Love

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

မေသူဇော်တယောက် ကျောင်းပိတ်ထားသော နွေရာသီ အားလပ်ရက် ဖြစ်နေသဖြင့် အိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ထဲနေရင်း ပျင်းရိငြီးငွေ့လာသည်။ တဦးတည်းသော သမီးဖြစ်၍ မိဘများက အလိုလိုက်ထားကြသော်လည်း စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ နေရသော မိန်းကလေးတး တစ်ယောက်လည်းဖြစ်သည်။ ၁၀ တန်းစာမေးပွဲ ဖြေဆိုထားသောအချိန် ဖြစ်နေသဖြင့်လည်း သူမအနေနဲ့ စားလိုက်အိပ်လိုက်နဲ့သာ အချိန်ကုန်နေရလေသည်။

အမေက မနက်ကနေ ညနေစောင်းအထိ သူမဖွင့်ထားသော ရွှေဆိုင်မှာဘဲ ရှိနေတတ်ပြီး အဖေကတော့ ခြံထဲက ပန်းပင်တွေနဲ့သာ အချိန်ကုန်နေလေ့ရှိသည်။ အဖေနဲ့အမေတို့ လက်မထပ်ခင်ထဲက အဖေက ဆင်းရဲပြီး အမေက ချမ်းသာသည့် အရှိန်ဖြင့် အမေက အဖေ့အပေါ်တွင် နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဖေခင်မျာ ဝင်ငွေပင် မရှာရဘဲ အမေထားသည့် နေရာမှာနေပြီး အမေပြောသည့်အတိုင်းဘဲ လုပ်ရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် အဖေစိတ်တိုလာသည့်အခါတိုင်းတွင် အမေကဘဲ ပြန်ချော့မော့ရတတ်ပြီး အမေနဲ့အဖေက ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို နိုင်လဲဆိုတာကို ဝေခွဲမရခဲ့ပေ။

နွေရာသီပူအိုက်သော ကာလမို့ ထင်ပါရဲ့……။ ခင်မြင့်ဟာ ဘောလီအင်္ကျီလေးသာ ဝတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေ၏။ အိုက်စပ်ပူလောင်နေသဖြင့် လူးလွန့်ရင်းနှင့် ခါးကထမီဟာလည်း ပေါင်ရင်းထိကို လန်တက်နေသည်။ သတိရလို့ကြည့်လိုက်တော့ မိမိကိုယ်သည် ခင်မြင့်၏ ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်လျှက်သား ရှိနေသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူပျိုသိုးလေးတစ်ယောက်နှယ် ရင်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသလို ဒူးများကလည်း မနိုင်ချင်အောင် ဖြစ်လာသည်။ ညွတ်ခွေကျလာသဖြင့် ကုတင်ကို အားပြုလိုက်မိ၏။ သိမ့်ကနဲ ကုတင်လှုပ်သွားသဖြင့် ခြင်ထောင်အတွင်းမှ ခင်မြင့်သည်…

“….ကိုလွင်လား….. လာလေ… ဘာပြုလို့ ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေတာလဲ……”

ဆိုတဲ့ ခင်မြင့်ရဲ့ အိပ်ချင်မူးတူးခေါ်သံကြောင့် မောင်မောင်တစ်ယောက် ညို့ချက်မိသလို ဆတ်ကနဲ ကုတင်ပေါ်က ခြင်ထောင်ထဲကို ရောက်သွားရသလို လူဟာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေရသည့်အဖြစ်……။

“…..ကိုလွင်… ဘာဖြစ်နေတာလဲ.. တလှုပ်လှုပ်နဲ့….”

လို့ပြောဆိုပြီး မောင်မောင်ရဲ့ကိုယ်လုံးကို သူမဘက်ဆွဲလိုက်သည်။ ဒိတ်ကနဲ ရင်အစုံဟာ အပြင်ကို ပြုတ်ထွက်သွားပလားဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်ရသည်။

နွေးထွေးနူးညံ့သော ခင်မြင့်ရဲ့လက်အစုံနဲ့ အဖက်ခံလိုက်ရတော့ မောင်မောင်တို့ သွေးဆူလာပြီး အေးအေးမော်နဲ့ ဖိုက်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကလည်း သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည်မို့ မောင်မောင်ရဲ့လက်တွေဟာ ခင်မြင့်ရဲ့နောက်ကျောကို သိုင်းယှက်ဖက်တွယ် လိုက်ပြီး နီထွေးစွတ်စိုနေတဲ့ ခင်မြင့်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို ဖိကပ်နမ်းစုပ်လိုက်သည်။

“ခဏနေက ဖုန်းဆက်တာ ဒီမမအိမ်လား မသိဘူး… ရေဗူး မှာထားတာပါ ကျနော် ဒီရပ်ကွက် လမ်းထိပ်ကပါ … ရေသန့် ရောင်းတာ … အမြဲတမ်းယူရင် အိမ် လိုက်ပို့ပေးပါတယ် “ခင်ချိုနွယ် တယောက် အိမ်ရှေ့ ထွက်ရပ်နေစဉ် သုံးဘီးဆိုင်ကယ် တစင်းထိုးရပ်ကာ အသားညိုညို စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်ဖြင့် ကောင်လေးမှ သူမအား မေးနေသဖြင့် ပြန်ဖြေနေ၏။ ” ဟုတ်ကဲ့ ရှင်” ” ဒါနဲ့ … ဒီအိမ်က အရင် … ရှေ့နေ ဒေါ်သူဇာ … နေတာမလား “ ” အဲဒါတော့ … မသိဘူး … ကျမတို့က … ပြောင်းလာတာ ၂ပတ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ … ဘေးအိမ်က အဒေါ်တစ်ယောက်က … ရေလိုချင် ဖုန်းဆက်မှာပေးမယ် ဆိုပြီး … ဆက်ပေးတာပါ “ ”အော် … ဟုတ်တယ် … ဒေါ်တိုးက … ကျနော့် ဖေါက်သည်ပါ … ကျနော့်နာမည်က … စိုးကျော်တဲ့ ခုလည်း ဒေါ်တိုး အိမ်ဘေးက လူသစ်ဆိုလို့ … အမ ရပ်နေတာ မြင်လို့ မေးကြည့်လိုက်တာ “ ” ဟုတ် … အဲ … အိမ်ထဲ ထိ … ပို့ပေးပါ့လား “ ” ပို့ပေးပါတယ် … အမရဲ့ … ကဲ နေရာပြ “ စိုးကျော် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ် ထိုင်မောင်းသော နေရာမှ မြေကြီးပေါ် ဆင်းရာ ပေါင်တဖက်အကြွတွင် ဒူးဆစ်ကျော်ကျော်လေး ဝတ်ထားသော ပုဆိုးအောက်နားစက လှန်ကာ ပေါင်ကြားမှ ငိုက်ဆင်းနေသော လီးမဲကြီးနှင့် တွဲကျနေသော လဥနှစ်လုံးအား ခင်ချိုနွယ် လှစ်ကနဲ့ မြင်လိုက်ရတော့သည်။ “အာ“ အကြည့်လွဲရင်း မျက်နှာလေး ရဲတက်လာ၏။ ”အမ… ကျနော့်ကို … နေရာပြလေ “ ရှက်စိတ်များ ဝင်ရောက်နေစဉ် စိုးကျော် အသံကြောင့် ပြန်ကြည့်မိရာ မိုးကျော်မှာ သုံးဘီးဆိုင်ကယ် နောက်ခန်းမှ ရေသန့်ဗူးကြီး တဗူး ပုခုံးပေါ် ထမ်းတာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ” ဒီ ဒီ … ဒီဘက် “ ခင်ချိုနွယ်မှာ အသံတုန်ရီစွာ ပြောရင်း အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။သူမ လက်ထပ်ပြီးတာ ၁လခန့်သာ ရှိသေး၏။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးသည်နှင့် ယောက္ခမအိမ် လိုက်နေရာ ၁ပတ်သာ နေခဲ့ရသည်။လင်ဖြစ်သူ အောင်နိုင်၏ အမ အပျိုကြီးနှင့် စကားများကာ ၂ပတ်အကြာတွင် ယခုလက်ရှိ အိမ်လေးအား အလောသုံးဆယ်ဖြင့် ငှားနေလိုက်ကြ၏။ အရပ် မနိမ့်မမြင့်ဖြင့် မျက်ခုံးထူထူ မျက်ဝန်းနက်လေးဖြင့် မျက်နှာသွယ်ကာ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များအား ဆံကျစ် ကျစ်ပြီး နောက်ကျောဘက် ချထားလေ့ရှိ၏။

ကျွန်တော့်ဘဝမှာ မေ့မရနိုင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခုကို ခင်ဗျားတို့ကို အစအဆုံး ပြောပြမယ်ဗျာ။ ပြောသမျှအားလုံး အမှန်တွေချည်းပဲ ပြောမှာ ဖြစ်ပေမယ့် တချို့အချက်အလက်တွေကိုတော့ ကျွန်တော့်လုံခြုံမှုအတွက် ထိန်ချန်ထားပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၁ နှစ်လောက်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက် တစ်ခုပါ။ ကျွန်တော့်မှာ အရမ်းချစ်ရတဲ့ ဇနီးလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ ချောလဲချောတယ်။ အေးအေးလေး နေတတ်သူ တစ်ယောက်ပေါ့။ နာမည်က ဖူးဝေ တဲ့။

ကျွန်တော်တို့က ချစ်သူတွေ ဖြစ်ပြီးမှ ယူခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပဲ မိဘပေးစားလို့ ရခဲ့ကြတာပါ။ သူ့လို ဖြူဖြူချောချော ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ကြိုက်တဲ့လူတွေ တပြုံကြီးပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကွင်းတွေဖြစ်တာမျိုး ရည်းစားများတာမျိုးတွေ မရှိဘူး။

ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာဆောင်တော့ သူ့အသက်က ၂၄၊ ကျွန်တော်က၂၈ ။ သူငယ်ချင်းတွေဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို အားကျလိုက်တာများ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ အရက်အတူတူသောက်ကြရင် “ဟျောင်ညီနိုင်၊ မင်းကတော့ တကယ့် စောက်ကံကောင်း ကောင်ပဲ”ဆိုပြီး အမြဲပြောတာ။ ဒါပေမယ့် မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်းတွေ လိုးလို့ကောင်းလားတို့၊ ဖင်မချဘူးလားတို့တော့ မမေးရဲကြဘူး။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

“ဖေဖေရေ ယွန်းပြန်လာပါပြီ .. ဆောရီး ဖေဖေရယ် ဒီနေ့စျေးဝယ်တာ နောက်ကျလို့ ဟင်းလေး ကဗျာကရာ ချက်လိုက်မယ်နော်”

“ရေလေးအရင် သောက်ပါအုန်းကွယ် ပေး သမီးအိတ်တွေ ဖေဖေထားပေးမယ်”

ဖေဖေပေးတဲ့ ရေခွက်ကို ယူကာသောက်ရင်း ဖေဖေ့ကို ပိုက်ဆံအိတ် ပေးလိုက်သည်။ ကျမ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မေမေဆုံးသွားတော့ သားအဖနှစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ မေမေမရှိလို့ ဖေဖေက ကျမအတွက် အရာရာပါပဲ။ ဖေဖေကို အရမ်းချစ်သည်။ ယောက်ျားယူဖို့လည်း မစဉ်းစားပါ။

ကျမအလုပ်လုပ်တဲ့ ဘဏ်မန်နေဂျာက ကျမကို အတင်းကြိုက်ပေမယ့် ကျမစိတ်ထဲ ဖေဖေပဲရှိသည်။ ကျမက ယွန်းဝတီ အသက် ၂၂ နှစ် ပြည့်ပြီးပြီ။ ဖေဖေက ဦးအောင်ထွန်း။ အသက်က ၄၅။ အသားဖြူဖြူ ဒေါင်ကောင်းကောင်းနဲ့ ခန့်ချောကြီး။

နိုင်ဦးတစ်ယောက် ရေချိုးပြီးကာစမို့ ဆေးလိပ်တိုကို မီးညှိကာ တစ်ချက်ဖွာလိုက်သည်။ ကိုနိုင်ဦးမှာ ကွန်ပျူတာသင်တန်းတွင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းဖြစ်သည်။ တယောက်တည်းသမားမို့ ၂၄နာရီတာဝန်ယူရသော ဤအလုပ်မျိုးကိုကြိုက်သည်။ နေစရာ အိမ်ငှါးရန်မလိုသည်မို့ လစာက စားသောက်စရိတ် တခုသာသုံးရသည်။ ငွေပိုငွေလျှံ ရှိသည်ပေါ့။ အသက် ၄၅နှစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း မိန်းမမယူ လူပျိုကြီးဖြစ်သည်။ သူ မိန်းမမယူတာက စိတ်မဝင်စား၍မဟုတ်။ ကိုယ်ပိုင်ကားမဝယ်၊ အငှါးကားသာ စီးခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုနိုင်ဦး ပြောနေကျစကားက “အငှါးကားစီးတာ ကားမော်ဒယ်လ်အစုံ၊ အမျိုးအစားအစုံ၊ အရောင်စုံ စီးချင်တာရွေးစီးလို့ရတယ်ကွ၊ ကိုယ်ပိုင်ကားဝယ်လိုက်ရင် မရောင်းမချင်း ဒီတစ်စီးပဲ စီးရတော့မှာ…၊ ဝယ်စလေးပဲ စီးကောင်းတာ၊ အင်ဂျင်ကျသွားရင် တွန်းနှိုးရမှာ၊ အငှါးကပဲ ကောင်းပါတယ်” ကိုနိုင်ဦး ဆေးလိပ်တိုခဲကာ ဆရာမလေး ရှင်‌နှောင်းကို မြင်ယောင်နေသည်။ ဆရာမလေးမှာ ကိုနိုင်ဦး အလုပ်လုပ်သော ကွန်ပျူတာသင်တန်းမှ ဆရာမလေးဖြစ်သည်။ အသက်က ၂၂နှစ်၊ အသား ဖြူဖြူ၊ အရပ် ၅ ပေခွဲခန့်၊ ချောသည်ဟု ပြောနိုင်သော မျက်နှာပေါက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အလှဆုံးက သေးကျဉ်သောခါး၊ လုံးဝန်းသော တင်ပါး နှင့် မို့မောက်နေသော ရင်သားတို့ဖြစ်သည်။ ပုရိသတို့ အသက် ရှည်နိုင်သော ကိုယ်လုံးမို့ ကိုနိုင်ဦးအကြိုက် ပုံစံဖြစ်သည်။ ကြိုက်သည်မှာ ရာဂစိတ်သက်သက်။ ကိုနိုင်ဦးမှာ ဆရာမလေးကို အတွေးနှင့် ပြစ်မှားနေသည်။ ကာယကံမြောက် ကျူးလွန်ရန် အကြံထုတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်နှောင်းက ကချင်ပြည်နယ်မှ ရွာလေးတစ်ရွာမှ ဖြစ်သည်။ မိဘများ ဆုံးပါးသွားပြီးတည်းက အဒေါ်ဖြစ်သူ၏အုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် ပညာသင်ကြားရင်း ၁ဝတန်းအောင်တော့ ရန်ကုန်တွင် အဆောင်နေ၍ ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ် တက်သည်။ ဘွဲ့ရပြီးသော်လည်း ရွာမပြန်တော့ဘဲ ရန်ကုန်တွင်သာ အလုပ်ရှာရင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက မိတ်ဆက်ပေးမှုဖြင့် သင်တန်းဆရာမ အလုပ်ရသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူထံ တစ်နှစ်တစ်ခါသာ ပြန်သည်။ ည ၈နာရီခန့်တွင် ကိုနိုင်ဦးတစ်ယောက် လုပ်နေကျအတိုင်း သင်တန်းခန်းမထဲ လှည့်ပတ်စစ်ဆေးနေသည်။ စားပွဲတစ်လုံးရှေ့အရောက် ကိုနိုင်ဦး ရပ်လိုက်ရင်း စားပွဲအောက်မှ အံဆွဲသော့ပေါက်ထဲသို့ သော့တစ်ချောင်းထိုး၍ လှည့်လိုက်သည်။

လင်းအောင်နှင့် မခင်ကြည်တို့က ရပ်ဆွေရပ်မျိုးဟု ပြောရမည့် တစ်ရွာတည်းသားတွေဖြစ်သည်။ ရွာမှာနေစဉ်ထဲက ခြံခြင်းကပ် အိပ်ချင်းကပ်လျက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်ဖြစ်သည်။ မခင်ကြည်က လွန်ခဲ့သော ၄နှစ်ခန့်ကထဲက ကိုငွေတင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ မြို့သို့ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရွာမှာက အလယ်တန်းကျောင်းသာ ရှိသည်။ အထက်တန်းကျောင်းမရှိသဖြင့် ၈တန်းအောင်ပြီး ကျောင်းဆက်တတ်မည့်ကျောင်းသားကျောင်းသူတိုင်း မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကာ ကျောင်းတက်ကြရသည်။ မြို့တွင်လည်း နီးစပ်ရာဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ၏ နေအိမ်တွင်အတူနေထိုင်ကာ ကျောင်းတက်ကြရသည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လင်းအောင်တစ်ယောက် ၈တန်းအောင်ပြီး ၉တန်းတွင် ကျောင်းဆက်တက်ရန်အတွက် မြို့သို့ရောက်ခဲ့ရသည်။ လင်းအောင်၏မိဘများနှင့်ကလဲ မခင်ကြည်နှင့်က သားချင်းတွေလိုဖြစ်နေပြန်၊ နောက်ပြီး လင်းအောင်၏အဒေါ်နှင့်ကလည်း မခင်ကြည်နှင့်က သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်လေတော့ မခင်ကြည်သည် လင်းအောင်ကျောင်းတက်ရန်အတွက် အိမ်တွင်နေထိုင်ရန် လက်ခံထားခဲ့ရလေသည်။ လယ်တွေခြံတွေရှိသော လင်းအောင်၏ မိဘများက မခင်ကြည်တို့အတွက် တစ်လလျှင် ဆန်နှစ်အိပ်နှင့် ငွေနှစ်သောင်းအား လင်းအောင်၏ စားစရိတ်အတွက်ဆိုကာ ပေးသဖြင့်လဲ မခင်ကြည်တို့လင်မယားက လင်းအောင်ကို လိုလိုလားလား ထားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

လင်းအောင် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက မခင်ကြည်တို့၏လက်ပေါ်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းအောင်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သော မခင်ကြည်က မင်းအောင်ကို ဝိုင်းဝန်း ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့ရဖူးသည် ဖြစ်သည်။ ရွာမှ မခင်ကြည်ထွက်လာတော့ လင်းအောင်က လေးတန်းကျောင်းသားမျှသာ ရှိသေးပြီး အခုနှင့်တော့ တခြားစီဖြစ်သည်။ အခု လင်းအောင်က အသက်၁၆နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး လူပျိုဖြစ်နေချေပြီ။ ကျေးရွာဓလေ့ အတိုင်း ကျောင်းပိတ်ရက် ကျောင်းအားလပ်ချိန်များတွင် မိဘများ၏ခြံအလုပ် လယ်အလုပ်ကို ကြုံသလိုဝင်ပြီး ကူညီလုပ်ကိုင်ခဲ့တာကြောင့်လည်း လင်းအောင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တောင့်တင်းတင်းဖြင့် သန်မာ ထွားကြိုင်းလှသည်။ လင်းအောင်တစ်ယောက် အိမ်ရောက်လာတော့လည်း သားသမီးမရှိသည့် မခင်ကြည်တို့ လင်မယားအတွက် ကူဖော်လောင်ဖက် လက်တိုလက်တောင်း ကူညီမည့်သူ ရလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူမနာမည်က စောယု၊ အသားညိုညို မျက်နှာက သိပ်အလှကြီးမဟုတ်ပေမယ့် အသက် ၁၆နှစ်လို့ မထင်ရလောက်အောင် သာမာန်ထက်ထွားကြိုင်းတဲ့ မိန်းမပျိုလေး။ အထူးသဖြင့်တော့ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ ပေါင်သားအထက်က အိစက်တင်းပြည့်ကာ ကောက်တက်နေတဲ့ တင်သားအလှက အထူးခြားဆုံးဆိုရမည်။ ရင်သားကတော့ သာမာန်လောက်ပါပဲ။ လေးတန်းအထိပဲ ပညာသင်ခဲ့ရပြီး စက်ဘီးတစီးနဲ့ ရွာစဉ်လှည့်ကာ အသားငါး အသီးအရွက်အစုံ ရောင်းချပြီး အဖေမရှိတော့တဲ့ အမေမုဆိုးမနဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်တို့ကို လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးနေသူပါ။ သူမကို တဖက်သတ်ချစ်နေပြီး အမြဲလိုလို ရီးစားစကား လိုက်ပြောနေတဲ့ ညောင်ပင်သာက မင်းခိုင်ကို သူမ သဘောမကျ မနှစ်သက်လို့ အတန်တန်ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ဒါကို သိသိနဲ့ မင်းခိုင်က မရမကကို သူမပြန်တိုင်း နောက်က တကောက်ကောက် လိုက်နေပြန်လေသည်။ တစ်ရက်မှာတော့ ”စောယု… ငါ့အချစ်ကို လက်ခံပါဟာ… ငါနင့်ကို အတည်ယူပေါင်းသင်းမှာပါ” မင်းခိုင်က စက်ဘီးရှေ့ကနေ ပိတ်ရပ်ထားပြီး ဇွတ်တရွတ် အဖြေတောင်းနေသည်။ နေရာကလည်း သူတို့ ညောင်ပင်သာရွာအစပ်နားက လျှိုလမ်း အဆင်းထဲမှာ ဖြစ်သည်။ စောယု အခက်တွေ့နေရသည်။ စကားအပြတ်ပြောလိုက်မှ အေးမည်။ “ဒီမှာ… ကိုမင်းခိုင်…. ကျမ ရှင့်ကို ပြန်မချစ်နိုင်ပါဘူးလို့… ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲဟင်….. ကျမ အဲ့ဒါတွေ စိတ်လည်း မဝင်စားဘူး…. ရှင့်လို လူကိုလည်း အထင်ကို မကြီးတာ… ဆယ်တန်း တဖုန်းဖုန်းကျ… မိဘတွေက မရှိရှိတဲ့ကြားက ထားပေးတာတောင် စောက်ဖြစ်မရှိတဲ့လူ…. ရှင့်မိဘတွေကရော ဘယ်လောက်မှ ချမ်းသာကြတာမဟုတ်ဘူး… ကျမ ဈေးကြွေးတွေတောင် မပေးနိုင်ဘူး…. ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ့… ရက်ရွှေ့ရွှေ့နေတာ… ထွီ” ထိုစကားကို တမင်မာန်တင်းပြီး ပြောလိုက်ရာ မင်းခိုင်တယောက် မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက်ဖြင့် တောက်တချက်ခေါက်ကာ ရွာဘက် ပြန်လှည့်သွားတာမို့ စောယုလည်း စက်ဘီးနင်းပီး ပြန်ခဲ့လိုက်သည်။ စောယုကို မရရတဲ့နည်းဖြင့် ရအောင်ယူဖို့ မင်းခိုင် အကွက်ချ စီစဉ်ထားသည်။

ဖြိုးသူဆိုတာ ငယ်ငယ်ကတည်းက အာကာတို့နဲ့ ဆော့ဖော်ဆော့ဖက် အိမ်နားနီးချင်း သူငယ်ချင်းပါ။ ကလေးဘဝ အရွယ်တုန်းက စစ်တိုက်တမ်း ကစားရင် ဖြိုးသူက အာကာ့မိန်မနေရာက အမြဲနေပေးတဲ့ ကျားဆိုးလေးပါ။ တဲဘုတ်လေးဆောက်ပြီး အသီးရွက်တွေခူးပြီး အုတ်မှုတ်ခွက်နဲ့ အသုတ်ရောင်းခဲ့တဲ့ စစ်သားလေးရဲ့ မယားပေါ့။

အခုတော့ အရွယ်ရောက်လာကြမှ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စကားအခေါ်အပြော သိပ်မရှိကြတော့။ အာကာက စော်တလိုင်း ပွေနေပြီး၊ ဖြိုသူကတော့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ရေားရေားနှောနှောနေပြီး ဂေးစိတ် ဝင်နေသည်။

တနေ့ အာကာ ဆိုင်ကယ်ဆေးနေတုန်း အိမ်ဘေးနား ဖြိုးသူ ရောက်လာပြီး…

“အာကာ… ဘယ်သွားဖို့လဲ ”

“ဒီလိုပါပဲ လိုက်လစ်နေကြပဲကွာ ”

“ဘာလဲ နင့်ရည်စားနဲ့ ချိန်းထားလို့လား ”

“မဟုတ်ပါဘူး .. ဇော်ကြီးတို့နဲ့ သောက်ဖို့ ချိန်းထားလို့ပါ”

ဖြိုးသူမှာ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သော်လည်း ကြီးလာတော့ အာကာတို့နဲ့ အပေါင်းသင်း မလုပ်တော့ပဲ မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းတွေသာ ထားတတ်သည်။ ဒါကြောင့်မို့ အာကာက သိပ်အခေါ်အပြော မလုပ်တော့တာ ဖြစ်သည်..။

” နင်ငါ့ကို စကားလည်း မပြောဘူး၊ တွေ့ရင်လည်း ခပ်ရှောင်ရှောင်နဲ့ ”

သမီးအမည်က ဆုမြတ်ပါ။ ရန်ကင်း မိုးကောင်းကွန်ဒိုနားမှာ နေပါတယ်။ သမီးက တစ်ဦးတည်းသော သမီးပါ။ ဒါကြောင့်မို့ သမီးက သူငယ်ချင်းတွေကို အင်မတန်ခင်ပြီး စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပေါင်းပါတယ်။ သမီးရဲ့ အပျိစင်ဘဝဟာလဲ သူငယ်ချင်းကို ခင်မိလို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါ။ သမီးအသက် ၁၄ နှစ်ပြည့်ချိန်မှာတော့ သမီးရဲ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ဟာ ၈တန်းကျောင်းသူနဲ့ မလိုက်အောင် ဖွံ့ထားလာခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းကကောင်လေးတွေ သမီးရဲ့ ကိုယ်လုံကိုယ်ပေါက်အကြောင်း လိုက်လိုက်စကြလို့ ငိုရတာလဲ အမောပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ကျောင်းတောင် မသွားချင်ပါဘူး။ အတန်းထဲမှာ ဆရာမက စာထဆိုခိုင်းတဲ့ အချိန်ဟာ သမီးအတွက် ငရဲပါပဲ။ နောက်ကကောင်လေးတွေက ကျမရဲ့ ဖင်လေးကို စားမတတ်ဝါးမတတ် ကြည့်ကြတဲ့သူက တမျိုး၊ သားရေကွင်းနဲ့ လှမ်းပြစ်တဲ့ သူကတမျိုးနဲ့ စာတောင် ကောင်းကောင်း မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ဆရာမ ရိပ်မိသွားပြီး ဝင်တားမှသာ သက်သာရာ ရသွားတာပါ။ တစ်နေ့တော့ သမီးတို့ဘေးခြံကို လူသစ်တွေ ပြောင်းလာကြပါတယ်။ သမီးနဲ့ ရွယ်တူ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပါလာတာမြင်လို့ အရမ်းကို ပျော်သွားခဲ့မိတယ်လေ။ သမီးက အဖေါ်မင်တတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဒယ်ဒီနဲ့ မာမီ အလုပ်သွားရင် သမီးကျောင်းဆင်းလို့ အိမ်ရောက်တာနဲ့ အိမ်ကအဒေါ်ကြီးနဲ့ သမီးနဲ့ ၂ယောက်ပဲ အိမ်မှာရှိတာ။ အခုတော့ အဖေါ်ရပြီလို တွေးပြီပျော်နေတာပေါ့။ နောက်နေ့ ကျောင်းရောက်တော့ ဆရာမက ကျောင်းသူအသစ်နဲ့ တစ်တန်းလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးပြီး သမီးရဲ့ ခုံမှာ နေရာချပေးထားလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကစလို့ သမီးတို့နှစ်ယောက် စကားတွေ ရေပက်မဝင်အောင် ပြောရင်းနဲ့ပဲ ခင်မင်သွားကြပါတော့တယ်။ သူ့နာမည်က မီးမီးနိုင်တဲ့ ဒါပေမယ့် မီးမီးလို့ပဲ ခေါ်ကြပါတယ်။ သူ့အဖေက နယ်မကြာခဏ ထွက်ရကြောင်း သူ့အမေဆရာဝန်မကြီးက ဆေးရုံနဲ့ ဆေးခန်းတွေမှာပဲ အချိန်ကုန်တတ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် သိလိုက်ရပါတယ်။ ကျောင်းဆင်းတော့ သမီးက ကျောင်းကားရှိရာကို လျှောက်မလို့ ခြေလှမ်းလိုက်တုန်းမှာဘဲ မီးမီးက သမီးကို လှမ်းဆွဲရင်း “ဆုမြတ် ဘယ်လဲ.. ဖေဖေ လာကြိုမှာ မီးမီးနဲ့ အတူတူပြန်လေ… အိမ်ချင်းကပ်ရပ်ပဲဟာ” လို့ပြောနေတုန်း မီးမီးတို့ကားလေး အနားရောက်လာပါတယ်။ ကားပေါ်ရောက်တော့ မီးမီးအဖေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတော့ “အေး… သမီးတို့ ညီအမတွေလို ရင်းရင်းနှီးနှီးနေကြတဲ့” ဒီလိုနဲ့ ပထမ အစမ်းစာမေးပွဲတွေပြီးလို့ ကျောင်းပိတ်ထားတုန်း မီးမီးက ရေကူးသင်ဖို့ အဖေါ်လာစပ်ပါတယ်။