲတင်းသည့်ပမာ အတွေ့အကြုံ စုံသော ယောကျ်ားတို့၏ ရမ်းကားမှုသည် မိန်းမတိုင်းအတွက် အထူးသဖြင့် ယောက်ျားတို့အပေါ် အထင်ကြီးတတ်လွန်းသည့် မိန်းမသားများ အဖို့ အလွန်ပင် အန္တရာယ် ကြီးမားလှပေသည်..။

“ အရက်တစ်လုံးနဲ့ အရွက်သုတ် တစ်ပွဲ ပေးပါဗျို့…”

မနီ တစ်ယောက် အဝင်ပေါက်ဘက်ကို ကျောပေးလိုက်ရင်း ကိုယ်ကို တစောင်းလှဲလျက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ယောက်ျားတို့အကြောင်း စာအုပ်ကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဖတ်နေစဉ် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး အရက်သောက်မည့်သူက ရောက်ချလာသည်..။ ရေချိုး ၊ အဝတ်လျှော် ၊ ကလေးသိပ်ပြီး နေ့လည်နေ့ခင်း စာအုပ်ဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်..။ ဒီစာအုပ်ကို သူ့ယောက်ျား ကိုခင်မောင်မြင့်က ဖတ်ဖို့ ပေးထားသည်မှာ ကြာပြီ ….။

“ ရော့…..နီနီ…ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ဖြစ်အောင် ဖတ်ကြည့်စမ်း…၊ လူဆိုတာ ဗဟုသုတ ရှိရတယ်..ကွ…၊ ဗဟုသုတ ရှိမှ အကောင်းနဲ့ အဆိုး ၊ အကြောင်းနဲ့ အကျိုး ၊ အမှားနဲ့ အမှန် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်တယ်..။ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ယောက်ျားတွေရဲ့ အကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပက်ပက်စက်စက် ရေးပြထားတယ်..။ ဒီစာအုပ်မျိုး မိန်းမတွေ သိပ်ဖတ်သင့်တယ်….. ရော့….”

နေ့လည် ၂နာရီခန့်တွင် သင်တန်းထဲမှ စံပါယ်ပန်းလေးသဖွယ် ဖြူနု လှပသော ကောင်မလေးတစ်ယောက် မြူးတူးစွာ ထွက်လာသည်။ သူမ နာမည် စံပါယ်။ အသက်က ၂၀ပြည့်ကာစ အပျိုပေါက်မလေးပေါ့။ ရင်ထွား ခါးသိမ် တင်ကားသည့် သူမ၏ အလှက ပုရိသတိုင်း၏ စိတ်ကူးကို ကုတင်ပေါ် တန်းရောက်စေသည်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ဝါသနာပါသော သင်တန်း တက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်တန်းရှေ့တွင် အပြုံးနှင့် စီးကြိုနေသော သူမ၏ ချစ်သူ အောင်အောင်။ “စောင့်နေတာ ကြာပြီလား ဟင်” “မကြာသေးပါဘူး ချစ်…. သင်တန်း စကတည်းက မပြန်တာ အဟဲ” “ကိုအောင်က သိပ် ကဲတာဘဲ.. တော်ကြာ ကိုအောင့် မေမေတို့ ဆူနေဦးမယ်” “ဆူပါဘူးကွာ… ကဲ တက်… သွားကြစို့” အောင်အောင့် ဆိုင်ကယ်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် စံပါယ့် ဖင်လေး အိကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ “စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက် သင်တန်း ပိတ်တယ်နော် ကို‌အောင်” “ဟာ… ဒါဆို မနက်ဖန် မတွေ့ရတော့ဘူးပေါ့… ဒါဆို တခုခု စားပြီးမှ ပြန်ပို့မယ်ကွာ” “နှစ်ရက်ထဲ ဥစ္စာ… ကိုအောင်ကလည်း” “ချစ်တာကိုးဗျ… ဟားးး ဟားး ဟားး” ဆိုင်ကယ် ထွက်သည်နှင့် အောင်အောင့်ခါးကို ပန်းနု ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားသည်။ ဆိုင်ကယ်လေး ဦးတည်ရာက မန်းလေး တောင်ခြေဖက်က အအေးဆိုင်တန်းသို့။ အအေးသောက်ပြီး နှစ်ယောက်သာ မန်းလေး တောင်ပေါ် တက်ကာ ဘုရားဖူးရင်း စောင်းတန်းတွင် ထိုင်၍ တီတီတာတာ ပြောဆိုကြသည်။ ညနေ ၄နာရီခွဲ မှ အိမ်ပြန်ပို့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပထွေး ဦးမြအောင် တစ်ယောက် ထုံးစံအတိုင်း အရက်ပုလင်းနှင့် “ဖေမြ… မေမေရော” “ညည်း အဖိုး နေမကောင်းလို့…. ရွာကို ခဏပြန်သွားတယ်… အဲ့ဒါ အဖေါ်ရအောင် ဆိုပြီး မိနွယ်ကို ခေါ်သွားတယ်” “ဟင် ဒါဆို စုစုရော” “စုစုတော့ ပါမသွားဘူး… အခု ကျော်နိုင်က ညည်း အမေတို့ကို လိုက်ပို့ရင်း အပြန် သူ့သမီးကို ကျူရှင်ကနေ ဝင်ခေါ်လိမ့်မယ်” “ဟုတ်ဟုတ်” မိမိ ရှေ့ကနေ ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်သွားသော မယားပါ သမီး၏ တင်ပါ ဝိုင်းဝိုင်းကြီးများကို ကြည့်ရင်း ဦးမြအောင် တံထွေး မြိုချလိုက်သည်။

ဝါဝါမွန်တစ်ယောက် ကိုတင်မောင်ကျောပြင်ကို တင်းတင်းကြီးဖက်တွယ်ပြီး တဏှာပြင်းပြင်းနှင့် သူမကို တအုန်းအုန်း တဒိုင်းဒိုင်း အသံထွက်အောင် လိုးဆောင့်ပေးနေသော ကိုတင်မောင်၏ဆောင့်ချက်များကို အောက်ကနေ သူမဖင်ကြီးကော့ကာတစ်မျိုး ပင့်ကာတစ်သွယ်ဖြင့် စည်းကိုက်ဝါးကိုက်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ညှောင့်လိုးရင်း ပါရမီဖြည့်ပေးနေပါသည်။ ကိုတင်မောင်ကား နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ကြီးမှာပင် အလုပ်မှနေ၍ ထမင်းစားပြန်လာပြီး မယားချောလေးဖြစ်သူ ဝါဝါမွန်ကို တစ်ချီမရမက ဆွဲနေခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။ ဆောင့်ချက်များက တဖြည်းဖြည်းကြမ်းလာသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အထူးပဲလှပ၍ ခါးသေးရင်ချီ ရင်ထွားထွား တင်ကားကားဖြစ်သော မယားချောလေးကို ပိုင်ဆိုင်သူပီပီ ကိုတင်မောင်ကား ပက်လက်ဒူးထောင်ပေါင်ကား အနေအထားဖြင့် ဝါဝါမွန်၏ပေါင်နှစ်ဖက်အကြားမှ ဖောင်းအိနေသော စောက်ပတ်ကြီးကို လိုးဆောင့်ရသည်မှာ ယခု အိမ်ထောင်သက်နှစ်နှစ်ကျော်လာသည့်တိုင် အားရသည်ဟူ၍မရှိချေ။ နောက်ဆုံး အားကုန်သွန်၍ သူ့တင်ပါးကို မြောက်လိုက်နှိမ့်လိုက် အဆက်မပြတ်လုပ်ပြီး အချက်နှစ်ဆယ် အစိတ်ခန့် အပေါ်စီးကနေ အားပါပါဆောင့်ဆောင့် ချလိုက်တော့မှ သူဂိတ်ဆုံးရောက်ပြီး သုက်ရည်တွေ ပန်းထွက်သွားသည်။ဝါဝါမွန်လည်း ကော့ ပျံ၍ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါ ပြီး ပြီးလိုက်ရသည်။

ခဏနားကြပြီး ဝါဝါမွန်က … “ကဲ ကိုမောင် အလုပ်သွားစရာရှိ သွားပါ ညနေပြန်လာမှ ရှင့်စိတ်ကြိုက်ပေါ့ ” “ဒါဖြင့် နမ်းပါဦး ဝါလေးရ ” “ဟင်း ကဲ ပြွတ် ပြွတ် သွားတော့ ကိုမောင် ရစ်မနေနဲ့ ရှင့်တပည့်တွေစောင့်နေကြရော့ မယ် ” အဝတ်အစားကောက်ဝတ်ပြီး ကိုတင်မောင် ပြန်ထွက်ခွာသွားတော့မှ ဝါဝါမွန်လည်း သက်ပြင်းကို ဟင်းကနဲ ချလိုက်မိပါတော့သည်။ ဝါဝါမွန် … အသက်က ၂၀ စွန်းစွန်းကလေးသာ ရှိဦးမည်။ ၁၈နှစ်သမီး လောက်မှာ သူမအိမ်ထောင်ကျသည်။ ထိုစဉ်က အဝေးပြေးကားမောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သော ကိုတင်မောင်က သူမအိမ်ကို အဝင်အထွက်ပြုလာရာမှ နှစ်ယောက်သားငြိခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး မိခင်သဘောမတူမှာစိုး၍ ခိုးရာနောက်ကို တစ်ပါတည်း လိုက်ပါခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ ကိုတင်မောင်က သူမထက် ၁၀ နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ကြီးသည်။ ကားအက်ဆီးဒင့် နှစ်ကြိမ်ဖြစ်ပြီးနောက် ကိုတင်မောင်တစ်ယောက် အန္တရာယ်များသော ယာဉ်မောင်းအလုပ်ကိုစွန့်ကာ အဝေးပြေးကားလိုင်းတစ်ခုမှာပင် ဂိတ်မှူးအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်သည်။ အလုပ်လည်း အဆင်ပြေသည့်အလျှောက် မယားဖြစ်သူကို မကြောင့်မကြထားနိုင်သည်။ သားသမီးလည်းမရဖြစ်ကြပေ။ ဝါဝါမွန်တစ်ယောက် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အိမ်နောက်ဖေးရှိ ရေချိုးခန်းရှိရာသွား၍ ရေမိုးချိုးအဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်သည်။ပြီးနောက် အိမ်တံခါးများကို သော့ခတ်၍ ဆိုက္ကားတစ်စီးနှင့် အပြင်ထွက်လာလိုက်သည်။ သူမသွားနေကျနေရာကိုရောက်တော့ ဆိုက္ကားဆရာကို ပိုက်ဆံရှင်း၍ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး အိမ်ကလေးထဲကို လှမ်းဝင်လာခဲ့လိုက်ပါသည်။ အိမ်ကလေးထဲမှာတော့ အသက် ၄၀အရွယ်ခန့် ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်က ဝါဝါမွန်ကို ပွေ့ဖက်ဆီးကြိုနေပြီး နှစ်ယောက်သား အိပ်ခန်းထဲကို အတူယှဉ်တွဲ၍ ဝင်လာခဲ့ကြပါသည်။