Love

ကျမနံမည်က လဲ့လဲ့ဝင်း၊ စစ်ကိုင်းတိုင်း အထက်ပိုင်းက မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကပါ။ နယ်မှာ လုပ်ငန်းအဆင်မပြေတော့ မြို့က အဒေါ် ဖြစ်တဲ့သူက ရန်ကုန်မှာ အရောင်းဝန်ထမ်းအဖြစ် လာလုပ်ကြည့်ပါလား အလုပ်ကလည်း ရှာရလွယ်တယ်ဆိုပြီး ဖုန်းဆက်လာတာနဲ့ အမေနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်တယ်။ နယ်ကလည်း လုပ်ငန်း အဆင်မပြေတော့ အမေကလဲ သမီးလေး သွားလုပ်ကြည့်ချင်ရင် သွားလုပ်ကြည့်ပါဆိုတာနဲ့ ကျမလဲ အ‌ဒေါ်ကိုဖုန်ဆက်ပြီး အမေသဘောတူလို့ မနက်ဖန်ကားနဲ့ လိုက်လာမယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဟိုရောက်တော့ အခန်းတစ်ခန်းနဲ့ အိမ်သော့တွေပေးတယ် နေရာတွေ အကုန်လိုက်ပြတယ်။ ညနေ ၆နာရီ လောက်ရောက်တော့ အဒေါ်ယောက်ျား အလုပ်က ပြန်လာပြီး လဲ့လဲဝင်းနဲ့ တွေ့ပေးပြီး မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ အံမယ် အဒေါ်ယောက်ကျားက ငယ်ငယ်လေးဘဲ အလွန်းဆုံး ၃၃ ၃၄ လောက်ပဲရှိဦးမည်။ ဖြူဖြူချောချော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ အရပ်အမောင်းကောင်းပြီး ယောက်ျားပီသသည်။ ဦးနာမည်က မိုးနိုင် လဲ့ကတော့ ဦးမိုးလို့ပဲ ခေါ်လိုက်တယ်။ တနေ့ ည ၇နာရီ ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲ ထိုင်ကြည့်နေတာ ဦးမိုးကား အိမ်ရှေ့ရောက်လာလို့ နာရီကြည့်မိတော့ ၈နာရီထိုးနေပြီ။ အိမ်ပေါ်က အဒေါ်က ဆင်းလာပြီး “မောင်ပြန်လာတာ နောက်ကြလိုက်တာ ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလည်း” “ဟုတ်တယ်မ မောင်လည်း ငယ်သူငယ်ချင်းနဲ့ တွေ့လို့ ဒီကောင်ကို ဘီယာနဲ့ဧည်ခံ ပေးရလို့ နည်းနည်း ကြာသွားတယ်”။ အဒေါ်လည်း ဦးမိုးကို ချစ်ပုံရတယ် ချစ်မှာပေါ့ အသက်ကငယ် လူကခန့်ချော အဒေါ်သက်က ၄၀နားကပ်နေပြီလေ။ အသက်ငယ်ငယ် ချောချောဖြောင့်ဖြောင့်လေး တစ်ယောက် ရထားမှတော့ အူမတိုဘဲ နေမလား။ “‌မောင် ဒါဆို ရေချိုးတော့လေ မ ထမင်းခူးထားလိုက်မယ်” “တော်ပြီးမ မောင် အပြင်မှာ စားခဲ့ပြီးပြီ ရေဘဲ ချိုးတော့မယ်”ဆိုပြီး ဒေါ်လေးပုခုံပေါ် လက်တင်ပြီး အပေါ်ထပ်သွားကို တက်သွားတာပေါ့။ လဲ့လည်း ဇာတ်လမ်းတွဲ ကောင်းနေလို့ ထပ်ကြည့်ပြီး ၈နာရီ ခွဲလောက်ကြတော့ တီဗွီပိတ်ပြီး အောက်ထပ်က အခန်းထဲ ဝင်အိပ်မယ်လုပ်တော့ ဦးမိုး အလုပ်လက်ဆွဲအိတ်အမဲက အောက်မှာ ကျန်နေခဲ့တယ်။

ညီမလေး (၁)

ဝါကျင့်ကျင့် ညအိပ် မီးရောင်အောက်မှာ ဆံပင်ရှည်ရှည် ပျော့ပျော့လေးတွေ အုပ်မိုးနေတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးက အရက်ရှိန် နဲ့ နီရဲနေတယ်။ မျက်လုံးညိုညိုလဲ့လဲ့ကြီးတွေက အရည်လဲ့ပြီး ရီဝေနေတယ်။ ရှေ့မှာချထားတဲ့ ငါးကင် ခပ်ကြီးကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ဟာလည်း နှုတ်ခမ်းပါးပါးရဲရဲလေးတွေကြားမှာ အစအန ပျောက်သွားပြီ။

ကုတင်ခြေရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျနော်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေရင်း ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး အစားစားလိုက် ဘာမှ မရောဘဲ ရေခဲနဲ့ on the rock စပ်ထားတဲ့ ဘလက်လေဘယ်ကို ဒီတိုင်း သောက်လိုက် လုပ်နေတယ်။ ခါတိုင်းဆို ပေးသောက်ပေမယ့် အမြဲတမ်း လစ်မစ်ထားပြီး သူ့ဖို့ သတ်မှတ်ပေးထားတာကုန်ရင် ရပ်ခိုင်းတာပဲ။ အဲဒီမျက်လုံး ရွဲကြီးတွေနဲ့ မော့ကြည့်ပြီး ထပ်ထည့်ပေးစေချင်တဲ့ ပုံပြရင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းရမ်းပြလိုက်တာနဲ့ ဇက်လေးပုသွားပြီး ထပ်မတောင်းရဲတော့ဘူး။

ဒီညတော့ ထပ်တောင်းဖို့ မပြောနဲ့ သူ့ဖန်ခွက်ထဲမှာ အရက်ကျန်သေးလား ကုန်သွားပြီလားဆိုတာတောင် သိပုံမပေါ်ပါဘူး။ ခွက်ကိုတောင် မကြည့်ဘဲ ကောက်ကောက် မော့နေတာ။ ကျနော်လည်း သူသောက်ပါစေလေ ဆိုပြီး အရက်လည်း မပြတ်အောင် တအားလည်း များမသွားအောင် သတိထားပြီး ထပ်ထပ်စပ်ပေးနေရတယ်။

“ ဟင်း……လာပြန်ပြီဟယ်…စိတ်ညစ်တယ်…..”

“ စိတ်ညစ်တယ် ”

ဟု ညီးတွားလိုက်သော မိန်းမလှလေး၏ ပါးအို့လေး အစုံက ပန်းသီးမှည့်လေးအလားရဲတက်သွားသည်..။ အသစ်ဖောက်လုပ်ထားသော လမ်းမကြီးပေါ်၌ စပရင်တာ အဖြူလေးတစ်စီးက ငြိမ့်ခနဲထိုးရပ်သွားသည်..။ ကားထဲမှ သပ်ရပ်ထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ယောက်က စက္ကူအိတ် ခပ်ကြီးကြီးနှစ်လုံးနှင့် ငါးသုံးလုံး လက်ဆွဲ ပလပ်စတစ်အိတ်တစ်လုံး ဆွဲကိုင်ကာ

“ သိမ့် – တေလာ ”

အပ်ချုပ်ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်..။ အပ်ချုပ်ဆိုင်အတွင်း အစီအရီ တန်းစီထားသော ခြေနင်းစက်ချုပ်ခုံလေးလုံးအနက် လက်ဝဲဖက်ဒေါင့်မှစိတ်ညစ်တယ် ဆိုသော ကောင်မလေးမှ အပ အားလုံးက ရွှေမင်းသားလေးကို အပြုံးမျက်နှာဖြင့်ကြည့်နေကြသည်..။

“ ဟယ်…..မောင်မောင်…..ကြည့်စမ်း…အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမလို့လား…..”

စက်ခုံများအနောက်မှ စားပွဲတစ်ခုမှ..ခပ်တောင့်တောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပေကြိုးကို လည်ပင်းမှာပတ်ရစ်ရင်း ဆိုင်ရှေ့ ထွက်လာသည်..။

“ ကျနော့် အစ်မက ဂျပန်က အစလေးတွေ ပို့လိုက်လို့….မမရဲ့…အဟင်း….”

“ အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမယ်ပေါ့….အခုတစ်လထဲ ရှစ်ထည် ရှိနေပြီ……..”

“ ဟုတ်တယ်…ဒီလကျမှ မမက ဘာစိတ်ကူးပေါက်တယ် မသိဘူး….စွတ်ပို့နေတာပဲ….ဂျပန်က လူကြုံကလဲဒီလ တော်တော်လာတာ….”

စပို့ရှပ် အဖြူအောက်မှ ထွားစို့ မောက်ကားနေသော ရင်ဘတ်ကြီးများ ၊ လက်တို စပို့ရှပ် လက်စီးအောက်မှသန်မာကျစ်လျစ်သော လက်မောင်းအိုးကြီးများက ကာယဗလ အားကစားသမားမှန်း သိသာစေသည်..။ပြောင်တင်းနေသော စကိုင်းဘလူး ဂျင်းဘောင်းဘီကြောင့် ခန့်ထည်ထွားကြိုင်းသော ပေါင်တန်ကြီးများကတစ်တစ်ရစ်ရစ် ဖြင့် ကြည့်ကောင်းလှသည်..။ ခြေထောက်တွင် စီးနင်းထားသော ဝေါ့ကင်းရှူးအနက်ရောင် ဒီဇိုင်းကလည်း မြန်မာပြည်တွင် နောက်ဆုံးလိပ်တက်စ် ဒီဇိုင်းမှန်း သိသာထင်ရှားသည်..။

ကုမ္ပဏီတစ်ခုရှိ မန်နေဂျာအခန်းထဲတွင် ဒေါ်မော်မော်ဌေး တစ်ယောက် အလုပ်ချိန် ပြီးသွားသဖြင့် အိမ်မပြန်သေးဘဲ FB fake account တစ်ခုဖြင့် chatting ထိုင်နေသည်။ သူ့ account က “Akary”။ တစ်ဖက်မှ သူနှင့် chat နေသည့် account က “David”။ အစပိုင်းတွင် အပျော်သဘောဖြင့် Fake account ကို သုံးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် Sex account များနှင့် add မိရင်း fake account တွင် ပျော်နေမိသည်။ အလုပ်အားလပ်ချိန်တိုင်း Akary account ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး David ပို့လာမည့် message ကို မျှော်ရတာ အမော။

အပြောကောင်းသော David ဆိုသည့် account ပိုင်ရှင်၏ အမြှောက်အပင့် ချွဲနွဲ့မှုများ၌ ပျော်ဝင်ရင်း မနေ့ညက Sex chat ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုအောင်မင်း ခရီးထွက်နေသည်မှာ တစ်လ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင် သူမ၏ သွေးသား တောင့်တမှုကို David က line ပေါ်မှနေ၍ ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာ ဟူသော ရာထူးကြောင့် ဒေါ် တပ်ခေါ်ရသော်လည်း အသက်က 30 သာ ရှိသေးသည်။ အိမ်ထောင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း gym ပုံမှန် ကစားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပျစ်တောင့်တင်းသည်။ ချပ်ရပ်သော ဗိုက်သား၊ လုံးဝန်းပြီး စွန့်ကားသော တင်ပါး၊ ဖြောင့်စင်းသော ပေါင်တန်နှင့် မို့မောက်သော ရင်သားတို့က မြင်သူတကာ ပုရိသတို့ကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဝေလွင် နှင့် ကလျာတို့သည် ညားခါစ လင်မယားများ ဖြစ်ကြသည်.. ။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်မိဘများနှင့် အတူမနေချင်ကြပေ…။ ကြင်စဦးမို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝုန်းချင်သလို ကုတင်ကျိုးသွားအောင်အထိ ဆောင့်ချင်ကြလေသည်….။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား အလုပ်ပိတ်ရက်မှာ အိမ်ငှါး ရှာထွက်ကြလေသည်…။ အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင် အကူအညီနှင့် လှလှဟုခေါ်သော အပျိုကြီးအိမ်သို့ သွားကြည့်ကြသည်..။

အိမ်သည် နှစ်ထပ် ပျဉ်ထောင် ပျဉ်ခင်း အိမ်ဖြစ်သည်..။ အိမ်အောက်ထပ်ဝင်သော တံခါးဘေးတွင် အပေါ်ထပ်လှေကားထားသလို.. အိမ်နောက်တွင်လည်း မီးဖိုဂျောင်ဘေးမှ အပေါ်တက်သော လှေကားရှိလေသည်.. ။ ရေချိုးလျှင် အိမ်ခြေရင်းဘေး အောက်ထပ်ခြေရင်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ချိုးရသည်..။ အိမ်သာမှာ အုတ်ခံ ပျဉ်ကာ အိမ်သာလေး ဖြစ်သည်။ အလေးအပေါ့သွားလျင် အောက်ထပ်နေသူက တန်းသွားလို့ရပေမဲ့ အပေါ်ကလူက လှေကားမှ ဆင်းရမည် ဖြစ်သည်..။

အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခု အလယ်အိပ်ခန်းတစ်ခု နှင့် ထမင်းစားဟင်းချက်ဖို့က အနောက်မှာ တစ်ခန်းရှိသည်..။ အိမ်ရှင်က အပေါ်ထပ်မှာနေသည်..။ အပျိုကြီးဖြစ်၍ နားအေးပါအေး နေလို့ရလေသည်..။ ထို့ကြောင့် သူတို့ အောက်ထပ်ကို ငှါးလေသည်..။

ကျမနာမည်က ကေသီ..ကိုးတန်းကျောင်းသူ ဖြစ်သလို တစ်ကျောင်းလုံး၏ အချောဆုံး၊ ရွာရဲ့ကွမ်းတောင်ကိုင် ပန်းတောင်ကိုင် အလှပဂေးလေးဖြစ်သည်…ဘာလို့ အချောဆုံး ဖြစ်ရတာလည်းဆိုတော့ အသားအရည်မှာ ဖြူဖွေးပြီး ခါးသေး၍ စွှင့်ကားသော တင်များရှိသလို ရင်နှစ်မွှာမှာလည်း ထန်းသီးအလတ်စား နှစ်လုံးလို အယ်ထွက်နေသည်။

အပျိုဖြန်းအရွှယ် ကေသီမှာ တသွေးတမွှေး လှနေသလို စိတ်ကစားစအရွှယ်မို့ ရီးစားသနာ ထားချင်နေမိသည်။ တစ်ရက် အတန်းဖော် ဆွေဆွေက ဘယ်ကရလာမှန်းမသိသော အပြာစာအုပ်တစ်အုပ် ပါလာသည်။ နောက်နေ့ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်၍ အိမ်မှာဖတ်ရန် ထိုစာအုပ်အား ဆွေဆွေထံမှ ငှားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်နေ့ အိမ်မှာလူကြီးတွေ မရှိခိုက် အပြာစာအုပ်အား ဖတ်လေတော့သည်။ ကေသီမှာ စာအုပ်ထဲက ဆိုက်ကားသမား ကျောင်းအပြန် ကျောင်းသူလေးကို မုဒိမ်းကျင့်တဲ့အခန်းဖတ်ပြီး စောက်ရည်များ စီးကျလာပြီး အတွင်းထဲက လှိုက်လှိုက်ပြီး ယားလာလို့ လက်နဲ့စမ်းကြည့်လိုက်ရာ စောက်စိကို ထိမိသွားပြီး ကျဉ်တက်သွားပြီး ကောင်းလာသဖြင့် အစိကို ထပ်ထပ်ပြီး ပွတ်မိလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ချောင်းနေမှန်းမသိသော ဘေးအိမ်မှ မုဆိုးဖို ဦးဗလ ဘွားကနဲ ပေါ်လာသည်။ ဦးဗလ၏မိန်းမမှာ ပီးခဲ့တဲ့နှစ်က ဆုံးသွားသည်။ အသက်၅၀အရွှယ် ဦးဗလမှာ သားတစ်ယောက်ရှိသလို ထိုသားမှာလည်း ဘေးရွာသူနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး ထိုအမျိုးသမီးရွာသို့ လိုက်သွားလေသည်။ ဦးဗလမှာ မိန်းမဆုံးပြီးကတည်းက အဖုတ်ငတ်နေလေရာ တသွေးတမွေးလှလာသော ဘေးအိမ်မှ မိမိမျက်စိအောက်မှာ ကြီးလာသော ကေသီဆိုသော ကောင်မလေးကို ချောင်းနေတာကြာပီဖြစ်သည်။

ဒေါ်သီတာမိုး မှာ အသက် ၄၀ အရွယ် မုဆိုးမ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ် သားတစ်ယောက်လည်းရှိသည်။ သူမ၏ သားအမည်မှာ မိုးမင်း ဖြစ်ပြီး သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးမင်းအောင်မှာ မိုးမင်းရဲ့ အသက် ၁၇ နှစ် အရွယ်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် မိုးမင်း မှာ ဘွဲ့တစ်ခုရရန်အတွက် အဝေးသင်သာ တက်ရောက်ခဲ့ရပြီး သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ စာဝတ်နေရေးအတွက် ပြင်ပတွင် အလုပ်လုပ်ကာ ဝင်ငွေရှာခဲ့ရသည်။ ၁၀ တန်းအောင်ရုံမျှသောပညာရေးဖြင့် အတည်တကျ အလုပ်တစ်ခုရရန်မှာ ခက်ခဲလှသော်လည်း စားဝတ်နေရေးအတွက် အလုပ်ဟူသမျှ လုပ်ခဲ့ရသည်။ သားအမိနှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ကူညီပေးမည့် ဆွေမျိုးညာတိကလည်း မရှိကြသဖြင့် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင့်ရှောက်ကြရင်း ဘဝကို အံတုလာခဲ့ကြရသည်။

ဒေါ်သီတာမိုးမှာ အသက် ၄၀ အရွယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် သူမမျက်နှာမှာ အသားအရည်က ဝင်းဝါနေပြီး ဖြောင့်စင်း၍ ပေါ်လွင်သော နှာတံ၊ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးအစုံနှင့် အုံကောင်းပြီး ရှည်လျားသော ပိတုန်းရောင် ဆံနွယ်တို့ကြောင့် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါကဆိုလျှင် အတော်ပင်ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ခန့်မှန်းလို့ ရပေသည်။

“ဖိုးတာရေ…..ဟေ့…. ဖိုးတာ ……“

“ဗျိုး……“

“အခုလာစမ်း…….“

သောင်းမြင့်တို့နှင့် စကားပြောနေစဉ် သူ့အမေက လှမ်းခေါ်သဖြင့် ဖိုးတာ ပြန်ထူးလိုက်၏…။ သူ့အမေအကြောင်း သူသိ၏ ..။ ခေါ်တုန်းလာရင်လာ…။ မလာလို့ကတော့ ထန်းလက်နဲ့ ကျောတစ်ပြင်လုံးအရေလန်အောင် ဆော်တတ်သည်..။ အဲဒါ ငယ်ငယ်တုန်းကတည်းက….။ ထို့ကြောင့် ..ဖိုးတာတစ်ယောက် အိမ်သို့ အပြေးပင် ပြန်ခဲ့သည်..။ သောင်းမြင့်တို့နှင့်အိမ်ချင်းဆက်လျက်မို့ ခဏချင်း သူ့အမေ ရှေမှောက် ရောက်သွား၏..။

“အင့်….အဲဒီငွေ နှစ်ဆယ်…တင်ကြည်မဆီ သွားပေး….လိုက်စမ်း….၊ ဖေလိုးမကစောက်ကြီးစောက်ကျယ်နဲ့…….“

သူ့အမေ တကယ်ဒေါကန်နေ၍ ဖိုးတာ ဘာစောဒကမှ တက်မနေတော့ပဲ ပိုက်ဆံ နှစ်ဆယ် လှမ်းယူ၍မတင်ကြည်မတို့အိမ်ဖက် ပြေးထွက်ခဲ့သည်..။ ( မှတ်ချက် ၊ ၊ ထိုခေတ်က ဆန်တစ်ပြည် ငွေ ၅ ကျပ် ခေတ်ဖြစ်၏ )မတင်ကြည်မတို့အိမ်က ရွာအနောက်ဖျားမှာမို့ အတန်ငယ် အလှမ်းဝေးသည်..။ ဖိုးတာတို့ကရွာအလယ်ပိုင်းမှာ ဖြစ်သည်..။ မတင်ကြည်မတို့ အိမ်ရောက်တော့ ခြံတံခါးပိတ်ထားတာ တွေ့ရသည်..။

တောအရပ် ဒေသမို့ ပဲစဉ်းငုံ ရိုးနှင့် လုပ်ထားသော တံခါးမို့ ဖိုးတာ ခြံတံခါးကိုဖြဲ၍ အထဲဝင်ခဲ့သည်..။ဖိုးတာတစ်ယောက် သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားကောင်းတုန်း အခိုင်းခံရသည်မို့ စိတ်တိုနေရသည့်အထဲခြံတံခါးရော ၊ အိမ်တံခါးပါ ပိတ်ထားသည့်အတွက် စိတ်တိုစွာဖြင့် တောက်ခေါက်လိုက်မိသည်..။

သာယာကြည်လင်တဲ့ မနက်ခင်းလေးရဲ့ အေးမြတဲ့လေညင်းလေးတွေနဲ့အတူ ဖိုးသားတစ်ယောက် နိုးထလာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ဆိုရင် ဒီအိမ်ကိုပြောင်းလာတာ တစ်ပတ်တိတိရှိပြီလေ။ ဖေဖေရယ် မေမေရယ်က တစ်ခန်း၊ ကျွန်တော်က တစ်ခန်း၊ မမနဲ့ ညီမလေးကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးက အခန်းမှာပေါ့။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အထင်ကရနေရာတစ်ခု ဖြစ်တာနဲ့အညီ လူတွေလဲ သွားလာလို့ မနက်ခင်းလေးက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီ။ အိပ်ယာထဲမှာ ဟိုဒီတွေနေရင်းနဲ့ အခန်းအပြင်က မေမေ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ခဏနေဆို မနက်စာစားပြီး ဖေဖေ စက်ရုံသွားတော့မယ်လေ။ မေမေလဲဆိုင်သွားတော့မှာဆိုတော့ အိမ်မှာ မမရယ် ကျွန်တော်ရယ် ညီမလေးရယ် သုံးယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့ရတဲ့ရက်တွေက များတယ်။ မမက မေမေ့ အမဝမ်းကွဲရဲ့ သမီးပေါ့ ငယ်ငယ်ထဲက မိဘတွေမရှိတော့ ဖေဖေနဲ့မေမေပဲ သမီးလေးလို စောင့်ရှောက် လာခဲ့တာလေ။ အခုဆို မမက နှစ်ဆယ့်ခွန်၊ ကျွန်တော်က နှစ်ဆယ့်သုံး၊ ညီမလေးက ဆယ့်ကိုး ရှိပြီပေါ့။ အားလုံး ငယ်ငယ်ထဲက သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းပါပဲ ချစ်လဲ ချစ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အောက်အလွှာမှာတော့ မေမေ့ မောင်အငယ်တို့လင်မယား နေကြတယ်လေ။ ဒီလိုနေလာကြရင်းနဲ့ တစ်နေ့ပေါ့ အမေရိကားက မေမေ့အကိုအကြီးဆုံးက ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူလျှောက်ပေးထားတဲ့ ဂရင်းကဒ် ရပြီတဲ့လေ။ အဲ့ဒီတော့ အိမ်မှာလဲ တစ်မျိုးပြောင်းပြီး စဉ်းစားရတော့တာပေါ့။ သူတို့သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့မှာလေ။ ဖြစ်ရဲ့လားပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ သွားဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ အရင်သွားကြည့်မယ်။ ညီမလေးက နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ် မကျော်သေးတော့ လိုက်သွားလို့ရတယ် အဆင်ပြေပြီဆို လာခေါ်မယ်ပေါ့။ အဲ့လို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမသုံးယောက် နေလာကြတာ သုံးလေးလလောက် ရှိလာတဲ့တစ်နေ့ပေါ့၊ အဲ့ဒီနေ့က ညီမလေး မွေးနေ့လေ။ အိမ်မှာ ပါတီလေး လုပ်ချင်တယ်ဆိုတာနဲ့ လုပ်ပေးရတယ်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

” အမလေး အကိုကြီးရဲ့ သဇင့်ကို ထားခဲ့ပြီလားတော့… အီး… ဟီး… ဟီး… အခုမှ သေရသလားတော့ နှမြောလှချည်ရဲ့… အီး…ဟီး”

” အာ..အမေကလည်း ဘယ်လိုတွေ ငိုနေတာလည်းဗျာ.. အသေစောလို့ နှမြောတယ်ပဲ ကြားဖူးပါတယ်”

” ဟဲ့ ရဲခေါင် နင်ဘာမှမသိဘဲ လာပြောမနေနဲ့… ၆၈ နှစ်မှသေတာလေ အသေနောက်ကျမလား… ဒီ့ထက်စောပြီးတောင် သေလို့ရတယ်သိရဲ့လား…”

” တိုးတိုးပြောပါအမေရာ… လူကြားမကောင်းပါဘူး….”

ရဲခေါင်ဆိုတာ…အစိုးရဆေးရုံကြီးမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီး.. အပြင်ဆေးခန်းပေါင်းများစွာလည်းထိုင်တာဆိုတော့ ဆရာဝန်.. သူဌေး.. လူပျို.. အရပ်ရှည်အသားဖြူဖြူ.. ချောတယ်ဆိုတာ ပြောစရာမလို.စသည့် ဂုဏ်ပုဒ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ပေါ့…။