Love

လက်ထပ်ပြီးမှ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကျွန်မ ယောက်ျားက ကျွန်မကို မချစ်ဖူး ဆိုတာပဲ။ မင်္ဂလာဦးညမှာ ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း မလိုးပေးဘဲ သူ့ဒယ်ဒီနဲ့ သူ့မိထွေး လိုးနေတာကို ထိုင်ကြည့် နေတယ်။ ပြီးမှ ကျွန်မကို ပါကင် လာဖောက်တယ်။ လိုးနေတုန်း ယောက္ခထီးက အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး အဆင်ပြေလား လာမေးသေးတယ်။ ကျွန်မယောက်ျားက အချက်၂၀လောက် ခပ်ကြမ်းကြမ်း လိုးပေးပြီး ပြီးသွားတော့ မပြီးသေးတဲ့ ကျွန်မက အလိုမပြည့်သလို ဟာတာတာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဘယ်လို မိသားစုလည်း မသိပါဘူး လင်မယား လိုးကြတာ တံခါးလည်း မပိတ်ဖူး။ ညတိုင်း သူ့ဒယ်ဒီနဲ့ မိထွေး လိုးသံတွေက ကြားနေရတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာလည်း ယောက္ခထီးက သူ့မိန်းမ နို့လှန်ကိုင်နေတာပါပဲ။ အစကတော့ မြင်ရတာ ရှက်ပေမယ့် နောက်တော့ ရိုးသွားတယ်။

ယောက်ျားရဲ့ ကြီးတော်ကြီးရော မိထွေးရော ယောက္ခထီးရော အိမ်ဖော်တွေနဲ့ပါ အဆင်ပြေပေမယ့် ယောက်ျားဆီက အချစ်ကို အပြည့်အဝ မရတော့ ခံစားရတယ်လေ။ ညဘက်မှာ ကျွန်မတို့ အိပ်ခန်းထဲမှာ တီဗွီရှိရက်နဲ့ ဧည့်ခန်းမှာ သွားကြည့်တယ်။ ကြည့်ရင်ရိုးရိုး မကြည့်ဘူး။ သူ့မိထွေး မေလေး ဆိုသူရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို ခေါင်းအုံးအိပ်ပြီး ကြည့်တာ။ ကျွန်မ အလစ်ကျရင် နို့တောင်လှမ်းကိုင် လိုက်သေးတယ်။ လက်ထပ်ထားတာ ၂ လကျော် ရှိနေပေမယ့် သူ ကျွန်မကို လိုးတာ ၄ ခါပဲ ရှိသေးတယ်။ စောက်ဖုတ်ကလည်း အသစ်နီးပါး နို့ကလည်း အသစ်ပါပဲ။ အခုမှ ရခါစ လင်မယားက တပူးတွဲတွဲ မနေဘဲ သူ မေလေး အနားသာ အချိန်ပြည့် ကပ်နေတယ်။ ကျွန်မလည်း အရွဲ့တိုက်ချင် လာတယ်။ ဒါကြောင့် ယောက္ခထီးကို စကားမရှိ စကားရှာ ပြောပြီး ရောတယ်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ဒီနေ့…. ဦးအောင်မော်တို့ မိသားစု အနောက်ဘက် ကမ်းခြေသို့ ခရီးထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့မိသားစုအပိုင်ဝယ်ထားသော ကိုယ်ပိုင်ကမ်းခြေနှင့် အပန်းဖြေ အိမ်ကြီးတွင် ဟောလီးဒေး ပိတ်ရက်အတွင်း မိသားစု အနားယူရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခြား ဂဇက်တက် ဟောလီးဒေး ၂ ရက်နှင့် ကြား ၁ ရက်ခံပြီး စနေ တနင်္ဂနွေ ဆက်ပိတ်သဖြင့် သူတို့ မိသားစုအတွက် အပန်းဖြေရန် အချိန် ၅ ရက်ခန့် ဆက်တိုက်ရ၍လည်း ဤခရီး ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးအောင်မော်က “မော်-ဘစ်စနက်ဂရု(ပ်)” ၏ ပိုင်ရှင်၊ အောင်မြင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်။ ကြွယ်ဝမှုက အဆမတန်။ သူ့အသက်က ၄၇ နှစ်။ အခုရောက်နေသည့် အပန်းဖြေ အိမ်ကြီးနှင့်အတူ ၅ ဧကလောက် အကျယ်အဝန်းရှိသော ကမ်းခြေမြေကို ကိုယ်ပိုင် ပရိုက်ဗိတ်ဘိ(ရှ်) အနေဖြင့် ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလပ်ရက် အထိုက်အသင့်ရတိုင်း ဤနေရာသို့ လာနားလေ့ရှိသည်။

အ.ထ.က(4) တစ်ကျောင်းလုံးက (၁၀) တန်းကျောင်းသူ “စုခိုင်သင်း” ဆိုလျှင် မသိသူမရှိပေ။ စုခိုင်သင်းက အသားဖြူဖြူလေးနှင့် လှပရုံမက စာလည်းတော်သည်။ ကျောင်းဖွင်းပွဲ အခမ်းအနားတိုင်း စုခိုင်သင်းက ဗန်းကိုင်အဖြစ် အရွေခံရသည် ချည်းပင်ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်…..စုခိုင်သင်းတစ်ယောက် အပြင်ပန်းအနေအထားတွင် အများအားကျအောင် မည်သို့ပင် အလှတရားတွေ ဝေဆာနေပါစေ အတွင်းသဏ္ဍာန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင်တော့ စုခိုင်သင်း တစ်ယောက် မလှနိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ စုခိုင်သင်၏ ဖခင်မှာ မနှစ်က စုခိုင်သင်း (၉)တန်းအရောက် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ကွာရှင်းပြီး အိမ်မှထွက်သွားခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ စုခိုင်သင်းမှာ ဖခင်ဖြစ်သူအား တစ်ခါမှပြန်၍ မတွေ့ရတော့ပေ။ စုခိုင်သင်းက မိခင်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ (အောက်တွင် စုခိုင်သင်းအား ခိုင်ဟု သုံးစွဲသွားပါမည်)

ဒက်ဒီဘာလို့ ဒီလောက်လှသော မာမီကို စွန့်လွှတ်သွားသလဲဆိုတာ ခိုင် အဖြေမထုတ်နိုင်။ ခိုင်၏မိခင် ‌ဒေါ်မီမီကိုက ဗိုလ်ချုပ်ဈေးတွင်ရှိသော ဆေးဆိုင်ကြီးကို ဦးစီးရောင်းဝယ်၍ အိမ်၏ စီးပွားရေးကို ဦးဆောင်၍ နေရလေသည်။ ပြီးတော့ ခိုင်၏မိခင် ဒေါ်မီမီကိုအပေါ် ဒီနှစ်ပိုင်းထဲတွင် ခိုင် သိပ်ပြီးအမြင် မကြည်မလင် ဖြစ်ချင်လာသည်။ အိမ်တွင် မာမီတစ်ယောက် ဒက်ဒီမရှိတော့သည့် နောက်ပိုင်း အရင်ကထက် အလှတွေကို အရမ်းပြင်လာသည်။ ပြီးတော့ ဂျွန်ကိုဆိုသော လူကြီးတစ်ယောက်နှင့်လည်း တတွဲတွဲ လုပ်နေသည်။ အဲ့ဒီ ဂျွန်ကို ဆိုတဲ့လူကြီးက ပိတ်ရက်တွေမှာ မာမီနဲ့အတူ အိမ်ကို ပါလာတတ်ပြီး အိမ်တွင်ပင် မာမီနှင့်အတူ နေတတ်လေသည်။ အပျိုပေါက်အရွယ် သမီးလေးတစ်ယောက် အိမ်တွင်ရှိသည် ဆိုတာတောင် မာမီဂရုမစိုက် တော့ဘူးလားဟု ခိုင် ဒေါသဖြစ်မိသည်။ မိန်းမတွေက တဏှာရာဂနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သားသမီး ရင်းတောင်မှ ဒုက္ခပေးတတ်တာကို (၁၀)တန်းကျောင်းသူအရွယ် ခိုင်လေး မသိရှာသေးပေ။ အဲ့ဒီ ဂျွန်ကို ဆိုတဲ့လူကြီးကို ခိုင် မျက်နှာကြောမတည့် လုံးဝကြည့်မရ။

“စိတ်ပျက်လိုက်တာ အမေရယ်…. ရှေ့ရေးကို မတွေးချင်တော့ဘူး… သေသာ သေလိုက်ချင်တော့တယ်”

“အဲ့လိုလည်း ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ သမီးရယ်.. ဘယ်သူမှတော့ ကြုံချင်ပါ့မလဲ… ဒါမယ့်လည်း ဖြစ်ချိန်တန်လို့ဖြစ်လာတော့ ရင်ဆိုင်ရမှာပေါ့”

မိုးတဖွဲဖွဲကျနေသော ဇူလိုင်လ ညနေခင်း တစ်ခုတွင် အသက် ၃၆ နှစ်အရွယ် အရပ် ၅ ပေ ၄ လောက်ရှိပြီး တင်ကားရင်စွံကာ အသားအရည် ညှိညှိညက်ရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် အသက် ၇၀ ခန့် အဘွားအိုအရွယ် မိန်းမတို့မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာ ပူဆွေးသော သောကများ ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။

ထိုမိန်းမမှာ မအေးမြင့်ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကျော်ခန့်ကမှ သူမ ယောကျ်ား ဆုံးပါးသွားကာ အသက် ၄ နှစ်ခန့် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဆက်လျှောက်ရမည့် ဘဝလမ်း၏ အခက်အခဲများကိုစဉ်းစားကာ တွေးပူနေလေသည်။

“သမီး ဒီရန်ကုန်မှာပဲ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ လုပ်နေရင် သားလေး နောင်ရေးရော ကျောင်းပညာရေး ကျန်းမာရေးကအစ အဆင်မပြေဘူး အမေ… ဒီအလုပ်မဟုတ်တောင် တခြားအလုပ်တစ်ခု လုပ်မှဖြစ်မယ်”

“အမေလည်း ဝိုင်းကူနေတာပဲလေ သူအဖေရှိတုန်းကလို အလုံးစုံ အဆင်ပြေတယ်လိုတော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ ကြံဖန်ရမှာပေါ့”

(ဤအပြာဝတ္ထုအတွက် ရေးသားရန် အကြံပေးသော စာဖတ်သူ မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။)

အခန်း ( ၁ )

ကျွန်တော်နဲ့ အန်တီ စမ်းမြ တို့ ခိုးစားတာ ၃ နှစ်လောက် ရှိပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ နှစ်ဦးသဘောတူ လက်ထပ်လိုက်ကြပါတယ်။ လက်ထပ်ကြတော့ ကျွန်တော့် အသက်က ၂၄ နှစ်၊ အန်တီ ဒေါ်စမ်းမြက ၄၆ နှစ် ရှိပါပြီ ။ သည်တော့ သူနဲ့ ကျွန်တော်က အသက် ၂၀ ကျော်လောက် ကွာတယ်ပေါ့။

ပြီးတော့ အန်တီ ဒေါ်စမ်းမြရဲ့သား ဇော်ထွေး က ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း အရင်းကြီးပါ။ ဟာ သည်လိုဆို မင်းက ကိုယ့်သူငယ်ချင်း အမေကို ပြန်လိုးတဲ့ အကောင်ပေါ့ မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ ၊ ဘာညာပြောရင်လည်း ခံရမှာပဲ၊ မဖြစ်ချင်လည်း မဖြစ်လို့မှ မရတာလေ ။ အခုတော့ ဒီကောင်က ကျွန်တော့် မယားပါသား ဖြစ်နေပြီ။

ဒီကောင့်အဖေ အန်တီစမ်းမြ လင်ကလည်း ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်က ဓားထိုးခံရလို့ လျှောသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဘဲကြီး မသေခင်ကတည်းက အန်တီ ဒေါ်စမ်းမြနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ အန်တီဒေါ်စမ်းမြ ငြိတာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အနေနီးတာရယ် နှစ်ယောက်သား သံယောဇဉ် ရှိတာရယ်ကြောင့်ပါ။ အသေးစိတ်ကတော့ နောက်ပိုင်း ပြောပြပါ့မယ်ဗျာ။

ကျွန်မနာမည် ငုဝါပါ ရန်ကုန်မှာ ကွန်ပြူတာသင်တန်း လာတတ်တာပါ။ ဇာတိကနယ်မြို့လေး တစ်မြို့မှာပေါ့။ ရန်ကုန်မှာကတော့ ငုဝါရဲ့ ဦးလေးတော်တဲ့ ဦးဝင်းအိမ်မှာပဲနေပြီးတော့ သင်တန်းတက် ပါတယ်။ ရန်ကုန်ရောက်စကတော့ ဘာမှမသိသေးဘူးပေါ့ရှင်။ အသက်က ၁၈နှစ်ပြည့်ပြီးတာ ၄လလောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တော့ စာရင်းကိုင်နဲ့ ကွန်ပြူတာသင်တန်း လာတတ်တာပေါ့ရှင်။ ဦးဝင်းအိမ်မှာ နေရတာက နေရေး၊ စားရေး အစစအရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖေကလည်း ဦးဝင်းဆီမှာ သေချာအပ်သွားတာလေ။ ဦးဝင်းတို့ လင်မယားကလည်း ငုဝါကို ဂရုစိုက်ပါတယ်။ အိမ်မှာက ဦးဝင်းရယ်၊ ဦးဝင်းဇနီး၊ သူ့သား မောင်လေး ခင်ဇော်ရယ်ပဲရှိပါတယ်။ မောင်လေးက ခုမှ ၈တန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ငုဝါက သူ့ကို ညညဆို စာသင်ပြရတာပေါ့။ ဦးဝင်းတို့က တစ်ခန်းအိပ်ပါတယ်။ ငုဝါကတစ်ခန်း မောင်လေးခင်ဇော်က တစ်ခန်းပေါ့။ တစ်ညပေါ့ရှင် ငုဝါ ညဖက် အပေါ့အပါးသွားချင်တာနဲ့ အိမ်နောက်ဖေးဖက်ကို ထွက်အလာမှာပေါ့ ဦးမောင်တို့ အခန်းကနေ အသံတွေကြားနေရတယ်။ ငုဝါလည်း အပျိုလေးပဲလေ ဘာအသံလည်းဆိုတာ သိတာပေါ့။ တစ်ခါမှလည်း မကြုံဖူးလို့ တံခါးလေးကလည်း စေ့ထားရုံပဲဆိုတော့ အသာလေး ချောင်းကြည့်မိတာပေါ့။ အားပါးပါး..ရင်ခုန်စရာကောင်းလိုက်တာရှင်။ ဦးလေးက ကုတင်ပေါ်ထိုင်နေပြီးတော့ အန်တီ‌လေးက ဦးလေးရဲ့ ဟိုအတံကြီးကို လက်နဲ့ပွတ်ပေးနေတာ။ ဦးဝင်း အရမ်းကောင်းနေတယ်ထင်တယ် တအားအားနဲ့။ ပြီးတော့ အန်တီလေးက ဦးဝင်းရဲ့ ထွားကြိုင်းလှတဲ့ လီးကြီးကို စုပ်ပေးနေတယ်လေ။ ဦးဝင်းဟာကြီးက အကြီးကြီးပဲရှင်။ ငုဝါတော့ ဒီလောက်ကြီးတာမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ ယောက်ျားတွေရဲ့ဟာကို တွေ့ရတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ မီးကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဦးဝင်းနဲ့ အန်တီလေးနဲ့က တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ထပ်လိုက်ကြတယ်လေ။ အဝတ်အစားဆိုလို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်ထည်မှ မရှိတော့ပါဘူး။ နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်လုံးတီးချည်းပဲ။ ဦးဝင်းဟာကြီးဟ ငေါက်ခနဲထောင်နေတာပဲ ပြန်ကိုမကျဘူး အသည်းယားလိုက်တာရှင်။

ကွင်းထဲသို့ မအေးမြင့် မသွားချင်တာ အမှန်ပင်။ မိုးကုန်သွားပြီဆိုပေမယ့် တစ်ညလုံးကျထားသော ဆောင်းနှင်းတွေကြောင့် ကန်ဇင်းရိုးတွင် ချော်ချော်ချွတ်ချွတ် ဖြစ်နေသေးသည်။

သွားရမည့်အချိန်ကလည်း မနက်စောစောသွားဟု အရီးလေးက ခိုင်းထားသည်။ စီးနေကျ သားရေစိမ်းဖိနပ်ဆို ဝေးရော့…။ ဖိနပ်စီး၍ရသည့်ခရီးမဟုတ်..။ ဒါကိုဘဲ မအေးမြင့် စိတ်ညစ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

သွားရမည့်ခရီးကလည်း မအေးမြင့်တို့ ကျုံတာရွာမှ တစ်နာရီနီးပါးလျှောက်ရမည့် ကွင်းခေါင်ခေါင်မှ ကိုသာစိန်၏ လယ်တဲကို ဖြစ်သည်။

သီးထပ်စိုက်သဖြင့် ကိုသာစိန်တို့လင်မယားက တဲတွင်ပြောင်းနေသည်မှာ တစ်လခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ကွင်းထဲသွားတာ ဝေလီဝေလင်း ထ၍လာရသည်။ နေထွက်မှဆိုလျှင် နေပူဒဏ်ကို မခံနိုင်။

ဒီနေ့ စပါးဝယ်မည့်သူ လာမည်ဖြစ်သဖြင့် စပါးခြင်ရန် ကိုသာစိန်အား အရီးလေးက ခေါ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားလူတွေကို ခေါ်၍ခြင်ခိုင်းရင်လည်း ရတာပါပဲ..၊ ဒါပေမယ့် မအေးမြင့် အရီးလေးကို မပြောဝံ့ပါ..။ အရီးလေးတို့လို ရှေးဆန်သော လူကြီးတွေက တော်တော်များများကို ပုံသေမှတ်ထားတတ်ကြတာ မဟုတ်လား..။

မအေးမြင့် ဒီလယ်ကွင်းနှင့် လယ်အလုပ်ကို မလုပ်ချင်၍ အပင်ပန်းခံကာ စာကြိုးစား၍ ကျောင်းတက်ခဲ့သည်။ အခု ကျေးရွာကောင်စီ စာရေးဖြစ်နေရုံမျှမက စာပေးစာယူဖြင့် ဘွဲ့တစ်ခုလည်း ရခဲ့ပြီ။ အခု သူမအသက် ၂ရနှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အများကတော့ အပျိုကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်သမုတ်ကြသည်။

မေနှင်းတစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် ငိုနေရှာသည်။ အကြောင်းကား သူ့မထံသို့ အင်တာနက်မှ သူ့မကိုကို ဇင်နိုင်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ကဲနေကြတဲ့ပုံတွေကို အသိတစ်ယောက်က ပို့လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရက်စက်လိုက်တာ ကိုကိုရယ် သူ့မှာတော့ ချစ်လွန်လို့ အပျိုစင်ဘဝလေး ပေးအပ်ခဲ့မိသည်။ ပုံထဲတွင် ကို့ကိုက အဲ့မိန်းမနောက်မှနေပြီး နို့တွေကို ကိုင်ကာ ကလိနေသည်။ နောက်ပုံတွင် ကိုကိုဟာကြီးကို အဲ့မိန်းမက စုပ်ပေးနေပုံဖြစ်သည်။ မေနှင်း ကိုကို့ကို စိတ်နာသွားသည်။ သူတောင် သစ္စာမရှိသေးတာ ငါလဲ ကဲပြမယ်လို့ စိတ်ရူးပေါက်ပြီး မလုပ်သင့်တာတွေ လုပ်မိတော့သည်။ ရေချိုးအလှပြင်ပြီး စလင်းဘက်ထဲ စကတ်အတိုနဲ့ အင်္ကျီလည်ဟိုက် အကျပ်လေးထည့်ကာ အိမ်ကို သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ စာလုပ်ဖို့ ညအိပ်မယ်ဆိုပြီး ထွက်ခဲ့တော့သည်။ စူပါမားကတ်တွင် သူမအိမ်နေရင်းအဝတ်ကို ယူလာတဲ့ စကတ်အတို၊ အင်္ကျီအကျပ်နဲ့ လဲဝတ်လိုက်တော့သည်။ ပြီးတော့ မြို့စွန်ရှိ စရိုက်တွေ ပေါတဲ့နေရာသို့ ရောက်တဲ့ကားကို စီးလာသည်။ ရောက်တဲ့အချိန်က ညနေ ၆ ခွဲလောက် မှောင်စပြုနေပြီ။ ကားဂိတ်တွင် လူမရှိ။ လမ်းတွေက မှောင်စပြုပြီး အိမ်တွေကလဲ သိပ်မရှိပေ။ မေနှင်းလဲ ဓာတ်ပုံထဲမှ ကိုကိုနဲ့ ဟိုမိန်းမပုံကို ပြန်မြင်ရောင်ပြီး ဒေါသထွက်လာကာ ကားလမ်းအတိုင်း ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာမိသည်။ ခနကြာတော့ လမ်းကြားလေးတစ်ခု တွေ့သည်။ အိမ်ပျက်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ ကွင်းပြင်ကြီးသာရှိပြီး သစ်ပင်တွေရှိသည်။ သူမ မျက်စိကစားကြည့်တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် အရက်ထိုင်သောက်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လေသည်။ တခြားဘယ်သူ့မှ မရှိပဲ အေးအေးလူလူ ထိုင်သောက်နေချင်းဖြစ်သည်။ မေနှင်းလဲ ခြေလှမ်းတွေက အလိုလို လမ်းကြားထဲ ဦးတည်လျှောက်လာမိသည်။ အနားနားရောက်တော့ ခြေလှမ်းတွေနှေးကာ မဝံ့မရဲဖြစ်လာသည်။ သိုသော် ဓာတ်ပုံတွေကို ပြန်တွေးမိတော့ နှုတ်ခမ်းကိုက်ကာ ထိုလူနားသို့ လျှောက်မိ‌တော့သည်။အနားရောက်တော့ ခြေသံကြားသဖြင့် လူကြီးကမော့ကြည့်သည် အသက် ၄၀နှစ်ခန့်ရှိပြီး အရပ်အမောင်းကောင်းကောင်းနှင့် အညာသားနဲ့တူသည်။

“ဖြိူး စားလေ… ရော့”

စားပွဲပေါ် ရှိ ပန်းကန်ထဲက ဘူးသီးကျော်တစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး ဖြိုးဆိုတဲ့ ချစ်သူလေးကို ဖိုးကျော်က ခွံ့ကြွေးလိုက်သည်။ ဖြိုးကို ဖိုးကျော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးကို ချစ်ရှာသည်။ ချစ်သူသက်တမ်း(၂)နှစ် အတွင်းမှာ လက်ကိုင်ရုံ ပါးလေးနမ်းရုံကလွဲပြီး ကျန်တာဘာမှ မလုပ်ပေ။ ချစ်ရသောဖြိုးကို ဖိုးကျော် တန်ဖိုးထားသည်။

ဒါကြောင့်မို့လည်း ဆင်ဆင်ချင်ချင်နေသည်။ အခွင့်အရေးတွေရှိပေမယ့် မယူခဲ့တာ ဖိုးကျော်ရဲ့ ဖြိုးအပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းသည်သာ။ ဘူးသီးကြော်ခွံ့ကြွေးနေတဲ့ မောင့်ကိုကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာအချစ်တွေပြည့်နေသည်။ ဒီလိုဂရုတစိုက် ရှိတဲ့သူမို့လည်း ဖြိုးကို သူပစ်သွားမှာကြောက်သည်။ အခွင့်အရေးမယူတတ်သောသူမို့လည်း မောင့်ကို လေးစားမိသည်။ (အခွင့်အရေး ယူခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ပေးဖို့အသင့်ပါမောင်ရယ်)။

“အန်တီ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ကျလဲခင်ဗျ”

“ဘူးသီးကြော်တစ်ပွဲတည်းဆိုတော့…ငါးရာပဲကျပါတယ်ကွယ်”

ဖိုးကျော် ငါးရာတစ်ရွက် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံရှင်းပေးပြီးသည်နှင့် ကားတံခါးကို ဖြိုးဝင်ထိုင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်အောင် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

“မောင့်ရဲ့ ဒီလို ဂရုတစိုက်ရှိမှုတွေကြောင့် ဖြိုး စိတ်ချမ်းသာရပါတယ် မောင်ရယ်”

လို့ ရင်ထဲမှာ တိုးတိုးလေးပြောနေမိတယ်။

“ဖြိုးဖာသာဖွင့်လို့ရပါတယ် မောင်ရဲ့”

“မောင်ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးချင်လို့ပေါ့ ဖြိုးရဲ့…”

“လန်းတယ်နော် အကိုကြီး… အောင်မျိုးဟန်စကားကြောင့် နိုင်ဇော် လှမ်းကြည့်မိသည်။ နုနုငယ်ငယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက် အသက်က ၂၀ ကျော်ပုံမရ။ အသားလေးတွေက ရွှေရောင်ဝင်းနေသည်။ ဝတ်ထားသော ထဘီစကတ်က သူမ၏ကိုယ်အားတင်းကြပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသဖြင့် ဖွံ့ထွားသော တင်သားအစုံက အလုံးလိုက်ကားအယ်ပေါ်လွင်နေသည်။ အောက်ပိုင်းနှင့် ညီမျှသော ခန္ဒာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကလည်းဖွံ့ထွားမှုမှာ အောက်ပိုင်းနှင့်ညီမျှရုံမျှမက လည်ဟိုက်အင်္ကျီကြောင့် အိ၍တင်းနေသောအသားဝင်းဝင်းလေးများကို ရိုးတိုးရိတ်တိတ် လှမ်းမြင်လိုက်ရသေးသည်။ တမင်ဖြောင့်ထားပုံရသော အချောင်းလိုက်ကျနေသည့် ဆံပင်လေးတွေက ကျောဖက်လက်ပြင်တဝိုက်တွင် ဝဲနေသည်။ ပေါ်လွင်သော နှာတံလေး၏ထိပ်က ခပ်ချွန်ချွန်လေးနှင့် နှုတ်ခမ်းလုံးလုံးလေးများက မျက်ဆံကြီးကြီးဖြင့် ကော့ညွှတ်ထူထဲသော မျက်တောင်ကြီးများ ဝန်းရံကာ စွဲမက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကောင်မလေးက သူတို့ထိုင်နေရာဖက်သို့ တချက်လှည့်၍ မျက်လုံးလေးဝှေ့ကာ ပြုံးယောင်လေး တချက်သန်းပေးသွားသည်။ သူတို့ထိုင်နေတာက ၉၃လမ်းထိပ် ရွှေကံကော်လက်ဘက်ရည်ဆိုင် လမ်းမဘက် အစွန်ဆုံး စားပွဲတွင်ဖြစ်သည်။ “အကိုကြီး နဲ့ သိလား” “အင်း……သိတယ်…” “ပြောပြပါအုံး…..အကိုကြီးရ….သူ့အကြောင်းတွေ ကျနော် စိတ်ဝင်စားလို့ပါ” မင်းတို့ လူငယ်တွေ တော်တော်ခက်တာဘဲ လှတာလေးမြင်ရင် သဘောကျကြတာဘဲ” အသက်က ၄၀ နီးပါးသာရှိသော်လည်း သူ့အသက်ထက် အများကြီးရင့်သော အဖိုးကြီးလေသံနှင့် နိုင်ဇော်က ပြောလိုက်သည်။ “ဟာ…..အကိုကြီးကလဲ… ဒါကတော့ဗျာ” နိုင်ဇော်က ကောင်မလေး သွားရာလမ်းဖက်ကို ကျော်ပြီးကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်မလေးကိုတော့ မတွေ့ရတော့။ ကြိတ်ကြိတ်တိုး သွားလာနေသောလူတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ “ပြောပါအုံး… အကိုကြီးရ” အောင်မျိုးဟန် ဖင်နေရာ ပြင်ထိုင်ရင်း မျှော်လင့်တကြီးမေးသည်။ “ဘာကိုလဲ” “စာစောက ကောင်မလေး အကြောင်းကိုပေါ့” နိုင်ဇော် ပြောမပြချင်ကြောင်း အကဲခတ်မိပေမဲ့လည်း သိချင်စိတ်က ပြင်းထန်နေလေတော့ အားမနာနိုင်။