ရမ္မက်ပြင်းတဲ့ ချစ်ခြင်း
ရမ္မက်ပြင်းတဲ့ချစ်ခြင်း
ရေးသားသူ – အဖြူရောင်
“ဖောင်း… ဖောင်း… ရှီး… ဖောင်း”
သီးတင်းကျွတ် လပြည့်ကျော် တစ်ရက်နေ့ ညလေးက မိုးတိမ်သားကင်းကင်းနဲ့ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ရပ်ကွက်ထဲက ကလေးငယ်တွေရဲ့ ဗျောက်ဖောက်သံက ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး ဟိုမှသည်မှ သောသောညံနေသည်။
“ဖေဖေ နားညီးနေပြီထင်တယ်”
“မညီးပါဘူး သမီးရယ် ဖေဖေတို့ ငယ်ငယ်ကလဲ ဒီလိုပဲ ကစားကြတာပါပဲ”
ဝရံတာကနေ အိမ်ထဲကို ဝင်လာရင်း ဘေးက စတီခုံလေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့ ချွေးမလေးကို ဦးထွန်း လှမ်းကြည့်ပြောလိုက်မိသည်။
“အဖေ့သားနဲ့ မြေးကတော့ ရေကျော်ပွဲဈေး သွားကြပြီ”
“သမီးရော လိုက်မသွားဘူးလား”
“မလိုက်ချင်ပါဘူး အဖေရယ် လူအရမ်းများတာ သူတို့သားအဖပဲ ဝါသနာပါတယ်လေ”
ပြောပြီးတော့ နောက်ဖေးဖက် ထွက်သွားတဲ့ ချွေးမလေးကို ဦးထွန်း ငေးနေမိသည်။ မိန်းမဆုံးပြီးကတည်းက ရွာကအိမ်မှာ တစ်ယောက်ထဲ နေနေရာကနေ သားနဲ့ချွေးမလေးက ရန်ကုန်ကို ဘုရားဖူးခေါ်လို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပြောရဦးမယ် ကျွန်တော့် အသက်က အခုတန်ဆောင်မုန်းဆို ၄၈ နှစ် ပြည့်ပြီ။ ရွာမှာတော့ မိန်းမနဲ့ ကုန်စုံဆိုင်လေးဖွင့်ရင်း ဘဝကို ရပ်တည်ခဲ့ကြတာ။ သားဖိုးလုံးကလည်း အားကိုးရပါတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမ ဆုံးသွားတော့ ဘာမှမလုပ်တော့နဲ့ဆိုပြီး သူပဲထောက်ပံ့ထားတာလေ။ ဒီကောင့်ကို ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းထားဖို့ ရွာမှာ လင်မယားနှစ်ယောက် ခြို့ခြံချွေတာပြီးတော့ နေခဲ့ရတာ။ ကျောင်းပြီးတော့ အလုပ်ဝင်ရင်းနဲ့ အလုပ်ရှင်ရဲ့ သမီးနဲ့ ညားတော့တာပါပဲဗျာ။ ဒီကောင်သိတတ်လို့သာပေါ့။ အိုဇာတာ ကောင်းတယ်ပဲ ပြောရမယ် ထင်တယ်။ အခုတော့ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ရပဲ ဘုရားသွားကျောင်းတက်ပေါ့။ အခုလဲ အဖေ ရန်ကုန်လာနေဆိုတာနဲ့ တစ်လနှစ်လ ရောက်လာခဲ့တာ တောသားဆိုတော့လည်း ကိုယ့်ရွာပဲ ကိုယ်ပျော်တယ်လေ။ ခင်ရာဆွေမျိုး မြိန်ရာဟင်းကောင်း ဆိုသလိုပေါ့။