Love

ဒေါ်ခင်သက်ထားသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုစိုးညွန့်အတွက် မနက်ဆာအား မီးဖိုခန်းထဲတွင် စီမံပီးစီးသောအခါ သူမ ခင်ပွန်းအား နှိုးရန် အခန်းထဲသို့ဝင်လာခဲ့ လိုက်သည် အကို …ထတော့လေ ထား မနက်ဆာစီ စဉ်ထားပြီးပြီနော်ဟု နှိုးပီး မီးဖိုခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည် ဒေါ်ခင်သက်ထားသည် အသက် ၄၀ရှိပီ ဖြစ်ပီး သူမခင်ပွန်း ကိုစိုးညွန့်က အသက် ၄၃နှစ်ရှိပီဖြစ်ကာ သား ကျော်ကိုသက်က အသက် ၂၁နှစ်ရှိပီဖြစ်ပီး ကိုစိုးညွန့်သည် စိုက်ပျိုးရေးရုံးမှ အရာရှိတဦးဖြစ်သည် ခဏကြာသောအခါ ကိုစိုးညွန့်သည် သူမ ပြင်ဆင်ထားသောမနက်ဆာအား စားပီး သည့်အခါ ….ထားရေ မင်း သားမနိုးသေး ဘူးလား မနိုးသေးဘူး အကိုဟုသူမပြောလိုက်သည် ကို ရုံးသွားတော့မယ် ထားဟုဆိုပီး သူ့ရုံး သို့ သွားလေပြီ သူမသည် မီးဖိုထဲ၌ ဆေးစရာကြောစရာ များပီးသောအခါ သားအား သွားနှိုးလိုက်သည် သား ကျော်ကို ထတော့ ဘယ်အချိန်ရှိပီ လဲ ထပြီ အမေဟု သူပြောကာ အမေ့အား မောနင်း အမေဟုပြော၍ နှုတ်ဆက်ပီး သွားတိုက်မျက်နှာသစ်ပီးသောအခါ အမေပြင်ဆင်ထားသော မနက်ဆာအား စားလိုက်သည် ကျော်ကိုသက်မှာ ကျောင်းပီးထားသည် မှာမကြာသေးပဲ ဘာအလုပ်မှမလျှောက်ရ သေး နောက်မှ သူ့ အဖေရုံးတွင် စာရေး လုပ်ရန်သူတွေးထားပီး ခုလောလောဆယ်တော့ အိမ်မှာပဲ အေးဆေးနေအုံးမည်ဟု မိဘများအားပြောထားလေသည် သား အခန်းကလည်းကွာ ကြွက်သိုက် ကျနေတာပဲဟု အမေသည် သူအခန်း ရှေ့တွင်ရပ်၍ပြောနေရာ မတော် သူမဝင် ရှင်းလျှင်အခက် သူ့ကုတင်အောက်ရှိ ကတ်ထူပုံးထဲတွင် အောစာအုပ်နှင့် အော ရုပ်ပြများအား ယခင်ကျောင်းမပြီးခင်ထဲ က ဝယ်၍သိမ်းထားသည်ဖြစ်သော ကြောင့်ဖြစ်သည် ဟုတ် အမေ သားရှင်းလိုက်ပါ့မယ်ဟု ပြောလိုက်သည် အမေသည် တနေကုန်အလုပ်နှင့်လက်မ ပြတ်အောင်လုပ်နေ၍ထင်သည် အသက်၄၀သာဆိုတာ သူမ၏ အသားအရည်များမှာခုထိတင်းရင်း တုန်းဖြစ်ပီးအိမ်ထောင်မှုကလည်း နိုင်နင်းသော အိမ် ရှင်မကောင်းပီသပေသည် ခေတ်မီသော မြန်မာဆန်ဆန် ဝမ်းဆက် ဝတ်စုံများနှင့် ပါးမှာ သနပ်ခါးလေးသာ လူးတတ်ပီး တင်ပါးခန့်ရှိအုံထူနက်မှောင် သော သူမ၏ ဆံပင်များကို နောက်၌ဖား လျားလေးချ၍တမျိုး တခါတရံ ကျစ်ဆံ မြီးနှစ်ဖက်ကျောမှာချထားသော အမေ ဒေါ်ခင်သက်ထားသည် ကျော်ကိုသက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မိုးပေါ်မှကျသော နတ်သ မီးလေးတပါးလိုလှသည်ဟုထင်မိပါသည် သူ့အဖေကတော့ အမေ့လိုမိန်းမချောမျိုး ရထား၍ အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု သူ တခါတရံ၌ တွေးမိပီး အမေ့အား သူ အ သက် ၁၇လောက်မှစကာ အရူးအမူး လိုချင်တပ်မက်မှုတွေနဲ့အတူ သူမအား ရယူပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် လိုးချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်မိခဲ့လေသည် သူတို့အိမ်မှာ တထပ်တိုက်ဖြစ်ပီး အမေတို့အခန်းနှင့်သူ့အခန်းမှာ မျက် စောင်းထိုးဖြစ်၍ ညပိုင်း အမေတို့အခန်း ရောသူ့အခန်းပါ ညအိပ်မီးလုံးလေးဖွင့် အိပ်တတ်ကြပီး ခြင်လုံစကာတပ်ထား၍ ခြင်ထောင်ဖြင့်မအိပ်ကြပေ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ညဘက်သူတရေး နိုး အပေါ့အပေါးသွားရန်အထတွင် အမေ ကို အဖေက အိပ်ယာထက်၌ လေးဘက် ကုန်းကာ နောက်မှဆောင့်လိုးတတ်သည် အား သူအမြဲလိုပင်တွေ့ရတတ်ကာ အ ခန်းပြင်ကနေ လိုက်ကာလေးဟ၍ သူမ သိမသာခိုးကြည့်ဖူးပီး လီးခဏခဏ တောင်ခဲ့ဖူးလေသည် အမေသည်ဏှာကြီးသည်ဖြစ်သည် အကို့ဟာက ထားအထဲမှာလုပ်နေတုန်း ပျော့သွားတယ်နော် ဟု အမေ့ပြောသံတီးတိုးကိုလည်း သူခုတ လော မကြာမကြာ ညပိုင်းများတွင်ကြား ရတတ်သည်

ယနေ့သည် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ ချစ်သူများအတွက် သတ်မှတ်ထားသည့် valentine day (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ရက်နေ့) ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ရည်းစားရှိသူတွေက နေ့လည်ကတည်းက တလှုပ်လှုပ် တရွရွနှင့် ရုံးဆင်းရင်တော့ ဘယ်သွားမည် ဘယ်လာမည်ဆိုပြီး ပြောနေခဲ့ကြသလို၊ အတွဲမရှိသေးသူများကလဲ ညနေကျရင်တော့ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ဖို့ရှိတယ် ဘယ်ဝါနှင့် တွေ့ဖို့ ရှိတယ်ဆိုပြီး ဒိတ်လုပ်နေကြတာကို ကိုယ့်စာရင်းစာရွက်တွေနဲ့ ကိုယ် အလုပ်များနေသော လေးနွယ် နားကြားပြင်းကပ်အောင်ကို ကြားနေခဲ့ရသည်။ လေးနွယ်အတွက်တော့ ဗယ်လင်တိုင်းဒေးသည် သူမနှင့် မပတ်သက်ခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တနင်္လာနေ့ ရုံးပြန်ဖွင့်ဖွင့်ခြင်း ဘော့စ်စားပွဲပေါ် အမှီတင်ရမည့် စာရင်းရှင်းတမ်း ရီပို့ကိုထဲကိုသာ အာရုံကို နှစ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့လျော့ထားလိုက်သည်။ အခု အားလုံးပြီးသွားလို့ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ တော်တော်ကြီးတောင် အချိန်ကလင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရုံးခန်းထဲမှ လေးနွယ်ထွက်လာပြီး ဓါတ်လှေကား ရှိရာ လျှောက်လာချိန်တွင် သူမတို့ အထပ်ရှိ ရုံးခန်းတိုင်းသည် တံခါးပိတ်လျှက်သား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရတာ အဆောက်အဦး တစ်ခုလုံး သူမတစ်ယောက်ထဲများ ကျန်တော့တာလား မသိ။ လေးနွယ် ပုခုံးတစ်ချက်ကို မသိမသာ တွန့်လိုက်ရင်း ချက်ချင်းဆိုသလို သူမတို့ အထပ်ဆီ ရောက်လာသော ဓါတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ပထမထပ် ခလုတ်ကို ခပ်သွက်သွက် နှိပ်လိုက်သည်နှင့် ဓါတ်လှေကားက အလိုအလျောက် ပြန်ပိတ်သွားသည်။ ခါတိုင်း ရုံးဆင်းလျှင် အလုအယက် တိုးဝင်ရသည့် ဓါတ်လှေကားထဲတွင် ဒီနေ့တော့ ဘယ်သူမှ မရှိလေရာ တံခါးဘောင်တွင် ကပ်ထားသော မှန်ချပ်ကိုတောင် အေးအေးဆေးဆေး လှမ်းကြည့်လို့ရနေသည်။ ခပ်မိမိပုံစံရှိသော အမျိုးသမီးချောလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြုံးတုံ့တုံ့ ပြန်ကြည့်နေတာကို တွေ့ရလေသည်။ ထိုအခိုက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဓါတ်လှေကားက တင်ခနဲ မြည်ကာ ရပ်သွားပြီး စေ့ထားသည့် တံခါးနှစ်ချပ်က ကွာဟသည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသည့် လေးနွယ်၏ ပုံရိပ်လေး ဗြုန်းဆို ပျောက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က အစားထိုး၍ ဝင်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်က ဓါတ်လှေကား၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိမနေပဲ အထဲသို့ ဝင်လာယုံသာမက သူမကိုလဲ လှမ်း၍ ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။ “ဆောရီးဗျာ .. ကျနော် လိုက်ခဲ့ပါရစေ “ နှစ်လိုဖော်ရွေဖွယ် အပြုံးနှင့်အတူ ယဉ်ကျေးသည့် စကားကြောင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားနည်းတတ်သူ လေးနွယ်တောင် နှုတ်ခွန်းပြန်၍ ဆက်ဖြစ်သွားသည်။ “ရပါတယ် .. “ “အလုပ်တွေ လက်စသတ်နေရတာနဲ့ဗျာ .. တော်တော်ကြီးတောင် မိုးချုပ်သွားတယ် “ “ကျမလဲ အတူတူပဲ .. “ ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဆီမှာ တခြား ပြောစရာ စကားမရှိတော့သည့်အတွက် ဘယ်အထပ်ကို ရောက်နေပြီဆိုသည်ကို ပြသော ဓါတ်လှေကား၏ display panel ကိုသာ နှစ်ယောက်သား ငေးကြည့်နေမိသည်။

ကျွန်မနာမည် ခင်နှင်းဝေ ပါ။ တော်တော်များများကတော့ ခင်လေးလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ကျမ အပျိုဘဝက မိန်းမကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ မိန်းမပျက်တစ်ယောက်ဖြစ်လို့နေပါပြီရှင်။ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ လူမှုကျင့်ဝတ်၊ သိက္ခာတရားတွေ ကျိုးပျက်နေတဲ့ မိန်းမပျက်တစ်ယောက်ဖြစ်လို့နေပါပြီ….။

ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်သွားရသလဲဆိုရင်တော့….။ ကျမအသက် (၁၈) နှစ်အရွယ်မှာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပါတယ်။ ကျမထက်အသက် (၅) နှစ်လောက်ကြီးတဲ့ ကိုမင်းအောင်နဲ့ပါ။ အခု ကျမအသက် (၃၆) နှစ်အရွယ်ရောက်လို့ သမီးတစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမဘဝနဲ့ ရပ်တည်နေခဲ့ရပါပြီ။ ကျမရဲ့သမီး မေသင်းတောင် အခုအပျိုကြီးဖားဖားဖြစ်လို့ လူလားမြောက်လို့ လာခဲ့ပါပြီ။ ကျမဟာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုမင်းအောင်ရဲ့ ဘဝနောက် ကြောင်းကို လုံးဝမသိခဲ့ပဲ လက်ထပ်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ရူးရူးမိုက်မိုက်အရွယ်လေးမဟုတ်လား၊ အိမ်ထောင်ဦးရဲ့နေ့ရက်များကတော့ ပျော်ရွှင်စရာအတိဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တစ်နေ့တော့….။

ကျမတို့ လင်မယားနေထိုင်ရာ တောင်ဥက္ကလာရပ်ကွက်ထဲရှိ တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးရှေ့သို့ လေးဘီးတက္ကစီတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လို့လာခဲ့ပါတယ်။

“ ဟဲ့…. ဒါ မင်းအောင်တို့ အိမ်လား…”

“ ဟုတ်ကဲ့… ဘယ်သူများလဲ မသိဘူး….”

ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ အသက် (၄၀) ဝန်းကျင် ခန့်ခန့်ထည်ထည် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်က ခပ်ရင့်ရင့် အမေးစကားနဲ့ မေးတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနာမည်တပ်လာတာဆိုတော့ ကျမလည်း ချိုချိုသာသာပဲ ပြန်ဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်။

“ ရဲမင်း….တော်ပြီလေကွာ….”

“ အာ…ဟာ….ဒါ ငါ ရေချိန် မကိုက်…..မကိုက်သေးဘူး…..မင်း…မင်း လဲ ထပ်ချကွာ ထွန်းလင်း ဟေ့ကောင်..်…….”

“ ငါ ….တော်ပြီ….ဒီအနေလောက်ပဲ ကောင်းတယ်….၊ မင်းလဲ ဒီဟာကုန်ရင် တော်တော့ကွာ….”

ရေချိန်မကိုက်သေးဘူး ဆိုသော ရဲမင်း တစ်ယောက် စကားက လေသံတွေ မဆက်မိတော့ပဲ ခေါင်းကလဲ ငိုက်စိုက်ဖြစ်နေပြီ..။ ရဲမင်းကို ကြည့်ရင်း ထွန်းလင်း စိတ်ပျက်မိသည်..။ ရဲမင်းနှင့် ထွန်းလင်းတို့က တစ်မြို့တည်းသား ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်..။ ဆယ်တန်းအောင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဇာတိ မုံရွာမြို့မှ အတူထွက်လာခဲ့ကြသည်..။ ရန်ကုန်တွင် အဆောင်နေ၍ ရရာအလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ရင်း နှစ်ယောက်စလုံး ဘွဲ့တစ်ခုစီ ရခဲ့ကြသည်..။

အဲဒီနောက် ရန်ကုန်မှာပင် ဆက်၍ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး စီးပွားရေးကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်..။ နောက်ပိုင်း ရဲမင်းက ကီလီတွင် ငါးဒိုင်ပိုင်ရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ချိုမွန်ဆိုသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်..။ ထိုအချိန်တွင် ထွန်းလင်းက တက္ကစီကား ၃ စီးပိုင်နေချေပြီ..။ ရဲမင်း အိမ်ထောင်ကျပြီး ၆ လမျှ အတူနေခဲ့ကြပြီး နောက်မှ ထွန်းလင်းက သူပိုင်ကားများကို ရောင်း၍ မုံရွာသို့ ပြန်သွားခဲ့ရာ မုံရွာတွင် အိမ်ထောင်ကျကာ ပဲနှင့် ထန်းလျက် အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်..။

ကာမဂုဏ် ခံစားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေ ဟူသော စကားရှိသည်..။ ကာမဂုဏ် ခံစားရခြင်းသည် ပင်လယ်ရေ (သို့) ဆားငံရေကို သောက်ရခြင်းနှင့် တူသည်ဆို၏ ..။ ရေငတ်တိုင်း ဆားငံရေကို သောက်မိ၏ ။ သောက်တိုင်းသောက်တိုင်း ပိုပို ငတ်လာသည်..။

အကြင်လူသားသည် ကာမရာဂစိတ်တွေ ထကြွတိုင်း ကာမဂုဏ်ခံစား၏ ..။ ခံစားတိုင်း ခံစားတိုင်း နောက်မဆုတ်သည့်အပြင် တိုး၍ တိုး၍ ခံစားချင်သည်..။ ခံစားခွင့်ရအောင်လည်း အမြဲတမ်း ကြံဆနေသည်..။ ဤစကြာဝဠာကြီးသည် အတိုက်ဓါတ် ၊ အခံဓါတ် (တနည်း ) ဖိုဓါတ်+ မဓါတ် တို့နှင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်..။ အပေးအယူ ၊ အတုန့်အပြန် သဘာဝတွေနှင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်..။

ကာမနှစ်မျိုး ရှိသည်..။ ဝတ္ထုကာမ ၊ ကိလေသာ ကာမ ဟူ၍ ဖြစ်သည်..။ ဝတ္ထုကာမ ဟူသည် ခံစားစရာ အာရုံများ ဖြစ်သည်..။ ကိလေသာ ကာမဟူသည် ထိုအာရုံများကို ခံစားတတ်သော တဏှာရာဂ ဖြစ်သည်..။ တဏှာရာဂဆိုသည်မှာ ပညာရှိ ပညာမဲ့ မရွေး လွှမ်းမိုးနှိပ်စက်နိုင်သည်..။ ရဟန ္တာ ဖြစ်မှသာ တဏှာစက်ကွင်းမှ အရှင်းလွတ်မြောက်နိုင်သည်..။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ခေါင်းရင်း မှန်ပြတင်းပေါက်က အလင်းရောင် စူးစူးလေးကြောင့် ကျနော် မနက်လင်းပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဟိုးအရင်ဆို မာမီရဲ့ အော်ဟစ်နိုးသံလေး ကြားရစမြဲပေါ့။ ကျနော့် နာမည် လွင်ကိုသက် ပါ။ အိမ်မှာက ကိုကိုလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ မောင်နှစ်မ သုံးယောက်ထဲ ကျနော်က အကြီးဆုံး။ ကျနော့် အသက်က ၂၄ နှစ်ထဲမှာ ကျောင်းပြီးလို့ ဒယ်ဒီ့ ရှယ်ယာဝင် ကုမ္ပဏီ တစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်နေတာပေါ့။ ညီမလေး နာမည်က ခင်မေလွင် ပါ။ ကျနော့်ထက် သုံးနှစ်ငယ်တယ် မြန်မာစာ နောက်ဆုံးနှစ်။

ညီလေးက အတော်ငယ်တာ။ မာမီ အသက်ကြီးမှ ကလေးထပ်ရတယ်။ ညီလေးက တစ်အိမ်လုံးရဲ့ အသဲလေး လွင်ဦးမောင်ပေါ့ ဝဝကစ်ကစ်လေးပါ။ ဒယ်ဒီက ငွေရှာကောင်းသလောက် မာမီက အိမ်ထောင် ထိန်းသိမ်းတတ်တော့ ကျနော်တို့ မိသားစုက ပျော်ရွှင်ဖွယ် အတိပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လခန့်က ဘယ်လိုမှ ထင်မထားတဲ့ အဖြစ်ပျက်ကြောင့် ကျနော်တို့ မိသားစုလေး ပြိုကွဲသွားခဲ့ရတယ်ဗျာ။ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။

ကျွန်တော် ၁၀ တန်းအောင်တော့ သန်လျင် GTC မှာ civil တက်ခွင့်ရပါတယ်…။ အထင်တော့မကြီးလိုက်နဲ့နော် လိုက်လို့ရတာဗျ… မိဘတွေကျေးဇူးလေ…။ သူတို့ကတော့ သူတို့သားလေးကို အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်ပါစေတော့ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ပိုက်ပိုက်တွေ အကုန်ခံတာပေါ့…။ ဒါပေမဲ့ ကျတော်က ဘိလပ်မြေနဲ့ ရွှံ့တောင် သေသေချာချာ ခွဲတက်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး…။ စိတ်တော့ သိပ်မညစ်ပါဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့သေသေချာချာ ဝါသနာပါတဲ့ဟာမှ မရှိတာ…။ တက်ဆိုတော့လည်း တက်ရတာပေါ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ ၁၀ တန်းပြီးလို့ ကဲခဲ့တဲ့ အရှိန်တွေတောင် မပျယ်သေးဘူး…။

ကဲ … ဘာလိုလိုနဲ့ ကျောင်းစတက်ရမည့်နေ့ ရောက်လာရော…။ ကျောင်းကိုတော့ ၁ ခါ ၂ ခါ ရောက်ဖူးပါတယ်…။ ခတ်ဆုတ်ဆုတ်နဲ့ မြို့သစ်တွေက မူလတန်းကျောင်းသာသာပဲ ရှိတယ်ဗျ…။ ဒါနဲ့များ GTC တဲ့ …။ ထားပါ… ဒီနေ့ကျောင်းစတက်ရမယ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ် …။ လူပြောများတဲ့ တက္ကသိုလ်ဆိုတာ ဘာကြီးပါလိမ့်ပေါ့ …။

ဒီလိုပဲ စဉ်းစားရင်း စဉ်းစားရင်းနဲ့ လျှောက်လာလိုက်တာ လမ်းထိပ် ကျောင်းကားစီးရမဲ့ နေရာကိုတောင် ဘယ်လိုရောက်လာမှန်း မသိလိုက်ဘူး…။ ဝရိယဇွတ်ကောင်းပြီး နည်းနည်းစောနေသေးတော့ တစ်ကောင်တည်း ငေါင်စဉ်းစဉ်းနဲ့ဗျာ …။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

အပိုင်း ( ၁ )

အညာကျေးလက်ဒေသ ထန်းတောတစ်နေရာ တဲလေးများ ပြန့်ကျဲတည်ရှိနေသည်။ ထန်းပေါ်ချိန် ထန်းတဲလေးများဖြင့် နေထိုင်ပြီး ထန်းတုံးမှ ရွာထဲပြန်ပြောင်းနေကျသည်မှာ ထန်းသမားတို့ ဘဝပင် ဖြစ်ပါတယ်။ အစွန်ကျကျထန်းတဲ တစ်လုံးစီမှ စကားသံများ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။

“အမေ ဝါဆိုလပြည့်ကျ တောင်ပေါ်လိုက်သွားချင်တယ်”

“ညီး အဖေကိုပြော”

“အမေပြောပါ”

“ဟဲ့ လမပြည့်ခင်က ငါက ရွာထဲ ပြန်နေရမှာ ကျောင်းပိတ်ရက် ညီးပဲကူရမှာလေ”

“တစ်ရက်ထဲလေ အမေကလဲ”

“အေးလေ ညီးအဖေကိုပြောလို့”

“ဒီသားအမိ ဘာတွေ ပြောနေကျတာလဲ”

“ရှင့်သမီးလေ တောင်ပေါ်ပန်းကပ်လိုက်ချင်လို့တဲ့”

“အင်း လိုက်သွားလေသမီး တနေကုန်တော့မနေနဲ့ သမီး အမေ မရှိဘူး ”

ကျနော်လည်း နေ့တိုင်းလိုလို လိုးချင်စိတ်ပေါ်လာတတ်သလို လိုးစရာ ချစ်သူလည်းမရျိခဲ့ဘူးလေ သိတယ်မဟုတ်လာ မလေးရှာမှာတော့ ကျားတွေသာျားတော့ မိန်းခလေး တွေ လူလွတ်ဆိုတာမရှိခဲ့ဘူးလေ ကျနော့လို ရုပ်မလှတော်ကီ မကောင်းတဲ့ သူအတွက် မလေးရှားမှာ မြန်မာ မိန်းခလေး တစ်ယောက် ချစ်သူရ ဖို့ ခက်ခဲလွန်းပါ့ဒီလိုနဲ့ပဲ အားတိုင်း ကေအယ်စင်တာ/ကိုတာရာယာ/ ပူဒူး/ ဂျလန်အလော့/ စသဖြင့် ဖာမတွေရှိတဲ့ မလေး ကွာလာလမ်ပူ တစ်မြို့လုံး အမြဲပတ်ခဲ့ပီး လိုးခဲ့ရတာလေတနေ့ ဖာခန်းမသွားပဲ အညောင်းပြေအောင်ဆိုပီး မာဆက်သွားလိုက်တာ ခံန္ဓာကိုယ်လေးက ဝိုင်းစုခိုင်သိန်း မျိုး နုတ်ခမ်းနီလေးနဲ့ ဂျင်းဘောင်ဘီတိုလေးက ပေါင်းရင်း ထိပဲရှိတယ် အောက်ခံဘောင်းဘီတောင်ထင်ရတယ် အပေါ်ပိုင်းမှာတော့ လုံလုံခြုံခြုံ ဝတ်ထားပါတယ် ဒီလိုနဲ့ သူက နှိပ်ရင်း စကားပြောလာတယ် ( မာကျန်းမားနား အိုကေ တာ့အိုကေ ) ဘယ်လိုလဲ ကျမနှိပ်ပေးတာကောင်းရဲ့လား ပေါ့ ကျနော်လည်း ခေါင်းပဲညိတ်ပြတာ စိတ်မှာတော့ သူ့ကို လိုးချင်တာပဲရှိနေတယ်

ဒီလိုနဲ့ ပုံမှန်းသွားတော့ နောက်သူနဲ့ တဖြေးဖြေးခင်လာတယ် သူ့ကို ဖုန်းနံပါတ်တောင်းလိုက်မှ သိရတယ် ရင်တွေ ခုန်လိုက်တာ သူ့ဖုန်းကို မြင်တော့ မြန်မာစာ နဲ့သီချင်းတွေ ဟာ နင်က မြန်မာလား ကျနော့်အမေးကို သူလည်း အံသြောပီးကြည့်နေတယ် ဟာ ခုမှ သိကြရတယ် အင် ဟုတ်တယ် ကျမက မြန်မာပြည် ( ) ကပါ ဒါနဲ့ အကိုကရော ကျနော်လည်း မြန်မာပြည် ( ) မြို့ကပါ နင်ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ ကျနော့်အမေး တောင်မပီးသေး သူ့ခမျာ လှပလုံးဝိုင်းတဲ့ မျက်နှာပေါ် မျက်ရည်ဝှဲ ပီး ကျမ မလေးရှားကိုအထင်ကြီးပီးလာ ခဲ့တာမှားသွားတယ် ကျမကို ခုချိန်ထိ စာအုပ်လည်းမပေးကြဘူး အပြင်လည်း ထွက်ခွင့်မပေးကြဘူး ကျမကို သူတို့ က မလေးရှားကိုခေါ် တာ တစ်နှစ် ဆပ်ရမယ်တဲ့ ပီးမှ လစာလည်းပေးမယ် ပြောကြတယ် ခု ကျမစိတ်ညစ်ဝမ်းနည်းနေတာ ဘာမှလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး ကျမဘဝလည်းသွားပီ ငိုရင်းပြောသွားတဲ့ မိခိုင်လေးကို ကျနော်တကယ် စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်ရင်း ချော့သိပ်လိုက်တယ် မငိုပါနဲ့ဟာ ပီးခဲ့တာတွေ ကို အတိတ်မှာပဲထားပီး အနာဂါတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ သွားလိုက်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ

အခန်း ( ၁ )

ရန်ကုန်မြို့ – မြောက်ဥက္ကလာ ရပ်ကွက်မှာနေထိုင်သော အစ်ကိုဖြစ်သူထံ သွန်းဆက်နဒီ ရောက်ရှိနေသည်။ အရပ် မနိမ့်မမြင့် ဆံပင်မှာ ခါးလယ်လောက်ထိ ဆံကျစ်အမြဲကျစ်လေ့ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမိုက်စားနှင့် ပုရိသအပေါင်း လည်ပြန်ငေးကြည့်ရသည့် အလှပိုင်ရှင်လေး၊ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအပေါ်က မှဲ့လေးနဲ့ ရယ်လိုက်ရင် သွားတက်ကလေးက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ မန္တလေးသူ ညိုချောလေးပေါ့ ။ ဦးစီးအရာရှိ နေရာအတွက် နေပြည်တော်တွင် လျှောက်ထားရာ နောက်ဆုံးအဆင့် လူတွေ့လာဖြေရန် ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လူတွေ့ စာမေးပွဲဖြေပြီးသဖြင့် မန္တလေးသို့ ပြန်ရန် ကားလက်မှတ်ဝယ်ပြီး ခဏနားနေစဉ် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏မိန်းမ မသဇင် ကိုးကွယ်နေသော ဘိုးတော်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ အစ်ကို၏ မိန်းမသည် နတ် – ဝိဇ္ဇာ – ဘိုးတော်များ ယုံကြည်ကိုးကွယ်နေသဖြင့် အိမ်သို့ ဗေဒင်ကိစ္စ – နတ်ကိစ္စများနှင့် မကင်းသူများ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို တွေ့နေရသည်။

ဘိုးတော်မှာ ခေါင်းရင်းခန်းတွင် ထိုင်ပြီး မသဇင်နှင့် စကားပြောနေသည်။ သွန်းဆက်နဒီမှာ မနက်ဖြန် ပြန်ရန်အတွက် အဝတ်စားများကို ခြေရင်းဘက်အခန်း၌ မီးပူတိုက်နေသည်။ ဘိုးတော်က ခေါင်းရင်းခန်းအဝင်တွင် ခြေရင်းဘက်အခန်းရှေ့ ဖြတ်ရသဖြင့် မီးပူတိုက်နေသော သွန်းဆက်နဒီအား မြင်သွားရာ