Love

ကျမ နာမည်ကတော့ ပိုပိုပါ ။ကျမ ငယ်ရွယ်စဉ် ၉တန်းကျောင်းသူဘဝတည်းကပင် ကျမ အပျိုရည်ပျက်ခဲ့ရတယ်။ ကျမ ဘဝ ဆိုးလိုက် တာ ။မိန်းခလေးတွေ ဘဝဟာ အားမတန် မာန်လျှော့ ဆိုသလို ကျမ ဘဝက လူယုတ်မာ ဦးဘတင်လက်ထဲမှာ ပန်းကောင်း အညွှန့်ချိုးခံလိုက်ရတာ ခုထိ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးပါဘူး။

ဖြစ်ပုံက ကျမ ဆယ်တန်းအပြီး မုဆိုးမ တစ်ယောက်ထဲ ရုန်းကန်ရင်း ပညာတွေသင်ပေးခဲ့တဲ့ အမေ့ ရွာကို ပြန်လာခဲ့တယ် ။ ငယ်ကလည်းငယ် အလှသွေးကြွယ်တဲ့အရွယ် ယောက်ျားတွေ မျက်စိကျလောက်တဲ့ တင်ဝိုင်းဝိုင်းကြီးကြီး ရင်ကြီးကြီးမောက်မောက် ခါးသိမ်သိမ်လေးနဲ့ လုံးကြီးပေါက်လှ လှချင်တိုင်းလှနေတဲ့ အပျိုရိုင်းလေးဆိုတော့ ရွာသားတွေ မျက်စိထဲ ကျမ ကို အတော်လေး မျက်စိကျနေကြသည်ပေါ့ရှင်။

ထိုအထဲ ရွာမျက်နှာဖုံး သူဌေး ဦးဘတင်လည်းပါသည်ပေါ့ ။သူ့မိန်းမ သေသွားပေမဲ့ သူဟာ တဏှာကိစ္စမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးပီး ငွေပေးပီး မိန်းမတွေကို ခေါ်ခေါ် အိပ်တတ်ကြောင်း‌ ရွာခံတွေထဲ သတင်းမွှေးနေ၏။ ရွာအလှူလှည့်ရင်း တစ်ရက်ဆုံမိကြပီးနောက် အိမ်ကို အဝင်အထွက်လုပ်လာသည် အင်္ကျီတွေ မုန့်တွေ ဝယ်လာပီး အရင် ဝင်ရောသည်။

ခင်မေဝင်းကို တစ်ဆွေလုံးတစ်မျိုးလုံးက ဝိုင်းပယ်ထားသည်။ ပြောဆိုဆက်ဆံခြင်းမလုပ်ကြဟုဆိုလျှင် ခင်မေဝင်း ဘယ်လောက်ဆိုးသလဲဆိုတာ သိသွားနိုင်သည်။ နောက် ခင်မေဝင်း ဘာတွေမှားခဲ့သလဲဟုလည်း စဉ်းစားစရာဖြစ်လာရ သည်။ မှန်သည်။ ခင်မေဝင်းက အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးက ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အမှားကို ကျူးလွန်မိခဲ့သည်။ ဦးမောင်ဝင်းနှင့် ဒေါ်မေခင်တို့မှာ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးထဲတွင် ရတနာဆိုင်ကြီးဖွင့်ထားသည့် ရတနာကုန်သည်တွေဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် တစ်ဦး တည်းသော သမီးလေး တစ်ယောက်ထဲရှိသည်။ သူကတော့ ခင်မေဝင်းပင် ဖြစ်သည်။ စီးပွားကလည်း ချမ်းသာ၊ မိသားစုသုံးယောက်စလုံးကလည်း ကျန်းမာဆိုတော့ သူတို့မိသားစုလေးသည် ပျော်ရွှင်ချမ်း မြေ့စရာကောင်းလှသည်။ ဒါပေမယ့် ခင်မေဝင်း အသက်(၁၈)နှစ်အရွယ်တွင်တော့ သူတို့မိသားစုလေး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့ရ သည်။ ဒါကလည်း ခင်မေဝင်း ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပုံက ခင်မေဝင်းက သူ့ထက်အသက် (၈)နှစ်လောက်ကြီးသော အရက်သမားတစ်ယောက်နှင့် လိုက်ပြေးသွားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ကြည့်ဦး။ ခင်မေဝင်း ယူလိုက်တာက လူပျိုလူ လွတ်မဟုတ်၊ ကလေးတစ်ယောက်အဖေ တစ်ခုလပ်ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးမောင်းဝင်း ခမျာ သမီးကို ရှာလည်းမရှာ၊ ပြန်လည်း လက်မခံတော့ဘဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဆင်းရဲခြင်းကြီးစွာဖြင့် အရက်၏ ကျေးကျွန်ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မေခင်ကတော့ သမီးဖြစ်သူ ခင်မေဝင်းအား တွေ့အောင်ရှာ၍ လင်ဖြစ်သူမသိအောင် ခိုးဝှက်၍ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ နောက်သုံးနှစ်မျှ ကြာသောအချိန်တွင် ဦးမောင်ဝင်းမှာ အရက်ကြောင့် ဘဝဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဒေါ်မေခင်က သမီးဖြစ်သူကို အိမ်သို့ပြန်ခေါ်၍ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးတွင် အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချထုခွဲ လှူဒါန်းပြီး သူမကိုယ်တိုင် စစ်ကိုင်းချောင်တွင် ယောဂီဝတ်သွားတော့သည်။ ဝဋ်ကြွေးဆိုတာက မနေပါ။ အိမ်ထောင်သက် (၁၀)နှစ် အရောက်မှာပင် ခင်မေချစ် ယောက်ျားစည်သူမှာ အရက်ကြောင့်ပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။ ဒီတော့ ခင်မေဝင်းမှာ လင်ပါသမီး နှင်းအိဖြူနှင့်အတူ ဘဝကိုရင်ဆိုင်ရတော့သည်။ စည်သူ ဆုံးသွားချိန်တွင် ခင်မေဝင်းမှာ အသက်(၂၈)နှစ်ပင်ရှိသေးပြီး လင်ပါသမီးဖြစ်သူ နှင်းအိဖြူမှာ အသက်(၁၈)နှစ် ထဲရောက် နေပြီဖြစ်သည်။ ခင်မေဝင်းမှာ စည်သူနှင့်သားသမီး မထွန်းကားလေတော့ နှင်းအိဖြူကို သမီးတစ်ယောက်လို၊ ညီမလေး တစ်ယောက်လို ချစ်ရှာသည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ကိုကိုချစ်တဲ့ ညီမလေး ရေးသားသူ – Ko Si (ကာမလူဆိုး) တိတ်တခိုးတွင် (ကာမလူဆိုး) Ko Si – အမည်နှင့် ကိုယ်တိုင် တင်ဆက်သည်။

ကိုကိုချစ်တဲ့ ညီမလေး (၁)

ဒီနေ့ ညီမလေး ပြန်လာမယ်ဆိုလို့ ကျနော် ပျော်နေမိတယ်။ ကျနော့် နာမည်က စည်သူ အသက်၂၆ နှစ်၊ ညီမလေးက မေမြတ်စိုး ၂၂ နှစ် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျနော်တို့ မောင်နှမမှာ အမေ မရှိတော့ပါ။ ကျနော်တို့က နယ်မှာနေတာ။ အဖေက အသက် ၆၀၊ အရင်က အရက်များ အလွန်အကျွံသောက်လို့ အခုဦးနှောက်က ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပါ။

နေ့လည် ၁၂ကျော်တာနဲ့ မနု လက်ဖက်သုပ်ဆိုင်လေး စဖွင့်ပါပြီ။ သဘောကောင်း မနောကောင်း လက်ဖွာတတ်သူမို့ ညနေ ၆နာရီလောက်ဆို လက်ဖက်သုပ် မုန်လာချဉ်သုပ် မက်မန်းသီးသုပ် အကုန် ကုန်တာပဲ။ အသက်၃ဝကျော်ပေမယ့် မျက်နှာသွယ်သွယ် ပုခုံးကျယ်ကျယ် ရင်သားထွားထွား ခါးသေးကျဉ်းလေးအောက်က ဝိုင်းစက်ကော့ထွက်နေတဲ့ တင်သားကြီးများက ပုရိသအပေါင်းကို ဖမ်းစားထားဆဲ။ နာမည်အရင်းက နုနုထွေးပါ။ အပျိုမဟုတ် လင်ဖြစ်သူ စိုးပိုင်က ဆိုင်ကယ်တက္ကစီဆွဲကာ အခြားကျပန်းအလုပ်လည်း လုပ်ကိုင်သည်။ စိုးပိုင်က မနုထက် ၂နှစ်ကြီးကာ အသားဖြူဖြူ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အသောက်အစား အနည်းငယ်ရှိသည်။ ကလေး မရှိသဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက် လှူနိုင်တန်းနိုင် ချောင်ချောင်လည်လည် ရှိကြသည်။ “မနု … သမီးတို့ဖို့ မုန်လာချဉ်စပ်စပ်လေး တစ်ပွဲ … လက်ဖက်သုပ်က အမေထမင်းနဲ့စားဖို့ ငရုပ်သီးလျှော့ပေး ” ”ဟော နီလာတို့ … အေး သမီး ထိုင်ဦး … မနု ခုသုပ်ပေးမယ်” ”ဟေ့ မိနု … ငါ့ဖို့လည်း ဂျင်းသုပ် လုပ်ဟာ … ဆိုင်သွားမလို့” နီလာနဲ့ သီတာတို့ ထိုင်ရင်း နောက်မှ အရက်နံ့ချွေးနံ့ များရသဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့မိကြသည်။ ဟုတ်သည် ရပ်ကွက် အရှေ့ပိုင်းမှ ပန်းရံအလုပ်သမား ကိုအောင်ထွန်းပါ အရက်နံ့ တစ်ထောင်းထောင်းနဲ့ ခုလည်း အရက်ဆိုင်သွာဖို့ အမြည်းလာဝယ်နေ၏။ ”မနု … သမီးတို့ဖို့ … မြန်မြန်လေးလုပ်ပေး ” ”ခိခိ … အေးပါဟယ် … ပြီးပါပြီ … ရော့ရော့ … ဒါက မုန်လာချဉ်သုပ် … ဒါက အဒေါ်ဖို့ လက်ဖက်သုပ် ငရုပ်သီးကို ဘေးက ညှပ်ထည့်လိုက်တယ်” နီလာတို့ ထွက်သွားမှ အောင်ထွန်းက ဆိုင်အနောက်ထဲ ဝင်လာပြီး ဆေးစရာ ပန်းကန်တွေ ကူဆေးနေတာ။ စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်နဲ့ ပုဆိုးတိုတို ဝတ်ထားတဲ့ အောင်ထွန်းဆီမှ အရက်နံ့ချွေးနံ့က ထောင်းကနဲ့မို့ နုနုထွေးတစ်ယောက် ပြုံးကာ” ကိုထွန်း … ရေလေးပါလေး … ချိုးပါဦး … နံဟောင်နေတာပဲ” ”အလုပ်မှ မသိမ်းသေးတာဟ … မနုကလည်း နားတုန်းလေး … တခွက်လောက်ချပြီး ညနေထိ အုတ်ရိုးစီပေးရမှာ … ပြီးမှ ချိုးတော့မယ်” ”ကဲကဲ … ထားလိုက်ပါ ပန်းကန်တွေ ရပြီရော့ … အကြွေးပဲမလား ” ”ဟီးဟီးးး … နင်ကလည်း အဖိတ်နေ့မှ… ငါတို့က ငွေရွှင်တာလေဟာ သိသားနဲ့” အောင်ထွန်းမှာ မနုဆိုင်မှ ပန်းကန်တွေ ကူဆေးနေရာမှ ထရပ်ရင်း ပုဆိုးဖြန့်ဝတ်ရာ ပေါင်ကြားမှ လီးမဲကြီးအား အမှတ်တမဲ့ မြင်လိုက်ရသည်။

အရိန္ဒမာပူရ အရှင်ကြီး… ယုတ်မာ ကြပြန်ပြီ..သမထီးအရပ် အရည်းကြီးဂိုဏ်း ကျောင်းဝင်းကြီးအတွင်း ကြားနေကျဖြစ်သော ကြေးစည်သံ တံပိုးခရာသံ များက နားထဲသို့သံရည်ပူများ လောင်းချဘိသို့ စူးစူးနစ်နစ် ဝင်ရောက် လာလေသည်။ သမထီးတပ်ဝန်းရဲ့မုခ်ဦးဆီက တဝေါဝေါ လူအုပ်ကြီးက အောင်သေအောင် သား စားကြမည့်ပွဲမို့ ယဇ်ပူဇော်သမှု ပြုပြီးသော အမဲ သားငါးများ သေကျည်တောက်များကို ကိုင် မြှောက်ဟစ်ကြွေးရင်း အသံကွဲ အသံကြောင်များကို တိရစ္ဆာန်များနှယ် အော်ဟစ်လာနေတယ်။

လူအုပ်အလယ်…ထမ်းစင်ထက်၌မူ…တောင်မြောက်လေးပါး…ကယ်တင်မည့်သူကို…အငိုမျက်နှာ လေးဖြင့် လှည့်ပတ် ကြည့်လျက်…မျက်ရည်မိုး ဖြိုင်ဖြိုင်သွန်းလျက် လိုက်ပါလာရရှာလေသော… မိန်းမငယ်…နုနုလေးတစ်ဦး..ဆယ်ကျော်သက်…အရွယ်မြစ်ပျို…ပန်းငုံသဖွယ်…မပွင့်ကြွယ်သေး.. ငယ်ငယ်လေး မှ…တကယ့်ငယ်ငယ်လေး ပါဘိ။ ရှင်ကြီးမာတိက္ခ ရှင်ကြီးဂေါသက္က ရှင်ငယ်တိတ္တသ တို့ ဦးဆောင်လာသော သေရည်ယစ်နေသူ တစ်သိုက်သည်ကား ငရဲသားများနှယ် နက်ပြာရောင် သင်တိုင်းရှည်ကိုယ်ရုံကြီးများ တဖွားဖွား မုတ်ဆိတ်မွေး ဖာရလျားဖြင့် အကျဉ်းတန် အရုပ်ဆိုးလှ၏။ သမထီးဂိုဏ်း၏ တရားဝင် သောင်း ကျန်းကြမည့် ကာမသုတ်လွှတ်ပွဲကြီးအတွက် သင်းတို့ အူမြူးပျော်ရွှင်လာနေကြပြီပဲ…

ဤမျှငယ်ရွယ်နုနယ်…သိမ်မွေ့လှသည့်…လုံမပျိုသည်…ကြမ်းတမ်းယုတ်မာကြမည့် အရည်းကြီး… များအလယ်၌ ဤတညဉ့်တာလုံး သွေးတလူးလူး…သုတ်ရည်နံ့ တထောင်းထောင်းကြား တွင်… မျက်ရည်ပူများ သွန်ချရင်း… နာကျင် စပ်ဖျင်းသောဝေဒနာကို ခံစားရဦးမည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက် သော အရည်းကြီးက…ယင်းအပျိုစင်လေးအား သားတစ်များထွက်မတတ်…ကာမစပ်ယှက် ပြု ကျင့်နေစဉ်အတွင်း အခြားသုံးယောက်သော အရည်းကြီးများကား… ကိုယ်ချည်းသီးဖြင့် ပတ်ဝိုင်း က ခုန်လျက်… စပ်ယှက်မှုအရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးသည့် ဂါထာမန္တာန်များ ရွတ်ဆိုကြဦးမည်။

သူမနာမည်က လင်းလဲ့ခိုင်၊ လှတယ် မာနကြီးတယ်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးက သူမကို အလှဆုံးလို့ ပြောကြတယ်။ သူမက မျက်နှာလေးက လှသလို ကိုယ်လုံးကလည်း အရမ်းမိုက်သည်။ အရပ်က ၅ ပေ ၆ခန့်ရှိပြီး အသာအရည်လေးက ညိုပြီး စိုနေတယ်။ သူမရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ အခုခတ် မိန်းကလေးတွေလို အတိုအပြတ် ဘောင်းဘီ လုံးဝမဝတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း မြန်မာဆန်ဆန်ထမီလေးနဲ့ နေလေ့ရှိသည်။ နောက်ရည်းစားလည်းမရှိသေး။ ယောကျ်ားများနှင့်လည်း ကင်းကင်းနေလေ့ရှိသောကြောင့် မာနမင်းသမီးလေးလို့လည်း နာမည်ကြီးသေးသည်။ လင်းလဲ့ခိုင်က ယောကျ်ားတွေကို အထင်မကြီးသည်မှာ အကြောင်းရှိသည်။ သူမငယ်စဉ် အပျိုဖြစ်ခါစ ၁၃နှစ်လောက်တွင် ကျောင်းမှာအစည်းအဝေးရှိသောကြောင့် အိမ်သို့ပြန်လာရာ “အား.. အား… ကိုကိုရေ တော်ပါတော့ ဒီမှာနာလှပြီ.. အဟင့်ဟင့်” ဟူသော တောင်းပန်သံများ သူမအစ်မ၏ အခန်းမှ ရုတ်တရက်ထွက်လာသောအသံကို ကြားမိလိုက်ရာ လင်းလဲ့ခိုင်သည် တံခါးလေးကို အသာဟကာ အထဲကိုချောင်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ကုတင်ပေါ်မှ လင်းလဲ့ခိုင်၏ အစ်မသည် ကိုယ်တုံးလုံနှင့် လှဲနေပြီး သူမတို့၏ ကားဒရိုင်ဘာ သောင်းထိုက်က သူမအစ်မအပါ်ကို တက်ခွပြီး ရှည်လျှားမည်းနက်နေသော လီးချောင်းကြီးနှင့် ထိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းလဲ့ခိုင်၏ အစ်မမှာ လင်းလဲ့ခိုင်လို အသားမညိုပဲ အသားက ဖြူဖွေးနေရာ အသားမည်းလှသော ကိုသောင်းထိုက်ကြီးက မတန်မရာ တက်လိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်နေရသော လင်းလဲ့ခိုင်မှာ အော်ဖို့ပင် သတိမရတော့ပဲ ရင်တဖိုဖိုနှင့်သာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သောင်းထိုက်ကလည်း သူမအစ်မကို အပါ်ကတက်လိုးလို့ အားမရပဲ ”ဟဲ့ နုနုခိုင် ဖင်ကုန်းစမ်း နင့်ကို အနောက်ကနေ ခွေးလိုးလိုးမယ်” အလွန်တရာရိုင်းစိုင်းစွာပြောပြီး လိုးလေသည်။ လင်းလဲ့ခိုင်ကလည်း ပါးစပ်က “တော်ပါတော့ရှင် တော်ပါတော့ရှင်” ဟု တစ်တွတ်တွတ် တောင်းပန်နေသော်လည်း ဖင်ကတော့ ကုန်းပေးလိုက်သည်။ သောင်းထိုက်ကတော့ သူ့ရဲ့လီးမည်းမည်းကြီးနဲ့ အသားကုန်ဆောင့်လိုးလေသည်။ လီးနဲ့အဖုတ်ထိသံက တစ်ဖတ်ဖတ်မြည်နေသလို နုနုခိုင်ရဲ့ ပါးစပ်ကလည်း တအီးအီး တအင်းအင်းနှင့် ညည်းနေလေသည်။ လင်းလဲ့ခိုင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ပြီးအောင်မကြည့်နိုင်တော့ပဲ သူမရဲ့အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်ပြီး စောင်နှင့်ခေါင်းမြီးခြုံပြီး နေလိုက်ပါတော့သည်။ နောက်တစ်နေ့ကျတော့ နုနုခိုင်သည် သောင်းထိုက်နောက်သို့ လိုက်ပြေးသွားတော့သည်။ သူမအစ်မရဲ့ လုပ်ရပ်ကို လင်းလဲ့ခိုင် လုံးဝနားမလည်ပေ။

နေ့လည် ၂နာရီခန့်တွင် သင်တန်းထဲမှ စံပါယ်ပန်းလေးသဖွယ် ဖြူနု လှပသော ကောင်မလေးတစ်ယောက် မြူးတူးစွာ ထွက်လာသည်။ သူမ နာမည် စံပါယ်။ အသက်က ၂၀ပြည့်ကာစ အပျိုပေါက်မလေးပေါ့။ ရင်ထွား ခါးသိမ် တင်ကားသည့် သူမ၏ အလှက ပုရိသတိုင်း၏ စိတ်ကူးကို ကုတင်ပေါ် တန်းရောက်စေသည်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ဝါသနာပါသော သင်တန်း တက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်တန်းရှေ့တွင် အပြုံးနှင့် စီးကြိုနေသော သူမ၏ ချစ်သူ အောင်အောင်။ “စောင့်နေတာ ကြာပြီလား ဟင်” “မကြာသေးပါဘူး ချစ်…. သင်တန်း စကတည်းက မပြန်တာ အဟဲ” “ကိုအောင်က သိပ် ကဲတာဘဲ.. တော်ကြာ ကိုအောင့် မေမေတို့ ဆူနေဦးမယ်” “ဆူပါဘူးကွာ… ကဲ တက်… သွားကြစို့” အောင်အောင့် ဆိုင်ကယ်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် စံပါယ့် ဖင်လေး အိကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ “စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက် သင်တန်း ပိတ်တယ်နော် ကို‌အောင်” “ဟာ… ဒါဆို မနက်ဖန် မတွေ့ရတော့ဘူးပေါ့… ဒါဆို တခုခု စားပြီးမှ ပြန်ပို့မယ်ကွာ” “နှစ်ရက်ထဲ ဥစ္စာ… ကိုအောင်ကလည်း” “ချစ်တာကိုးဗျ… ဟားးး ဟားး ဟားး” ဆိုင်ကယ် ထွက်သည်နှင့် အောင်အောင့်ခါးကို ပန်းနု ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားသည်။ ဆိုင်ကယ်လေး ဦးတည်ရာက မန်းလေး တောင်ခြေဖက်က အအေးဆိုင်တန်းသို့။ အအေးသောက်ပြီး နှစ်ယောက်သာ မန်းလေး တောင်ပေါ် တက်ကာ ဘုရားဖူးရင်း စောင်းတန်းတွင် ထိုင်၍ တီတီတာတာ ပြောဆိုကြသည်။ ညနေ ၄နာရီခွဲ မှ အိမ်ပြန်ပို့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပထွေး ဦးမြအောင် တစ်ယောက် ထုံးစံအတိုင်း အရက်ပုလင်းနှင့် “ဖေမြ… မေမေရော” “ညည်း အဖိုး နေမကောင်းလို့…. ရွာကို ခဏပြန်သွားတယ်… အဲ့ဒါ အဖေါ်ရအောင် ဆိုပြီး မိနွယ်ကို ခေါ်သွားတယ်” “ဟင် ဒါဆို စုစုရော” “စုစုတော့ ပါမသွားဘူး… အခု ကျော်နိုင်က ညည်း အမေတို့ကို လိုက်ပို့ရင်း အပြန် သူ့သမီးကို ကျူရှင်ကနေ ဝင်ခေါ်လိမ့်မယ်” “ဟုတ်ဟုတ်” မိမိ ရှေ့ကနေ ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်သွားသော မယားပါ သမီး၏ တင်ပါ ဝိုင်းဝိုင်းကြီးများကို ကြည့်ရင်း ဦးမြအောင် တံထွေး မြိုချလိုက်သည်။

ကိုကိုရယ်” ပြွတ် ပလပ် စွပ် စွပ် ဖတ် ဖတ် “အဲဒါနဲ့ဆက်ပြောပါအုံးထွေးရယ်” “အာ ကိုကိုကလဲ ထွေးခဏ ခဏပြောနေတာကို ဟင့် နားထောင်လိုမဝသေးဘူးလား အင့် ဖတ် ဖတ် ပြွတ်” “အင်းပါထွေးရယ် ဒီတစ်ခါ အစကစပြောပြပါအုံး ထွေးရဲ့ဇတ်လမ်း ကလေးနားထောင်ရင်းထွေးကိုလိုးရတာအရသာရှိလွန်းလို့” “ဟင်း သူကဖြင့်ဒါဘဲ ဇတ်လမ်းအစကဒီလိုပါတဲ့ရှင်” “အဲဒီအချိန်က ထွေးတို့ဆီကိုအဲဒီလူကြီးပြောင်းမလာခင်ကထဲက အလုပ်ထဲက အမကြီးတွေပြောနေကြာတာကအဲဒီလူကြီးကဏှာဘူးကြီး တဲ့ ။မိန်းမဆိုရင်ဘယ်မိန်းမမှမရှောင်ဘူးတဲ့ ဏှာတအားဘူးတာဘဲတဲ့ မန္တလေးကအလုပ်ထဲမှာတော့နာမည်ကြီးဘဲတဲ့ မိန်းမဆိုရင်အပျို အအို လင်ရှိရှိ မရှိရှိမရှောင်ဘူးတဲ့ ပြီးတော့သူက နည်းနည်းလေးအသက်ကြီး ပေမဲ့ အဲဒီဘက်မှာတအားသန်တာဘဲတဲ့ အဲဒီတော့ထွေးတို့အလုပ်ထဲကမိန်းမတွေကသူ့ကိုမမြင်ဘူးခင်ကထဲကအရမ်းစိတ်ဝင်စားကြတာ သိလား ကို” “အား အဲ့ဒါနဲ့ထွေးကလည်းစိတ်ဝင်စားတဲ့အထဲပါတယ်ပေါ့လေ”

“အငြ့ ဖလှတြ ဗှှတြ ဖတြ ပှှတြ ပှှတြ အား ကောငြးလိုကတြာကိုရယြ ကိုလိုးတာကလညြး တမွိုးအရသာရှိတယနြောြ အငြ့ တခကွလြောကြ ခပပြှငြးပှငြးကလေးဆောငြ့လိုကစြမြးပါအုံး ကိုရယြ အငြ့ ဟငြးဟငြး” “ရော့ ရော့ အငြ့ ” ဖနြးဖနြး ပလှတြ စှပြ စှပြ ပှှတြ ဖတြ ဖတြ “အာ့ ကိုမေးထားတာဖှအေုံးလေ အဲဒီလူကှီးကိုစိတဝြငစြားတဲ့အထဲ မှာ ထှေးလညြးပါတယပြေါ့ ဟုတလြား” “ပါတာပေါ့ ကိုရယြ မိနြးမဆိုတာဘယမြိနြးမဖှဈဖှဈ ဏှာကှီးတဲ့ယောကြ ကွားကိုသဘောကကွှတာဘဲ အခှအနေအခွေိနအြခါအရကိုယြ့ဘာ သာခွုပတြီးပှီး ဟနဆြောငနြကှရေတာ အစမထှကနြိုငဘြူး လူမသိဘူး ဆိုရငြ အဲဒီလိုလူမွိုးနဲ့ကှုံလိုကကြှခငွသြူတှပေါဘဲကိုကိုရယဟြငြ့” ပှှတြ ပလှပြ စှိ စှိ စှပြ စှပြ ဖတြ “အား ကောငြးလိုကတြာကိုကိုရယြ စောကခြေါငြးထဲကိုစိမြ့သှားတာဘဲ လိုးကိုကို လိုးလိုး အငြ့ အဟဈ ဟဈ အငြ့ ” “ပှီးတော့လေ မိနမြးတှကေ လငရြှိပမေဲ့ ကှာကူလီတှဆေိုသိပစြိတဝြငစြားကှတာကိုကိုရဲ့ ငါ့ကိုမွားလာကှာခိုလမလေားဆိုတဲ့အတှေးနဲ့ လူမရိပမြိအောငြ အဲ့ဒီလူကိုကှာပဈရတာအမောဘဲ အဲဒီလူကသာ ဘယသြူမှမသိအောငြ ကငွကြငွလြညလြညခြဉွြးကပတြတရြငပြါလာတာဘဲ သိလား’ “ကဲပါ ထှေးကလဲ ထှေးအကှောငြးပှောပှအုံးလေ”

မဖြူဖြူခိုင်က အသက် ၂၉စွန်းစွန်း ရှိနေပြီ။ ရင်းနှီးသူအားလုံးက မမဖြူလို့ပဲ ခေါ်ကြသည်။ မမဖြူက အပျိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အပျိုကြီးဆိုတာတောင်မှ အတော်ပင်ဟိုင်းနေပြီဟု ပြောရမည်။ မမဖြူက အတော်လှသည်။ အသားဖြူဖြူနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ဗွီဒီယိုမင်းသမီးတွေလိုလှသည်။ အချိုးကျသည်။ သူ့ကို ကြိုက်တဲ့သူတွေ ရှိမှာပဲ။ ဘာလို့သူက မယူခဲ့တာလဲ ဆိုသော အတွေးတွေက အောင်မင်း ခေါင်းထဲ မကြာခဏ ရောက်လာနေကျပေါ့။ အောင်မင်း အသက် ၂၀ ထဲရောက်နေပြီ။ မိန်းမတွေရဲ့ အလှအပကို ခံစားတတ်ရုံမက ရွာမှာနေတုန်းက ရွာလူကြီးရဲ့ သမီးကိုပင် ခိုးပြေးဖူးသည်။ သူ့သမီးကို ခြေသလုံးအိမ်တိုင် အောင်မင်းနဲ့ သဘောမတူလို့ အတင်းလိုက်ခွဲပြီး သူ့သမီးကို မြို့သို့ ပို့လိုက်သည်။ အသက် ၁၉ နှစ်နဲ့ အောင်မင်း တစ်ခုလပ် ဘဝ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရောက်ခဲ့ရသည်။ ရွာတွင် မနေချင်တော့သဖြင့် မြို့သွားချင်ကြောင်းပြောတော့ အောင်မင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော ဦးလေးက သူ၏ သူငယ်ချင်း ရန်ကုန်တွင် ကားဘော်ဒီရုံ လုပ်နေသူ ကိုစံဖေထံသို့ စာရေးပေး လိုက်သည်။ လက်ရင်းတပည့်လိုချင်နေသူ ကိုစံဖေကလဲ အောင်မင်းကို လိုလိုလားလား လက်ခံခဲ့သည်။ ကိုစံဖေ့ ဇနီး မခင်လှကလဲ တစ်ရွာထဲသား မင်းအောင်ကို ခင်သည်။ ကိုစံဖေက မြို့တက်သွားတာ ကြာပြီမို့ သိပ်မသိခဲ့ပေမဲ့ မခင်လှကိုတော့ ရွာမှာနေထဲက အောင်မင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကိုစံဖေတို့ လင်မယားက အောင်မင်းကို သူတို့နှင့် တစ်အိမ်ထဲ အတူ နေထိုင်စေခဲ့သည်။ အိမ်မှာက ကိုစံဖေတို့ လင်မယားနှင့် ကိုစံဖေ၏ ညီမ အောင်မင်းအခေါ် မမဖြူ ဟုဆိုသော ဖြူဖြူခိုင်တို့သာ ရှိလေသည်။ ကိုစံဖေက ဘော်ဒီဆရာ ဝင်ငွေကကောင်းတော့ ဇိမ်ခံရင်း ကဇော်သမား ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ၂၄ နာရီ ကိုစံဖေထံမှ အရက်နံ့က မပြတ်ရနေတတ်သည်။

`ခွေးတွေ.. ရှင်တို့ … ခွေးတွေ သိလား´ အငုံ ငယ်သံပါအောင် ကြုံးအော်ပစ်လိုက်သော အသံလေးက တိုက်ကြီးအတွင်း ဗုံးပေါက်ကွဲသလို မြည်ဟီးသွားလေသည်။ အငုံရဲ့မေမေ ပွင့်က ခပ်ဝေးဝေးရောက်နေသော ထမီကို ကယောင်ကတမ်း ဆွဲယူပြီး ခြေမှစွပ်ဝတ်ကာ၊ ပြေကျနေသော ဆံပင်ကို ကပိုကရို ထုံးဖွဲ့သည်။ နို့နှစ်လုံးအပေါ်သို့ အလိပ်လိုက်လေး တက်နေသော ဘရာစီယာကို အတင်းဆွဲချပြီး အုံကြီးထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖုံးဖိကာကွယ်သည်။

ဦးဦးသံဒိုင်က ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်ပြီး တံခါးဝသို့ သုတ်ခြေတင်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ `လူယုတ်မာကြီး.. ရှင်ပြဿနာတက်သွားချင်လား.. ထိုင်စမ်း.. ဘယ်မှမသွားနဲ့´ ခြောက်ပေးနီးပါးထွားကြိုင်းသော ကိုသံဒိုင်က (၁၆) နှစ်သမီးလေး အငုံ၏ အဆိုကို လေးစာရိုကျိုးစွာ လိုက်နာရှာသည်။

အကုန်.. စောက်ရှက်ကွဲကုန်မယ်´ အငုံက နာဇီဟစ်တလာမျက်နှာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သည်။ ပွင့်က ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေရှာသည်။ ကြည့်ပါဦးရှင်.. ဒါ.. ဧည့်ခန်းရှင့်.. ဧည့်ခန်း..။ ကျမဒက်ဒီ.. ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံတဲ့.. မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဧည့်ခန်း သိကြရဲ့လား´ အငုံ့စကားသံသာ ထွက်ပေါ်နေပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်စလုံးထံမှ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေကြသည်။